Tibetan
་ས་ལ་ཞལ་འཕངས་མཛད་པ་ལྟར། ཉན་ས་ན་རྒྱས་པར་བཀྲལ་བ་དང༌། དེ་རྣམས་ཀྱི་དོན་དབུ་མའི་སྒོམ་རིམ་དང༌། ཤེར་ཕྱིན་མན་ངག་ཏུ་གསུངས་པ་དང༌། གཞན་ཡང་དབུས་མཐའ་ནས་སྤོང་བའི་འདུ་བྱེད་བརྒྱད་ཉེས་པ་ལྔ་སྤོང་ཚུལ་དང་བཅས་པས་ཞི་གནས་བསྒྲུབ་ལུགས་གསུངས་པ་རྣམས་ཀྱི་སྙིང་པོ་རྣམས་ལེགས་པར་བརྟགས་ཏེ་རང་བཟོ་དང་བྲལ་བར་བསྟན་པ་ཙམ་རེ་ངེས་པར་ཤེས་པར་བྱ་དགོས་ཏེ། འདི་རྣམས་བསམ་གཏན་པ་ཁ་ཅིག་ལ་ནི་མིང་ཙམ་ཡང་མི་འདུག་ལ། ཁ་ཅིག་ལ་སྔོན་གཞུང་ཆེ་བ་ལ་སྦྱངས་པའི་དུས་སུ་ཚིག་ཙམ་ཡོད་ཀྱང༌དོན་ལེགས་པར་མ་གོ་བས། ཕྱིས་ཉམས་ལེན་གྱི་ཚེ་དགོས་པ་མེད་པར་མཐོང་ནས་རྩིས་མེད་དུ་དོར་ཏེ་བསྐྱངས་པས། གོ་བ་ལེགས་པར་དམིགས་མ་ཕྱེད་པའི་རྟགས་སུ། ཞི་གནས་ཀྱི་ཕྱོགས་སུ་བསྡུར་རུང་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་རེ་ཐོབ་པ་ན། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་འཛིན་པར་སྣང་ལ། ཕྱི་ནང་གཉིས་ཀའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐུན་མོང་བ་སེམས་དགུ་པ་ཙམ་ཞིག་ཐོབ་ན། རྣལ་འབྱོར་བླ་མེད་ཀྱི་རྫོགས་རིམ་མཚན་ཉིད་ཚང་བ་བྱུང་བར་འདོད་པ་དང༌། མཉམ་རྗེས་འདྲེས་ནས་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་རྒྱུན་མི་འཆད་དུ་འདོད་པ་མང་ངོ་། །སྔར་བཤད་པ་རྣམས་ལ་ངེས་པ་ལེགས་པར་རྙེད་ན་ནི། དམིགས་མེད་དང༌མཚན་མེད་དང་ངེས་དོན་བསྒོམ་པ་ལ་སོགས་པའི་མིང་སྙན་སྙན་བཏགས་པ་ཙམ་གྱིས་ མི་འཁྲུལ་བར། ཏིང་ངེ་འཛིན་དེའི་དོན་གང་དུ་སོང་ཤེས་ནས་ལམ་གྱི་གོལ་ས་དང་མ་གོལ་ས་ཤེས་པར་འགྱུར་བས། གཞུང་ཚད་ལྡན་དེ་དག་ནས་གསུངས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་བསྒྲུབ་པའི་རིམ་པ་ལ་མཁས་པར་བྱའོ། །འདིར་སྨྲས་པ། མདོ་དང་དགོངས་འགྲེལ་བསྟན་བཅོས་ཆེན་མོ་ལས། །ལེགས་གསུངས་ཏིང་འཛིན་བསྒྲུབ་པའི་རིམ་པ་ནི། །རྗོད་བྱེད་བརླིང་བས་བློ་གྲོས་ཆུང་རྣམས་ཀྱིས། །ཇི་བཞིན་མ་རྟོགས་རང་གི་བློ་ཡི་སྐྱོན། །གཞན་ལ་བསྒོས་པས་གཞུང་བཟང་དེ་དག་ལ། །མི་རྟོག་སྐྱོང་བའི་གདམས་པ་མེད་སྙམ་ནས། །ཡོད་པའི་གཞུང་དུ་མ་བཙལ་མེད་པའི་སར། །འབད་པ་དུ་མས་ཚོལ་ཞིང་རྙེད་པར་སེམས། །དེ་འདྲས་ཕྱི་རོལ་པ་དང་ནང་པ་ཡི། །ཏིང་འཛིན་རྣམས་ཀྱང་ཕྱེད་པར་མི་འགྱུར་ན། །ཐེག་པ་མཆོག་དང་ཐེག་པ་དམན་པ་དང༌། །རྡོ་རྗེའི་ཐེག་དང་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་ཡི། །ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཁྱད་པར་གང་ཡིན་པ། །ཇི་བཞིན་ཕྱེད་པར་འགྱུར་བ་སྨོས་ཅི་དགོས། །ཚུལ་དེ་མཐོང་ནས་གཞུང་ལུགས་ཆེན་མོ་ཡི། །ཏིང་འཛིན་སྐྱོང་ཚུལ་གོ་སླའི་ངག་གིས་བཤད། །གཞུང་ལུགས་ཆེ་ལ་ལོ་མང་སྦྱངས་པ་ཡི། །གྲོགས་དག་རང་གི་
Chinese
如對地投擲一般，在《聲聞地》中廣為闡述，以及這些的意義在《中觀修次第》和《般若波羅蜜多教授》中所說的，還有從《中邊分別論》中所說的捨棄八種作意、捨棄五種過失之方式等，所說的修習止觀之方法，將這些的精華好好地考察，必須要知道僅僅是無有自造的指示。因為這些有些禪定者連名字也沒有，有些雖然在以前學習大經論時有詞句，但因為沒有好好理解意義，後來在實修時，認為沒有必要而拋棄，因此，作為沒有好好區分理解的徵兆，獲得了可以與止觀相比的等持時，似乎執著為空性之等持，獲得了內外二者的共同等持，僅僅是第九意識時，就認為已經產生了圓滿次第的具足特徵，混合了入定和出定，很多人認為不間斷地產生無分別之智慧。如果對以前所說的獲得了很好的定解，就不會被僅僅是賦予無相、無相和勝義諦禪修等悅耳的名字所迷惑，因為知道了那個等持的意義去向何處，就能夠知道道的歧途和非歧途，因此，要精通從那些具量之經論中所說的等持之修習次第。此處說道： 經和釋經大論中， 善說等持修習之次第， 由於言辭粗糙，小慧者們， 如實未解乃是自己之過。 歸咎於他，認為那些好經中， 沒有修持無分別之教言， 不在已有的經中尋找，在沒有的地方， 以諸多努力尋找並認為能找到。 這樣的人連外道和內道之， 等持都不能分辨， 何況能如實分辨出， 大乘和小乘以及金剛乘和波羅蜜多乘之， 等持的差別是什麼？ 見到這種情況，用容易理解的語言講述， 大經論的等持修持方式。 多年學習大經論的， 道友們自己的
English
As if casting a glance upon the earth, it is extensively explained in the Śrāvakabhūmi, and the meanings of those are stated in the Madhyamaka-krama and the Prajñāpāramitā-upadeśa. Furthermore, from the Madhyāntavibhāga, the manner of abandoning the eight saṃskāras to be abandoned, and abandoning the five faults, etc., the methods of accomplishing śamatha that are taught—one must ascertain that the essence of these has been well examined, and that it is merely an indication free from self-fabrication. For some meditators, these do not even have a name, and for some, although there are words during the time of studying the great scriptures of the past, because the meaning is not well understood, later, during practice, they see it as unnecessary and abandon it without regard. Therefore, as a sign of not having well distinguished the understanding, when they obtain a samādhi that can be compared to śamatha, it appears that they are grasping it as the samādhi of emptiness. When they obtain a common samādhi of both inner and outer, merely the ninth consciousness, they think that they have generated the complete characteristics of the uttaratantra completion stage, and many think that they are mixing samatha and vipassanā and continuously generating non-conceptual wisdom. If one obtains a good ascertainment of what was said before, one will not be confused by merely attaching pleasant names such as aimless, signless, and definitive meaning meditation. Because one knows where the meaning of that samādhi has gone, one will be able to know the wrong paths and the non-wrong paths of the path. Therefore, one must be skilled in the stages of accomplishing samādhi as taught in those valid scriptures. Here it is said: In the sūtras and great commentaries, The stages of accomplishing samādhi are well taught, But due to coarse language, those of small intelligence Do not understand as it is, which is their own fault. Blaming others, they think that those good scriptures Do not have the instructions for cultivating non-conceptuality. They do not search in the existing scriptures, but in non-existent places, They search with many efforts and think they will find it. Such people cannot even distinguish between the samādhis Of outsiders and insiders. What need is there to say that they can distinguish What the difference is between the samādhis of the Mahāyāna and Hīnayāna, As well as the Vajrayāna and Pāramitāyāna? Seeing this situation, I will explain in easy-to-understand language The way to cultivate samādhi in the great scriptures. Friends who have studied the great scriptures for many years,