Tibetan
།ཡང་འཇུག་འགྲེལ་ལས། དམ་བཅའ་བ་བཞི་པོ་དེ་ རྗེས་སུ་བརྗོད་ནས། དེ་རིགས་པས་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་བཤད་པ། དེ་ཉིད་དེ་ལས་འབྱུང་མིན་གཞན་དག་ལས་ལྟ་ག་ལ་ཞིག །གཉིས་ཀ་ལས་ཀྱང་མ་ཡིན་རྒྱུ་མེད་པར་ནི་ག་ལ་ཡོད། །ཅེས་དམ་བཅའ་བཞི་བཤད་ལ། ཚིག་གསལ་ལས་ཀྱང་དེ་དང་འདྲ་བར་གསུངས་པས་ན། མགོན་པོ་ཀླུ་སྒྲུབ་དང་ཟླ་བ་གྲགས་པའི་ལུགས་ལ་རང་འདོད་དང་ཁས་ལེན་དང་དམ་བཅའ་ནི་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །ལུགས་བཞི་པ་དགག་པ་ནི། འདིས་ནི་ཐ་སྙད་དུ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཡོད་ཀྱང་རང་མཚན་རིགས་པས་དཔྱད་བཟོད་ཐ་སྙད་དུ་འགོག་པར་སྣང་བ་མི་ལེགས་པ་ནི་སྔར་བཤད་ཟིན་ལ། དབུ་མ་པས་ཕྱི་རྒོལ་དངོས་པོར་སྨྲ་བ་ལ་གཞན་དོན་རྗེས་དཔག་གིས་བསྒྲུབས་པའི་གཉིས་ཀའི་ལུགས་ལ་གྲུབ་པའི་ཚུལ་གསུམ་པའི་རྟགས་སློབ་དཔོན་ཟླ་བ་གྲགས་པའི་ལུགས་སུ་འདོད་པ་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་འདྲ་བ་དེ་ལ་ཚིག་གསལ་ནས་དམིགས་ཀྱིས་ཕྱེ་བའི་དགག་པ་མཛད་པའི་ཕྱིར་དང༌། དེ་འདྲ་དེ་འདོད་ན། དེ་ལ་དངོས་པོ་སྟོབས་ཞུགས་ཀྱི་རྟགས་ཀྱི་ཐ་སྙད་མི་སྦྱོར་དུ་ཆུག་ཀྱང་རང་རྒྱུད་ཀྱི་རྟགས་ཡིན་པ་བཟློག་ཏུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་དག་ནི་ད་དུང་ཡང་འཆད་པར་འགྱུར་བས་འདིར་དེ་ཙམ་ལས་མི་སྤྲོའོ། །གཉིས་པ་རང་གི་ལུགས་བཞག་པ་ནི། ཐལ་འགྱུར་བས་རང་རྒྱུད་པའི་ལུགས་སུན་ཕྱུང་ནས་རང་གི་ལུགས་བཞག་པ་ཉིད་བརྗོད་ན་གཉིས་ཀ་རྟོགས་པར་འགྱུར་བས་དེ་བརྗོད་པར་བྱའོ། །འདི་ལ་ཚིག་གསལ་ལས་མང་དུ་གསུངས་ཀྱང་ཚིག་མངས་པས་འཇིགས་ནས་འདིར་ནི་གཙོ་བོ་རྣམས་ སྟོན་པ་ཡིན་པས། དེ་ལ་གཉིས། རང་རྒྱུད་སུན་དབྱུང་བ་དངོས་དང༌། དེ་རང་ལ་མི་མཚུངས་པའི་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། གཞི་ཆོས་ཅན་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་བསྟན་པ་དང༌། སྐྱོན་དེས་གཏན་ཚིགས་ཀྱང་མ་གྲུབ་པར་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། འདོད་པ་བརྗོད་པ་དང༌། དེ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། སྐབས་འདི་རྣམས་ཚིག་གསལ་ལས་གསུངས་པ་རྣམས་ཀྱི་ནང་ནས་ཀྱང་ཤིན་ཏུ་རྟོགས་དཀའ་བར་སྣང་བས་ཚིག་གསལ་གྱི་ཚིག་དྲངས་ཏེ་བཤད་ན། ཇི་སྐད་དུ། ཅི་སྟེ་ཇི་ལྟར་སྒྲ་མི་རྟག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་གཉིས་སྤྱི་ཉིད་བཟུང་བ་ཡིན་གྱི་ཁྱད་པར་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱད་པར་འཛིན་ན་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བའི་ཐ་སྙད་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །འདི་ལྟར་གལ་ཏེ་འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་བཞི་ལས་གྱུར་པའི་སྒྲ་འཛིན་ན་ནི་དེ་ཕ་རོལ་པོ་ལ་མ་གྲུབ་བོ། །འོན་ཏེ་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་འཛིན་ན་ནི་དེ་རང་ཉིད་སངས་རྒྱས་པ་ལ་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་བྱེ་བྲག་པ་སྒྲ་མི་རྟག་པར་དམ་འཆའ་བ་ནའང་བྱས་པའི་སྒྲ་འཛིན་ན་དེ་གཞན་ལ་མ་གྲུབ་བོ། །འོན་ཏེ་མངོན་པར་གསལ་བར་བྱ་བ་ཡིན་ན་ནི་དེ་རང་ལ་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཅི་རིགས་པར་འཇིག་པའང་གལ་ཏེ་རྒྱུ་དང་བཅས་པ་ཡིན་ན་ནི་དེ་སངས་རྒྱས་པ་རང་ལ་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ལ། འོན་ཏེ་རྒྱུ་མེད་པ་ཡིན་ན་ནི་དེ་ཕ་རོལ་པོ་ལ་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་འདིར་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་སྤྱི་ཙམ་ཞིག་འཛིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་འདིར་ཡང་ཁྱད་པར་དོར་བའི་ཆོས་ཅན་ཙམ་ཞིག་འཛིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། ཞེས་པའོ། །འདིའི་དོན་ནི། སངས་རྒྱས་ པས་བྱེ་བྲག་པ་ལ་སྒྲ་མི་རྟག་ཅེས་དམ་འཆའ་བ་ན། འབྱུང་འགྱུར་གྱི་སྒྲ་ཞེས་ཆོས་ཅན་དུ་བཟུང་ན་བྱེ་བྲག་པ་ལ་མི་འགྲུབ་ལ། ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་གྱི་སྒྲ་ཞེས་ཆོས་ཅན་དུ་བྱས་ན་རང་ལ་མི་འགྲུབ་བོ། །དེ་བཞིན་དུ་བྱེ་བྲག་པས་ཀྱང་གསལ་བྱེད་པ་ལ་སྒྲ་མི་རྟག་པར་དམ་འཆའ་བ་ན། བྱས་པའི་སྒྲ་ཞེས་ཆོས་ཅན་དུ་བཟུང་ན་གསལ་བྱེད་པ་ལ་མི་འགྲུབ་ལ། སྔར་ཡོད་རྐྱེན་གྱིས་གསལ་བར་བྱེད་པའི་སྒྲ་ཞེས་ཆོས་ཅན་དུ་བཟུང་ན་རང་ལ་མི་འགྲུབ་བོ། །དེས་ན་སོ་སོའི་འདོད་པ་ཐུན་མོང་མིན་པ་ཆོས་ཅན་དུ་བཟུང་དུ་མི་རུང་སྟེ། ཆོས་ཅན་ནི་རྒོལ་བ་གཉིས་ཀས་ཁྱད་པར་གྱི་ཆོས་དཔྱོད་པའི་གཞི་ཡིན་པས། གཉིས་ཀའི་མཐུན་སྣང་དུ་གྲུབ་པ་ཞིག་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ལྟར་ཆོས་ཅན་མཐུན་སྣང་དུ་གྲུབ་པ་དགོས་པ་དེ་བཞིན་དུ། ཆོས་མི་རྟག་པའང་ཁྱད་པར་དུ་མ་བྱས་པའི་སྤྱི་ཙམ་ཞིག་གཉིས་ཀས་གྲུབ་དགོས་ཏེ། དེ་ཡང་དཔེར་གང་བཀོད་པ་ལ་མཐུན་སྣང་དུ་གྲུབ་པ་ཞིག་བསྒྲུབ་བྱ་གྲུབ་པའི་སྔོན་དུ་དགོས་པ་ཡིན་ནོ། །དཔེ་དེ་བཞིན་དུ་དབུ་མ་པས་མིག་ལ་སོགས་པ་ནང་གི་སྐྱེ་མཆེད་དམ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཕྱིའི་སྐྱེ་མཆེད་རྣམས་བདག་ལས་སྐྱེ་བ་མེད་པར་གཞན་སྡེ་ལ་བསྒྲུབ་པ་དང༌། གཞན་ལས་སྐྱེ་བ་མེད་པར་རང་སྡེ་དངོས་པོར་སྨྲ་བ་ལ་བསྒྲུབ་པ་ན། བདེན་པའི་མིག་ལ་སོགས་པ་ཞེས་ཆོས་ཅན་དུ་བཟུང་ན་རང་ལ་མི་འགྲུབ་ལ། བརྫུན་པའི་མིག་ལ་སོགས་པ་ཞེས་ཆོས་ཅན་དུ་བཟུང་ན་ཕ་རོལ་པོ་ལ་མི་འགྲུབ་པས་ཁྱད་པར་དེ་འདྲ་བ་དོར་ཏེ། མིག་དང་གཟུགས་ཙམ་ ཞིག་ཆོས་ཅན་དུ་འཇོག་སྟེ། དབུ་མ་པ་དང་དངོས་པོར་སྨྲ་བ་གཉིས་ཀྱིས་བདག་ལས་སྐྱེ་བ་ཡོད་མེད་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་གྱི་ཆོས་དཔྱོད་པའི་གཞི་ཡིན་པས། གཉིས་ཀའི་མཐུན་སྣང་དུ་གྲུབ་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་དུ་བསམ་པའོ།
Chinese
又，《入中论释》中，在复述了那四个誓言之后，为了用理证来成立它而宣说：它本身从它产生，不是从其他产生，又怎么会看其他呢？不是从两者产生，又怎么会无因而有呢？这样宣说了四个誓言。而且，《明句论》中也同样如此宣说，因此，龙树菩萨和月称论师的宗派是有自许、承认和誓言的。驳斥第四种宗派：以名言来说，此宗派虽然有自己的体性，但以自相用理智来审查时，似乎在名言中遮止，这不合理，前面已经说过了。中观派对于主张外方是实有的人，以为了他人的比量来成立，认为这两种宗派中成立的方式是三相之理，这是月称论师的宗派，这不合理。因为对于那样的事，从《明句论》中作了特别的破斥。如果承认那样的事，那么，即使不施设实物力量加入之理的名词，也无法否认它是自续之理。这些以后还要讲，所以这里不多说了。第二，建立自己的宗派：如果遮破自续派的宗派，然后宣说建立自己的宗派，那么两者都会明白，所以要宣说它。对此，《明句论》中说了许多，但因为文字太多而害怕，所以这里只显示主要的。对此有二：真实遮破自续，以及那与自己不相符之理。第一有二：显示基——有法不成立的方面的过失，以及显示由那过失，能立也就不成立。第一有二：陈述主张，以及破斥它。第一是：这些时候，从《明句论》中所说的一切之中，也似乎非常难以理解，所以引用《明句论》的文句来解说。如云：如果如何“声是无常”这样说的时候，法和有法两者是总的执持，而不是差别，如果执持差别，那么比量和所比量的名词就会没有。像这样，如果执持由四大种所成的声，那么那在外方就不成立。如果执持虚空的功德，那么那自己是佛
English
Furthermore, in the commentary on the *Entering the Middle Way*, after reciting those four vows, it is explained in order to establish them with reason: "It arises from itself, not from others, so how could it look to others? Not from both, how could it exist without a cause?" Thus, the four vows are explained. Moreover, since it is similarly stated in the *Clear Words*, it is the case that in the systems of the Protector Nāgārjuna and Candrakīrti, there are self-assertions, admissions, and vows. Refuting the fourth system: Although this system has its own characteristics in name, it seems to prohibit examination by reason of its own characteristics in name, which is not good, as has been said before. It is not reasonable for the Madhyamikas to assert that the three aspects of proof are established in both systems, which are established by inference for the sake of others for those who assert that external opponents are real, as the system of the teacher Candrakīrti. Because for such a thing, a specific refutation is made from the *Clear Words*. If such a thing is asserted, then even if the term "reason of the power of reality" is not applied to it, it is impossible to deny that it is a self-sufficient reason. These will be explained further later, so I will not elaborate on them here. Second, establishing one's own system: If one refutes the system of the Svātantrikas and then speaks of establishing one's own system, then both will be understood, so it should be spoken of. Although much is said about this in the *Clear Words*, I am afraid of too many words, so here I will only show the main ones. There are two aspects to this: actually refuting the Svātantrika, and the way in which it does not correspond to oneself. The first has two aspects: showing the fault of the basis, the subject, not being established, and showing that the reason is also not established by that fault. The first has two aspects: stating the assertion, and refuting it. The first is: At these times, among all the things said in the *Clear Words*, it seems very difficult to understand, so I will explain by quoting the words of the *Clear Words*. As it is said: "If, when saying 'sound is impermanent,' the subject and predicate are grasped in general, but not in particular, then if the particular is grasped, the terms 'inference' and 'object of inference' will not exist. In this way, if one grasps sound as being made of the four great elements, then that is not established for the opponent. However, if one grasps the quality of space, then that oneself is a Buddha."
Chinese
在佛教徒那里是不成立的。同样，正理论派在立宗“声音是无常”时，如果执取“所作的声音”，那么这在对方那里是不成立的。然而，如果是要明显地显现，那么这在自己这里是不成立的。同样，对于任何一种坏灭，如果是有因的，那么这在佛教徒自己这里是不成立的；然而，如果是无因的，那么这在对方那里是不成立的。因此，就像这里执取法和有法的一般方面一样，同样，在这里也应该执取舍弃差别的有法，是这样吗？是这样说的。这段话的意思是：佛教徒 对正理论派立宗“声音是无常”时，如果把“将要产生的声音”作为有法，那么对正理论派来说是不成立的；如果把“虚空的性质的声音”作为有法，那么对自己来说是不成立的。同样，正理论派对显现者立宗“声音是无常”时，如果把“所作的声音”作为有法，那么对显现者来说是不成立的；如果把“先前存在，由因缘显现的声音”作为有法，那么对自己来说是不成立的。因此，不能把各自不共许的观点作为有法，因为有法是辩论双方辨别差别法的依据，所以必须是双方共同认可的。就像有法必须是双方共同认可的一样，法“无常”也必须是双方都认可的一般方面，没有差别。也就是说，例如，在陈述论证时，在要证明的结论成立之前，需要一个双方都认可的例子。就像这个例子一样，中观派向其他宗派论证眼等内处，或者色等外处不是从我而生，以及向自己宗派中主张实有的人论证不是从他而生时，如果把“真实的眼等”作为有法，那么对自己来说是不成立的；如果把“虚假的眼等”作为有法，那么对对方来说是不成立的，所以应该舍弃这样的差别，只把眼和色 作为有法。因为中观派和主张实有的人，以我生有无等差别法作为辨别的依据，所以必须是双方共同认可的，是这样想的。
English
It is not established for the Buddhists. Similarly, when the Vaisheshikas assert that "sound is impermanent," if they grasp "produced sound," then that is not established for the other party. However, if it is to be made manifest, then that is not established for oneself. Similarly, for any kind of destruction, if it is with cause, then that is not established for the Buddhists themselves; however, if it is without cause, then that is not established for the other party. Therefore, just as here one grasps only the general aspect of dharma and the subject of dharma, so too here one should grasp only the subject of dharma, having abandoned the distinctions, is it not? That is what is said. The meaning of this is: When the Buddhists assert to the Vaisheshikas that "sound is impermanent," if they take "sound that will arise" as the subject of dharma, then it is not established for the Vaisheshikas; if they take "sound that is a quality of space" as the subject of dharma, then it is not established for themselves. Similarly, when the Vaisheshikas assert to the manifesters that "sound is impermanent," if they take "produced sound" as the subject of dharma, then it is not established for the manifesters; if they take "sound that is manifested by pre-existing conditions" as the subject of dharma, then it is not established for themselves. Therefore, one should not take one's own unshared assertions as the subject of dharma, because the subject of dharma is the basis for both disputants to examine the distinguishing characteristics. Therefore, it must be something that is established as mutually apparent to both. Just as the subject of dharma must be established as mutually apparent, so too the dharma "impermanent" must be established by both as only a general aspect, without distinctions. That is to say, for example, in stating an example, before the conclusion to be proven is established, one needs an example that is established as mutually apparent. Just like that example, when the Madhyamikas prove to other schools that the internal sense bases such as the eye, or the external sense bases such as form, do not arise from self, and when they prove to their own school, which asserts substantiality, that they do not arise from other, if they take "true eye, etc." as the subject of dharma, then it is not established for themselves; if they take "false eye, etc." as the subject of dharma, then it is not established for the other party. Therefore, one should abandon such distinctions and establish only eye and form as the subject of dharma. Because the Madhyamikas and those who assert substantiality take the distinguishing characteristics such as whether or not they arise from self as the basis for examination, it must be established as mutually apparent to both, so it is thought.