Chinese
像住在土房顶上草盖上的灰鸽子，虽然脚没有进入酸奶桶，但它的脚印却在那里显现。同样，今生的人虽然没有去过前世，但回忆起过去的经历也不矛盾。正如《四百论》的注释中所说：“舍弃了对因和果是同一或不同的执着，如果由因的差别所显现的行之流是无常的，那么，以其为近取因的假立之我，回忆起前世是有道理的。”事物并非由其自性所成立，因为它们有如此这般的因缘聚合，并且转变并非不合理。因此，应当完全考察事物并非由其自性所成立的、具有不可思议之因的差别。就像这样，在酸奶桶房子的里面，在被许多草覆盖的顶上，可以发现灰鸽子的脚印，但它的脚进入其中是绝对不可能的。”如是说，详细内容可以从《入行论》中寻找。现在解释一般意义：如果像这样认为我和蕴是一体的，那么在第二十七品中说：“近取如何，成为近取者？”这实在是很大的损害。因为说这个人取了这个身体，所以蕴是所取，而我是能取。如果认为二者是一体，那么行为的业和作者就会变成一体，因此，砍伐者和所砍之物，瓶子和陶匠，火和木柴等等也会变成一体。第十品中也说：“木柴如果是火，作者和业就成一体。火和木柴，我和近取的次第，瓶子、毡子等一起，全部都将分别解说。”以及《入行论》中也说：“能取和自近取若是一体，则不应理，这样作者就成了一个。”这样，如果我与蕴是一体，那么承认我就变得没有意义，并且我会变成多个。
English
Like the gray pigeon living on the thatched roof of a mud house, although its feet have not entered the yogurt bucket, its footprints are visible there. Similarly, it is not contradictory for a person in this life to recall past experiences, even though they have not gone to the previous life. As stated in the commentary on the Four Hundred Verses: "Abandoning the notion that cause and effect are the same or different, if the stream of conditioned phenomena, manifested by the distinction of causes, is only impermanent, then it is reasonable to say that the self, which is nominally existent with that as its proximate cause, remembers past lives." Things are not established by their own nature, because they have such and such conditions gathered, and transformation is not unreasonable. Therefore, one should fully examine the inconceivable distinctions of causes for things that are not established by their own nature. Just as one can find the footprints of a gray pigeon inside a yogurt bucket house, on top of a roof covered with many grasses, but it is absolutely impossible for its feet to enter it. It is said that detailed information can be found in the Bodhisattvacharyavatara. Now, let's explain the general meaning: If one thinks that the self and the aggregates are one, then in the twenty-seventh chapter it says, "How can the proximate cause become the taker?" This is indeed a great harm. Because it is said that this person took this body, the aggregates are what is taken, and the self is the taker. If one thinks that the two are one, then the action and the agent will become one, therefore, the cutter and what is cut, the pot and the potter, fire and firewood, etc., will also become one. The tenth chapter also says: "If firewood is fire, the agent and the action become one. Fire and wood, the self and the order of proximate causes, pots, felts, etc., will all be explained separately." And the Bodhisattvacharyavatara also says: "If the taker and the self-proximate cause are one, it is unreasonable, then the agent becomes one." Thus, if the self and the aggregates are one, then admitting the self becomes meaningless, and the self will become multiple.
Tibetan
ང་། བྱ་བ་དང་བྱེད་པ་པོ་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་བ་དང་། ལས་བྱས་པ་ཆུད་ཟོས་པ་དང་། མ་བྱས་པ་དང་ཕྲད་པ་དང་། སྐྱེ་བ་དྲན་པའི་ཚིག་གསུངས་པ་མི་འཐད་པ་སྟེ་དྲུག་ཡོད་པས་གཅིག་ཏུ་ཁས་བླང་བར་མི་བྱའོ། །གཉིས་པ་ཐ་དད་པའི་ཕྱོགས་དགག་པ་ནི། ཅི་སྟེ་བདག་དང་ཕུང་པོ་གཉིས་རང་བཞིན་གཅིག་མ་ཡིན་མོད། རང་བཞིན་ཐ་དད་པར་འདོད་ན་སྐྱོན་ཅི་ཡོད་སྙམ་ན། འདི་ལ་རབ་བྱེད་བཅོ་བརྒྱད་པ་ལས། གལ་ཏེ་ཕུང་པོ་རྣམས་ལས་གཞན། །ཕུང་པོའི་མཚན་ཉིད་མེད་པར་འགྱུར། །ཞེས་པའི་སྐྱོན་གསུངས་སོ། །དེ་ལ་བདག་ཕུང་པོ་ལས་ངོ་བོས་གྲུབ་པའི་ཐ་དད་པར་ཡོད་ན་ནི། ཕུང་པོའི་མཚན་ཉིད་སྐྱེ་འཇིག་གནས་པ་དང་མི་ལྡན་པར་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན་རྟ་བ་ལང་ལས་གཞན་དུ་གྲུབ་པ་བ་ལང་གི་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པ་མིན་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་མོད་སྙམ་ན། འོ་ན་དེ་བདག་ཏུ་ཐ་སྙད་འདོགས་པའི་གཞི་དང་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་ཡུལ་དུ་མེད་དེ། འདུས་མ་བྱས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་ནམ་མཁའི་མེ་ཏོག་གམ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་བཞིན། ཞེས་གཞན་གྲགས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་བྱ་སྟེ་ཚིག་གསལ་ལས་གསུངས་སོ། །བདག་སྐྱེ་འཇིག་གི་མཚན་ཉིད་དང་མི་ལྡན་ན་རྟག་པར་འགྱུར་ལ། དེའི་ཚེ་རྟག་པ་འགྱུར་བ་མེད་པ་ལ་ཅི་ཡང་བྱར་མེད་པས། བདག་ཏུ་བཏགས་པ་དོན་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། འཇུག་ལྡོག་གང་ཡང་མི་རུང་བའི་ཕྱིར། ཞེས་སློབ་དཔོན་སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་གསུང་ངོ་། །གཞན་ཡང་ཕུང་པོའི་མཚན་ཉིད་གཟུགས་སུ་རུང་བ་སོགས་ལས་རང་བཞིན་ཐ་དད་པར་ཡོད་ན། དེ་ལྟར་དུ་དམིགས་དགོས་ཏེ། དཔེར་ན་གཟུགས་དང་སེམས་ཐ་དད་དུ་དམིགས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་འཛིན་པ་ཡང་མེད་པས་བདག་དོན་གཞན་དུ་མེད་དེ། རབ་བྱེད་ཉེར་བདུན་པ་ལས། བདག་ནི་ཉེ་བར་ལེན་པ་ལས། །གཞན་དུ་འཐད་པ་ཉིད་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་གཞན་ན་ལེན་མེད་པར། །བཟུང་ཡོད་རིགས་ན་བཟུང་དུ་མེད། །ཅེས་དང༌། འཇུག་པ་ལས་ཀྱང༌། དེ་ཕྱིར་ཕུང་པོ་ལས་གཞན་བདག་མེད་དེ། །ཕུང་པོ་མ་གཏོགས་དེ་འཛིན་མ་གྲུབ་ཕྱིར། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེས་ན་མུ་སྟེགས་པ་རྣམས་ཕུང་པོ་ལས་དོན་གཞན་པའི་བདག་སྒྲོ་འདོགས་པ་ནི། བདག་མིང་ཙམ་དུ་མ་རྟོགས་ཤིང༌། ཕུང་པོ་དང་གཅིག་ཡིན་པ་ཡང་མི་འཐད་པར་མཐོང་ནས་གྲུབ་མཐའི་དབང་གིས་སྒྲོ་འདོགས་པ་ཡིན་གྱི། དེ་དག་གི་རྒྱུད་ཀྱི་ཐ་སྙད་པའི་ཤེས་པ་རང་དགའ་བས་དེ་ལྟར་མཐོང་བ་མིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བུའི་རིགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བདག་ཕུང་པོ་ལས་རང་གི་ངོ་བོས་ཐ་དད་དུ་ཡོད་པ་ལ་གནོད་བྱེད་མཐོང་བའི་ངེས་པ་བརྟན་པོ་རྙེད་རྙེད་
Chinese
我，行为和行为者变成一体，以及做了的事徒劳无功，和没做的事相遇，还有说回忆起出生的词语不合理等六个过失，所以不要承认是一体。第二，驳斥他体的观点：如果我和蕴不是一个自性，认为自性是他体有什么过失呢？对此，《分别十八品》中说：“如果蕴之外，则无蕴之相。”这样说了过失。对此，如果我以本体成立的他体存在于蕴之外，那么蕴的相，生灭住就不具备了。比如，马成立于牛之外，就不具备牛的相一样。如果认为是那样，那么它就不是安立为我的基础，也不是执著为我的对境了，因为是无为法。比如，虚空中的花或者涅槃一样。这样造其他宗派的论式，在《明句论》中这样说了。如果我不具备生灭的相，就会变成常法。那时，对于常法不变的事物，做什么都没有用。安立为我就变得没有意义了，因为任何的进入和返回都不行。学师佛护这样说。另外，如果蕴的相，能成为色法等和他体自性存在，就必须那样去缘。比如，缘色法和心是他体一样。因为没有那样执著，所以我不是其他的意义。在《分别二十七品》中说：“我从近取之外，不是其他合理的。如果其他没有取，如果存在所取，则不能取。”以及《入中论》中也说：“因此，我不是蕴之外的，因为除了蕴之外，不能成立执著它。”这样说了。因此，外道徒们安立蕴之外的其他我的观点是，没有领悟我仅仅是名称，也看到和蕴是一体也不合理，由于宗派的势力而安立的。 那些人相续中的名言识不是因为自以为是而那样认为的。通过那些道理，对于我以自己的体性和他体存在于蕴之外，能损害的见解，要获得坚固的定解。
English
I, the action and the actor becoming one, and the deed done being in vain, and encountering what has not been done, and the words spoken of remembering birth being unreasonable, there are six faults, so do not admit them as one. Secondly, refuting the view of otherness: If I and the aggregates are not of one nature, what fault is there in thinking that nature is otherness? In response to this, the eighteenth chapter of the "Distinction" says: "If other than the aggregates, then there will be no characteristics of the aggregates." This is how the fault is stated. In this regard, if I exist as an otherness established by its own entity apart from the aggregates, then the characteristics of the aggregates, such as arising, ceasing, and abiding, will not be possessed. For example, just as a horse established as different from a cow does not possess the characteristics of a cow. If you think it is so, then it is not the basis for designating it as "I" nor the object of grasping as "I," because it is unconditioned. For example, like a flower in the sky or nirvana. Thus, a syllogism known to others should be made, as stated in the "Clear Words." If I do not possess the characteristics of arising and ceasing, I will become permanent. At that time, since nothing can be done to the permanent and unchanging, designating it as "I" becomes meaningless, because any entering or returning is impossible. The teacher Sangye Gyang said so. Furthermore, if the characteristics of the aggregates, such as being able to become form, exist as inherently different, then it must be perceived as such. For example, just as form and mind are perceived as different. Since there is no such grasping, I am not another meaning. The twenty-seventh chapter of "Distinction" says: "I am not reasonable other than from what is closely taken. If other, there is no taking, if there is something to be taken, then it cannot be taken." And the "Entering the Middle Way" also says: "Therefore, I am not other than the aggregates, because apart from the aggregates, grasping it is not established." Thus it is said. Therefore, the assertion of other schools that I am other than the aggregates is because they do not understand that I am merely a name, and they also see that being one with the aggregates is unreasonable, so they assert it due to the power of their tenets. The nominal consciousness in the minds of those people does not see it that way because of self-satisfaction. Through such reasoning, one should gain a firm conviction that sees the harm in the idea that I exist as an otherness from the aggregates by its own nature.