Tibetan
སྔོན་དུ་ཞི་གནས་གྲུབ་པ་མེད་ན་སྐྱོན་ཡོན་དེ་གཉིས་དཔྱོད་པ་ལ་ཇི་ཙམ་གོམས་པར་བྱས་ཀྱང་ ཉོན་མོངས་སྤོང་མི་ནུས་ལ། ཡང་ཞི་གནས་གྲུབ་ཀྱང་སོ་སོར་རིག་པས་དཔྱོད་པ་མ་བྱས་ན་དེ་ལ་ཇི་ཙམ་བསྒོམས་ཀྱང་ཉོན་མོངས་སྤོང་མི་ནུས་པས། ཞི་ལྷག་གཉིས་ཀ་བསྒོམས་པའི་སྒོ་ནས་སྤང་དགོས་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ནི་ཉོན་མོངས་སྤོང་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྣམ་པར་བཞག་པའོ། །དེ་ལྟར་ན་ས་གོང་འོག་གི་སྐྱོན་ཡོན་སོ་སོར་འབྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་རབ་ཏུ་རིག་པ་ནི་རེས་འགའ་ཐོས་པ་དང་རེས་འགའ་བསམ་བྱུང་དུ་འགྱུར་བས་ཐོས་བསམ་འདྲེས་མའོ། །དེ་ལྟར་གོམས་པས་ཐོས་བསམ་ལས་འདས་ནས་བསྒོམ་པའི་རྣམ་པས་མཐའ་གཅིག་ཏུ་ཞི་རགས་ཀྱི་དོན་དེ་ལ་མོས་པར་བྱེད་པ་ནི་མོས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཡིད་བྱེད་དོ། །འདིར་ཉན་ས་ལས། མཚན་མ་དེ་ཉིད་ལ་དམིགས་ནས་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་སྒོམ་པར་བྱེད་དོ། །ཞེས་གསུངས་ཤིང༌། ཡིད་བྱེད་དྲུག་པའི་སྐབས་སུ་ཡང་ཞི་ལྷག་བསྒོམ་པར་གསུངས་ལ། ཡིད་བྱེད་དང་པོའི་སྐབས་སུ་དོན་ལ་སོགས་པའི་གཞི་དྲུག་ལ་དམིགས་པར་གསུངས་པ་དེ། སྐབས་གཞན་དུ་ལྷག་མཐོང་དུ་ལན་མང་པོར་གསུངས་པས་འདི་དག་བདག་མེད་པའི་ལྟ་བ་བསྒོམ་པ་མིན་ཡང་ལྷག་མཐོང་དུ་མི་འགལ་ལོ། །དེས་ན་ཡིད་བྱེད་འདི་རྣམས་ཀྱི་སྐབས་སུ་ཞི་ལྷག་གཉིས་ཀྱི་ཚུལ་དུ་བསྒོམས་ནས། ཉོན་མོངས་སྤོང་བ་ཡིན་པས་དེའི་བསྒོམ་ཚུལ་ནི། ཞི་རགས་སོ་སོར་ཕྱེ་བའི་དོན་དེ་ཉིད་ལ་ཡང་དང་ཡང་དུ་དཔྱོད་པ་ནི་ལྷག་མཐོང་བསྒོམ་པ་ཡིན་ལ། ཡང་དཔྱད་པའི་མཐར་ཞི་རགས་ཀྱི་དོན་དེ་ལ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་འཇོག་པ་ནི་ཞི་གནས་བསྒོམ་པའོ། །དེ་ལྟར་བསྒོམ་པའི་ཡིད་བྱེད་གཉིས་པ་དང་དང་པོ་ནི་སུན་འབྱིན་པའི་གཉེན་པོའོ། །དེ་ལྟར་ ཞི་ལྷག་གཉིས་རེ་མོས་སུ་བསྒོམ་པ་གོམས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་འདོད་པའི་ཉོན་མོངས་ཆེན་པོའི་གཉེན་པོ་སྐྱེས་པ་ན་རབ་ཏུ་དབེན་པའི་ཡིད་བྱེད་ཅེས་བྱའོ། །ཡང་ཞི་ལྷག་སྤེལ་མར་བསྒོམས་པས་ཉོན་མོངས་འབྲིང་སྤོང་བར་ནུས་པ་ན་དགའ་བ་སྡུད་པའི་ཡིད་བྱེད་དོ། །དེ་ནས་དགེ་བ་ལ་སྦྱོར་བ་ལ་གེགས་བྱེད་པའི་འདོད་པའི་ཉོན་མོངས་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་གནས་པ་དང༌དེ་ལས་ལངས་པའི་སྐབས་སུ་མི་རྒྱུ་བར་མཐོང་བ་ན། ད་ནི་ཁོ་བོས་ཉོན་མོངས་སྤངས་སོ་སྙམ་དུ་རྟོག་པ་རྩིང་པོ་མི་བྱེད་པར་དཔྱོད་པར་བྱེད་དེ། ཅི་བདག་འདོད་པ་ལ་འདུན་པའི་ཆགས་པ་དང་མ་བྲལ་བཞིན་དུ་མི་རྒྱུ་བ་ཡིན་ནམ། འོན་ཏེ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་ནས་མི་རྒྱུ་བ་ཡིན་སྙམ་ནས་དེ་སད་པའི་ཕྱིར་དུ་ཆགས་ཡུལ་ཤིན
Chinese
如果先前没有成就止观，那么对于上下地（指欲界和色界等）的过患和功德，无论如何熟练地进行观察，也无法断除烦恼。同样，即使成就了止观，如果没有用智慧分别观察，那么无论如何修习也无法断除烦恼。因此，必须通过修习止观二者来断除烦恼。这是断除一切烦恼的方式。这样，能够清楚辨别上下地的过患和功德的特征，有时是听闻而得，有时是思惟而生，因此是闻思混合。像这样通过串习，超越了闻思，以修习的方式完全专注于寂静和粗猛的意义，这就是由信解产生的作意。这里《声闻地》中说：“专注于那个相，修习止观。”还说在第六作意的时候，也要修习止观。在第一作意的时候，说专注于意义等六个所依，这在其他时候多次说是胜观，因此这些虽然不是修习无我见，但与胜观并不相违。因此，在这些作意的时候，以止观的方式修习，从而断除烦恼。其修习方式是：对于分别寂静和粗猛的意义，反复观察就是修习胜观；进一步，在观察的最后，将心一缘安住于寂静和粗猛的意义，这就是修习止观。像这样修习的第二和第一作意是破斥的对治。像这样，通过交替修习止观，依赖于习惯，当生起对治巨大贪欲烦恼时，就称为极度寂静的作意。又，通过交替修习止观，能够断除中等烦恼时，就是摄集喜乐的作意。之后，对于障碍善行的贪欲烦恼，在安住于等持以及从等持中起立的时候，看到它不再活动，这时不要粗略地认为我已经断除了烦恼，而要进行观察：难道我是在没有离开对欲妙贪执的情况下不再活动的吗？还是在离开了贪执之后不再活动的呢？为了唤醒这一点，要观察贪执的对象。
English
If calm abiding has not been accomplished beforehand, then no matter how accustomed one becomes to examining the faults and merits of the higher and lower realms (referring to the desire realm and the form realm, etc.), one will not be able to eliminate afflictions. Similarly, even if calm abiding has been accomplished, if one does not separately examine with wisdom, then no matter how much one meditates on it, one will not be able to eliminate afflictions. Therefore, one must eliminate afflictions through meditating on both calm abiding and insight. This is the manner of eliminating all afflictions. Thus, the characteristic of being able to clearly distinguish the faults and merits of the higher and lower realms sometimes arises from hearing and sometimes arises from thinking, therefore it is a mixture of hearing and thinking. Like this, through familiarization, surpassing hearing and thinking, focusing entirely on the meaning of serenity and coarseness in the manner of meditation, this is the mental engagement arising from aspiration. Here, in the 'Hearer's Ground' it says: 'Focusing on that very sign, one meditates on calm abiding and insight.' It also says that during the sixth mental engagement, one should also meditate on calm abiding and insight. During the first mental engagement, it says to focus on the six bases such as meaning, which is said many times elsewhere to be superior seeing, therefore these, although not meditating on the view of selflessness, are not contradictory to superior seeing. Therefore, during these mental engagements, meditating in the manner of calm abiding and insight, one eliminates afflictions. The manner of meditating on it is: repeatedly examining the meaning of separately distinguishing serenity and coarseness is meditating on superior seeing; furthermore, at the end of the examination, placing the mind single-pointedly on the meaning of serenity and coarseness is meditating on calm abiding. The second and first mental engagements that meditate in this way are the antidotes to refutation. Like this, through alternating meditation on calm abiding and insight, relying on habit, when an antidote to great desire-afflictions arises, it is called the extremely secluded mental engagement. Also, through alternating meditation on calm abiding and insight, when one is able to eliminate intermediate afflictions, it is the mental engagement of gathering joy. Afterwards, regarding the desire-afflictions that obstruct virtuous actions, when one sees that it is no longer active while abiding in samadhi and when arising from samadhi, one should not roughly think that I have eliminated afflictions, but should examine: is it that I am no longer active without having left attachment to sensual pleasures? Or is it that I am no longer active after having left attachment? In order to awaken this, one should examine the object of attachment.
Tibetan
་ཏུ་སྡུག་པ་ཞིག་ལ་དམིགས་པ་ན་ཆགས་པ་སྐྱེ་བར་མཐོང་ནས། དེ་སྤང་པའི་ཕྱིར་དུ་བསྒོམ་པ་ལ་དགའ་བར་བྱེད་པ་ནི་དཔྱོད་པའི་ཡིད་བྱེད་དོ། །འདིས་ནི་མ་སྤངས་པ་ལ་སྤངས་སོ་སྙམ་པའི་ང་རྒྱལ་སྤོང་ངོ་། །དེ་ནས་ཡང་སྔར་ལྟར་ཞི་རགས་ཀྱི་དོན་ལ་སོ་སོར་དཔྱོད་པ་དང་དཔྱད་པའི་མཐར་རྩེ་གཅིག་ཏུ་འཇོག་པ་གཉིས་ཀ་བྱས་ཤིང་བསྒོམས་པས། འདོད་པའི་ཉོན་མོངས་ཆུང་ངུའི་གཉེན་པོར་སྐྱེས་པ་ན་སྦྱོར་བ་མཐར་ཐུག་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཡིད་བྱེད་གསུམ་པ་དང་བཞི་པ་དང་དྲུག་པ་ནི་ཉོན་མོངས་སྤོང་བའི་གཉེན་པོའོ། །དེ་ལྟར་ཉོན་མོངས་པ་ཆུང་ངུ་སྤངས་པ་ན་འདོད་པའི་ཉོན་མོངས་མངོན་གྱུར་ཐམས་ཅད་བཅོམ་ནས་རེ་ཞིག་ལ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་རྒྱུ་བར་བྱེད་དེ། ས་བོན་གཏན་བཅོམ་པ་ནི་མིན་ནོ། །ཚུལ་ འདིས་ཅི་ཡང་མེད་པ་མན་ཆད་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བར་བྱེད་ལ། སྲིད་རྩེའི་ཉོན་མོངས་ནི་མངོན་གྱུར་ཀྱང་འགོག་མི་ནུས་པས་འཁོར་བ་ལས་བརྒལ་བར་མི་ནུས་སོ། །འོན་ཀྱང་བསམ་གཏན་ལ་བརྟེན་ནས་མངོན་པར་ཤེས་པ་ལྔ་ཡང་འཐོབ་པར་བྱེད་དེ། འདི་དག་ནི་ཚིག་མངས་པས་འཇིགས་པས་མ་བྲིས་ཏེ། རྒྱས་པར་ཉན་ས་ན་བཞུགས་པས་དེར་བལྟ་བར་བྱའོ། །བསམ་གཏན་ལ་སོགས་པའི་དངོས་གཞི་བསྒྲུབ་ཚུལ་འདི་རྣམས་ད་ལྟ་མེད་པས་དེ་དག་གིས་གོལ་སར་འཁྲིད་ས་མེད་མོད་ཀྱང༌། འདི་རྣམས་ལ་ཚིག་སྤྱི་ཙམ་དུ་མ་སོང་བའི་གོ་བ་སྐྱེས་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་གཞན་གྱི་གོལ་ས་གཅོད་པ་ལ་ཤིན་ཏུ་ཕན་པར་སྣང་ངོ་། །དེ་ལྟ་བུའི་བསམ་གཏན་བཞི་དང་གཟུགས་མེད་བཞིའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་མངོན་པར་ཤེས་པ་ལྔ་ནི་ཕྱི་རོལ་པ་དང་ཐུན་མོང་བ་ཡིན་པས་དེ་འདྲ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཁྱད་པར་ཅན་ཐོབ་ཀྱང༌། དེ་ཙམ་གྱིས་འཁོར་བ་ལས་མི་གྲོལ་བར་མ་ཟད་དེ་དག་གིས་ཀྱང་འཁོར་བར་འཆིང་བས། ཞི་གནས་ཙམ་གྱིས་ཆོག་ཤེས་མི་བྱ་བར་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ལྷག་མཐོང་བདག་མེད་པའི་ལྟ་བ་བཙལ་བར་བྱའོ། །བསམ་གཏན་དང་པོ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་གཞི་བསྒྲུབ་ལུགས་རྣམས་རྒྱས་པར་མ་ཤེས་ནའང༌། སྔར་བཤད་པའི་ཞི་གནས་སམ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་དེའི་བསྒྲུབ་ལུགས་ཤིན་ཏུ་ཟབ་པའི་མདོ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་ནས་སེམས་འཇོག་ཚུལ་དགུ་གསུངས་པ་དབུ་མའི་སྒོམ་རིམ་དུ་བཀོད་པ་སྔར་དྲངས་པ་དང༌། དེའི་དགོངས་པ་མདོ་སྡེའི་རྒྱན་དུ་བཀྲལ་བ་དང༌། འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་ཀྱིས་བྱང་ས་དང་མངོན་པ་གོང་མ་དང་ གཏན་ལ་དབབ་པ་བསྡུ་བར་མདོར་བསྡུས་ཏེ་གསུངས་ཤིང༌། བསྡུ་བ་ལས་ཞི་ལྷག་གཉིས་ཉན
Chinese
看到专注于非常痛苦的事物时，贪欲就会产生。为了断除贪欲而喜欢禅修，这就是思择作意。这能断除对于未断除的事物产生“我已经断除了”的傲慢。然后，又像先前一样，分别思择寂静和粗大的意义，并且在思择的最后，既做专注一境，又做禅修。当生起对治微小欲界烦恼的对治时，就叫做究竟加行作意。第三、第四和第六作意是对治断除烦恼的对治。这样，当断除微小烦恼时，就能摧毁所有现行的欲界烦恼，使其暂时一点也不流动，但并不是彻底断除了种子。通过这种方式，可以远离对无所有处以下的贪执，但由于无法阻断有顶的烦恼，即使现行也无法阻断，所以无法超越轮回。然而，依靠禅定，也能获得五种神通。这些因为文字繁多而害怕，所以没有写。详细的内容在《声闻地》中，请在那里查看。由于现在没有禅定等正行的修习方法，所以没有那些引导到歧途的地方。但是，如果对这些产生不仅仅是字面上的理解，那么对于断除其他三摩地的歧途，似乎非常有帮助。像这样的四禅定和四无色定的三摩地以及五神通是外道和共通的，所以即使获得了那样特殊的三摩地，也不仅仅因此就能从轮回中解脱，而且那些也会束缚在轮回中。因此，不要满足于仅仅是止观，而要寻求分别抉择的胜观，即无我的见解。即使没有详细了解初禅等正行的修习方法，先前所说的止观或者叫做作意的修习方法，在非常深奥的经部《般若波罗蜜多》等中，宣说了九种安住心的方法，这些方法被安置在《中观修习次第》中，先前已经引用过。并且，它的意趣在《经庄严论》中被阐释。圣者无著在《瑜伽师地论》和《对法上论》以及《决择分》中简略地进行了总结阐述。并且，在《摄事品》中听闻了止观二者
English
Seeing that attachment arises when focusing on something very painful, and delighting in meditating in order to abandon it, this is called reflective attention. This eliminates the pride of thinking that one has abandoned what has not been abandoned. Then, again, as before, both separately examining the meaning of quiescence and coarseness, and placing one-pointedly at the end of the examination, are done and meditated upon. When an antidote to the minor afflictions of the desire realm arises, it is called the ultimate application of attention. The third, fourth, and sixth attentions are antidotes for abandoning afflictions. Thus, when minor afflictions are abandoned, all manifest afflictions of the desire realm are destroyed, making them not flow even a little for a while, but the seeds are not completely destroyed. In this way, one can be separated from attachment to anything below the peak of existence, but since one cannot prevent the afflictions of the peak of existence, even if they are manifest, one cannot transcend samsara. However, relying on meditation, one can also attain the five supernormal cognitions. These are not written because of the fear of many words. The details are in the Hearing Ground, so please look there. Since these methods of accomplishing the actual basis of meditation and so on are not available now, there is no place to be led astray by them. However, if an understanding arises from these that is not merely a general statement, it seems very helpful in cutting off the wrong paths of other samadhis. Such four meditations and four formless samadhis, and five supernormal cognitions are common to outsiders, so even if one obtains such a special samadhi, one will not be liberated from samsara by that alone, and those will also bind one to samsara. Therefore, one should not be content with mere quiescence, but should seek the special insight of discriminating wisdom, the view of selflessness. Even if one does not know in detail the methods of accomplishing the actual basis of the first meditation and so on, the methods of accomplishing the quiescence or attention mentioned earlier, which are very profound, are explained in the sutras such as the Perfection of Wisdom, where nine ways of settling the mind are taught, which are arranged in the Stages of Meditation in the Middle Way, which have been quoted before. And its intention is explained in the Ornament of the Sutras. The noble Asanga has summarized and explained them in the Grounds for Bodhisattvas, the Higher Abhidharma, and the Determination. And in the Compendium, the two, quiescence and insight, are heard.