Tibetan
་ནི་སུན་འབྱིན་པས་སུན་དབྱུང་བར་བྱ་བ་ཕྲད་ནས་ཀྱང་སུན་འབྱིན་པར་མི་བྱེད་པ་ཉིད་ལ། སུན་འབྱིན་པས་སུན་དབྱུང་བར་བྱ་བ་མ་ཕྲད་པར་ཡང་སུན་འབྱིན་པར་མི་བྱེད་དེ། སུན་དབྱུང་བ་དང་སུན་འབྱིན་པ་གཉིས་ཀ་རང་བཞིན་གྱིས་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཕྲད་པ་དང་མ་ཕྲད་པའི་བསམ་པ་མི་བྱེད་དོ། །ཞེས་དངོས་སྨྲ་བས་བཀོད་པའི་རིགས་པའི་བརྟག་པ་མི་འཇུག་པའི་རྒྱུ་མཚན་དུ་རང་བཞིན་གྱིས་མ་གྲུབ་པ་བཀོད་ཀྱི། ཁས་ལེན་མེད་པ་མ་བཀོད་པའི་ཕྱིར་དང༌། དེའི་ཤེས་བྱེད་དུ་ཡུམ་གྱི་མདོ་དྲངས་པ་ལས། ཤཱ་རིའི་བུས། རབ་འབྱོར་ལ་སྐྱེས་པ་དང་མ་སྐྱེས་པའི་ཆོས་གང་གིས་མ་སྐྱེས་པའི་ཆོས་ཐོབ་པ་འཐོབ་ཅེས་དཔྱད་ནས་དྲིས་པ་ན། དེ་གཉིས་ཀས་འཐོབ་པ་བཀག་པ་ན། ཤཱ་རིའི་བུས། འོ་ན་ཐོབ་པ་དང་རྟོགས་པ་མེད་དམ་ཞེས་དྲིས་པ་ན། སྔར་དྲངས་པ་ལྟར་དེ་གཉིས་ཡོད་མོད་ཀྱི་གཉིས་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་ནི་མིན་ནོ། །དེ་ཡང་ཐ་སྙད་དུ་ཡིན་གྱི་དོན་དམ་པར་མེད་དོ་ཞེས་གསུངས་པ་དཔེར་མཛད་ནས། དེ་ལྟར་ཁས་བླང་བར་གསུངས་ཏེ། འཇུག་འགྲེལ་ལས། འདིས་ཇི་ལྟར་གཉིས་སུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་སྐྱེས་པའམ་མ་སྐྱེས་པའི་ཆོས་ཀྱིས་ཐོབ་པ་འཐོབ་པར་བཀག་ཅིང༌། གཉིས་ཀྱང་དངོས་པོ་མེད་པ་ལ་མི་རིགས་ པའི་ཕྱིར། མ་བརྟགས་པར་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་དུ་ཐོབ་པར་ཁས་བླངས་པ་དེ་བཞིན་དུ། སུན་དབྱུང་བར་བྱ་བ་དང་སུན་འབྱིན་པ་དག་ཀྱང་ཕྲད་པའམ་མ་ཕྲད་པར་མ་ཡིན་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་ཐ་སྙད་དུ་སུན་འབྱིན་པས་སུན་དབྱུང་བ་སུན་འབྱིན་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཞེས་ཕྲད་མ་ཕྲད་ཀྱི་རིགས་པའི་བརྟག་པ་བྱས་ན་དེ་གཉིས་གང་ལ་ཡང་སུན་འབྱིན་པ་མེད་ཀྱང་། དེས་སུན་འབྱིན་པ་ཡོད་པ་མི་ཁེགས་པས་ཐ་སྙད་དུ་གཞན་ཕྱོགས་སུན་འབྱིན་པ་ཁས་བླང་དགོས་པར་གསལ་བར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེར་མ་ཟད་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་བྱ་འགྲུབ་པའང་བཞེད་པ་ཡིན་ཏེ། སྔར་དྲངས་པའི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་གཞན་ཡང༌། ཇི་ལྟར་ཁྱོད་ཀྱིས་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ཡོད་ཁྱད་པར་རྣམས། །གཟུགས་བརྙན་ལ་ཡང་གཟས་བཟུང་ལ་སོགས་རྣམས་ཚེ་མཐོང་འགྱུར་ལ། །ཉི་མ་དང་ནི་གཟུགས་བརྙན་རྣམ་པར་ཕྲད་དང་མ་ཕྲད་པར། །མི་རིགས་མོད་ཀྱི་བརྟེན་ནས་ཐ་སྙད་ཙམ་ཞིག་འབྱུང་འགྱུར་ཞིང༌། །མི་བདེན་བཞིན་དུའང་རང་གི་བྱད་བཞིན་མཛེས་པར་བསྒྲུབ་བྱའི་ཕྱིར། །དེ་ནི་ཡོད་པ་ཇི་ལྟར་དེ་བཞིན་འདིར་ཡང་ཤེས་རབ་གདོང༌། །སྦྱང་བར་བྱ་ལ་ནུས་པ་མཐོང་བར་གྱུར་པའི་གཏན་ཚིགས་ནི། །འཐ
Chinese
是故，以能破所破相合而亦不破，以能破所破不相合亦不破，以所破与能破二者皆自性不成故。是故不作合与不合之念。如是实事师所立之理智观察不容许之理由，立自性不成，而不立无承许之故。且以彼之知，引经部之经，舍利子问：饶益！以生与不生之法，何者以不生之法而得耶？如是观察而问时，彼二者皆遮止得，舍利子问：若尔，无得与证耶？如前所引，彼二者虽有，然非以二之理。彼亦于世俗有，于胜义无也。如是作譬喻而说，如是承许而说，入行释云：此以云何二者成过失之故，遮止以生或不生之法而得，二者亦于无事物不应理之故，不观察而于世间之名言承许得，如是所破与能破等亦虽非合与不合，然于名言，当知以能破而破所破也。如是作合与不合之理智观察，则于彼二者任何亦无能破，然彼不遮止有能破故，于名言须承许他宗能破，是故明了而说也。不但如是，亦许立因以成所立，如前所引之彼之后，又云：如汝于日轮所有之差别等，于影像亦有罗睺执持等，何时见耶？日与影像异体相合与不相合，虽不应理，然依之唯有假名生起，虽非真实，然为成办自之容貌美丽之故。彼如是有，如是此处亦当知智慧面，于所调伏有见功能之因。
English
Therefore, even when the object to be refuted and the refuter are combined, there is no refutation, and even when the object to be refuted and the refuter are not combined, there is no refutation, because both the object to be refuted and the refuter are not established by their own nature. Therefore, one should not have the thought of combination or non-combination. Thus, the reason why the logical examination established by the realist teacher is not permissible is that it establishes the non-establishment of self-nature, but does not establish the absence of acceptance. Moreover, as a means of knowing this, the sutra of the scripture section is quoted. Shariputra asked: "Ravana! With which of the dharmas of birth and non-birth does one attain the dharma of non-birth?" When he asked after examining in this way, both of them prevented attainment. Shariputra asked: "If so, is there no attainment or realization?" As quoted earlier, although those two exist, they are not in the manner of two. That also exists in conventional truth, but does not exist in ultimate truth. He said, making such a metaphor, and said that he accepted it in this way. The commentary on Entering the Middle Way says: "How does this become a fault of two? Therefore, it prevents attainment by the dharma of birth or non-birth, and since the two are also unreasonable for non-existent things, it accepts attainment in the conventional language of the world without examination. Similarly, although the object to be refuted and the refuter are not combined or not combined, in conventional truth, it should be known that the refuter refutes the object to be refuted." Thus, if one examines the logic of combination and non-combination, there is no refutation in either of them, but since it does not prevent the existence of a refuter, it is necessary to accept the refutation of the other's position in conventional truth. Therefore, it is clearly stated. Not only that, but it is also accepted that the reason establishes the object to be established. Immediately after the previously quoted passage, it is also said: "How do you see the differences that exist in the solar disk, such as Rahu's grasping, etc., also in the image? Although it is unreasonable for the sun and the image to be combined or not combined as different entities, only a nominal name arises based on them, and although it is not true, it is for the purpose of accomplishing the beauty of one's own appearance. Just as that exists, so here too, one should know the face of wisdom, the reason for seeing the ability to tame."
Tibetan
ད་པ་དང་བྲལ་ལས་ཀྱང་བསྒྲུབ་བྱ་རྟོགས་ཞེས་ཤེས་པར་བྱ། །ཇི་ལྟར་གཟུགས་བརྙན་ཞེས་བྱ་བ་ཅུང་ཟད་ཅིག་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན། ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་ཕྲད་པའམ་མ་ཕྲད་པར་སྐྱེ་ཞེས་བྱ་བའི་རྟོག་པ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མི་སྲིད་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་རྐྱེན་གཟུགས་ ཉེ་བ་ལས་གཟུགས་བརྙན་དུ་དམིགས་པ་ན་རྟོགས་པར་འདོད་པའི་དོན་ངེས་པར་བྱེད་པ་དེ་བཞིན་དུ། རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པའི་སུན་འབྱིན་པས་སུན་དབྱུང་བྱ་སུན་འབྱིན་པ་དང༌། རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་ཞིང་འཐད་པ་དང་བྲལ་བའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་བསྒྲུབ་པ་ཡིན་ལ། གཉིས་སུ་ཐལ་བར་ཡང་མི་འགྱུར་བས། རང་གི་ཚིག་ལའང་ཐལ་བ་མཚུངས་པར་མི་རིགས་སོ་ཞེས་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཞེས་རང་ལ་ཕར་བཀག་པའི་རིགས་པའི་མགོ་བསྒྲེ་མི་འཇུག་པའི་ལན་དེ་ལྟར་གསུངས་ཀྱི། རང་ལུགས་མེད་དོ་ཞེས་མ་གསུངས་སོ། །གཞན་ཡང་རྒྱུ་འབྲས་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པར་འདོད་པ་ལ་རྒྱུས་ཕྲད་ནས་སམ། མ་ཕྲད་པར་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་ཅེས་བརྟག་པ་བྱས་ནས་བཀག་པའི་སྐྱོན་རང་ལ་མི་འཇུག་པ་ཡང་རང་བཞིན་མེད་པར་འདོད་པ་རྒྱུ་མཚན་དུ་བྱས་ནས་སྤོང་བ་ཡིན་གྱི། རང་ལུགས་མེད་ཅེས་བྱས་ནས་སྤོང་བ་མིན་ཏེ། འཇུག་འགྲེལ་ལས། ཁྱོད་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། གང་ཕྱིར་འདི་དག་གཉིས་ཅར་ཡང་ནི་སྒྱུ་མ་དང་འདྲ་དེ་ཡི་ཕྱིར། །བདག་ལ་སྐྱོན་དུ་མི་འགྱུར་འཇིག་རྟེན་པ་ཡི་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱང་ཡོད། །གང་གི་ལྟར་ན། རང་གི་མཚན་ཉིད་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་ཉིད་དང་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པ་དེ་ལ་རྣམ་པར་དཔྱད་པར་འགྱུར་གྱི། གང་གི་ལྟར་ན། དངོས་པོ་རྣམས་ལོག་པར་ཀུན་བརྟགས་པས་བསྐྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྒྱུ་མ་ལྟར་མ་སྐྱེས་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ཞིང་རང་བཞིན་མེད་ཀྱང་། རབ་རིབ་ཅན་གྱིས་དམིགས་པའི་སྐྲ་ཤད་ལ་སོགས་པ་ལྟར་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཡུལ་དུ་འགྱུར་བ་དེ་ལ་ནི་བསམ་དུ་མེད་ པ་ཉིད་དེ། དེའི་ཕྱིར་བདག་ལ་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་སྐྱོན་གྱི་སྐབས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཞིང་། འཇིག་རྟེན་པའི་དངོས་པོ་མ་བརྟགས་པར་གྲུབ་པ་རྣམས་ཀྱང་ཡོད་པ་ཡིན་པས་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་བོ། །ཞེས་གཞན་ལ་སྐྱོན་འཇུག་པའི་རྒྱུ་མཚན་དུ་རང་མཚན་ཁས་བླངས་པ་བཀོད་ཅིང་། རང་ལ་སྐྱོན་དེ་མེད་པའི་རྒྱུ་མཚན་དུ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་འདོད་པ་གསུངས་པས། དེ་ལྟར་ཤེས་ནས་དབུ་མའི་ལུགས་སྐྱོན་དང་བྲལ་བ་འཇོག་ཤེས་པར་གྱིས་ཤིག །སྤྱིར་ངེས་དོན་གྱི་གསུང་རབ་དང་དབུ་མའི་བསྟན་བཅོས་རྣམས་ནས་འདི་ནི་འདི་ལྟར་ཡིན་ལ་འདི་ནི་འདི་ལྟར་མི
Chinese
也应知晓，从无有束缚中也能证悟所要证悟之义。犹如影像，因为并非是稍微存在之物，所以与太阳轮相触或不相触而生等分别念在一切情况下都不可能成立。然而，如同因缘形象邻近而于影像中执取时，能确定所欲证悟之义一样。以自性空的破斥来破斥所破和破斥者，以自性空且远离理性的理证来成立所要成立之义。也不会变成二者都有过失，因此要知道，自己的语言也不应有同样的过失。如是宣说了不容许将反驳施加于自身的理性的开头之答复，但并未说没有自己的宗派。此外，对于认为因果以自性成立者，以因相触或不相触而产生果等进行观察而施加的过失，自己不会遭受，也是以认为无自性作为理由而避免的，并非以没有自己的宗派而避免。如《入行论释》中说：‘汝云何，以是二者亦，如幻故于我，不成过失事，世间物亦有。’以何之方式？对于以自己的自性产生和产生者，将会进行观察。以何之方式？对于诸法以颠倒分别而产生，如幻术般未生的自性，虽然无自性，但如眼花者所见的毛发等一样，成为分别念的对境，那是不可思议的。因此，我没有如上所说的过失之处，并且未经观察而成立的世间事物也是存在的，所以一切都能成立。如是安立了将过失施加于他者的理由是承认自相，并且为了说明自己没有那个过失，而宣说了如同幻术般。因此，如是了知后，应知晓如何安立远离过失的中观宗派。总的来说，从了义的经典和中观的论典中，这个是如此这般，而这个不是如此这般。
English
It should also be known that the object to be realized can be realized even from the absence of bondage. Just like an image, because it is not something that exists even slightly, the thought that it arises by touching or not touching the sun's disc is impossible in all cases. However, just as when the cause and condition of the image are close, and one grasps the image, one can ascertain the meaning that one wishes to realize. By refuting self-nature, one refutes the object to be refuted and the refuter, and by establishing what is to be established with a reason that is empty of self-nature and devoid of reason. It will not become a fault of both, so it should be known that one's own words should not have the same fault. Thus, the answer that does not allow the head of reason to be turned back on oneself is stated in this way, but it is not said that there is no own system. Furthermore, for those who believe that cause and effect are established by their own nature, the fault of applying the investigation of whether the cause touches or does not touch and produces the effect does not apply to oneself, and it is avoided by taking the absence of self-nature as the reason, not by avoiding it by saying that there is no own system. As it is said in the Commentary on Entering the Middle Way: 'How do you say that? Because both of these are like illusions, they are not a fault for me, and there are also worldly things.' In what way? For what is to be produced and what produces with its own characteristics, there will be investigation. In what way? For the nature of things that are produced by inverted conceptualization, like illusions, are unborn and without self-nature, but like hairs seen by those with cataracts, they become objects of conceptualization, which is inconceivable. Therefore, I do not have the occasion for the faults mentioned above, and worldly things that are established without investigation also exist, so everything is accomplished. Thus, it is established that the reason for applying faults to others is the acceptance of self-characteristics, and in order to explain that one does not have that fault, it is said that it is like an illusion. Therefore, having understood this, one should know how to establish the Madhyamaka system as free from faults. In general, from the definitive scriptures and the Madhyamaka treatises, this is like this, and this is not like this.