Tibetan
ངས་པར་ཤིན་ཏུ་གསལ་བ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་དེ་གཉིས་སུའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་ལྟ་བ་རྒྱུད་ལ་བསྐྱེད་པ་ནི། དེ་ལྟར་འཕགས་པ་ཡབ་སྲས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་དབུ་མ་པ་ཆེན་པོ་དེ་དག་ལ་ཐལ་རང་གི་ལུགས་མི་འདྲ་བ་གཉིས་ཡོད་ན། དེ་དག་གང་གི་རྗེས་སུ་འབྲང་སྙམ་ན། འདིར་ནི་ཐལ་འགྱུར་བའི་ལུགས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ཡང་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་ཐ་སྙད་དུ་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་འགོག་པ་དང༌། དེ་བཀག་པ་ལ་འཁོར་འདས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་ཐམས་ཅད་ལེགས་པར་རུང་བ་ཞིག་དགོས་པས་ཚུལ་དེ་གཉིས་ལ་ངེས་པ་རྙེད་པར་བྱའོ། །དངོས་པོ་རྣམས་ལ་ རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་ཁས་ལེན་ན་ཡིན་ཚུལ་དཔྱོད་པའི་རིགས་པའི་བརྟག་པ་འཇུག་པར་སློབ་དཔོན་འདི་གཉིས་ཀྱི་གཞུང་ལས་མང་དུ་གསུངས་པ་རྣམས། འཕགས་པ་ཡབ་སྲས་ཀྱི་གཞུང་རྣམས་དང་ཤིན་ཏུ་འགྲིག་པར་མཐོང་བས་ལུགས་དེ་ཁས་ལེན་ལ། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་ངེས་པར་ཐལ་འགྱུར་གྱི་ཕྱོགས་ཁས་བླང་དགོས་པར་སྣང་ངོ་། །གསུམ་པ་བྱེད་པ་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་ལྟ་བ་རྒྱུད་ལ་བསྐྱེད་པའི་ཚུལ་ལ་གསུམ། གང་ཟག་གི་བདག་མེད་གཏན་ལ་དབབ་པ་དང༌། ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་གཏན་ལ་དབབ་པ་དང༌། ལྟ་བ་དེ་དག་གོམས་པས་སྒྲིབ་པ་སྤོང་བའི་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། བདག་རང་བཞིན་མེད་པར་གཏན་ལ་དབབ་པ་དངོས། དེས་བདག་གི་བ་ཡང་རང་བཞིན་མེད་པར་འགྲུབ་པར་བསྟན་པ། རིགས་པ་དེ་རྣམས་གཞན་ལའང་སྦྱར་བའི་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། དཔེ་དགོད་པ་དང༌། དོན་ལ་སྦྱར་བའོ། །དང་པོ་ནི། འཇུག་འགྲེལ་དུ་མདོ་དྲངས་པ་ལས། བདག་ཅེས་བྱ་བ་བདུད་ཀྱི་སེམས། །ཁྱོད་ནི་ལྟ་བར་གྱུར་པ་ཡིན། །འདུ་བྱེད་ཕུང་པོ་འདི་སྟོང་སྟེ། །འདི་ལ་སེམས་ཅན་ཡོད་མ་ཡིན། །ཇི་ལྟར་ཡན་ལག་ཚོགས་རྣམས་ལ། །བརྟེན་ནས་ཤིང་རྟར་བརྗོད་པ་ལྟར། །དེ་བཞིན་ཕུང་པོ་རྣམས་བརྟེན་ནས། །ཀུན་རྫོབ་སེམས་ཅན་ཞེས་བྱའོ། །ཞེས་རང་གི་ཡན་ལག་འཁོར་ལོ་ལ་སོགས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ཤིང་རྟར་འདོགས་པ་དཔེར་མཛད་ནས། ཕུང་པོ་རྣམས་ལ་བརྟེན་ནས་ཀྱང་བདག་གམ་སེམས་ཅན་གདགས་པར་གསུངས་པས་ཐོག་མར་ཤིང་རྟའི་དཔེ་བཤད་པར་བྱའོ། །འདི་ལ་བཞི། ཤིང་རྟ་རང་བཞིན་མེད་པའི་བཏགས་ཡོད་ དུ་བསྟན་པ། དེ་ལ་རྩོད་པ་སྤང་བ། མིང་གི་ཁྱད་པར་གྱི་སྒོ་ནས་གྲུབ་པའི་ཚུལ། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་མྱུར་དུ་ལྟ་བ་རྙེད་པའི་ཕན་ཡོན་ནོ། །དང་པོ་ནི། འཇུག་པ་ལས། ཤིང་རྟ་རང་ཡན་ལག་ལས་གཞན་འདོད་མིན། །གཞན་མིན་མ་ཡིན་དེ་ལྡན་ཡང་མིན་ཞིང
Chinese
我的照片非常清晰。第二，这二者跟随谁而将见解融入相续呢？如此，如果跟随圣者父子的中观派大师们有两种不同的自续派和他空派的宗义，那么应该跟随哪一个呢？此处是随顺应成派的宗义。这也要像之前所说的那样，在名言中遮止以自性成立的自性，并且遮止它之后，需要一个能够完善一切轮涅的安立，因此要对这两种方式获得定解。如果事物 承认以自性成立的自性，那么对于如何存在进行观察的理智的考察，这两位论师的论著中多有阐述，这些与圣者父子的论著非常契合，因此承认那个宗义。如果那样，那么就像之前所说的那样，必须承认应成派的方面。第三，依靠那个行为而将见解融入相续的方式有三种：确定人无我，确定法无我，以及通过串习那些见解而遣除障碍的方式。第一种有三种：真实确定我无自性，由此显示我的所有也无自性成立，以及将那些理路也应用于其他的方式。第一种有两种：举例说明和应用于意义。第一种是，《入行论》的注释中引用的经文：所谓我者，乃魔之意，汝乃成见者。此等行蕴皆为空，其中无有众生。如是依于肢体聚，而说名为车乘者，如是诸蕴依止故，世俗说为有情也。如是，以自己的支分车轮等为依据而安立为车乘作为比喻，因为说以蕴为依据也安立为我和有情，所以首先要讲述车乘的比喻。这有四点：显示车乘是无自性的假立存在，遣除对此的争论，通过名称的差别而成立的方式，以及依靠它迅速获得见解的利益。第一点是，《入行论》中说：车乘不欲自肢分，非异非不异亦非具有
English
My picture is very clear. Second, who do these two follow to instill the view into their minds? Thus, if those great Madhyamikas who follow the noble father and sons have two different systems of Svatantrika and Prasangika, which one should they follow? Here, we are following the Prasangika system. This also, as previously stated, involves refuting inherent existence in conventional terms, and after refuting it, we need a system that can perfectly establish all aspects of samsara and nirvana. Therefore, we must gain certainty about these two methods. If things If we accept inherent existence, then the rational investigation of how things exist, which is extensively discussed in the treatises of these two teachers, is seen to be very consistent with the treatises of the noble father and sons, so we accept that system. If that is the case, then, as previously stated, it seems necessary to accept the Prasangika side. Third, there are three ways to instill the view into the mind based on that action: establishing the selflessness of persons, establishing the selflessness of phenomena, and eliminating obscurations by familiarizing oneself with those views. The first has three parts: directly establishing the selflessness of the self, showing that what belongs to the self is also established as selfless, and applying those reasonings to others as well. The first has two parts: giving examples and applying them to the meaning. The first is a sutra quoted in the commentary on the "Entering the Middle Way": The so-called self is the mind of Mara, you are the one who has become a view. These aggregates of action are empty, and there are no sentient beings in them. Just as relying on the collection of limbs, it is said to be a chariot, likewise, relying on the aggregates, it is conventionally called a sentient being. Thus, using the example of relying on one's own parts, such as wheels, to designate a chariot, because it is said that relying on the aggregates also designates a self or sentient being, we must first explain the example of the chariot. This has four points: showing that the chariot is an imputation that lacks inherent existence, refuting disputes about it, the way it is established through the difference of names, and the benefit of quickly gaining insight based on it. The first is, in the "Entering the Middle Way": The chariot does not want its own limbs, it is neither different nor non-different, nor does it possess them
Tibetan
༌། །ཡན་ལག་ལ་མིན་ཡན་ལག་དག་དེར་མིན། །འདུས་པ་ཙམ་མིན་དབྱིབས་མིན་ཇི་བཞིན་ནོ། །ཞེས་ཤིང་རྟ་རང་གི་ཡན་ལག་ལས་གཅིག་དང་ཐ་དད་སོགས་བདུན་དུ་མེད་པས་བཏགས་པ་ཙམ་ཡིན་པ་བཞིན་དུ། བདག་དང་ཕུང་པོ་གཉིས་ཀྱང་དེ་དང་འདྲ་བར་གསུངས་སོ། །འདིར་ཤིང་རྟ་ལ་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་ཡོད་ན་གདོན་མི་ཟ་བར་གཅིག་དང་ཐ་དད་སོགས་རྣམ་པ་བདུན་གང་རུང་དུ་རང་བཞིན་ཡོད་མེད་དཔྱོད་པའི་རིགས་པས་འགྲུབ་དགོས་པ་ལས། བདུན་པོ་དེ་དག་གང་དུ་ཡང་དེས་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རང་བཞིན་མེད་དོ། །དེ་ལ་ཤིང་རྟའི་ཡན་ལག་ནི་སྲོག་ཤིང་དང་འཁོར་ལོ་དང་གཟེར་བུ་ལ་སོགས་པའོ། །ཤིང་རྟ་ནི་ཡན་ལག་དེ་དག་དང་རང་བཞིན་གཅིག་མ་ཡིན་ཏེ། གཅིག་ཡིན་ན་ཡན་ལག་དེ་རྣམས་དུ་མ་ཡིན་པ་བཞིན་དུ་ཤིང་རྟ་ཡང་དུ་མར་འགྱུར་བ་དང༌། ཤིང་རྟ་གཅིག་ཡིན་པ་བཞིན་དུ་ཡན་ལག་རྣམས་ཀྱང་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་བ་དང༌། བྱེད་པ་པོ་དང་བྱ་བའི་ལས་ཀྱང་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་བ་སོགས་ཀྱི་སྐྱོན་ཡོད་དོ། །རང་གི་ཡན་ལག་རྣམས་དང་ངོ་བོས་གྲུབ་པའི་སོ་སོ་བའང་མིན་ཏེ། ཡིན་ན་བུམ་པ་དང་སྣམ་བུ་བཞིན་དུ་ཡན་གར་བར་སོ་སོར་དམིགས་པར་འགྱུར་བ་ལས་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་དང་། གདགས་པའི་རྒྱུ་མེད་པར་འགྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་ ཕྱོགས་གཉིས་ནི་འཁར་གཞོང་ལ་ཞོ་གནས་པ་ལྟར། རང་གི་ཡན་ལག་རྣམས་ཀྱི་རྟེན་དུ་མེད་ལ། རེ་ལྡེ་ལ་ལྷ་སྦྱིན་གནས་པ་ལྟར་ཡན་ལག་རྣམས་ལ་བརྟེན་ནས་ཀྱང་མེད་དེ། དེ་གཉིས་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སོ་སོ་བར་ཡོད་ན། འགྲུབ་པ་ལས་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་ཕན་ཚུན་ཡོད་པ་ཙམ་མི་འགོག་གི༌རྟེན་དང་བརྟེན་པ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་འགོག་པའོ། །དཔེར་བརྗོད་གཉིས་གསུངས་པ་དེ་ཡང་ཕ་རོལ་པོ་ལ་དེ་དག་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་རྟེན་བརྟེན་པར་གྲུབ་པའི་གཞན་གྲགས་འགོད་པ་སྟེ། འདི་འདྲ་ཐམས་ཅད་ལ་དེ་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །ལྡན་པའི་ཕྱོགས་ཀྱང་མི་འཐད་དེ། འདི་ལྟར་ལྷ་སྦྱིན་དོན་གཞན་དུ་གྱུར་པའི་བ་ལང་དག་དང་ལྡན་པ་བཞིན་དུ། ཤིང་རྟ་ཡང་རང་གི་ཡན་ལག་དང་ལྡན་པར་འདོད་ན་ནི། བ་ལང་དང་ལྷ་སྦྱིན་སོ་སོར་འཛིན་པ་དེ་ཇི་འདྲ་བ་དེ་བཞིན་དུ། ཤིང་རྟ་ཡང་རང་གི་ཡན་ལག་ལས་སོ་སོ་བར་འཛིན་དགོས་པ་ལས་མི་འཛིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་ལྡན་པ་མེད་དོ། །ལྷ་སྦྱིན་རྣ་བ་དང་ལྡན་ནོ། །ཞེས་པ་ལྟར་ཤིང་རྟ་ཡན་ལག་དང་ལྡན་པ་ཡང་མི་རིགས་ཏེ། རང་བཞིན་ཐ་དད་པ་བཀག་པའི་ཕྱིར་ན། རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་
Chinese
། །肢分非有，支分中亦无，唯是积聚，非形如是也。如是说，如车，由其自身支分，无一与异等七种，故仅是假立。人我与蕴聚二者亦如是。此处，若车有自性成立之自体，则无疑必须以理智成立其于一与异等七种形态中，具有或不具有自性。然因其于该七者中皆未成立，故无自性。其中，车之支分乃轴、轮与钉等。车与彼等支分非为一体性，若为一体，则如彼等支分为多，车亦当成多；如车为一，则支分亦当成一；作者与所作之事亦当成一等，有如是过失。与自身支分亦非为自体成立之各别，若尔，则如瓶与布般，当可于各处个别指认，然因不可指认，故无有安立之因。依与所依之 二者，如桶中盛酸奶般，非为自身支分之所依，亦如梯上有人般，非依于支分，因若二者以自身之体性而各别存在，方可成立，然此不存在故。此处非遮止仅有之相互存在，乃遮止依与所依以自相成立。所说之二种譬喻，亦为驳斥彼等以自相成立依与所依之外人观点，于一切如是皆应知晓。具有之观点亦不合理，如天授与变为他物之牛只相合般，若谓车亦与其支分相合，则如执持牛与天授为各别般，车亦应执持为与其支分各别，然因不执持，故无如是相合。如云：天授有耳。如是车有支分亦不应理，因已遮止自性各别，故无有以自体成立者。
English
They are not in the limbs, nor are the limbs in them. It is merely an aggregation, not a shape, just as it is. It is said that just as a chariot is merely designated because it lacks one and different, etc., in its own limbs, so too are the self and the aggregates. Here, if the chariot had an inherently established nature, it would undoubtedly have to be established by reason whether or not it had a nature in any of the seven forms of one and different, etc. But since it is not established by any of those seven, it has no nature. The limbs of the chariot are the axle, the wheel, the nail, and so on. The chariot is not of one nature with those limbs, for if it were one, then just as those limbs are many, so too would the chariot become many; and just as the chariot is one, so too would the limbs become one; and the agent and the act would also become one, and so on. It is also not inherently established as separate from its own limbs, for if it were, then like a pot and a cloth, it would be possible to point them out separately in each place, but since they are not pointed out, there is no cause for designation. The two aspects of support and supported are not like yogurt in a container, not supported by its own limbs, nor are they dependent on the limbs like a person on a ladder, for if the two existed separately by their own nature, they would be established, but since that does not exist. Here, it is not the mere mutual existence that is being refuted, but the establishment of support and supported by their own characteristics. The two examples that are given are also to refute the views of others who claim that support and supported are established by their own characteristics, and this should be understood in all such cases. The aspect of possession is also unreasonable, for just as a god is associated with cows that have become something else, if it is said that a chariot is also associated with its limbs, then just as one holds cows and gods as separate, so too should one hold the chariot as separate from its limbs, but since one does not hold them as such, there is no such association. Just as it is said, "A god has ears," so too it is unreasonable to say that a chariot has limbs, for since the difference in nature has been refuted, there is no inherently established one.