Tibetan
་ལྟར་ན་འདུས་བྱས་རྣམས་རྒྱུ་རྐྱེན་གྱིས་བསྐྱེད་པ་དང་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་ནི་རང་གི་སྡེ་པ་རྣམས་ཀྱིས་གྲུབ་ཟིན་པས། དེ་དག་ལ་རང་བཞིན་མེད་པ་བསྒྲུབ་མི་དགོས་པར་འགྱུར་བ་དང༌། དེ་དག་གིས་ཀྱང་དངོས་པོ་རྣམས་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་སོགས་ཀྱི་སྐྱོན་ཡོད་པས། དེ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་དགག་བྱ་ག་ལ་ཡིན། རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་དུ་གྲུབ་ན་རྒྱུ་རྐྱེན་ལ་མི་བལྟོས་པ་དང་གཞན་དུ་མི་འགྱུར་བ་སོགས་སུ་འགྱུར་དགོས་སོ་ཞེས་འཕངས་པ་ནི་དབུ་མའི་གཞུང་རྣམས་སུ་དུ་མ་ཞིག་ཡོད་ཀྱང་། དེ་དག་ནི་ཁྱབ་བྱེད་ཀྱི་ངོས་ནས་སྐྱོན་བརྗོད་པ་ཡིན་གྱི། དགག་བྱ་རང་གི་ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་ངོས་བཟུང་བ་མིན་ནོ། །གཞན་ཡང་དོན་དམ་པར་དང་ཡང་དག་པར་གྲུབ་པ་དང་བདེན་པར་གྲུབ་ནའང་རྒྱུ་རྐྱེན་གྱིས་མ་བསྐྱེད་པ་སོགས་སུ་འགྱུར་དགོས་ནའང་། དེ་དག་ནི་དོན་དམ་པར་གྲུབ་པ་སོགས་ཀྱི་དོན་མིན་ཏེ། དཔེར་ན་བུམ་པ་ལ་མི་རྟག་པས་ཁྱབ་ཀྱང་མི་རྟག་པ་བུམ་པའི་དོན་དུ་མི་རུང་གི། ལྟོ་ལྡིར་བ་དེའི་དོན་དུ་བཞག་དགོས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་དོན་དམ་པར་གྲུབ་པ་སོགས་ཡིན་ན་ཆ་མེད་པའི་དངོས་པོར་འགྱུར་དགོས་ནའང་། ཆ་མེད་ཀྱི་དངོས་པོ་ འདིར་རྩ་བའི་དགག་བྱར་མི་འདོད་དེ། དེ་ནི་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱིས་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་འཛིན་པས་བཏགས་པ་ཙམ་ཡིན་པས། འཛིན་པ་དེ་ལུས་ཅན་འཁོར་བར་འཆིང་བའི་རྩ་བ་མིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། དེ་དག་རང་བཞིན་མེད་པར་གཏན་ལ་ཕབ་ནས་བསྒོམས་ཀྱང་ཐོག་མ་མེད་པའི་མ་རིག་པའི་འཛིན་པ་ལ་ཅི་ཡང་མི་གནོད་པས། དེ་དག་གི་དོན་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པ་མཐར་ཐུག་ཀྱང་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་ཉོན་མོངས་རྣམས་ལྡོག་པར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ལྟ་བས་གཏན་ལ་འབེབས་པའི་དུས་སུ་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་མ་རིག་པས་ཇི་ལྟར་བཟུང་བའི་དོན་མེད་པར་གཏན་ལ་འབེབས་པ་གཙོ་བོར་བཟུང་ནས། དེའི་ཡན་ལག་ཏུ་ཀུན་བརྟགས་ཀྱི་འཛིན་པའི་ཡུལ་རྣམས་སུན་འབྱིན་པ་མ་ཤེས་པར། ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་མ་རིག་པའི་འཛིན་སྟངས་སུན་འབྱིན་པ་དོར་ནས་གང་ཟག་གི་བདག་འགོག་པ་ན་རྟག་གཅིག་རང་དབང་ཅན་གྱི་བདག་དང༌། ཆོས་ཀྱི་བདག་འགོག་པ་ན་གཟུང་བ༌རྡུལ་ཕྲན་ཆ་མེད་དང་། འཛིན་པ་སྐད་ཅིག་ཆ་མེད་དང་། རང་བཞིན་ཁྱད་པར་གསུམ་ལྡན་ལ་སོགས་པ་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་ཁོ་ནས་བཏགས་པ་རྣམས་འགོག་པ་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མི་རུང་སྟེ། དེ་ལྟ་མིན་ན་ལྟ་བས་གཏན་ལ་འབེབས་པའི་དུས་སུ་དེ་ཙམ་ཞིག་ལས་གཏན་ལ་མ་ཕབ་པས་བསྒོ
Chinese
按照这种说法，有为法由因缘所生，并且会发生变化，这已经被自己的宗派所证实。因此，对于这些法，就不需要再去论证它们没有自性，而且它们也会因此而领悟到诸法没有自性等等过失。那么，这怎么会是共同不共的破斥对象呢？如果以自性成立的方式成立，就必须不依赖因缘，并且不会发生变化等等，虽然中观的论典中有很多这样的说法。但这些都是从周遍的角度来指责过失，而不是从破斥对象自身的角度来认定的。另外，即使在胜义谛中成立、真实成立、或者真谛成立，也必须是不由因缘所生等等，但这些并不是胜义谛成立等等的意义。例如，瓶子虽然被无常所周遍，但无常并不能作为瓶子的意义，而必须被设定为肚子胀大的意义一样。同样，如果是在胜义谛中成立等等，就必须变成无分微尘的法，但是，无分微尘 在这里并不被认为是根本的破斥对象。因为这只是各宗派论者以不共的执着所安立的，而且这种执着并不是束缚有情众生于轮回的根本。即使确定了这些法没有自性并加以修习，也丝毫不会损害无始以来的无明执着。即使最终现量证悟了这些法的意义，也不会使俱生的烦恼得以止息。因此，在以见解确定的时候，主要抓住确定俱生的无明是如何执取的意义，而不是抓住确定俱生的无明是如何执取的意义，如果不明白将随俱生而起的遍计所执的对境驳倒作为它的分支，舍弃驳倒俱生无明的执取方式，而在遮破人我的时候，遮破常一自在的我，以及在遮破法我的时候，遮破所取无分微尘，能取刹那无分，以及具有自性差别三者等等，这些仅仅是宗派论者所安立的，无论如何都是不行的。如果不是这样，那么在以见解确定的时候，仅仅确定了这些，而没有确定更深层次的内容，因此修
English
According to this, conditioned phenomena are produced by causes and conditions and undergo change, which has already been proven by their own schools. Therefore, for these phenomena, there is no need to prove that they are without inherent existence, and they will also realize that all phenomena are without inherent existence, and so on. So, how could this be a common and uncommon object of refutation? If it were established as inherently existent, it would have to be independent of causes and conditions and would not change, and so on. Although there are many such statements in the Madhyamaka treatises, these are criticisms from the perspective of pervasiveness, not identifications from the perspective of the object of refutation itself. Furthermore, even if it were established in the ultimate truth, truly established, or established in truth, it would have to be unproduced by causes and conditions, and so on. However, these are not the meanings of being established in the ultimate truth, and so on. For example, although a pot is pervaded by impermanence, impermanence cannot be the meaning of the pot, but must be established as the meaning of a swollen belly. Similarly, if it were established in the ultimate truth, and so on, it would have to become an indivisible entity. However, the indivisible entity is not considered here as the fundamental object of refutation. Because this is merely posited by the proponents of various philosophical systems with uncommon clinging, and this clinging is not the root that binds sentient beings to samsara. Even if one ascertains that these phenomena are without inherent existence and meditates on them, it will not harm the clinging of beginningless ignorance in the slightest. Even if one ultimately realizes the meaning of these phenomena directly, it will not cause the innate afflictions to cease. Therefore, when ascertaining with view, it is essential to focus on ascertaining how innate ignorance grasps at meaning, rather than focusing on refuting the objects of conceptual imputation that arise along with innate ignorance as its branch. If one does not understand this, and abandons refuting the way innate ignorance grasps, and when refuting the self of a person, refutes the self that is permanent, single, and independent, and when refuting the self of phenomena, refutes the indivisible particles of the object of apprehension, the indivisible moments of the subject of apprehension, and the three characteristics of inherent existence, and so on, which are merely posited by the proponents of philosophical systems, it is completely unacceptable. If it is not like this, then when ascertaining with view, one only ascertains these things and does not ascertain deeper levels, therefore meditat
Tibetan
མ་པའི་ཚེ་ཡང་དེ་ཙམ་ཞིག་སྒོམ་དགོས་ཏེ། ལྟ་བས་གཏན་ལ་འབེབས་པ་ནི་བསྒོམ་པའི་དོན་དུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་བསྒོམས་ནས་མངོན་དུ་གྱུར་པ་དང་གོམས་པ་དེ་མཐར་ཐུག་ནའང་དེ་ཙམ་ཞིག་ཏུ་ཟད་ལ། དེ་ལྟར་ཀུན་བརྟགས་ཀྱི་འཛིན་པས་བཏགས་པ་ཙམ་གྱི་བདག་གཉིས་མེད་པར་མཐོང་ བས། ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་ཉོན་མོངས་རྣམས་ལྡོག་པར་འདོད་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་ཏེ། འཇུག་པ་ལས། བདག་མེད་རྟོགས་ཚེ་རྟག་པའི་བདག་སྤོང་ཞིང༌། །འདི་ནི་ངར་འཛིན་རྟེན་དུའང་མི་འདོད་པ། །དེ་ཕྱིར་བདག་མེད་ཤེས་པས་བདག་ལྟ་བ། །དཔྱིས་ཀྱང་འབྱིན་ཞེས་སྨྲ་བ་ཤིན་ཏུ་མཚར། །ཞེས་གསུངས་ཤིང༌། འགྲེལ་པ་ལས་ཀྱང༌། ཕན་ཚུན་འབྲེལ་པ་མེད་པའི་དོན་འདི་ཉིད་དཔེའི་སྒོ་ནས་གསལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བཤད་པ། རང་ཁྱིམ་རྩིག་ཕུག་སྦྲུལ་གནས་མཐོང་བཞིན་དུ། །འདི་ན་གླང་ཆེན་མེད་ཅེས་དོགས་བསལ་ཏེ། །སྦྲུལ་གྱི་འཇིགས་པ་སྤོང་བར་བྱེད་པ་ནི། །ཀྱེ་མ་གཞན་གྱི་གནམ་པོར་འགྱུར་ཉིད་དོ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། འདི་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ལ་གསུངས་ཀྱང་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་ལའང་མཚུངས་ཏེ། བདག་མེད་རྟོགས་ཚེ་ཀུན་བརྟགས་བདག་སྤོང་ཞིང༌། །འདི་ནི་མ་རིག་རྟེན་དུའང་མི་འདོད་པ། །དེ་ཕྱིར་བདག་མེད་ཤེས་པས་མ་རིག་པ། །དཔྱིས་ཀྱང་འབྱིན་ཞེས་སྨྲ་བ་ཤིན་ཏུ་མཚར། །ཞེས་སྦྱར་རོ། །འོ་ན་སློབ་དཔོན་གྱིས་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་མ་བཅོས་པ་དང་གཞན་ལ་བལྟོས་པ་མེད་པ་རང་བཞིན་གྱི་མཚན་ཉིད་དུ་གསུངས་པ་དེ་བརྟག་པ་མཐའ་བཟུང་གི་སྒོ་ནས་གསུངས་སམ་རང་བཞིན་དེ་འདྲ་བ་ཞིག་ཡོད་པ་ཡིན་ཞེ་ན། འདི་ནི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ཅེས་གསུངས་པ་དེ་ལ་རང་བཞིན་ཞེས་བཞག་པ་ཡིན་ཏེ། བཅོས་མ་མིན་པ་དང་གཞན་ལ་རག་ལས་པ་མིན་པའོ། །དེ་ནི་ཡོད་དེ། འཇུག་འགྲེལ་ལས། ཁྱད་པར་དུ་མཛད་པ་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་སློབ་དཔོན་གྱིས་ཞལ་གྱིས་བཞེས་པ་ཞིག་ཡོད་དམ་ཞེ་ན། གང་གི་དབང་དུ་མཛད་ནས་བཅོམ་ ལྡན་འདས་ཀྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་བྱུང་ཡང་རུང་མ་བྱུང་ཡང་རུང་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་འདི་ནི་གནས་པ་ཉིད་དོ། །ཞེས་རྒྱས་པར་གསུངས་པ་ཆོས་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཡོད་དོ། །ཆོས་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་འདི་ཡང་ཅི་ཞིག །མིག་ལ་སོགས་པ་འདི་དག་གི་རང་བཞིན་ནོ། །དེ་དག་གི་རང་བཞིན་ཡང་གང་ཞིག་ཅེ་ན། དེ་དག་གི་བཅོས་མ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དང་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པ་གང་ཡིན་པ་སྟེ་མ་རིག་པའི་རབ་རིབ་དང་བྲལ་བའི་ཤེས་པས་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་རང་གི་ངོ་བོའོ། །ཇི་དེ་ཡོད་དམ་མེད་དོ་ཞེས་དེ་སྐད་
Chinese
因此，即使到了临终，也需要如此修行。因为以见解来确定，是为了修行的缘故。因此，修习之后，现证和习惯也仅限于此。如此一来，见到由遍计所执的执著所安立的二种我空，如果想要遣除俱生烦恼，那就太过分了。《入行论》中说：“证悟无我时，舍弃常我执，此亦不欲为，我执之所依，故以知无我，能断我见根，说者甚为奇。”又《释论》中也说：“为了以比喻的方式阐明这种互不相干的意义，故说：‘自屋墙缝见蛇穴，除疑此处无象者，欲除蛇之怖畏者，唉呀反成他人仆。’”虽然这是对人我而说的，但对法我也同样适用。可以这样套用：“证悟无我时，舍弃遍计我执，此亦不欲为，无明之所依，故以知无我，能断无明根，说者甚为奇。”那么，按照论师先前所说，未造作和不观待他者的自性之体性，那是从以分别执著的角度说的呢，还是有那样一种自性存在呢？这是因为，将所说的“诸法之法性”安立为自性，即非造作且不依赖于他者。那是存在的。《入行论释》中说：“如果有人问，论师是否承认存在这样一种特殊的自性？那么，以何为依据，世尊说，如来出世与否，诸法之法性皆是安住的呢？”广说之，所谓的法性是存在的。这所谓的法性又是什么呢？是眼等诸法的自性。那它们的自性又是什么呢？就是它们的非造作性和不依赖于他者，也就是远离无明昏暗的智慧所能证悟的自性。那么，它存在还是不存在呢？
English
Therefore, even at the time of death, one must meditate in this way. Because establishing through view is for the sake of meditation. Therefore, even the ultimate result of meditating, realizing, and becoming accustomed to it is only that much. In this way, seeing the absence of the two selves that are merely imputed by the clinging of complete imputation, it is too extreme to want to reverse the co-emergent afflictions. The Entering says: "When one realizes selflessness, one abandons the permanent self. This is not even desired as a basis for ego-grasping. Therefore, it is very strange to say that knowing selflessness completely uproots the view of self." The commentary also says: "To clarify this meaning, which is unrelated to each other, through an example, it is said: 'Seeing a snake's nest in the cracks of one's own house wall, dispelling the doubt that there is no elephant here, wanting to remove the fear of the snake, alas, one becomes a servant of others.'" Although this is said about the selflessness of persons, it is also similar for the selflessness of phenomena. It can be applied like this: "When one realizes selflessness, one abandons the imputed self. This is not even desired as a basis for ignorance. Therefore, it is very strange to say that knowing selflessness completely uproots ignorance." Then, according to what the teacher said earlier, is the nature of uncreated and non-dependent self-nature spoken from the perspective of grasping at extremes, or is there such a self-nature? This is because the so-called "dharmata of all dharmas" is established as self-nature, which is uncreated and does not depend on others. That exists. The commentary on the Entering says: "If someone asks, does the teacher acknowledge the existence of such a special self-nature? Then, based on what, did the Bhagavan say that whether the Tathagatas appear or not, the dharmata of all dharmas remains?" In short, the so-called dharmata exists. What is this so-called dharmata? It is the self-nature of the eye and other dharmas. What is their self-nature? It is their uncreatedness and non-dependence on others, that is, the self-nature that can be realized by wisdom free from the darkness of ignorance. So, does it exist or not?