Tibetan
བརྟེན་བྱས་ཤིང༌། །ལས་ཀྱང་བྱེད་པོ་དེ་ཉིད་ལ། །བརྟེན་ནས་འབྱུང་བ་མ་གཏོགས་པ། །གྲུབ་པའི་རྒྱུ་ནི་མ་མཐོང་ངོ་། །ཞེས་དང༌། བྱེད་པ་པོ་དང་ལས་དག་གིས། །དངོས་པོ་ལྷག་མ་ཤེས་པར་བྱ། །ཞེས་གསུངས་པས། བསྐྱེད་བྱ་སྐྱེད་བྱེད་དང་། འགྲོ་བ་དང་འགྲོ་བ་པོ་དང་། བལྟ་བྱ་ལྟ་བྱེད་དང་། ཚད་མ་དང་གཞལ་བྱ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མ་གྲུབ་ཅིང༌། ཕན་ཚུན་བལྟོས་པའི་གྲུབ་པ་ཙམ་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ན་བདག་ལྟ་བུ་གཅིག་ལ་ཇི་ལྟར་དཔྱད་པས་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་དང་རང་བཞིན་མེད་པ་ལ་བྱ་བྱེད་འཐད་པའི་བདེན་གཉིས་ཀྱི་འཇོག་ཚུལ་ཤེས་ན། དེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱེར་ནས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་མེད་པ་བདེ་བླག་ཏུ་རྟོགས་པར་ནུས་པས། སྔར་བཤད་པའི་དཔེ་དོན་གཉིས་ལ་ངེས་པ་ཐོབ་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ཡང་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྒྱལ་པོ་ལས། ཇི་ལྟར་ཁྱོད་ཀྱིས་བདག་གི་འདུ་ཤེས་ནི། །ཤེས་པ་དེ་བཞིན་ཀུན་ལ་བློས་སྦྱར་ བྱ། །ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་དེ་ཡི་ངོ་བོ་ཉིད། །རྣམ་པར་དག་པ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་ཡིན། །གཅིག་གིས་ཀྱང་ནི་ཐམས་ཅད་ཤེས། །གཅིག་གིས་ཀྱང་ནི་ཐམས་ཅད་མཐོང༌། །ཇི་སྙེད་མང་པོ་བཤད་བྱས་ཀྱང༌། །དེ་ལ་དྲེགས་པ་སྐྱེ་བ་མེད། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །གཉིས་པ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་གཏན་ལ་དབབ་པ་ནི། གང་ཟག་ཏུ་གདགས་པའི་གཞི་ཕུང་པོ་ལྔ་དང་སའི་ཁམས་ལ་སོགས་པ་ཁམས་དྲུག་དང་མིག་ལ་སོགས་པའི་སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་ལ་སོགས་པ་ནི་ཆོས་ཡིན་ལ། དེ་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་ནི་ཆོས་དེ་དག་གི་བདག་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་གཏན་ལ་འབེབས་ཚུལ་མང་དུ་ཡོད་ཀྱང་འཇུག་པར། མུ་བཞིའི་སྐྱེ་བ་བཀག་ནས་དངོས་པོ་ལ་རང་བཞིན་མེད་པར་གཏན་ལ་ཕབ་པ་དེ་ཉིད་འགྲེལ་པར་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་དུ་གསུངས་པས་འདིར་དེ་མདོར་བསྡུས་ཏེ་བརྗོད་པར་བྱའོ། །རབ་བྱེད་དང་པོ་ལས། བདག་ལས་མ་ཡིན་གཞན་ལས་མིན། །གཉིས་ལས་མ་ཡིན་རྒྱུ་མེད་མིན། །དངོས་པོ་གང་དག་གང་ན་ཡང༌། །སྐྱེ་བ་ནམ་ཡང་ཡོད་མ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །ཕྱི་ནང་གི་དངོས་པོ་གང་དག་བདག་ལས་གང་ན་ཡང་སྐྱེ་བ་ནམ་ཡང་ཡོད་མ་ཡིན། ཞེས་པ་དང༌། དེ་བཞིན་དུ་དམ་བཅའ་གཞན་གསུམ་ལ་ཡང་སྦྱར་བར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་བདག་ལས་སྐྱེ་བ་ཐལ་འགྱུར་གྱིས་འགོག་པ་ནི། དེ་ལྟར་དམ་བཅས་ཀྱང་དེ་ལ་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་དཔེ་རྟགས་མི་བརྗོད་པར་དམ་བཅའ་དེ་དག་ལས་ལྡོག་པ་ལ་གནོད་པ་སྟོན་པའོ། །འདིར་རང་བཞིན་གྱིས་སྐྱེ་ན་རྒྱུ་ལ་བལྟོས་མི་བལྟོས་གཉིས་སུ་ཁ་ཚོན་ཆོད་པས་རྒྱུ
Chinese
依赖于，并且事业也依赖于作者本身，除了依赖而产生之外，没有见到成立的原因。如是说。作者和事业，应当了解剩余的事物。如是说。因此，所生和能生，行者和能行，所见和能见，量和所量等等一切，并非自性成立，应当知晓仅仅是互相观待的成立。这样，如果对于像我一样的个体，如何通过观察而了知自性空和无自性，从而了知行为合理的二谛的安立方式，那么就可以将其应用于一切法，从而轻易地证悟一切法的无自性。因此，应当对之前所说的比喻和意义二者获得定解。如是，《三摩地王经》中说：如你对我之认识，如是亦应以慧施于一切。一切诸法彼之自性，清净犹如虚空。一亦能知一切，一亦能见一切，虽说众多之言语，然于彼无生骄慢。如是说。第二，确定法无我。作为假立人我的基础的五蕴、地界等六界、眼等六处等是法。这些法，以自己的体性成立的自性空，就是这些法的无我。确定它的方式有很多，但在《入中论》中，通过遮止四句生，而确定事物无自性，这在注释中被说成是法无我，因此这里简略地叙述它。第一品中说：非从自生亦非从他生，非从二生亦非无因生。任何事物于任何处，生起何时皆无有。如是。内外任何事物从自生，于任何处，生起何时皆无有。如是说。同样，对于其他三个宗派也应当类推。如是，以归谬法遮止从自生。虽然如此立宗，但并不说出对此的成立的例子和理由，而是显示与这些宗派相违背的过失。此处，如果自性生，则决定了是否依赖于因。
English
Relying on, and actions also rely on the agent itself, apart from arising in dependence, no cause for establishment is seen. Thus it is said. The agent and actions, one should understand the remaining things. Thus it is said. Therefore, the produced and the producer, the goer and the going, the seen and the seer, the measure and the measurable, etc., all are not established by their own nature, and one should understand that they are merely established in mutual dependence. Thus, if one understands how to establish the two truths, where actions are reasonable, by examining a single individual like myself, and understanding selflessness and the absence of inherent existence, then one can apply that to all phenomena and easily realize the absence of inherent existence in all things. Therefore, one should gain certainty about the example and meaning mentioned earlier. Likewise, in the Samadhiraja Sutra, it says: As you understand the self, so should you apply your wisdom to all things. The nature of all phenomena is pure, like the sky. One also knows all, one also sees all, although many words are spoken, there is no pride born in that. Thus it is said. Second, establishing the absence of self of phenomena. The five aggregates, the six elements such as the earth element, and the six sense bases such as the eye, etc., which are the basis for imputation of a person, are phenomena. These phenomena, the emptiness of inherent existence established by their own nature, is the absence of self of those phenomena. There are many ways to establish this, but in the Madhyamakavatara, it is said in the commentary that the absence of inherent existence of things, by refuting the four possibilities of arising, is the absence of self of phenomena, so here it will be briefly stated. In the first chapter, it says: Not from self, not from other, not from both, not from no cause. Whatever things, in whatever place, arising is never present. Thus it is. Whatever internal and external things arise from self, in whatever place, arising is never present. Thus it is said. Similarly, the other three propositions should also be applied. Thus, arising from self is refuted by reductio ad absurdum. Although such a proposition is made, no example or reason for its establishment is stated, but rather the faults that contradict those propositions are shown. Here, if arising is by its own nature, then it is decided whether it depends on causes or not.