Tibetan
་ཡིན་ན་ནི། བུད་ཤིང་མེད་པར་ཡང་མེ་དམིགས་པར་འགྱུར་ཏེ། རྟ་མེད་པར་བ་ལང་དམིགས་པ་བཞིན་ནོ། །བཞི་བརྒྱ་པ་ལས་ཀྱང༌། མེས་ནི་ཚ་བ་ཉིད་བསྲེག་སྟེ། །ཚ་བ་མ་ཡིན་ཇི་ལྟར་བསྲེག །དེས་ན་བུད་ཤིང་ཞེས་བྱ་མེད། །དེ་མ་གཏོགས་པར་མེ་ཡང་མེད། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་ལྟར་བསྲེག་པ་ལ་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་ཁས་ལེན་ན་ནི་རང་མི་བསྲེག་ན་གཞན་ཡང་མི་བསྲེག་པར་འགྱུར་བ་ལྟར། མིག་ལ་བལྟ་བའི་རང་བཞིན་ཁས་ལེན་ནའང་རང་ལ་མི་བལྟ་ན་གཞན་ལ་ཡང་མི་བལྟ་བར་འདོད་དགོས་པས་སྐྱོན་སྔ་མ་མི་གཡོའོ། །དེ་ལྟར་རང་བཞིན་ཁས་བླངས་པ་ལ་གནོད་བྱེད་བསྟན་པ་རྣམས་མཐོང་བ་ན། རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་ཡོད་པར་འཛིན་པའི་གྲུབ་མཐའ་འདོར་བར་འགྱུར་ལ། དེ་ནས་རང་བཞིན་མེད་པ་ལ་བྱ་བྱེད་འཐད་པ་ཡང་རྟོགས་པར་ནུས་པས། རང་བཞིན་མེད་པ་དང་མེད་པ་སོ་སོར་ཕྱེད་པར་འགྱུར་ལ། དེའི་ཕྱིར་རང་བཞིན་ཡོད་པ་དང་ཡོད་པ་ཡང་སོ་སོར་ཕྱེད་པར་འགྱུར་བས། རང་བཞིན་མེད་པའི་གཞལ་བྱ་ལ་རང་བཞིན་ མེད་པའི་ཚད་མས་འཇལ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་འདིས་མེ་དང་བུད་ཤིང་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་པའི་ཚད་མ་དེ་མངོན་སུམ་དུ་མི་འཐད་པས་རྗེས་དཔག་ཏུ་འདོད་དགོས་ན། དེ་ལྟ་ན་དེའི་རྟེན་གཏན་ཚིགས་ཇི་ལྟར་ཡིན་སྙམ་ན། རང་བཞིན་ཡོད་ན་གཅིག་དང་ཐ་དད་ལས་མི་འདའ་བར་མཐོང་ནས་གཅིག་ཐ་དད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཁེགས་པ་ན་རང་བཞིན་མེད་པས་ཁྱབ་པར་མཐོང་བས། ཚུལ་གཉིས་འགྲུབ་ལ། གཅིག་དང་ཐ་དད་པའི་རང་བཞིན་མེད་པར་ངེས་པ་ནི། ཕྱོགས་ཆོས་ཀྱི་ཚུལ་ཡིན་པས་ཚུལ་གསུམ་པའི་རྟགས་ཡོད་ལ། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་མེ་དང་བུད་ཤིང་ལ་རང་བཞིན་མེད་དོ་སྙམ་དུ་ངེས་པ་ནི་རྗེས་དཔག་གོ །འདིས་ནི་སྔར་བཀོད་པའི་གཞན་གྲགས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་ལའང་ཚུལ་གསུམ་དང་རྗེས་དཔག་སྐྱེ་ཚུལ་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཐལ་འགྱུར་ནི་མེ་དང་བུད་ཤིང་ལ་རང་བཞིན་ཡོད་ན་རང་བཞིན་གཅིག་དང་ཐ་དད་གང་རུང་དུ་འགྱུར་རོ། །ཞེས་པ་དང་། གཅིག་ཡིན་ན་མེས་རང་ཉིད་བསྲེག་པར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་སོགས་གཞན་གྱིས་ཁས་བླངས་པ་རྟགས་སུ་བཀོད་ནས་ཕ་རོལ་པོ་ལ་མི་འདོད་པ་འཕེན་པ་འདི་འདྲ་རྣམས་ཡིན་པས་དེས་མཚོན་ནས་ཐལ་བ་གཞན་རྣམས་ཀྱང་རྟོགས་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟ་ན་ཕྱི་རྒོལ་དེས་ཇི་སྲིད་དུ་དངོས་པོ་སྨྲ་བའི་གྲུབ་མཐའ་མ་དོར་བ་དེ་སྲིད་དུ་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པའི་གཞལ་བྱ་འཇལ་བ་གྲུབ་པ་ལ་ལྟོས་ནས་དོན་འགྲུབ་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མར་འགྲུབ་པ་ཡིན་ལ། གང
Chinese
如果是这样，即使没有柴火，也能明确地看到火，就像没有马也能明确地看到牛一样。《四百论》中也说：“火燃烧的是热，不是热又如何燃烧？因此没有叫做柴火的东西，没有柴火也就没有火。”就像所说的那样。像这样，如果承认燃烧具有以自身体性成立的自性，那么就像不燃烧自己，也就不燃烧其他一样。如果承认眼睛具有观看的自性，也必须认为不看自己，也不看其他，这样就无法避免之前的过失。像这样，当看到对承认自性所造成的损害时，就会放弃认为存在以自身体性成立的自性的宗派。之后，也能理解无自性时，行为是合理的。因此，无自性和没有是能够区分的。因此，有自性和有也是能够区分的。因此，对于无自性的所量，用无自性的量来衡量等等，也是能够理解的。那么，用这个来理解火和柴火没有自性的量，因为不是现量，所以必须认为是比量。如果是这样，那么它的所依，因是什么呢？如果认为有自性，就不能超出是一和异，当一和异的自性被排除时，就会看到遍布着无自性。这样就成立了两个方面。确定没有一和异的自性，是周遍的法性，因此具有第三个方面的相。依靠它，确定火和柴火没有自性，这就是比量。通过这个，对于之前所安立的他称的论式，也应该了解三个方面和比量产生的道理。如果火和柴火有自性，那么自性就会成为一或异。像这样，如果是一，那么火就会燃烧自己。像这样，把别人承认的作为因，然后把对方不希望的结果推给对方，这些都是属于这种方式，通过这些可以理解其他的过失。如果是这样，外来的辩论者只要不放弃实体论者的宗派，那么只要依靠以自身体性成立的所量来衡量成立，就能成立为成办意义的量。
English
If so, even without firewood, fire can be clearly seen, just as a cow can be clearly seen without a horse. The Catuhsataka also says, "Fire burns heat itself. How can it burn what is not heat? Therefore, there is no such thing as firewood. Without it, there is no fire." Just as it is said. Like this, if one admits that burning has a self-nature established by its own entity, then just as not burning oneself, one will not burn others either. If one admits that the eye has the self-nature of seeing, one must also think that if it does not see itself, it will not see others either, thus the previous fault cannot be avoided. Like this, when seeing the harms caused by admitting self-nature, one will abandon the tenet that holds that there is a self-nature established by its own entity. After that, one can also understand that actions are reasonable when there is no self-nature. Therefore, non-self-nature and non-existence can be distinguished separately. Therefore, self-nature and existence can also be distinguished separately. Therefore, for objects to be measured that are without self-nature, measuring with measures that are without self-nature, and so on, can also be understood. So, by this, the measure that realizes that fire and firewood are without self-nature is not direct perception, so it must be considered inference. If so, what is its basis, the reason? If one thinks that there is self-nature, it cannot go beyond being one or different, and when the self-nature of one and different is excluded, one sees that it is pervaded by non-self-nature. Thus, two aspects are established. Determining that there is no self-nature of one and different is the nature of the subject, so there is a sign of the third aspect. Relying on that, determining that fire and firewood have no self-nature is inference. Through this, one should also understand the three aspects and how inference arises in the formulation of the other's assertion that was previously arranged. If fire and firewood have self-nature, then the self-nature will become either one or different. Like this, if it is one, then the fire will burn itself. Like this, taking what others admit as the reason, and then projecting the undesired result onto the other party, these are all of this kind, and through these, other faults can also be understood. If so, as long as the external opponent does not abandon the tenet of the substantialists, then as long as he relies on the establishment of the object to be measured that is established by its own entity, it can be established as the measure that accomplishes the meaning.
Tibetan
་གི་ཚེ་དངོས་པོ་ འགའ་ཞིག་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པ་མེད་པར་ཚད་མས་རྟོགས་པ་ནས་དངོས་པོར་སྨྲ་བའི་གྲུབ་མཐའ་བཏང་བ་ཡིན་ནོ། །ཚིག་གསལ་ལས་ཀྱང༌། ཡང་ཅི་གང་ཡང་རུང་བ་ལ་གྲུབ་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་སྒོ་ནས་ཀྱང་རྗེས་སུ་དཔག་པས་གནོད་པ་ཡོད་དམ་ཞེ་ན། ཡོད་དེ། དེ་ཡང་རང་ཉིད་ལ་གྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་ཉིད་ཀྱིས་ཡིན་གྱི། གཞན་ལ་གྲུབ་པས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འཇིག་རྟེན་ཉིད་དུ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འཇིག་རྟེན་ན་ནི་རེས་འགའ་དཔང་པོ་རྒོལ་བ་དང་ཕྱི་རྒོལ་གཉིས་ཀྱིས་ཚད་མར་བྱས་པའི་ཚིག་གིས་རྒྱལ་བའམ་ཕམ་པར་འགྱུར་ལ། རེས་འགའ་ནི་རང་གི་ཚིག་ཁོ་ནས་འགྱུར་གྱི། གཞན་གྱི་ཚིག་གིས་ནི་རྒྱལ་བའམ་ཕམ་པར་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འཇིག་རྟེན་ན་ཇི་ལྟར་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་རིགས་པ་ལའང་ཡིན་ཏེ། འཇིག་རྟེན་པའི་ཐ་སྙད་ཁོ་ན་རིགས་པའི་བསྟན་བཅོས་སུ་སྐབས་སུ་བབ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་གཞན་ལ་གྲགས་པ་རྟགས་སུ་རུང་བའི་དཔེ་དང་ཤེས་བྱེད་རྣམས་གསུངས་ཤིང༌། རྟོག་གེ་པ་རྣམས་ཕྱི་རྒོལ་ལ་ཚད་མ་གང་གིས་ཚུལ་གསུམ་ལ་སོགས་པ་གྲུབ་པའི་ཚད་མ་དེས་སྔ་རྒོལ་ལ་ཡང་གྲུབ་དགོས་པས། རྒོལ་ཕྱི་རྒོལ་གཉིས་ཀ་ལ་གྲུབ་དགོས་པར་འདོད་པ་འགོག་པའང་གསུངས་ཏེ། དེ་ཉིད་ལས། གང་ཞིག་གང་གཉིས་ཀ་ལ་ངེས་པ་བརྗོད་པ་དེ་ནི་སྒྲུབ་པའམ་སུན་འབྱིན་པ་ཡིན་གྱི། གང་ཡང་རུང་བ་ལ་གྲུབ་པའམ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་སྨྲ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་དེས་ཀྱང༌། འཇིག་རྟེན་གྱི་རྣམ་པར་བཞག་པ་ལ་བརྟེན་ནས་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་ཇི་སྐད་ སྨྲས་པའི་ཚུལ་འདི་ཉིད་ཁས་བླང་བར་བྱའོ། །འདི་ལྟར་ལུང་གིས་གནོད་པ་ནི་གཉིས་ཀ་ལ་གྲུབ་པའི་ལུང་ཁོ་ནའི་སྒོ་ནས་མ་ཡིན་ཏེ། འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། རང་ལ་གྲུབ་པའི་སྒོ་ནས་ཀྱང་ཡིན་ནོ། །རང་གི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པར་ནི་ཐམས་ཅད་དུ་རང་ལ་གྲུབ་པ་ཉིད་བརླིང་བ་ཡིན་གྱི། གཉིས་ཀ་ལ་གྲུབ་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རྟོག་གེའི་མཚན་ཉིད་བརྗོད་པ་ནི་དགོས་པ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་རང་ལ་ཇི་ལྟར་གྲགས་པའི་འཐད་པས། དེ་ཁོ་ན་མ་ཤེས་པའི་གདུལ་བྱའི་སྐྱེ་བོ་ལ་ཕན་བཏགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་སྔར་བཤད་པ་ལྟ་བུའི་ཚད་མས་རྒོལ་བ་གཉིས་ཀ་ལ་གྲུབ་པའི་རྟགས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་བྱ་བསྒྲུབ་པ་ལ་རང་རྒྱུད་ཀྱི་རྟགས་དང༌། དེས་མི་འགྲུབ་པར་ཕྱི་རྒོལ་གཞན་ལ་གྲགས་པའི་ཚུལ་གསུམ་གྱིས་བསྒྲུབ་བྱ་འགྲུབ་པ་ལ་ཐལ་འགྱུར་བར་འཇོག་པ་འདི་ནི་སློབ་དཔོན་གྱི་དགོ
Chinese
的时代，有些事物并非以其自身性质而成立，而是通过量得以认识，从而舍弃了主张事物存在的宗义。在《释论》中也说：如果通过任何已成立的推论方式，推论会受到损害吗？答：会受到损害。但这仅仅是因为对自身成立的理由，而不是因为对他人成立，因为这在世间是可见的。在世间，有时辩论双方（指立论者和对方）通过双方都认可的量所确立的言辞来决定胜负，有时则仅凭自己的言辞来决定，而不是通过他人的言辞来决定胜负。世间如何，道理也是如此，因为世间的说法恰恰适用于理性的论著。因此，经中说了可以作为理由的、为他人所知的例子和知识。论师们认为，对方通过量成立的三相等等，也必须为立论者所成立，因此，为了驳斥立论者和对方都必须成立的观点，经中说：如果说对双方都确定的陈述是成立或驳斥，那么认为对任何一方成立或犹豫不决的说法是不对的。因此，也应该承认依赖于世间常识而进行推论的这种方式。像这样，经教的妨害不仅仅是通过对双方都成立的经教，那通过什么呢？通过对自己成立的方式也可以。对于自利的推论来说，完全依赖于对自己成立，而不是对双方都成立。因此，说出论理的定义是没有必要的，因为佛陀们通过对自己如何显现的道理，为了帮助那些不了解此道理的被调伏者。如是说。这样，就像前面所说的那样，通过对辩论双方都成立的理由来成立所要成立的事物，这被称为自续因；如果不能成立，则通过为对方所知的、具有三相的理由来成立所要成立的事物，这被称为应成派，这正是论师的意图。
English
In that time, some things are not established by their own nature, but are recognized through valid cognition, thereby abandoning the tenet that asserts the existence of things. In the Commentary, it is also said: If inference is harmed by inference through any established means of inference, is it? Answer: It is harmed. But this is only because of the reason that is established for oneself, not because it is established for others, because it is seen in the world. In the world, sometimes the two parties in a debate (referring to the proponent and the opponent) determine victory or defeat through words established by valid cognition that both parties recognize, and sometimes it is determined only by one's own words, not by the words of others. As it is in the world, so it is in reasoning, because worldly terms are precisely applicable to treatises on reason. Therefore, the scriptures speak of examples and knowledge that can be used as reasons and are known to others. The logicians believe that the three aspects, etc., established by valid cognition for the opponent must also be established for the proponent. Therefore, in order to refute the view that both the proponent and the opponent must be established, the scriptures say: If a statement that is certain for both parties is said to be established or refuted, then it is incorrect to say that a statement is established or uncertain for either party. Therefore, one should also acknowledge this way of reasoning based on worldly conventions. In this way, the harm of scripture is not only through scripture that is established for both parties, but through what? It is also through the way that is established for oneself. For inferences for one's own benefit, it is entirely dependent on what is established for oneself, not on what is established for both parties. Therefore, it is not necessary to state the definition of logic, because the Buddhas, through the reason of how it appears to themselves, help those who are to be tamed who do not understand this reason. Thus it is said. In this way, just as it was said before, establishing what is to be established through reasons that are established for both parties in the debate is called the Svātantrika reason; if it cannot be established, then establishing what is to be established through reasons with three aspects that are known to the opponent is called the Prāsaṅgika, which is precisely the intention of the teacher.