Tibetan
་སྔར་གཉིས་སུ་སྨྲ་བའི་སྐབས་སུ་བཤད་པ་ལྟར་རང་གི་ངོ་བོས་ཡོད་པ་དང་ཡེ་མེད་ཡིན་ནོ། །ད་ལྟ་ཆོས་རྣམས་ལ་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་དུ་གྲུབ་པ་རྡུལ་ཙམ་ཡང་མེད་པར་གཏན་ལ་ཕབ་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པའི་སྟོང་ཉིད་ནི། གཟུགས་སོགས་ཀྱི་ཆོས་འདི་དག་ཁྱད་གཞིར་བྱས་པའི་སྟེང་དུ་ཁྱད་ཆོས་སུ་ཡོད་པས་བློ་གཅིག་གི་ཡུལ་ན་དེ་གཉིས་ཀ་ཡོད་པ་མི་འགལ་ཞིང་གཉིས་སྣང་དེ་མ་ལོག་པས་སྟོང་ཉིད་དེ་དོན་དམ་བདེན་པ་བཏགས་པ་བར་འགྱུར་རོ། །གང་གི་ཚེ་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་པའི་ལྟ་བ་དེ་ཉིད་གོམས་པས་དོན་དེ་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པའི་ངོར་ནི་རང་བཞིན་མེད་བཞིན་དུ་རང་བཞིན་དུ་སྣང་བའི་འཁྲུལ་སྣང་ཐམས་ཅད་ལྡོག་པས་ན། ཆོས་ཉིད་དེ་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་པའི་ཤེས་པས་ ཆོས་ཅན་གཟུགས་སོགས་དེ་མི་དམིགས་པས། དེ་ལྟ་བུའི་ཆོས་ཉིད་དང་ཆོས་ཅན་གཉིས་བློ་དེའི་ངོ་ན་མེད་པས་དེ་གཉིས་ཆོས་ཉིད་དང་ཆོས་ཅན་དུ་འཇོག་པ་ནི་ཐ་སྙད་པའི་བློ་གཞན་ཞིག་གི་ངོས་ནས་བཞག་དགོས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ནི་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པའི་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་ཞི་བའི་སྟེང་དུ་རང་བཞིན་མེད་བཞིན་དུ་དེར་སྣང་བའི་འཁྲུལ་སྣང་གི་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རྣམ་པར་ལོག་པ་ཙམ་ལ་འཇོག་པས། དེ་ཁས་བླངས་ཀྱང་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་ཁས་བླང་ག་ན་དགོས། ཚིག་གསལ་ལས་ཀྱང༌། དངོས་པོའི་རྣམ་པ་མ་རིག་པའི་རབ་རིབ་ཀྱི་མཐུས་དམིགས་པ་ནི་མ་གཟིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་བདག་ཉིད་གང་གིས་འཕགས་པ་མ་རིག་པའི་རབ་རིབ་དང་བྲལ་བ་རྣམས་ཀྱི་ཡུལ་དུ་འགྱུར་ཏེ། ངོ་བོ་དེ་ཉིད་དེ་དག་གི་རང་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་བཞག་གོ །ཞེས་དང༌། དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པ་སྐྱེ་བ་མེད་པ་དེ་ཡང་ཅི་ཡང་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་དངོས་པོ་མེད་པ་ཙམ་ཡིན་པས་ངོ་བོ་མེད་པའི་ཕྱིར། དངོས་པོའི་རང་བཞིན་དུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གང་དག་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་དགག་བྱ་བདག་གཉིས་ལ་སོགས་པའི་སྤྲོས་པ་རྣམ་པར་བཅད་པ་ཙམ་ལ་མི་འཇོག་པར་སྔོ་སེར་ལ་སོགས་པ་ལྟར། ཡིན་ལུགས་རྟོགས་པའི་བློ་མ་འཁྲུལ་བའི་ཡུལ་དུ་རང་དབང་དུ་གྲུབ་པའི་ཚུལ་གྱིས་འཆར་བ་དང་དེ་ལྟར་ཡོད་པར་ངེས་པ་ནི་ཟབ་མོའི་དོན་རྟོགས་པའི་ལྟ་བ་ཡིན་པར་འདོད་ཅིང༌། སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་གང་ལ་བདག་གཉིས་ སུ་ཞེན་པའི་གཞི་ཕྱི་ནང་གི་ཆོས་འདི་རྣམས་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་པ་ནི་ཡང་དག་པའི་ལྟ་བའི་གོལ་སར་འདོད་པ་ནི། ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་གི་གསུང་རབ་ཐམས་ཅ
Chinese
如前在说二之时所说，以自性而有和全无是也。现在，对于诸法以自性成立的自性，断定为连微尘许也不存在的，以自性空之空性，这些色等之法，作为特点的基础之上，作为特点而存在，故在一个心识的境上，那二者存在不相违，且二显未颠倒，故空性成为名言谛。何时，了悟无自性的见解，因串习而对那意义现量了悟之时，无自性却显现为自性的错觉全部止息，故以现证法性的智慧，不缘法相色等，如是之法性与法相二者在那心识前不存在，故安立彼二为法性与法相，必须从名言识的另一角度安立。如是，胜义谛乃于自性成立之戏论全部寂灭之上，无自性却显现为彼之错觉戏论全部皆为遣除而已。如是承认，然自性成立之自性有何须承认？《显句论》中也说：“由事物之相，因无明之翳障而缘取，乃未见之方式，以何等自体胜过，远离无明翳障者之境，即彼自体如是安立为彼等之自性。”又说：“成为诸法自性之无生，亦以一无所有之故，仅为无事物，以无自性之故，非为事物之自性而存在。”有些人认为，胜义谛不是仅仅断除所破二我等戏论，而是如蓝黄等一样，在如实了悟的无错乱识之境中，以自主成立的方式显现，并确定如是存在，才是了悟甚深意义的见解。而认为众生执着为二我的内外之法，了悟其无自性，乃是正见的歧途。大小乘的经典全部。
English
As previously stated when discussing the two, it is either existent by its own nature or completely non-existent. Now, regarding the emptiness of inherent existence, which is determined to be without even a particle of inherent existence in phenomena, these phenomena such as form exist as qualities upon a basis of characteristics, so it is not contradictory for both to exist within the scope of a single mind, and since the dualistic appearance is not reversed, emptiness becomes the conventional truth. When the view that realizes the absence of inherent existence becomes familiar, and when that meaning is directly realized, all illusions of appearing as inherent existence despite the absence of inherent existence cease. Therefore, the wisdom that directly realizes the nature of reality does not perceive phenomena such as form. Since such a nature of reality and phenomena do not exist before that mind, the establishment of those two as the nature of reality and phenomena must be established from the perspective of another conventional mind. Thus, the ultimate truth is merely the complete cessation of all elaborations of inherent existence, and the complete reversal of all elaborations of illusion that appear as such despite the absence of inherent existence. Even if that is acknowledged, why is it necessary to acknowledge inherent existence established by its own nature? The Clear Words also states: "The appearance of things, perceived through the dimness of ignorance, is a way of not seeing. The nature of what is superior, separated from the dimness of ignorance, becomes the object of those who are separated from it. That very nature is thus established as the nature of those things." It also states: "That which has become the nature of things, the unborn, is also merely the absence of things because it is nothing at all. Because it has no nature, it does not exist as the nature of things." Some believe that the ultimate truth is not merely the severance of elaborations such as the two selves to be refuted, but that it appears in the realm of unerring minds that realize reality, in a way that is autonomously established, like blue and yellow, and that certainty of its existence is the view that realizes the profound meaning. They believe that realizing the absence of inherent existence in the internal and external phenomena that sentient beings cling to as the two selves is a deviation from the correct view. All the scriptures of the Great and Small Vehicles.
Tibetan
ད་ལས་ཕྱི་རོལ་ཏུ་གྱུར་པ་ཡིན་ཏེ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་འཁོར་བར་འཆིང་བའི་རྩ་བ་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་ལྡོག་དགོས་པར་ནི་འདོད་ལ། དེས་བདག་ཏུ་བཟུང་བའི་གཞི་དེ་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་པས་དེ་མི་ལྡོག་པར། དེ་དང་འབྲེལ་མེད་ཀྱི་ཆོས་གཞན་ཞིག་བདེན་པར་ཡོད་པར་རྟོགས་པས་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་ལྡོག་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ནི་དཔེར་ན་ཤར་ཕྱོགས་ན་སྦྲུལ་མེད་བཞིན་དུ་ཡོད་པར་བཟུང་ནས་སྐྲག་སྟེ་སྡུག་བསྔལ་བར་གྱུར་པའི་སྡུག་བསྔལ་ལྡོག་པ་ལ། ཤར་ཕྱོགས་སུ་སྦྲུལ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མ་གྲུབ་བོ་སྙམ་དུ་བཟུང་བས་སྦྲུལ་འཛིན་དེ་མི་ལྡོག་གི །ནུབ་ཕྱོགས་ན་ཤིང་སྡོང་ཡོད་དོ་སྙམ་དུ་ཟུངས་ཤིག་དང་དེས་སྦྲུལ་འཛིན་དང་སྡུག་བསྔལ་དེ་ལྡོག་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཟེར་བ་དང་ཁྱད་པར་ཅི་ཡང་མི་སྣང་ངོ་། །དེ་ལྟར་ན་བདག་ལེགས་སུ་འདོད་པ་དག་གིས་ནི་དེ་འདྲ་བ་དེ་རྒྱང་རིང་དུ་སྤངས་ནས། འཁོར་བར་འཆིང་བྱེད་རྒུད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྩ་བ་མ་རིག་པའི་འཛིན་སྟངས་སུན་འབྱིན་པའི་ཐབས་ངེས་པའི་དོན་གྱི་གསུང་རབ་དང༌། དེའི་དོན་གཞན་དུ་དྲང་དུ་མི་རུང་བར་ངེས་པ་གཏིང་ཚུགས་པར་བྱེད་པའི་རིགས་པའི་ཚོགས་རྒྱ་ཆེ་བ་གསལ་བར་གསུངས་པའི་འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཡབ་སྲས་ཀྱི་གཞུང་ལ་བརྟེན་ནས་སྲིད་པའི་རྒྱ་མཚོའི་ཕ་རོལ་ཏུ་འགྲོ་བར་གྱིས་ཤིག །དགག་བྱ་ལ་ལོག་རྟོག་འགོག་པ་དེ་དག་ནི་ དབུ་མའི་ལྟ་བ་རྙེད་པའི་གོལ་ས་གཅོད་པ་ལ་ཤིན་ཏུ་གནད་ཆེ་བ་ཡིན་པས་སྤྲོས་ཏེ་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་རང་ལུགས་ཀྱི་དགག་བྱ་ངོས་བཟུང་བ་ལ་གསུམ། དངོས་ཀྱི་དོན་དགག༌བྱ་ངོས་བཟུང་བ་དང༌། དེ་དགག་བྱ་གཞན་ལ་སྦྱོར་མི་སྦྱོར་གྱི་ཚུལ་དང༌། དགག་བྱ་ལ་དོན་དམ་གྱི་ཁྱད་པར་སྦྱོར་མི་སྦྱོར་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། སྤྱིར་དགག་བྱ་ལ་ལམ་གྱི་དགག་བྱ་དང་རིགས་པའི་དགག་བྱ་གཉིས་ཡོད་དོ། །དེ་ལ་དང་པོ་ནི་དབུས་མཐའ་ལས། ཉོན་མོངས་པ་ཡི་སྒྲིབ་པ་དང༌། །ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་ཉིད་དུ་བསྟན། །དེར་ནི་སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་དེ། །དེ་ཟད་ནས་ནི་གྲོལ་བར་འདོད། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར། ཉོན་མོངས་པ་དང་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་གཉིས་སོ། །འདི་ནི་ཤེས་བྱ་ལ་ཡོད་པའི་དགག་བྱ་ཡིན་ཏེ། འདི་མེད་ན་ལུས་ཅན་ཐམས་ཅད་འབད་མེད་དུ་གྲོལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །རིགས་པའི་དགག་བྱ་ནི། རྩོད་ཟློག་ལས། ཡང་ན་ཁ་ཅིག་སྤྲུལ་པ་ཡི། །བུད་མེད་ལ་ནི་བུད་མེད་སྙམ། །ལོག་འཛིན་འབྱུང་བ་སྤྲུལ་པ་ཡིས། །འགོག་བྱེད་འདི་ནི་དེ་ལྟ་ཡིན། །ཞེས་པའི་རང་འགྲེལ་ལས། ཡང་ན
Chinese
因此，这已经变成了外道。因为他们想要断除将一切有情束缚于轮回的根本——我执，但由于认识到我执所执的基础是无自性的，所以无法断除我执。因为他们想要通过认识到与我执无关的其他法是真实存在的来断除我执。这就像，例如，东方明明没有蛇，却执着认为有蛇，因而恐惧痛苦，为了断除这种痛苦，如果认为东方一点蛇也没有，那么蛇执就不会断除。如果说，执着认为西方有树，这样就能断除蛇执和痛苦，这没有任何区别。因此，想要获得利益的人，应该远离这种做法，依靠圣者龙树父子的论典，其中清晰地阐述了驳斥作为束缚轮回的一切衰败之根本——无明执着的方便，以及深入理解其意义不可歪曲的、确定无疑的理性集合，从而渡过有海。这些对所破的错误认识的遮止，对于找到中观的见解、切断歧途至关重要，因此进行了详细阐述。 第三，确定自宗的所破，分三：真实意义上确定所破，以及它是否适用于其他所破，以及是否将胜义的差别适用于所破。第一：一般来说，所破有两种：道之所破和理之所破。其中第一个，《中边分别论》中说：“烦恼障及所知障，如是显示二种障，彼一切障即于此，此尽故说为解脱。”如是所说，即烦恼障和所知障两种。这是存在于所知上的所破，因为如果没有这个，一切有情都会毫不费力地获得解脱。理之所破是，《诤理论》中说：“又或有人于化身，妇女认为实妇女，由化身所生邪执，此能遮遣如是者。”的自释中说：又或
English
Therefore, this has become an outsider. Because they want to eliminate the root of binding all sentient beings to samsara—self-grasping, but because they realize that the basis grasped by self-grasping is without inherent existence, they cannot eliminate self-grasping. Because they want to eliminate self-grasping by realizing that other dharmas unrelated to self-grasping are truly existent. This is like, for example, in the east, there is clearly no snake, but one clings to the belief that there is a snake, and thus fears and suffers. To eliminate this suffering, if one believes that there is not even a little bit of a snake in the east, then the snake-grasping will not be eliminated. If one says, cling to the belief that there is a tree in the west, and this will eliminate the snake-grasping and suffering, there is no difference whatsoever. Therefore, those who want to obtain benefit should stay far away from this kind of practice, and rely on the treatises of the noble Nagarjuna and his son, which clearly explain the means of refuting the ignorance-grasping that is the root of all downfalls that bind one to samsara, and the collection of reasoning that deeply understands its meaning, which cannot be distorted, and thus cross over the ocean of existence. These preventions of wrong conceptions about what is to be refuted are extremely important for finding the view of Madhyamaka and cutting off wrong paths, so they are explained in detail. Third, identifying the object of negation according to one's own system, in three parts: identifying the object of negation in its actual meaning, and whether or not it applies to other objects of negation, and whether or not to apply the distinction of ultimate truth to the object of negation. First: In general, there are two types of objects of negation: objects of negation of the path and objects of negation of reasoning. Among these, the first, in the Madhyantavibhāga (Distinguishing the Middle from the Extremes), it says: "The obscuration of afflictions and the obscuration of knowledge, thus are shown the two obscurations, all obscurations are in this, when this is exhausted, it is said to be liberation." As it is said, there are two types: the obscuration of afflictions and the obscuration of knowledge. This is the object of negation that exists in the knowable, because without this, all sentient beings would effortlessly attain liberation. The object of negation of reasoning is, in the Vigrahavyāvartanī (Refutation of Objections), it says: "Or some people think of an emanation, a woman as a real woman, the wrong conception arising from the emanation, this can refute such a one." In its auto-commentary, it says: Or