Tibetan
ངོ་བོས་གྲུབ་པའི་སྐྱེ་འཇིག་ཡིན་པས་བདག་སྔ་ཕྱི་རྣམས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་སོ་སོ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་དེའི་ཚེ་དེའི་དུས་ན་ང་རྒྱལ་པོ་ང་ལས་ནུ་ཞེས་བྱ་བར་གྱུར་ཏོ། །ཞེས་མི་གསུང་བར་འགྱུར་ཏེ། ང་ལས་ནུའི་བདག་དང་སྟོན་པའི་བདག་གཉིས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་སོ་སོ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དཔེར་ན་ལྷས་བྱིན་གྱིས་སྐྱེ་བ་དྲན་པ་ན་ང་མཆོད་སྦྱིན་དུ་གྱུར་ཏོ་སྙམ་དུ་མི་དྲན་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་པར་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གཞན་དུ་གྲུབ་ཀྱང་སྔར་མྱོང་བའི་དོན་དེ་ཕྱི་མས་དྲན་པ་མི་འགལ་ན་ལྷས་བྱིན་གྱིས་མྱོང་བ་མཆོད་སྦྱིན་གྱིས་དྲན་པ་མི་སྲིད་པ་ལ་མི་འདྲ་བའི་རྒྱུ་མཚན་བསྟན་དགོས་ན་དེ་ཡང་རྙེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ནི་ས་མྱུག་གཉིས་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་དུ་ཡང་འདོད་ལ། རྒྱུ་འབྲས་སུ་ཡང་གཞན་དག་འདོད་པ་ལ་དེ་འདྲ་བ་ལ་རྒྱུ་འབྲས་རུང་ན་མེ་ལྕེ་ལས་ཀྱང་མུན་པ་ སྐྱེ་བར་འགྱུར་བའི་གཞན་སྐྱེ་འགོག་པའི་རིགས་པ་དང་འདྲ་སྟེ། ཐ་དད་པ་ཙམ་ཞིག་ཏུ་འདོད་པ་ལ་དེ་ལྟར་མགོ་སྙོམས་བྱེད་པ་མིན་ནོ། །འོ་ན་སྟོན་པ་དང་ང་ལས་ནུ་གཉིས་མདོ་དེས་གཅིག་ཏུ་སྟོན་ནམ་སྙམ་ན། བཀའ་འདིས་ནི་རྒྱུད་གཞན་འགོག་པ་ཡིན་གྱི། གཅིག་ཏུ་སྟོན་པ་མིན་ནོ། །དེས་ན་མདོ་དེ་ལས། དེའི་ཚེ་ན་ཆེ་གེ་མོ་དེ་གཞན་ཞིག་ཡིན་སྙམ་ན་དེ་ལྟར་མི་བལྟ་སྟེ། ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་པར་སློབ་དཔོན་ཟླ་བའི་ཞབས་བཞེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་གསུངས་པའི་མདོ་ལ་འཁྲུལ་པ་ཁ་ཅིག་ན་རེ། སངས་རྒྱས་དང་དེ་རྣམས་ཀྱི་སྔོན་གྱི་སྐྱེ་བའི་སེམས་ཅན་རྣམས་གཅིག་ཡིན་ཏེ། མདོ་ལས་ང་ནི་སྔོན་ཚེ་འདིར་གྱུར་ཅེས་དེ་གཉིས་གཅིག་ཏུ་གསུངས་ལ། དེ་ཡང་འདུས་བྱས་ཡིན་ན་སྐད་ཅིག་གིས་འཇིག་པས་གཅིག་ཏུ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་དེ་གཉིས་ཀ་རྟག་པའོ་ཞེས་སྨྲ་བ་ནི། སྔོན་གྱི་མཐའ་ལ་བརྟེན་པའི་ལྟ་བ་ངན་པ་བཞི་བཀའ་སྩལ་པའི་དང་པོ་ཡིན་ལ། དེ་འགོག་པ་ཡང་མགོན་པོ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་རབ་བྱེད་ཉེར་བདུན་པ་ལས། འདས་པའི་དུས་ན་བྱུང་གྱུར་ཅེས། །བྱ་བ་དེ་ནི་མི་འཐད་དོ། །སྔོན་ཚེ་རྣམས་སུ་གང་བྱུང་བ། །དེ་ཉིད་འདི་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་འགྲོ་བ་གཅིག་ཀྱང་འགྲོ་བ་དྲུག་ཀར་འགྱུར་ཏེ། དེ་རྣམས་ཀྱིས་རིགས་དྲུག་ཏུ་རིམ་པ་བཞིན་དུ་ལུས་བླངས་པའི་ཕྱིར་དང༌། སྔ་ཕྱི་དེ་རྣམས་ཀྱང་རྟག་པའི་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་སྔ་ཕྱི་དེ་དག་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པའི་སོ་སོ
Chinese
因为有自性成立的生灭，所以前后世的我也各自以自己的体性而转变。如果那样，那么那时那刻就不会说“我，国王我叫乐施”了。因为乐施的我与导师的我，是自性成立的各自不同的个体。比如，天授回忆起前世时，不会想起“我曾是祭主”一样。如果不是那样，即使以自性成立为他体，先前经历的事情后世回忆起来没有矛盾，那么天授经历的事情祭主不可能回忆起来，如果需要说明这其中的不同原因，那也是找不到的。这就像，泥土和新芽，也认为是各自以自己的体性成立的自性，其他宗义也认为是因果关系，如果那样可以成立因果关系，那么火苗也会产生黑暗，这和遮止他生的道理相同。如果仅仅认为是不同，那样做是不合理的。那么，导师和乐施，那部经是否将二者视为一体呢？这部经是遮止其他传承的，并不是说二者是一体的。因此，那部经中说：“如果认为那时某某是另外一个人，不要那样看。”月称论师是这样认为的。对于这样说的经，有些迷惑的人说：佛和他们前世的众生是一体的，经中说“我过去世曾是某某”，这样说了二者是一体。而且，如果是有为法，刹那间就会坏灭，因此不可能是一体，所以二者都是常有的。这样说，是依赖于前际的四种恶见中的第一种。为了遮止这种观点，圣龙树在《中观论》第二十七品中说：“过去世已生，此事不应理。前世所生者，此世非彼故。”如果那样，一个众生也会变成六道众生，因为他们依次在六道中取身，而且前后世也是常有的一个。同样，前后世也是以自己的体性成立的各自不同的个体。
English
Because there is arising and ceasing that is established by its own nature, the former and later selves also transform separately by their own characteristics. If that is the case, then at that time, at that moment, one would not say, "I, the king, was called Laksanu." Because the self of Laksanu and the self of the teacher are separate individuals established by their own characteristics. For example, when Devadatta remembers his previous life, he does not remember, "I was a sacrificer." If it were not like that, even if it were established as another entity by its own nature, if there is no contradiction in the later person remembering what was previously experienced, then it is impossible for the sacrificer to remember what Devadatta experienced. If it is necessary to explain the different reasons for this, then it cannot be found. This is like, the two, earth and sprout, are also considered to be the nature of being established by their own essence, and other tenets also consider them to be cause and effect. If such a cause and effect relationship can be established, then darkness would also arise from a flame, which is similar to the reasoning that prevents other births. If it is merely considered different, it is not reasonable to equalize it in that way. Then, do the teacher and Laksanu, does that sutra show the two as one? This sutra is to prevent other lineages, it does not say that the two are one. Therefore, in that sutra it says, "If you think that so-and-so at that time was another person, do not look at it that way." This is what Acharya Chandrakirti thinks. Regarding the sutra that says this, some confused people say: The Buddha and the sentient beings of their previous lives are one, and the sutra says, "I was so-and-so in a past life," thus saying that the two are one. Moreover, if it is conditioned, it will perish in an instant, so it cannot be one, so both are permanent. Saying this is the first of the four evil views based on the prior extreme. To prevent this view, the venerable Nagarjuna said in the twenty-seventh chapter of the Mulamadhyamakakarika: "It is not reasonable to say that it occurred in the past. What occurred in previous lives is not the same as this." If that is the case, one being would also become the six realms of beings, because they take bodies in the six realms in sequence, and the former and later lives are also permanent as one. Similarly, the former and later lives are also separate individuals established by their own nature.