Tibetan
་ཁྱབ་པར་གསུངས་ནས། རྐང་པ་གསུམ་པས་རྐྱེན་ལ་རག་ལས་པའི་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་དོན་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པའི་དོན་དུ་གསུངས་ཤིང༌། རྐང་པ་བཞི་པས་ནི་སྟོང་ཉིད་དེ་ལྟར་རྟོགས་པའི་ཕན་ཡོན་བསྟན་ཏོ། །དེ་བཞིན་དུ། མཁས་པས་རྟེན་འབྱུང་ཆོས་རྣམས་རྟོགས་གྱུར་ཏེ། །མཐར་ལྟ་བ་ལ་བརྟེན་པར་ཡོང་མི་བྱེད། །ཅེས་རྟེན་འབྲེལ་རྟོགས་པས་མཐར་འཛིན་གཅོད་པར་གསུངས་སོ། །གཞན་ཡང་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་ཡོད་ན་རྒྱལ་བ་ཉན་ཐོས་དང་བཅས་པས་དེ་ལྟར་གཟིགས་དགོས་པ་ལས་མ་གཟིགས་པ་དང༌། རང་བཞིན་དེ་ལ་རྐྱེན་གྱིས་ཅི་ཡང་བྱར་མེད་པས་མཚན་མར་འཛིན་པའི་སྤྲོས་པའི་དྲ་བ་བཅད་དུ་མེད་པས་གྲོལ་བ་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། གླང་པོའི་རྩལ་གྱི་མདོ་ལས། གལ་ཏེ་ཆོས་རྣམས་རང་བཞིན་ཡོད་གྱུར་ན། །རྒྱལ་བ་ཉན་ཐོས་བཅས་པས་དེ་མཁྱེན་འགྱུར། །ཐེར་ཟུག་ཆོས་ ནི་མྱ་ངན་འདའ་མི་འགྱུར། །མཁས་རྣམས་ནམ་ཡང་སྤྲོས་དང་བྲལ་མི་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །རབ་བྱེད་གསུམ་པ་དང་བཞི་པ་དང་ལྔ་པ་ནས་སྐྱེ་མཆེད་དང་ཕུང་པོ་དང་ཁམས་ལ་རང་བཞིན་ཡོད་པ་འགོག་པའི་རིགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཆོས་ལ་བདག་མེད་པ་གཏན་ལ་ཕབ་ནའང་ཤིན་ཏུ་ལེགས་མོད་ཀྱི། ཚིག་མངས་པས་འཇིགས་ནས་མ་སྤྲོས་སོ། །གསུམ་པ་ལྟ་བ་དེ་དག་གོམས་པས་སྒྲིབ་པ་སྤོང་བའི་ཚུལ་ནི། དེ་ལྟར་བདག་དང་བདག་གི་བ་ལ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་རྡུལ་ཙམ་ཡང་མེད་པར་མཐོང་ནས། དེའི་དོན་གོམས་པར་བྱས་པས་བདག་དང་བདག་གིར་འཛིན་པའི་འཇིག་ལྟ་ལྡོག་ལ། དེ་ལོག་ན་འདོད་པ་ཉེ་བར་ལེན་པ་སོགས་སྔར་བཤད་པའི་ལེན་པ་བཞི་ལྡོག་ཅིང༌། དེ་ལོག་ན་ལེན་པའི་རྐྱེན་གྱིས་སྲིད་པ་འབྱུང་བ་མེད་པས་སྲིད་པའི་རྐྱེན་གྱིས་ཕུང་པོ་ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་བའི་སྐྱེ་བ་ཟད་པས་ཐར་པ་འཐོབ་སྟེ། རབ་བྱེད་བཅོ་བརྒྱད་པ་ལས། བདག་དང་བདག་གི་ཞི་བའི་ཕྱིར། །ངར་འཛིན་ང་ཡིར་འཛིན་མེད་འགྱུར། །ཞེས་དང༌། ནང་དང་ཕྱི་རོལ་དངོས་དག་ལ། །བདག་དང་བདག་གི་སྙམ་ཟད་ན། །ཉེ་བར་ལེན་པ་འགག་འགྱུར་ཞིང༌། །དེ་ཟད་པས་ན་སྐྱེ་བ་ཟད། །ཅེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་བྱས་ན་ཉེ་བར་ལེན་པ་ནི་ཉོན་མོངས་དང༌། སྲིད་པ་ནི་ལས་ཡིན་པས་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་ཟད་པས་ཐར་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ཉིད་ལས། ལས་དང་ཉོན་མོངས་ཟད་པས་ཐར། །ཞེས་སོ། །ལས་ཉོན་ཡང་གང་ཟད་པས་ཟད་པར་འགྱུར་བ་ཡང་དེ་ཉིད་ལས། ལས་དང་ཉོན་མོངས་རྣམ་རྟོག་ལས། །དེ་དག་སྤྲོས་ལས་སྤྲོས་པ་ནི། ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་འགག་པར་འགྱུར། །ཞེས་གསུང
Chinese
广泛地宣说了。第三句以依赖于缘起的缘起之义，宣说了自性空之义。第四句则阐释了如此证悟空性的利益。同样地，如云：智者通达缘起法，终不依赖于边见。如是宣说了通达缘起能断除边执。此外，如果存在以自性成立的自性，那么诸佛及声闻等都应如是照见，但他们并没有照见。并且，对于该自性，因缘也无法对其做任何事，因此执着于相的戏论之网无法断除，从而导致无法解脱。如《象力经》中云：若诸法有自性，诸佛声闻应知彼，恒常之法不涅槃，智者永不离戏论。如是宣说。第三品、第四品和第五品中，虽然以遮止十二处、五蕴和十八界具有自性的理证来确立诸法无我，也非常好，但因为文字繁多而畏惧，所以没有展开。第三，以串习这些见解来断除障碍的方式是：如是见到在我和我所中，连微尘许的自性成立也不存在。通过串习其义，能使执着于我和我所的坏聚见瓦解。它一瓦解，则贪求欲乐等之前所说的四取也会瓦解。它一瓦解，则由于取为缘而产生有就不可能，因此由于有为缘而导致蕴相续相连的生也会止息，从而获得解脱。第十八品中云：为息灭我与我所故，我执我所执将不有。又云：内外诸物中，我与我所念尽除，近取便当止息，彼止息故生便尽。如是宣说。如是行持，则近取是烦恼，有是业，因此生的因——业和烦恼止息，从而获得解脱。该经中云：业与烦恼尽故解脱。业和烦恼又因何止息呢？该经中又云：业与烦恼由分别，彼等戏论生戏论，空性令彼皆止息。如是宣说。
English
It is widely stated. The third verse explains the meaning of emptiness of inherent existence through dependent origination, which relies on conditions. The fourth verse explains the benefits of realizing emptiness in this way. Similarly, it is said: "When the wise realize the arising of dependent origination, they will not rely on extreme views." Thus, it is taught that realizing dependent origination cuts off clinging to extremes. Furthermore, if there were an inherent nature established by its own entity, the Buddhas and Shravakas should have seen it as such, but they did not. Moreover, since conditions cannot do anything to that inherent nature, the net of conceptual proliferation clinging to signs cannot be cut off, resulting in no liberation. As stated in the Sutra of the Elephant's Strength: "If phenomena had inherent existence, the Buddhas and Shravakas would know it. Permanent phenomena would not pass into Nirvana, and the wise would never be free from proliferation." This is how it is taught. In the third, fourth, and fifth chapters, although it would be excellent to establish the absence of self in phenomena through reasoning that refutes the inherent existence of the twelve sources, the aggregates, and the elements, I have not elaborated due to fear of excessive words. Thirdly, the way to abandon obscurations through familiarizing oneself with these views is as follows: Having seen that there is not even a particle of inherent existence in self and what belongs to self, by familiarizing oneself with its meaning, the view of the perishable aggregate that clings to self and what belongs to self will be reversed. When that is reversed, the four graspings, such as craving for pleasure, which were previously explained, will also be reversed. When that is reversed, it is impossible for existence to arise from the condition of grasping, so the birth that connects the aggregates due to the condition of existence will cease, and liberation will be attained. The eighteenth chapter states: "For the sake of pacifying self and what belongs to self, there will be no clinging to self or clinging to what belongs to self." It also states: "When the thought of self and what belongs to self is exhausted in internal and external objects, near grasping will cease, and when that ceases, birth will be exhausted." This is how it is taught. If one acts in this way, then near grasping is affliction, and existence is karma. Therefore, liberation will be attained by exhausting the cause of birth—karma and afflictions. That same text states: "Liberation comes from the exhaustion of karma and afflictions." And how are karma and afflictions exhausted? That same text also states: "Karma and afflictions arise from conceptualization, and proliferation arises from those proliferations. Emptiness will cause them all to cease." This is how it is taught.
Tibetan
ས་སོ། །དེ་ལ་སྐྱེ་ཤིའི་འཁོར་བ་བརྒྱུད་པ་འདི་ནི་ལས་ལས་སྐྱེ་ལ། ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་སེམས་དང་ལྡན་པའི་སྒོ་གསུམ་གྱི་འདུ་བྱེད་ཁོ་ན་འཁོར་བ་འགྲུབ་པའི་ལས་ཡིན་པས། ལས་ནི་ཉོན་མོངས་ལས་སྐྱེའོ། །ཡུལ་རྣམས་ལ་སྡུག་མི་སྡུག་ལ་སོགས་པའི་མཚན་མ་སྒྲོ་འདོགས་པའི་ཚུལ་བཞིན་མ་ཡིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མ་བཅུག་པར་འཇིག་ལྟའི་རྩ་བ་ཅན་གྱི་ཉོན་མོངས་རྣམས་མི་སྐྱེ་བས། ཆགས་སྡང་སོགས་ཀྱི་ཉོན་མོངས་འཇིག་ལྟའི་རྩ་བ་ཅན་དེ་དག་ཚུལ་བཞིན་མ་ཡིན་པའི་རྣམ་རྟོག་ལས་སྐྱེའོ། །འཇིག་རྟེན་ཆོས་བརྒྱད་དང་སྐྱེས་པ་བུད་མེད་དང་བུམ་པ་དང་སྣམ་བུ་དང་གཟུགས་དང་ཚོར་བ་སོགས་ལ་འདི་བདེན་ནོ་སྙམ་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པ་དག་ཁོ་ནས་ཚུལ་མིན་ཡིད་བྱེད་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པས་ཡུལ་དེ་དག་ལ་རྟོག་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར། རྣམ་རྟོག་དེ་ནི་བདེན་འཛིན་གྱི་སྤྲོས་པ་ལས་སྐྱེ་སྟེ། ཚིག་གསལ་ལས། འཇིག་རྟེན་པའི་སྤྲོས་པ་དེ་ཡང་མ་ལུས་པར་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཏེ། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་ལྟ་བས་འགག་པར་འགྱུར་རོ། །ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། གང་གི་ཕྱིར་དངོས་པོར་དམིགས་པ་ཡོད་ན་ནི། ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་སྤྲོས་པ་ཡོད་པར་འགྱུར་གྱི། མོ་གཤམ་གྱི་བུ་མོ་མ་དམིགས་པར་ནི་ཆགས་པ་ཅན་དག་དེའི་ཡུལ་ཅན་སྤྲོས་པ་འཇུག་པར་མི་བྱེད་དོ། །སྤྲོས་པ་མ་བཅུག་ན་ནི། དེའི་ཡུལ་ཚུལ་བཞིན་མ་ཡིན་པར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་རོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་མ་བཅུག་པར་ཡང་ང་དང་ངའི་ཞེས་མངོན་པར་ཞེན་པ་ལས་ཉོན་མོངས་པའི་ཚོགས་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བའི་རྩ་བ་ཅན་སྐྱེད་པར་ མི་བྱེད་དོ། །ཉོན་མོངས་པའི་ཚོགས་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བའི་རྩ་བ་ཅན་མ་བསྐྱེད་པར་ནི་ལས་དག་བྱེད་པར་མི་འགྱུར་ལ། ལས་དག་མི་བྱེད་པ་རྣམས་ནི་སྐྱེ་བ་དང་རྒ་ཤི་ཞེས་བྱ་བའི་འཁོར་བ་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་ཡང་མི་འགྱུར་རོ། །ཞེས་སོ། །སྟོང་པ་ཉིད་རྟོགས་པས་དེ་དག་བཟློག་པར་འགྱུར་ཚུལ་ཡང་དེ་ཉིད་ལས། གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་སྟོང་པ་ཉིད་སྤྲོས་པ་མ་ལུས་པ་ཉེ་བར་ཞི་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ལ་བརྟེན་ནས་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བར་འགྱུར་ཞིང༌། སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བས་ཀྱང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལྡོག་ཅིང༌། རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལོག་པས་ཉོན་མོངས་པ་ལྡོག་ལ། ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་ལོག་པས་སྐྱེ་བ་ལྡོག་པ་དེའི་ཕྱིར་སྟོང་པ་ཉིད་ཁོ་ན་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་ལོག་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཡིན་པས། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཞེས་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་གསུངས་ཏེ། འདིས་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ལྟ་བ་སྲི
Chinese
如是。關於生死輪迴的相續，這是從業而生。只有具備煩惱之心的身語意三門的造作，才是成就輪迴的業。因此，業從煩惱而生。對於事物的好壞等特徵，如果不加以虛妄分別，則以壞聚見為根本的煩惱就不會產生。因此，貪嗔等以壞聚見為根本的煩惱，是從不如理作意的分別念而生。因為只有對世間八法、男女、瓶子、毛料、色、受等事物執著認為這是真實的，才會以不如理作意的分別念去分別這些事物。所以，分別念是從真實執著的戲論而生。如《明句論》所說：世間的戲論，也完全是因為空性，因為觀一切事物為空性而止息。如何止息呢？因為如果對事物有所執著，就會產生如前所說的戲論。如果沒有執著石女的女兒，貪愛者就不會對其產生戲論。如果沒有產生戲論，就不會對其產生不如理作意的分別念。如果沒有產生分別念，就不會從我與我的執著中產生以壞聚見為根本的煩惱。如果沒有產生以壞聚見為根本的煩惱，就不會造作惡業。如果不造作惡業，就不會體驗生老病死的輪迴。如是說。通達空性可以遣除這些的道理，也在該論中說：因為空性是完全寂滅戲論的自性，依靠空性就能遠離戲論。遠離戲論也能使分別念止息，分別念止息就能使煩惱止息，業和煩惱止息就能使生止息。因此，只有空性是止息一切戲論的自性，所以稱為涅槃。說得非常清楚。這說明了空性的見解能
English
Thus it is. Regarding the continuum of samsara of birth and death, this arises from karma. Only the actions of body, speech, and mind possessed of afflicted minds are the karma that accomplishes samsara. Therefore, karma arises from afflictions. If one does not engage in false conceptualizations that impute characteristics such as good and bad to objects, then afflictions rooted in the view of the aggregates as a real self will not arise. Therefore, afflictions such as attachment and aversion, which are rooted in the view of the aggregates as a real self, arise from improper conceptualizations. Because it is only those who cling to the eight worldly concerns, men and women, vases, woolen cloth, forms, feelings, and so forth, thinking, "This is true!" who conceptualize those objects with improper attention. Therefore, conceptualization arises from the proliferation of clinging to reality. As the Clear Words states: "The proliferation of the world is also entirely due to emptiness, because all things are stopped by viewing them as emptiness. How so? Because if there is an object of focus, then there will be the proliferation as described above. If the daughter of a barren woman is not focused upon, then those with attachment will not engage in proliferation with that as its object. If proliferation is not engaged in, then improper conceptualization will not engage in its object. If conceptualization is not engaged in, then the collection of afflictions rooted in the view of the aggregates as a real self will not be generated from clinging to 'I' and 'mine.' If the collection of afflictions rooted in the view of the aggregates as a real self is not generated, then negative actions will not be done. Those who do not do negative actions will also not experience the cycle of birth, aging, and death." So it is said. The way in which understanding emptiness reverses these is also stated in that same text: "Because emptiness is the nature of completely pacifying all proliferation, by relying on emptiness, one becomes free from proliferation. And by being free from proliferation, conceptualization is also reversed, and when conceptualization is reversed, afflictions are reversed, and when karma and afflictions are reversed, birth is reversed. Therefore, only emptiness is the nature of reversing all proliferation, so it is called nirvana." This is stated very clearly. This shows that the view of emptiness can