Tibetan
ད་པའི་རྩ་བ་གཅོད་བྱེད་དང༌། ཐར་པའི་ལམ་གྱི་སྲོག་དང་འདྲ་བར་སྒྲུབ་བྱེད་ཡང་དག་པས་བསྟན་པ་ཡིན་པས་འདི་ལ་ངེས་པ་བརྟན་པོ་རྙེད་པ་དགོས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་སློབ་དཔོན་འཕགས་པའི་གཞུང་དེ་དག་གིས་ནི། ཉན་རང་ལ་ཡང་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་པ་ཡོད་པར་གསལ་བར་གསུངས་ཏེ། འཁོར་བ་ལས་གྲོལ་བ་རང་བཞིན་མེད་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ལྟ་བས་སྒྲུབ་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལྟ་བ་འདི་ཡང་ཉན་རང་རྣམས་རང་གི་ཉོན་མོངས་མ་ཟད་བར་དུ་བསྒོམ་ཞིང༌། ཉོན་མོངས་ཟད་པ་ན་དེ་ཙམ་གྱིས་ཆོག་པར་བཟུང་ནས་དུས་རིང་པོར་སྒོམ་པར་མི་བྱེད་པས་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་སྤོང་བར་མི་ནུས་སོ། །བྱང་ཆུབ་ སེམས་དཔའ་རྣམས་ནི་ཉོན་མོངས་ཟད་པ་ཙམ་གྱི་སྒོ་ནས་རང་འཁོར་བ་ལས་གྲོལ་བ་ཙམ་གྱིས་ཆོག་པར་མི་འཛིན་པར། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་དུ་སངས་རྒྱས་དོན་དུ་གཉེར་བས། ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་ཟད་ཟད་དུ་བསྒོམ་པས། ཆེས་དུས་རིང་བ་དང་ཚོགས་མཐའ་ཡས་པས་བརྒྱན་ཏེ་བསྒོམ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་སྒྲིབ་པ་གཉིས་ཀའི་ས་བོན་དྲུངས་འབྱིན་པའི་གཉེན་པོ་ནི་སྔར་བཤད་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ལྟ་བ་ཡིན་མོད་ཀྱང༌། དུས་རིང་དུ་བསྒོམས་མ་བསྒོམས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་སྒྲིབ་པ་ཙམ་སྤོང་ནུས་ཀྱི། ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་མི་སྤོང་བ་ནི། དཔེར་ན་བདག་མེད་པའི་རྟོགས་པ་གཅིག་ཉིད་མཐོང་སྤང་དང་སྒོམ་སྤང་གཉིས་ཀའི་གཉེན་པོ་ཡིན་མོད་ཀྱང༌། བདག་མེད་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་མཐོང་སྤང་སྤོང་ནུས་ཀྱི། སྒོམ་སྤང་སྤོང་མི་ནུས་པས་སྒོམ་སྤང་སྤོང་བ་ལ་རིང་དུ་བསྒོམ་དགོས་པ་དང་འདྲའོ། །དེ་ལྟ་ནའང་ཤེས་སྒྲིབ་སྤོང་བ་ལ་ནི་དུས་རིང་བར་དེ་ཙམ་ཞིག་བསྒོམས་པས་ཀྱང་སྤོང་བར་མི་ནུས་ཀྱི། སྤྱོད་པ་རླབས་ཆེན་པོ་གཞན་མང་པོ་ལ་བསླབས་པ་ལ་ཡང་ལྟོས་སོ། །ཤེས་སྒྲིབ་ཀྱི་གཉེན་པོར་བསྒོམ་པ་མེད་ཅིང༌། ཉོན་སྒྲིབ་སྤོང་བའི་ཐབས་ཙམ་དུ་བསྒོམ་པས། ཉན་རང་ལ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྟོགས་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བསྒོམ་པ་མེད་པར་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། འཇུག་འགྲེལ་ལས། ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བའི་རྐྱེན་ཉིད་འདི་པ་ཙམ་མཐོང་མོད་ཀྱི། དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེ་དག་ལ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བསྒོམ་ པ་མེད་དེ། ཁམས་གསུམ་ན་སྤྱོད་པའི་ཉོན་མོངས་པ་སྤོང་བའི་ཐབས་ཤིག་ནི་ཡོད་དོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་དབུ་མ་པ་གཞན་གྱིས་ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་དུ་བཞེད་པ་སློབ་དཔོན་འདིས་
Chinese
是断除衰败之根本，犹如解脱道之命脉般，以正确的论证所阐述，因此必须对此获得坚定的定解。如此，圣者论师们的论著中，已明确宣说声闻缘觉也具有通达诸法无自性的证悟，因为宣说从轮回中解脱是由无自性的空性见所成办的缘故。此见解也是声闻缘觉们在自己的烦恼未尽之前修习，烦恼尽除时，便认为仅此就足够了，而不做长时期的修习，因此不能够断除所知障。菩提 萨埵们则不认为仅以烦恼尽除而从轮回中解脱就足够了，而是为了所有众生的利益而精勤于成佛，因此不断地修习以断除所知障，以极其长久的时间和无边资粮来庄严而修习。如此，断除二障之种子的对治，虽然是之前所说的空性见，但由于修习时间长短的缘故，只能断除烦恼障，而不能断除所知障。例如，对无我的证悟本身既是见断和修断二者的对治，但仅凭现量见到无我只能断除见断，而不能断除修断，因此要断除修断必须长期修习一样。即使如此，要断除所知障，仅凭长时间修习那一点点也是不能断除的，还需要依止其他许多伟大的行持。因为没有将修习作为所知障的对治，而仅仅是作为断除烦恼障的方法来修习，所以说声闻缘觉没有圆满地修习对法无我的证悟。如《入行论》中说：声闻和自证佛陀们也仅仅是看到了缘起支分的因缘，即使如此，他们也没有圆满地修习对法的无我，因为他们有断除三界中所行烦恼的方法。如此宣说。因此，其他中观派所认为是法执的，这位论师
English
It is the cutter of the root of decay, and like the lifeblood of the path to liberation, it is taught by correct reasoning, so it is necessary to gain a firm conviction in this. Thus, the treatises of the noble masters clearly state that even Hearers and Solitary Realizers have an understanding of the lack of inherent existence of all phenomena, because it is said that liberation from cyclic existence is accomplished by the view of emptiness, which is the lack of inherent existence. This view is also cultivated by Hearers and Solitary Realizers until their own afflictions are exhausted, and when afflictions are exhausted, they consider that to be sufficient and do not cultivate for a long time, so they are not able to abandon the obscuration of knowledge. Bodhi sattvas, on the other hand, do not consider it sufficient to be liberated from cyclic existence merely by exhausting their afflictions, but strive for Buddhahood for the sake of all sentient beings, so they cultivate the exhaustion of the obscuration of knowledge again and again, cultivating with extremely long periods of time and adorned with limitless accumulations. Thus, the antidote that uproots the seeds of both obscurations is the view of emptiness mentioned earlier, but due to whether or not it is cultivated for a long time, it can only abandon the obscuration of afflictions, but not the obscuration of knowledge. For example, the realization of selflessness itself is the antidote to both what is abandoned by seeing and what is abandoned by cultivation, but merely seeing selflessness directly can only abandon what is abandoned by seeing, but cannot abandon what is abandoned by cultivation, so it is similar to having to cultivate for a long time in order to abandon what is abandoned by cultivation. Even so, to abandon the obscuration of knowledge, it is not possible to abandon it by cultivating just that little bit for a long time, but it also depends on relying on many other great practices. Since cultivation is not taken as an antidote to the obscuration of knowledge, but merely as a method for abandoning the obscuration of afflictions, it is said that Hearers and Solitary Realizers do not cultivate the realization of the selflessness of phenomena completely. As it says in the commentary on the "Entering the Middle Way": "Hearers and Solitary Buddhas also see only the cause of dependent arising, but even so, they do not cultivate the selflessness of phenomena completely, because they have a method for abandoning the afflictions that operate in the three realms." Thus it is said. Therefore, what other Madhyamikas consider to be the clinging to the self of phenomena, this master
Tibetan
ཉོན་མོངས་ཅན་གྱི་མ་རིག་པར་བཞེད་པ་དང༌། དེ་ཟད་པར་སྤོང་བའི་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་བསྒོམ་པ་ཡོད་ཀྱང༌། ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྫོགས་པར་བསྒོམ་པ་མེད་པར་གསུངས་པ་རྣམས་སྔར་དང་སྐབས་འདིར་བཤད་པ་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་གྱིས་ཤིག །འོ་ན་འདི་པའི་ལུགས་ལ་ཤེས་སྒྲིབ་གང་ལ་བྱེད་སྙམ་ན། ཤེས་སྒྲིབ་ནི་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་རང་བཞིན་ཡོད་པར་ཞེན་པའི་དངོས་པོ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་སྒོ་བྱེད་ཀྱིས་སེམས་རྒྱུད་ལ་བག་ཆགས་བརྟན་པར་བཞག་པའི་བག་ཆགས་ཀྱི་དབང་གིས་རང་བཞིན་མེད་བཞིན་དུ་རང་བཞིན་ཡོད་པར་སྣང་བའི་གཉིས་སྣང་གི་འཁྲུལ་པ་རྣམས་ཡིན་ཏེ། འཇུག་འགྲེལ་ལས། དེ་ཡང་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་མ་རིག་པ་སྤངས་པ། འདུ་བྱེད་གཟུགས་བརྙན་ལ་སོགས་པའི་ཡོད་པ་ཉིད་དང་འདྲ་བར་གཟིགས་པ་རྣམས་ལ་ནི། བཅོས་མའི་རང་བཞིན་ཡིན་གྱི། བདེན་པར་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། བདེན་པར་མངོན་པར་རློམ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བྱིས་པ་རྣམས་ལ་ནི་བསླུ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལས་གཞན་པ་རྣམས་ལ་ནི། སྒྱུ་མ་ལ་སོགས་པ་ལྟར་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཀུན་རྫོབ་ཙམ་དུ་འགྱུར་རོ། །དེ་ཡང་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་མ་རིག་པ་ཙམ་ཀུན་ཏུ་སྤྱོད་པའི་ཕྱིར། སྣང་བ་དང་བཅས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཅན་གྱི་འཕགས་པ་རྣམས་ ལ་སྣང་གི །སྣང་བ་མེད་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཅན་མངའ་བ་རྣམས་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །བྱང་སེམས་ཉོན་མོངས་ཅན་གྱི་མ་རིག་པ་སྤངས་པ་ནི། སྔར་བཞི་བརྒྱ་པའི་འགྲེལ་པ་དྲངས་པ་ལས། མི་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ལ་བཟོད་པ་ཐོབ་པའི་བྱང་སེམས་ལ་གསུངས་པས། ས་བརྒྱད་པ་ཐོབ་པ་ལ་བྱའོ། །དེའི་ཕྱིར་ཐེག་དམན་གྱི་དགྲ་བཅོམ་དང་ས་བརྒྱད་པ་ཐོབ་པའི་བྱང་སེམས་ལ་གཉིས་སྣང་གི་འཁྲུལ་པའི་བག་ཆགས་གསར་དུ་འཇོག་བྱེད་ཟད་པ་ཡིན་ཀྱང༌། སྔོན་རིང་མོ་ནས་དེས་བཞག་པའི་གཉིས་སྣང་གི་བག་ཆགས་སྦྱང་རྒྱུ་ནི་དུ་མ་ཞིག་ཡོད་པས། དེ་ནས་ཀྱང་རིང་དུ་སྦྱང་དགོས་པས། དེ་དག་སྦྱངས་ཏེ་འཁྲུལ་པའི་བག་ཆགས་མ་ལུས་པར་ལོག་པ་ན་སངས་རྒྱས་པ་ཡིན་ནོ། །འཕགས་པ་ཡབ་སྲས་ཀྱི་བཞེད་པས་ཐེག་དམན་དང་ཐེག་ཆེན་གཉིས་ཀའི་ངེས་དོན་གྱི་ལྟ་བ་འདྲ་བར་བསྟན་པ་འདི་ལ་ནི། རྨད་དུ་བྱུང་བའི་ངེས་པ་གཉིས་དྲང་རྒྱུ་ཡོད་དེ། འདི་ལྟར་སངས་རྒྱས་ལྟ་ཞོག །འཁོར་བ་ལས་གྲོལ་བ་ཙམ་ཞིག་ལ་ཡང་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་པའི་ལྟ་བ་མེད་པའི་ཐབས་མེད་པར་ངེས་པ་དྲངས་ནས། ཐབས་དུ་མའི་སྒོ
Chinese
认为烦恼障的无明，以及为了断尽它而修习法无我，虽然有修习法无我，但却说没有圆满修习法无我，这些都应如先前和此时所说的那样理解。那么，按照这个宗派的观点，什么是所知障呢？所知障是从无始以来，对执着为自性存在的对境，以显现执着之门，在心相续中稳固地留下习气，由于习气的力量，明明没有自性却显现为有自性的二取迷乱。如《入行论释》中说：“而且，声闻、独觉和菩萨断除了烦恼障的无明，对于行、色像等如同存在一样看待的那些人来说，是虚假的自性，但并非真实，因为没有真实显现的傲慢。对于孩童来说，是欺骗，而对于其他的人来说，就像幻术等一样，仅仅依靠缘起而成为世俗。那也是因为具有所知障的特征，仅仅是无明普遍存在的原因。对于具有显现和显现对境的圣者们来说，是显现的。而对于具有没有显现的对境的圣者们来说，则不是。”就像所说的那样。菩萨断除烦恼障的无明，就像先前引用的《四百论》的解释中所说，是对获得不生法忍的菩萨所说的，因此应理解为获得八地。因此，对于小乘的阿罗汉和获得八地的菩萨来说，虽然新产生二取迷乱习气的力量已经耗尽，但是先前长久以来所留下的二取习气需要净化的还有很多，因此从那以后还需要长久地净化，净化那些习气，当迷乱的习气完全消失时，就是成佛的时候。圣父子（无著、世亲）的观点表明小乘和大乘的究竟意义的见解是相同的，对此，应该引出两种令人惊叹的定解：像这样，不要说成佛，仅仅是从轮回中解脱，也必须要有证悟一切法无自性的见解，这是毫无疑问的。然后，通过多种方便之门
English
It is held that afflictive ignorance, and although there is the cultivation of selflessness of phenomena to completely abandon it, it is said that there is no complete cultivation of selflessness of phenomena, all of these should be understood as explained previously and in this instance. So, according to this school, what is the object of cognitive obscuration? Cognitive obscuration is the delusion of dualistic appearance, which appears as having inherent existence despite not having it, due to the power of the habitual tendencies that have been firmly established in the mind-stream by the door of manifest clinging to objects that are clung to as inherently existent from beginningless time. As it says in the commentary on the Entering the Middle Way: "Moreover, for those hearers, solitary realizers, and bodhisattvas who have abandoned afflictive ignorance, who see actions, images, and so forth as being existent, it is of a fabricated nature, but it is not true, because there is no pride in being manifestly true. For children, it is deceptive, but for others, it becomes merely conventional by virtue of dependent arising, like illusions and so forth. That is also because it is characterized by the obscuration of knowable objects, and only ignorance is universally practiced. For the noble ones who have an object of practice with appearance, it appears. But for those who possess an object of practice without appearance, it does not." As it is said. The bodhisattva who has abandoned afflictive ignorance, as it is said in the commentary on the Four Hundred Verses quoted earlier, is said to be the bodhisattva who has obtained forbearance of non-arising phenomena, so it should be understood as obtaining the eighth ground. Therefore, for the Arhat of the Lesser Vehicle and the bodhisattva who has obtained the eighth ground, although the power to newly create habitual tendencies of dualistic appearance has been exhausted, there are still many habitual tendencies of dualistic appearance that have been established by it from a long time ago that need to be purified, so it is necessary to purify them for a long time from then on. When those habitual tendencies have been purified and the habitual tendencies of delusion have completely disappeared, it is Buddhahood. The view of the noble father and son (Asanga and Vasubandhu) shows that the definitive meaning of the views of both the Lesser Vehicle and the Great Vehicle are the same. Regarding this, two amazing certainties should be drawn: Like this, let alone Buddhahood, even just liberation from samsara, it is certain that there is no way without the view of realizing that all phenomena are without inherent existence. Then, through the door of various means.