Tibetan
འགོག་ཚུལ་ཤིན་ཏུ་བསྡུས་ན་རྟོགས་པར་དཀའ་ལ། ཧ་ཅང་མངས་ན་ཚེགས་སུ་འགྱུར་བས་རྣམ་པ་བདུན་གྱིས་དཔྱོད་པ་ནི་ཤིན་ཏུ་འཚམ་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། དང་པོར་འགོག་པའི་དུས་ན་དགག་བྱ་ལ་ཁྱད་པར་སྦྱར་ཏེ་བཀག་པས། དེའི་སྒོ་ནས་རང་བཞིན་ཡོད་པ་ཁེགས་ཀྱང་ཐ་སྙད་དུ་བྱ་བྱེད་ཡོད་པ་ལ་མི་གནོད་པའོ། །གསུམ་པ་ནི། ཁྱབ་བྱ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་ན་ཁྱབ་བྱེད་གཅིག་ཐ་དད་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་བདུན་ལས་མི་འདའ་བའི་ངེས་པ་དྲངས་ནས། དེ་ནས་དེ་དག་རེ་རེ་ལ་གནོད་བྱེད་བསྟན་པ་ན། བདུན་པོ་དེ་དག་གང་ལ་ཡང་གནོད་པ་འབབ་པར་མཐོང་བ་ན། ཁྱབ་བྱེད་ཁེགས་པས་ཁྱབ་བྱ་ཡང་ཁེགས་པ་ཐོག་མར་བྱས་ནས་རང་བཞིན་མེད་པ་ལ་ཐག་ཆོད་ཀྱི་ངེས་པ་མང་དུ་དྲང༌། དེའི་རྗེས་སུ་དེ་ལྟར་རང་བཞིན་མེད་ཀྱང་ཤིང་རྟའི་ཐ་སྙད་བསྙོན་མི་ནུས་པར་མཐོང་བ་ན། ཨེ་མའོ་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པའི་སྒྱུ་མ་མཁན་གྱིས་བྱས་པའི་ཤིང་རྟ་ལ་སོགས་པའི་སྒྱུ་མ་འདི་ནི་ཤིན་ཏུ་ཡ་མཚན་ཏེ། འདི་ལྟར་རང་རང་གི་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་ལས་ ཅུང་ཟད་ཀྱང་མ་འཆོལ་བར་འབྱུང་ལ། རང་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་ཡང་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པའི་ཕྱིར་སྙམ་དུ་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བའི་དོན་རང་བཞིན་གྱིས་མ་སྐྱེས་པ་ལ་ངེས་པ་རྙེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་བརྒྱ་པའི་འགྲེལ་པ་ལས་ཀྱང༌། བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་རང་གི་རྒྱུ་ལས་དེ་ཉིད་དང་གཞན་དུ་རྣམ་པ་ལྔར་དཔྱད་པ་ན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་མོད། དེ་ལྟ་ན་ཡང་བརྟེན་ནས་བཏགས་པས་སྦྲང་རྩི་དང་ཆུ་དང་འོ་མ་འཛིན་པ་དང་འཆུ་བ་ལ་སོགས་པའི་བྱ་བ་ལ་རུང་བར་འགྱུར་བ་འདི་ཅི་ངོ་མི་མཚར་བ་ཞིག་གམ། ཞེས་དང༌། གང་ཞིག་རང་བཞིན་མེད་ལ་དམིགས་པ་ཡང་ཡིན་པ་དེ་ནི་མགལ་མེའི་འཁོར་ལོ་ལྟར་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །གཉིས་པ་དོན་ལ་སྦྱར་བ་ལ་གཉིས། རང་བཞིན་མེད་པའི་ཚུལ་དོན་ལ་སྦྱར་བ་དང༌། མིང་གི་ཁྱད་པར་གྱི་སྒོ་ནས་གྲུབ་ཚུལ་དོན་ལ་སྦྱར་བའོ། །དང་པོ་ལ་བཞི། བདག་ཕུང་པོ་དང་གཅིག་པའི་ཕྱོགས་དགག་པ་དང༌། བདག་ཕུང་པོ་དང་ཐ་དད་པའི་ཕྱོགས་དགག་པ་དང༌། དེས་ཕྱོགས་ལྷག་མ་རྣམས་ཀྱང་ཁེགས་པར་འགྱུར་བ་དང༌། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་གང་ཟག་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་འཆར་བའི་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི། སྤྱིར་ཆོས་དེ་ཟླ་བཅས་སུ་བློས་ཡོངས་སུ་བཅད་པ་ན་ཟླ་མེད་ཡིན་པ་རྣམ་པར་གཅོད་ལ། ཟླ་མེད་དུ་ཡོངས་སུ་བཅད་ན་ཡང་ཟླ་བཅས་རྣམ་པར་གཅོད་པར་འཇིག་རྟེན་ན་མཐོང་ངོ་། །དེས་སྤྱིར་གཅིག་དང་ཐ་དད་དམ། གཅིག་དང
Chinese
如果遮止的方法过于简略则难以理解，如果过于繁多则会变得繁琐，因此用七种方式进行分析是非常合适的。第二，首先在遮止的时候，对所要遮止的事物附加差别进行遮止，通过这种方式，虽然遮止了自性存在，但不会损害名言中存在的作用。第三，如果所遍是自性成立的，那么就必须得出所遍是离不开一、异等七种形态的定解，然后对这些一一指出损害，当看到这七种中的任何一种都会受到损害时，首先确定因为所遍被遮止，所以能遍也被遮止，从而对无自性产生决定的定解。之后，即使如此无自性，也看到无法否认车子的名言，那么，由唉玛喔！业和烦恼的魔术师所造的车子等幻象是极为稀奇的，像这样从各自的因和缘中，丝毫也不错乱地产生，又因为丝毫也不存在以各自的自性成立的自性，所以思惟缘起之义，对于自性不生起获得定解。四百论的注释中也说：瓶子等从自己的因中以彼、异五种方式进行分析时，并不是存在的，即使如此，由于依仗而安立，所以能够胜任盛蜂蜜、水和牛奶等作用，这有什么不稀奇的呢？又说：凡是对无自性进行观察的，那就像火轮一样，自性是空性的。就像这样。第二，将意义应用于实际分为二：将无自性的方式应用于实际，以及从名称的差别方面将成立的方式应用于实际。第一方面有四：遮止我与蕴一体的观点，遮止我与蕴异体的观点，由此其余的观点也被遮止，以及依此显现出有情如幻象的方式。第一，一般而言，当以理智完全确定一个法具有伴随时，就会断除无伴随的法；如果完全确定为无伴随，那么也会断除有伴随的法，这在世间是常见的。因此，一般而言，是一和异，还是一和
English
If the method of refutation is too concise, it is difficult to understand, and if it is too extensive, it becomes cumbersome. Therefore, it is very appropriate to analyze it in seven ways. Secondly, when refuting, first, by attaching distinctions to the object to be refuted, it is refuted. In this way, although intrinsic existence is refuted, it does not harm the existence of functions in name. Thirdly, if the pervaded is intrinsically established, then it is necessary to derive the certainty that the pervaded cannot deviate from the seven forms of one, different, etc. Then, when pointing out the harm to each of these, when it is seen that harm falls on any of those seven, first, by refuting the pervaded, the pervader is also refuted, and many decisive certainties are drawn to the absence of intrinsic existence. After that, even though it is so devoid of intrinsic existence, it is seen that the designation of a chariot cannot be denied. Then, the illusion of a chariot, etc., made by the magician of Emaho! karma and afflictions is extremely wonderful. In this way, it arises from its own causes and conditions without the slightest confusion, and because there is not the slightest intrinsic existence established by its own nature, one will gain certainty in the meaning of dependent arising, that is, the unarisen by nature. In the commentary on the Four Hundred Verses, it is also said: When pots, etc., are analyzed in five ways, as the same or different from their own causes, they are not existent. Even so, because they are designated in dependence, they are able to perform functions such as holding honey, water, and milk. Is this not something wonderful? And it is said: Whatever is focused on the absence of intrinsic existence is empty of intrinsic existence, like a fire wheel. It is like this. Secondly, applying the meaning to reality is divided into two: applying the way of non-intrinsic existence to reality, and applying the way of establishment from the aspect of the difference of names to reality. The first aspect has four: refuting the view that the self is one with the aggregates, refuting the view that the self is different from the aggregates, thereby refuting the remaining views, and based on this, the way in which a person appears like an illusion. First, in general, when a phenomenon is completely determined by the mind to have an accompaniment, it eliminates what is without accompaniment. If it is completely determined to be without accompaniment, then it also eliminates what has accompaniment, which is commonly seen in the world. Therefore, in general, is it one and different, or is it one and
Tibetan
་དུ་མ་ལ་ཕུང་གསུམ་སེལ་བ་ཡིན་ཏེ། ཟླ་བཅས་ཟླ་མེད་ནི་གཅིག་དང་དུ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྤྱིར་གཅིག་དང་གཅིག་མིན་གཉིས་ སུ་ཁ་ཚོན་ཆོད་པ་ན། བྱེ་བྲག་ཏུ་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པའི་གཅིག་དང་ཐ་དད་ལ་ཡང་ཁ་ཚོན་ཆོད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་བདག་གམ་གང་ཟག་ལ་ཡང་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་ཡོད་ན་གཅིག་དང་ཐ་དད་ལས་མི་འདའ་བས། ཅི་བདག་འདི་ཕུང་པོ་དང་ངོ་བོས་གྲུབ་པའི་གཅིག་ཡིན་ནམ། ངོ་བོས་གྲུབ་པའི་ཐ་དད་ཡིན་སྙམ་དུ་དཔྱད་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་ཐོག་མར་བདག་དང་ཕུང་པོ་གཉིས་རང་བཞིན་གཅིག་ཏུ་གྲུབ་ན་གནོད་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད་སྙམ་དུ། རྣལ་འབྱོར་པས་གཅིག་པའི་ཕྱོགས་ལ་གནོད་བྱེད་གང་ཡོད་པ་བཙལ་བར་བྱའོ། །འདི་ལ་སློབ་དཔོན་སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་ཀྱིས་གནོད་བྱེད་གསུམ་གསུངས་ཏེ། བདག་ཏུ་སྨྲ་བ་དོན་མེད་པ་དང་། བདག་མང་པོར་འགྱུར་བ་དང་། སྐྱེ་འཇིག་ཅན་དུ་འགྱུར་བའོ། །དེ་ལ་དང་པོ་ནི་བདག་དང་ཕུང་པོ་གཉིས་རང་བཞིན་གཅིག་ཏུ་འདོད་ན་བདག་ཁས་བླངས་པའི་དོན་མེད་དེ། ཕུང་པོའི་རྣམ་གྲངས་ཙམ་དུ་འགྱུར་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དཔེར་ན། ཟླ་བ་དང་རི་བོང་ཅན་བཞིན་ནོ། །འདི་ནི་རྩ་ཤེར་ཡང་གསུངས་ཏེ། རབ་བྱེད་ཉེར་བདུན་པ་ལས། ཉེ་བར་ལེན་པ་མ་གཏོགས་པའི། །བདག་ཡོད་མ་ཡིན་བྱས་པའི་ཚེ། །ཉེ་བར་ལེན་ཉིད་བདག་ཡིན་ན། །ཁྱོད་ཀྱི་བདག་ནི་མེད་པ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། བདག་ཕུང་པོ་རྣམས་དང་རང་བཞིན་གཅིག་ཏུ་གྲུབ་ན་གང་ཟག་གཅིག་ལ་ཡང་ཕུང་པོ་དུ་མ་ཡོད་པ་བཞིན་དུ་བདག་ཀྱང་མང་པོ་ཡོད་པར་འགྱུར་ལ། བདག་གཅིག་ལས་མེད་བཞིན་དུ་ཕུང་པོ་རྣམས་ཀྱང་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་བའི་སྐྱོན་ཡོད་དེ། འཇུག་པ་ལས་ཀྱང༌། གལ་ཏེ་ཕུང་པོ་བདག་ན་དེ་ཕྱིར་དེ། །མང་བས་བདག་དེ་དག་ཀྱང་མང་པོར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་ སོ། །གསུམ་པ་ནི། རབ་བྱེད་བཅོ་བརྒྱད་པ་ལས། གལ་ཏེ་ཕུང་པོ་བདག་ཡིན་ན། །སྐྱེ་དང་འཇིག་པ་ཅན་དུ་འགྱུར། །ཞེས་དང༌། རབ་བྱེད་ཉེར་བདུན་པ་ལས། ཉེ་བར་ལེན་ཉིད་བདག་མ་ཡིན། །དེ་འབྱུང་བ་དང་འཇིག་པ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། ཉེ་བར་ལེན་པ་ནི་འདིར་ཕུང་པོ་ལ་གོ་བར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་བདག་སྐད་ཅིག་གིས་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པ་ཅན་དུ་འགྱུར་བ་འདོད་ན་སྐྱོན་ཅི་ཡོད་སྙམ་ན། འདི་ལ་འཇུག་པ་རྩ་འགྲེལ་དུ་སྐྱོན་གསུམ་གསུངས་ཏེ། སྐྱེ་བ་དྲན་པ་མི་འཐད་པ་དང༌། ལས་བྱས་པ་ཆུད་ཟོས་པ་དང༌། ལས་མ་བྱས་པ་དང་ཕྲད་པའི་སྐྱོན་ནོ། །དང་པོ་ནི། བདག་སྐད་ཅིག་གིས་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་ན་བདག་རང་གི་
Chinese
对于众多（的观点），这是消除三种过失的方法，因为有月亮和无月亮既可以是一个也可以是多个。总的来说，如果能够确定一个和非二者之间的界限，那么，具体来说，也就能够确定以自性成立的“一”和“他异”之间的界限。这样一来，如果我和补特伽罗也具有以自性成立的自性，那么就无法超越“一”和“他异”的范畴。那么，我们应该思考，这个我与蕴是否是以自性成立的“一”呢？还是以自性成立的“他异”呢？首先，如果我和蕴二者以自性成立为“一”，会有什么过失呢？瑜伽行者应该寻找对于“一”的观点有什么妨害。对此，圣天论师宣说了三种妨害：说有我是没有意义的，我会变成多个，以及我会变成生灭法。其中，第一点是，如果我和蕴二者被认为是自性为“一”，那么承认我就是没有意义的，因为我会变成只是蕴的另一种说法而已。例如，就像月亮和有兔子的东西一样。这一点在《中观根本慧论》中也有提到，在第二十七品中说：“除了近取之外，如果说有我，那么近取本身就是我，你的我就不存在。”第二点是，如果我与诸蕴以自性成立为“一”，那么就像一个人有多个蕴一样，我也会变成多个。然而，既然只有一个我，那么诸蕴也会变成一个的过失。在《入中论》中也说：“如果蕴是我，那么因为蕴是多的缘故，我也会变成多个。”第三点是，在第十八品中说：“如果蕴是我，那么就会变成生灭法。”以及，在第二十七品中说：“近取不是我，它是生起和灭亡的。”这里，近取应该理解为蕴。如果认为我可以刹那刹那地生灭，会有什么过失呢？对此，《入中论》的根本颂和注释中说了三种过失：不应理地忆念前世，所造的业会白白浪费，以及会遇到没有造过的业。第一点是，如果我是刹那刹那地生灭的，那么我自己的
English
This is the method for eliminating the three faults for many (views), because having a moon and not having a moon can be both one and many. In general, if the boundary between one and non-two can be determined, then, specifically, the boundary between "one" established by its own nature and "otherness" can also be determined. In this way, if I or the person also has a nature established by its own nature, then it cannot go beyond the category of "one" and "otherness." So, we should think, is this self and the aggregates "one" established by its own nature? Or is it "otherness" established by its own nature? First, if I and the aggregates are established as "one" by their own nature, what faults would there be? Yogis should look for what hinders the view of "one." On this, Master Sangye Gyang stated three hindrances: saying that there is a self is meaningless, I will become many, and I will become a phenomenon of arising and ceasing. Among them, the first point is that if I and the aggregates are considered to be "one" in nature, then admitting I is meaningless, because I will become just another way of saying aggregates. For example, like the moon and the thing with a rabbit. This is also mentioned in the Root Wisdom, in the twenty-seventh chapter, it says: "Apart from the near-taking, if you say there is a self, then the near-taking itself is the self, your self does not exist." The second point is that if I and the aggregates are established as "one" in nature, then just as one person has many aggregates, I will also become many. However, since there is only one I, then the aggregates will also become one fault. In the Introduction to the Middle Way, it is also said: "If the aggregates are me, then because the aggregates are many, I will also become many." The third point is, in the eighteenth chapter, it says: "If the aggregates are me, then they will become phenomena of arising and ceasing." And, in the twenty-seventh chapter, it says: "The near-taking is not me, it is arising and ceasing." Here, near-taking should be understood as aggregates. If it is thought that I can arise and cease moment by moment, what faults would there be? On this, the root verses and commentary of the Introduction to the Middle Way state three faults: it is unreasonable to remember past lives, the karma created will be wasted, and one will encounter karma that has not been created. The first point is that if I arise and cease moment by moment, then my own