Chinese
就像那样，如果仅仅以词无自性就能遣除事物无自性，那么这个比喻也才能成立。这仅仅是以词无自性来遮止事物的自性。如果仅仅以词无自性来遮止事物无自性，那么因为遮止了无自性，事物就会具有自性，因为具有自性，就不会是空性。因为非常清楚地这样说了。因此，之前《中论》的经文说：“空性怎么会有呢？”紧接着就说：“诸佛说空性，是为了舍弃一切见解。谁执著空性见，那是不可救药的。”这里所说的执著空性见，并不是指认为自性空，而是指把自性空的空性执为实有或事物。如佛护论师所说：“对于那些认为事物以自性存在的众生，说空性，也就是缘起，是因为可以通过因和缘的力量将事物安立为事物，但事物并非以自性存在。当事物自性被彻底揭示为空性时，就能遣除这种执著。然而，对于那些将空性执为事物的人来说，没有任何其他方法可以遣除这种执著。例如，如果有人说‘什么都没有’，然后又说‘把什么都没有的那个东西给我’，那么怎么能让他去执著那个‘没有’呢？”因为他用比喻清楚地说明了这一点。如果不这样做，比喻也不恰当。例如，当有人向某人要财物时，如果说没有财物，那么认为这个人没有财物并没有错。但是，如果把没有财物执著为财物，那么就像没有产生没有财物的确定一样。当询问事物是否有自性时，如果回答没有自性，那么如果认为没有自性，说话者就会产生
English
Just like that, if the very absence of inherent existence in words can refute the absence of inherent existence in things, then this analogy would also be valid. This is simply using the absence of inherent existence in words to negate the inherent existence of things. If the very absence of inherent existence in words negates the absence of inherent existence in things, then because the absence of inherent existence is negated, things would become endowed with inherent existence, and because they are endowed with inherent existence, they would not be emptiness. This is because it is stated very clearly. Therefore, as stated earlier in the root verses, "How could emptiness exist?" Immediately following that, it says, "The Buddhas have said that emptiness is definitely taught to relinquish all views. Those who hold a view of emptiness are said to be incurable." The phrase "holding a view of emptiness" here does not refer to viewing things as being empty of inherent existence. Rather, it refers to grasping emptiness, which is empty of inherent existence, as being truly existent or as a thing. As Buddhapālita says, "For those who are attached to the notion that things exist by their own nature, the statement of emptiness, which is dependent origination, is made because things are designated as things by the power of causes and conditions, but things do not exist by their own nature. When the inherent nature of things is thoroughly revealed as emptiness, that attachment can be reversed. However, for those who are attached to emptiness as a thing, there is no other way to reverse that attachment. For example, it is like saying 'There is nothing,' and then saying 'Give me that nothing.' How can one be made to grasp that nothingness?" Because he clearly explained this with an analogy. If this is not done, the analogy will not work. For example, when someone asks someone else for wealth, if they say there is no wealth, then it is not a fault to think that this person has no wealth. However, if one grasps the absence of wealth as wealth, then it is like not generating the certainty of the absence of wealth. When asking whether things have inherent existence or not, if one says there is no inherent existence, then if one thinks there is no inherent existence, the speaker will generate that.
Tibetan
་འདོད་པས་དེ་སྐྱོན་ག་ལ་ཡིན། འོན་ཀྱང་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་མེད་པ་དེ་ཉིད་ལ་རང་བཞིན་དུ་བཟུང་ན་སྐྱོན་ཡིན་ནོ། །ཁྱེད་ལྟར་ན། ནོར་མེད་ཅེས་བརྗོད་པའི་ཚེ་ནོར་མེད་སྙམ་དུ་བཟུང་ནའང་དགག་དགོས་ཞེས་པར་འགྱུར་བས། ཁོ་བོ་ཅག་གིས་བརྗོད་པ་ལ་བརྟེན་ན་མཛེས་སོ། །ཚིག་གསལ་དུའང་སྟོང་ཉིད་ལ་དངོས་པོར་ཞེན་པ་ལ་གསུངས་པས་ན་སྟོང་པ་ཉིད་འགོག་པའང་མ་ཡིན་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བལྟ་བ་ཙམ་ལ་སྐྱོན་ཡོད་པའང་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་སྡུད་པ་ལས། ཕུང་འདི་སྟོང་ཞེས་རྟོག་ནའང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི། །མཚན་མ་ལ་སྤྱོད་སྐྱེ་མེད་གནས་ལ་དད་མ་ཡིན། །ཞེས་པ་དང༌། རིན་ཆེན་ཕྲེང་བ་ལས་ཀྱང༌། བདག་དང་བདག་མེད་བལྟ་བ་དག །དེ་ཕྱིར་ཐུབ་པ་ཆེན་པོས་བཟློག །ཅེས་གསུངས་ཤིང༌། གཞན་ཡང་གསུང་རབ་དང་བསྟན་བཅོས་ནས་སྟོང་པ་དང་བདག་མེད་པར་བལྟ་བ་རྣམས་མི་རུང་བར་གསུངས་པ་རྣམས་ཀྱང་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་ཤེས་དགོས་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན། ཤཱ་རིའི་བུས་སྤྱན་རས་གཟིགས་ལ་ཤེར་ཕྱིན་ཟབ་མོ་ལ་སྤྱོད་པར་འདོད་པས་ཇི་ལྟར་བསླབ་པར་བྱ་བ་དྲིས་པའི་ལན་དུ། ཕུང་པོ་ལྔ་པོ་དེ་དག་ཀྱང་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པར་རྣམ་པར་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་བལྟའོ། །ཞེས་དང༌། སྡུད་པ་ལས་ཀྱང༌། ཆོས་རྣམས་རང་བཞིན་མེད་པར་ཡོངས་སུ་ཤེས་གྱུར་པ། །འདི་ནི་ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་མཆོག་སྤྱོད་པ་ཡིན། །ཞེས་དང༌། འཇུག་པ་ལས་ཀྱང༌། དེ་ཕྱིར་བདག་དང་བདག་གིས་སྟོང་ ལྟ་བས། །རྣལ་འབྱོར་པ་དེ་རྣམ་པར་གྲོལ་བར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པ་སོགས་ཤིན་ཏུ་མང་བས་དེ་དག་དང་འགལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་རྒུད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྩ་བ་ནི་རང་བཞིན་སྒྲོ་འདོགས་པའི་མ་རིག་པ་ཡིན་ལ། དེ་དང་འཛིན་སྟངས་དངོས་སུ་འགལ་བའི་སྒོ་ནས་དེ་དྲུངས་འབྱིན་པ་ནི་རང་བཞིན་མེད་པའམ་བདག་མེད་པ་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ཉག་གཅིག་ཡིན་ན། དེའི་འཛིན་སྟངས་སུན་འབྱིན་ན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ལྟ་བ་བཀག་པ་ནི་མི་འདོད་བཞིན་དུའང་ཁས་བླང་དགོས་ཏེ། ཞི་སྒོ་གཉིས་པ་མེད་པ་དང༌། །ཞེས་པའི་བཞི་བརྒྱ་པའི་འགྲེལ་པ་ལས། ཆགས་པ་ཡོངས་སུ་ཟད་པ་ནི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་འཐོབ་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ལ། རང་བཞིན་མེད་པར་བལྟ་བ་ལས་མ་གཏོགས་པར་ཆོས་འགའ་ཞིག་དེ་ལྟར་ཆགས་པ་ཡོངས་སུ་ཟད་པའི་རྒྱུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རང་བཞིན་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་བདག་མེད་པ་འདི་ནི་ཞི་བའི་སྒོ་གཉིས་པ་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་གྲོང་ཁྱེར་དུ་འཇུག་པར་བྱ་བ་ལ་འདི་གཅིག་པུ་ཁོ་ན་
Chinese
如果这样想，那有什么过错呢？然而，如果将事物无自性的本性执着为自性，那就是过错了。按照您的说法，当说“无财”时，如果认为“无财”，也必须否定，这样一来，依我们所说就美好了。在《显句论》中也说对空性执着为实有，因此也不是遮止空性，仅仅是观察空性也没有过错。因此在《摄颂》中说：“即使思念此蕴为空性，菩萨也不是以相为行，不信奉无生之处。”以及在《宝鬘论》中也说：“对自我和无我进行观察，因此大雄佛陀遮止了。”此外，经部和论典中说观察空性和无我都不可以，这些也必须如前所说的那样理解。如果不是这样，舍利子问观世音菩萨，想要修持甚深般若波罗蜜多，应该如何修学，回答说：“也应如实地观察那五蕴自性为空性。”以及在《摄颂》中也说：“通达诸法无自性，此乃修持殊胜般若波罗蜜多。”以及在《入行论》中也说：“因此以观自身与自性空，瑜伽行者将获得解脱。”等等说了非常多，因此会与那些相违背。因此，一切衰败的根本就是执着自性的无明，而以与此执着方式直接相违的方式将其连根拔起，就是通达无自性或无我的智慧，如果驳斥它的执着，那么否定那唯一的真谛之见，即使不愿意也必须承认，如《四百论》的注释中所说：“寂灭之门无二。”贪欲完全止息是获得涅槃之因，除了观察无自性之外，没有其他法能够如此完全止息贪欲。因此，以无自性为特征的无我，将成为唯一的寂灭之门，为了进入涅槃之城，只有这一个。
English
If one thinks like that, what fault is there? However, if one grasps the very nature of things as being without inherent existence as inherent existence, that is a fault. According to your view, when saying "without wealth," if one thinks "without wealth," that must also be negated, which would mean that it is beautiful according to what we say. In the Clear Words also, it is said that clinging to emptiness as a real entity, therefore it is not negating emptiness, and there is no fault in merely observing emptiness. Therefore, in the Compendium it is said: "Even if one thinks of these aggregates as empty, the bodhisattva does not act with signs and does not believe in the unborn place." And in the Ratnavali it is also said: "The views of self and no-self, therefore, were refuted by the Great Sage." Furthermore, the sutras and treatises say that it is not permissible to view emptiness and selflessness, and these must also be understood as previously explained. If it is not like that, Shariputra asked Avalokiteshvara how to train if he wanted to practice the profound Prajnaparamita, and the answer was: "He should also truly and correctly observe those five aggregates as being empty of inherent existence." And in the Compendium it is also said: "Having fully understood that all phenomena are without inherent existence, this is the practice of the supreme Prajnaparamita." And in the Entering the Middle Way it is also said: "Therefore, by viewing self and what belongs to self as empty, that yogi will become completely liberated." And so on, there are very many, so it would contradict those. Therefore, the root of all decline is ignorance, which clings to inherent existence, and the only wisdom that uproots it in a way that directly contradicts this clinging is the wisdom that realizes no inherent existence or selflessness. If one refutes its clinging, then negating the view of that very truth must be admitted even unwillingly, as it is said in the commentary on the Four Hundred: "The door to peace is without a second." The complete cessation of attachment is the cause for attaining nirvana, and there is no other dharma that can cause such a complete cessation of attachment except for viewing no inherent existence. Therefore, this selflessness, characterized by no inherent existence, will become the only door to peace, and this alone is for entering the city of nirvana.
Tibetan
ཟླ་མེད་པའི་སྒོ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཡང་སྟོང་པ་ཉིད་དང་མཚན་མ་མེད་པ་དང་སྨོན་པ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་གསུམ་ཡོད་མོད་ཀྱི། དེ་ལྟ་ནའང་བདག་མེད་པར་ལྟ་བ་ཁོ་ན་གཙོ་བོ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་མ་ལུས་པ་བདག་མེད་པར་རིག་ཅིང་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ལ་ཆགས་པ་མ་ལུས་པར་ཟད་པ་ལ་འགར་ཡང་འགའ་ཞིག་གི་དོན་དུ་གཉེར་བའམ་མཚན་མར་དམིགས་པ་ག་ལ་ཡོད། དེའི་ཕྱིར་བདག་མེད་པ་འདི་ནི་ཞི་བའི་སྒོ་གཉིས་པ་མེད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཚོགས་ལས། རང་བཞིན་མེད་པས་སྟོང་ལ་སྟོང་པ་ནི། །ཡིན་དང་མཚན་མས་ཅི་ཞིག་བྱེད་པར་འགྱུར། །མཚན་མ་ཐམས་ཅད་ལོག་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། །མཁས་པས་ཅི་སྟེ་སྨོན་ལམ་འདེབས་པར་འགྱུར། །ཞེས་བཤད་དོ། །ཞེས་རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་གསུམ་བཤད་པ་དང་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པར་བལྟ་བའི་ལྟ་བ་ཉག་གཅིག་ཐར་པའི་སྒོར་བཤད་པའི་འགལ་བ་སྤངས་ནས། ལུང་དང་རིགས་པས་དེ་ཉིད་ཐར་པའི་སྒོར་བསྒྲུབས་སོ། །རང་བཞིན་རྣམ་པར་བཅད་པ་ཙམ་གྱིས་ཡུལ་དེ་སུན་དབྱུང་ཡང་ཅི་དགོས་ཏེ། དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་དེ་ནི་བདག་གཉིས་སུ་མཚན་མར་འཛིན་པའི་གཉེན་པོ་ཡིན་གྱི། དེ་ལ་མཚན་མར་འཛིན་པའི་དྲི་ཙམ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་འདྲ་བའི་རྟོག་པ་ལའང་སྐྱོན་དུ་བལྟས་ནས་བཟང་རྟོག་དང་ངན་རྟོག་གང་ཡིན་ཀྱང་འགོག་ན་ནི། རྒྱ་ནག་གི་མཁན་པོ་ཧྭ་ཤང་གི་གཞུང་འཛུགས་འདོད་པར་གསལ་བ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་དགག་བྱ་ངོས་འཛིན་ཁྱབ་ཆུངས་པ་དགག་པ་ནི། ཁ་ཅིག་ན་རེ། དགག་བྱ་ནི་རང་བཞིན་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་ཁྱད་པར་གསུམ་དང་ལྡན་པ་སྟེ། ངོ་བོ་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་གྱིས་མ་བསྐྱེད་པ་དང་། གནས་སྐབས་གཞན་དུ་མི་འགྱུར་བ་དང་། རྣམ་འཇོག་གཞན་ལ་མི་ལྟོས་པའོ། །དེ་ཡང་དབུ་མའི་རྩ་བ་ལས། རང་བཞིན་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་ལས་ནི། །འབྱུང་བར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རྒྱུ་དང་རྐྱེན་ལས་བྱུང་ན་ནི། །རང་བཞིན་བྱས་པ་ཅན་དུ་འགྱུར། །རང་བཞིན་བྱས་པ་ཅན་ཞེས་བྱར། །ཇི་ལྟ་བུར་ན་རུང་བར་འགྱུར། །རང་བཞིན་དག་ནི་བཅོས་མིན་དང༌། །གཞན་ལ་བལྟོས་ པ་མེད་པ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །སྤྱིར་མྱུ་གུ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱི་ནང་གི་དངོས་པོ་རྣམས་རང་བཞིན་དེ་འདྲ་བ་ཞིག་ཏུ་གྲུབ་པར་འདོད་ན་དབུ་མ་པས་དགག་པར་བྱ་དགོས་མོད་ཀྱང་། འདིར་དགག་བྱ་ངོས་འཛིན་པ་ནི། གང་ཞིག་བཀག་ན་ཆོས་རྣམས་རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པའི་དབུ་མའི་ལྟ་བ་རྒྱུད་ལ་སྐྱེ་བའི་དགག་བྱའི་རྩ་བ་དེ་ངོས་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ
Chinese
是无与伦比的门。如果说有空性、无相、无愿这三种解脱之门，即使如此，也唯有观无我才是主要的。因为通达一切法无我，并且对一切事物完全断绝贪执，哪里还会有为了任何事物而寻求或执著于相呢？ 因此，这无我是唯一的寂静之门，没有第二个。正因为如此，在《菩提资粮论》中说：“以无自性故空，空性者，以有和相有何用？以一切相皆颠倒故，智者为何要发愿？”这样说道。这样，通过消除对解脱之门的三种解释，以及将观自性空作为唯一的解脱之门的矛盾，通过教证和理证，证实了它就是解脱之门。仅仅是破斥自性，又何必驳斥那个境呢？因为如此证悟是执著二取相的对治，对于它来说，连执著相的尘埃都没有。如果对这样的分别念也视为过失，从而阻止好的分别念和坏的分别念，那么就清楚地表明想要建立中国和尚和尚的宗义了。第二，驳斥所破的界定范围过小：有些人说，所破是自性，而且它具有三个特点：本体不是由因和缘所生；状态不会改变为其他；安立不依赖于其他。正如《中观根本慧论》中所说：“自性非从因缘生，若从因缘生，自性即成造作性，自性若成造作性，云何而成自性耶？自性者，不待异法成。”因此这样说。一般来说，如果认为内外的事物，如苗芽等，是以那样的自性成立的，那么中观派就必须驳斥。但在这里，对所破的界定是：如果破除了什么，就能在相续中生起通达诸法无自性的中观见解，那么这就是对所破之根本的界定。
English
It is the unparalleled door. If there are the three doors of liberation, namely emptiness, signlessness, and wishlessness, even so, only the view of selflessness is the main one. Because one understands all dharmas as selfless, and completely cuts off attachment to all things, where would there be seeking or clinging to signs for any thing? Therefore, this selflessness is the only peaceful door, there is no second. Precisely because of this, in the Bodhisattva-saṃbhāra it is said: "Because of emptiness due to no self-nature, what use are signs and characteristics to emptiness? Because all signs are reversed, why would the wise make aspirations?" Thus it is said. Thus, by eliminating the contradiction between explaining the three doors of liberation and explaining the view of seeing self-nature as empty as the only door of liberation, through scripture and reasoning, it is proven that it is the door of liberation. Merely refuting self-nature, why bother refuting that object? Because such realization is the antidote to clinging to the signs of the two graspers, and for it, there is not even a trace of clinging to signs. If even such conceptualization is seen as a fault, and thus both good and bad conceptualizations are prevented, then it is clearly shown that one wants to establish the tenets of the Chinese monk Hwashang. Second, refuting the definition of the object to be refuted as having too small a scope: Some say that the object to be refuted is self-nature, and it has three characteristics: its essence is not produced by causes and conditions; its state does not change to another; its establishment does not depend on others. As it is said in the Root Verses on the Middle Way: "Self-nature is not reasonable to arise from causes and conditions. If it arises from causes and conditions, self-nature would become something made. How could self-nature be something made? Self-nature is uncreated and does not depend on others." Therefore, they say. In general, if one thinks that external and internal things, such as sprouts, are established with such a self-nature, then the Madhyamikas must refute it. But here, the definition of the object to be refuted is: if one refutes something, then the Madhyamika view of understanding all dharmas as without self-nature arises in the continuum, then this is the definition of the root of the object to be refuted.