Tibetan
་དུ་མི་རུང་སྟེ། ཐ་དད་ཐ་སྙད་པའི་བློས་བཞག་པ་མིན་པར་རང་གི་ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་ཡུལ་སྟེང་དུ་གྲུབ་ན། ངེས་པ་མཐོང་བ་དེ་ ཡང་ཇི་ལྟར་འཐད་ཅེས་དཔྱོད་པའི་སྐབས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་ལས་སྐྱེ་བ་སྨྲ་བ་རྣམས་ནི། རྫ་བུམ་འཇིམ་པ་ལས་སྐྱེ་བ་དེ་བདག་ལས་སྐྱེ་བ་ཡིན་ལ། རྫ་མཁན་ལ་སོགས་པ་ལས་སྐྱེ་བ་དེ་གཞན་ལས་སྐྱེ་བར་སྨྲའོ། །ནང་ལ་ཡང་ལྷས་བྱིན་ཚེ་རབས་གཞན་དུ་ཡང་སྲོག་གི་བདག་ཉིད་དུ་ཡོད་པ་ཁོ་ནས་སྐྱེ་བ་འདི་ལེན་པས་ལྷས་བྱིན་དང་སྲོག་གཉིས་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བདག་ལས་སྐྱེ་ལ། ཕ༌མ་དང་ལས་དཀར་ནག་ལས་སྐྱེ་བ་ནི་གཞན་སྐྱེར་སྨྲའོ། །བདག་ཁོ་ན་ལས་ཀྱང་མི་སྐྱེ་ལ། གཞན་ཁོ་ན་ལས་ཀྱང་མི་སྐྱེ་བས་གཉིས་ཀ་ཚོགས་པ་ལས་སྐྱེ་བའོ། །འདི་ནི་སྔར་བཤད་པའི་རིགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཁེགས་ཏེ། བདག་ལས་སྐྱེ་བའི་ཆ་ནི་བདག་སྐྱེ་འགོག་པའི་རིགས་པས་དགག་ལ། གཞན་ལས་སྐྱེ་བའི་ཆ་ནི་གཞན་སྐྱེ་འགོག་པས་དགག་གོ །འཇུག་པ་ལས་ཀྱང༌། གཉིས་ལས་སྐྱེ་བའང་རིགས་པའི་ངོ་བོ་མ་ཡིན་གང་གི་ཕྱིར། །བཤད་ཟིན་ཉེས་པ་དེ་དག་ཐོག་ཏུ་འབབ་པ་ཡིན་ཕྱིར་རོ། །འདི་ནི་འཇིག་རྟེན་ལས་མིན་དེ་ཉིད་དུ་ཡང་ཡོད་མིན་ཏེ། །གང་ཕྱིར་རེ་རེ་ལས་ནི་སྐྱེ་བ་འགྲུབ་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །ངོ་བོ་ཉིད་ལས་བྱུང་བར་སྨྲ་བ་རྣམས་ནི་པད་མའི་རྩ་བའི་རྩུབ་པ་དང་འདབ་མའི་འཇམ་པ་རྣམས་ནི་འགའ་ཞིག་གིས་འབད་ནས་བྱེད་པ་མ་མཐོང་ངོ་། །དེ་བཞིན་དུ་རྨ་བྱ་ལ་སོགས་པ་འགའ་ཞིག་གིས་བཟུང་ནས་ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་རྣམས་འགོད་པ་མ་མཐོང་ངོ་། །དེའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་སྐྱེ་བ་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་ལས་བྱུང་བ་ཁོ་ནའོ་ཞེས་སྨྲའོ། །འདི་མི་འཐད་དེ། རྒྱུ་མེད་ལས་སྐྱེ་ན་ཡུལ་དང་དུས་གཅིག་ན་ཡོད་པའི་སྐྱེ་བ་ དེ་ཡུལ་དུས་ཐམས་ཅད་ན་ཡོད་དགོས་ལ། ཡང་ན་འགར་ཡང་མེད་དགོས་ཏེ། ཡུལ་དུས་འདིར་འབྱུང་ལ་འདིར་མི་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་མཚན་དེ་དག་གི་རྒྱུ་ཡོད་མེད་བསྟན་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྨ་བྱའི་མདོངས་ཀྱང་བྱ་རོག་ལ་ཡང་ཡོད་པ་ལ་སོགས་པར་འགྱུར་ཏེ། མདོར་ན། གཅིག་སྐྱེས་ན་ཐམས་ཅད་ལས་སྐྱེ་བའམ་ཡང་ན་ནམ་ཡང་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་བ་དང༌། འབྲས་བུ་འཐོབ་པའི་ཕྱིར་དུ་འཇིག་རྟེན་རྣམས་དེའི་རྒྱུ་ལ་འབད་པ་དུ་མ་བྱེད་པ་ཐམས་ཅད་དོན་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །འཇུག་པ་ལས་ཀྱང༌། གལ་ཏེ་རྒྱུ་མེད་ཁོ་ནར་སྐྱེ་བར་ལྟ་ཞིག་འགྱུར་ན་ནི། །དེའི་ཚེ་མཐའ་དག་རྟག་ཏུ་ཐམས་ཅད་ལས་ཀྱང་སྐྱེ་འགྱུར་ཞིང༌། །འབྲས་འབྱུང་ཆེད་དུ་འཇིག་རྟེན
Chinese
是不可以的。如果不是以各别名相的分别心来安立，而是以自性的方式在对境上成立，那么，认为这是确定的见解，又怎么能成立呢？因为这是进行观察的时候。说从二者产生的那些人认为，陶罐从泥土产生，这是从自性产生；而从陶匠等产生，这是说从他性产生。内部也认为，天授在其他世也以生命的自性存在，仅仅由此而取此生，因此天授和生命二者是一体的，所以是从自性产生；而从父母和善恶业产生，则说是从他性产生。不是仅仅从自性产生，也不是仅仅从他性产生，因此是从二者聚合而产生。这已经被之前所说的道理所驳斥，从自性产生的方面，被阻碍自性产生的道理所否定；而从他性产生的方面，被阻碍他性产生的道理所否定。《入中论》中也说：“从二者产生也不是理性的本质，因为已经说过的那些过失会降临到它身上。这不是世间所没有的，也不是它本身就存在的，因为从任何一个方面都不能成立产生。”说从自性产生的那些人认为，莲花的根的粗糙和花瓣的柔软，没有看到是谁努力去做的。同样，孔雀等也没有看到是谁抓住并安排颜色和形状的。因此，事物的产生仅仅是从自性产生的。这不合理，如果从无因而产生，那么在同一时间和地点存在的产生，就必须在所有时间和地点都存在，或者在任何时候都不存在，因为无法指出在此时此地产生，而在彼时彼地不产生的理由，即有无原因。孔雀的羽毛也会在乌鸦身上出现等等。总之，如果一个产生，那么就从一切产生，或者永远不会产生。并且，为了获得果实，世间的人们对它的原因所做的诸多努力都将变得毫无意义。《入中论》中也说：“如果认为仅仅从无因而产生，那么一切都将永远从一切产生，并且为了产生果实，世间
English
is not permissible. If it is not established on the object through the mind of distinguishing separate names, but rather through its own nature, then how can the view that this is certain be established? Because this is the time for investigation. Those who say that things arise from two say that the clay pot arises from clay, which is arising from self; and that arising from the potter and so on is said to arise from other. Internally, it is also held that since Deva-datta exists as the nature of life in other lifetimes, he takes this birth only from that, therefore Deva-datta and life are one, so it arises from self; and that arising from parents and white and black karma is said to arise from other. It does not arise only from self, nor does it arise only from other, therefore it arises from the combination of both. This is refuted by the reasoning previously stated. The aspect of arising from self is negated by the reasoning that prevents arising from self, and the aspect of arising from other is negated by the reasoning that prevents arising from other. The *Madhyamakāvatāra* also says: "Arising from two is not the nature of reason, because those faults already stated will befall it. This is not something that does not exist in the world, nor does it exist in itself, because arising cannot be established from any one alone." Those who say that things arise from their own nature say that the roughness of the lotus root and the softness of the petals are not seen to be done by anyone's effort. Similarly, peacocks and so on are not seen to be held and arranged in colors and shapes by anyone. Therefore, the arising of things is only from their own nature. This is not reasonable. If it arises from no cause, then the arising that exists in one time and place must exist in all times and places, or it must not exist at all, because the reason why it arises here and not there, i.e., whether there is a cause or not, cannot be shown. The peacock's feathers would also appear on crows and so on. In short, if one arises, then it arises from everything, or it will never arise. And all the efforts that people of the world make for the sake of obtaining fruit will become meaningless. The *Madhyamakāvatāra* also says: "If one sees that it arises only from no cause, then everything will always arise from everything, and for the sake of producing fruit, the world