Tibetan
་སུ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་སྟོན། དངོས་སུ་མི་སྟོན་པ་རྣམས་ཀྱང་བརྒྱུད་ནས་དེ་ལ་གཞོལ་ཞིང་འབབ་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ལ། དེ་ཁོ་ན་ཤེས་ པའི་སྣང་བ་མ་བྱུང་བར་དུ་རྨོངས་པའི་མུན་པ་མི་ལྡོག་ཅིང༌། བྱུང་ན་ལྡོག་པས་སེམས་རྩེ་གཅིག་པའི་ཞི་གནས་ཙམ་གྱིས་ནི་ཡེ་ཤེས་དག་པར་མི་འགྱུར་ལ་རྨོངས་པའི་མུན་པའང་མི་ལྡོག་གོ །དེའི་ཕྱིར་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བདག་མེད་པའི་དོན་ངེས་པའི་ཤེས་རབ་བཙལ་བར་བྱའོ་སྙམ་དུ་ཤེས་རབ་གདོན་མི་ཟ་བར་བཙལ་བར་བྱ་དགོས་ཏེ། སྒོམ་རིམ་བར་པ་ལས། དེ་ནས་ཞི་གནས་གྲུབ་ནས་ལྷག་མཐོང་བསྒོམ་པར་བྱ་སྟེ་འདི་སྙམ་དུ་བསམ་པར་བྱའོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་བཀའ་ཐམས་ཅད་ནི་ལེགས་པར་གསུངས་པ་སྟེ། མངོན་སུམ་དུའམ་བརྒྱུད་པས་དེ་ཁོ་ན་མངོན་དུ་གསལ་བར་བྱེད་པ་དང་དེ་ཁོ་ན་ལ་གཞོལ་བ་ཉིད་དོ། །དེ་ཁོ་ན་ཤེས་ན་སྣང་བ་བྱུང་བས་མུན་པ་བསལ་བ་བཞིན་དུ་ལྟ་བའི་དྲ་བ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བར་འགྱུར་རོ། །ཞི་གནས་ཙམ་གྱིས་ནི་ཡེ་ཤེས་དག་པར་མི་འགྱུར་ཞིང༌། སྒྲིབ་པའི་མུན་པའང་སེལ་བར་མི་འགྱུར་གྱི། ཤེས་རབ་ཀྱིས་དེ་ཁོ་ན་ལེགས་པར་བསྒོམས་ན་ཡེ་ཤེས་རྣམ་པར་དག་པར་འགྱུར། དེ་ཁོ་ན་རྟོགས་པར་འགྱུར། ཤེས་རབ་ཁོ་ནས་སྒྲིབ་པ་ཡང་དག་པར་སྤོང་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟ་བས་ན་བདག་གིས་ཞི་གནས་ལ་གནས་ཏེ་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དེ་ཁོ་ན་ཡོངས་སུ་བཙལ་བར་བྱའོ། །ཞི་གནས་ཙམ་གྱིས་ནི་ཆོག་པར་འཛིན་པར་མི་བྱའོ། །དེ་ཁོ་ན་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། དོན་དམ་པར་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་གང་ཟག་དང་ཆོས་ཀྱི་བདག་གཉིས་ཀྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་དེ། ཞེས་སོ། །དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དེ་ཡང་ཕར་ཕྱིན་རྣམས་ཀྱི་ནང་ནས་ཤེར་ཕྱིན་གྱིས་རྟོགས་པ་ཡིན་གྱི། བསམ་གཏན་ལ་སོགས་པས་ རྟོགས་པར་མི་ནུས་པས་བསམ་གཏན་ཙམ་ལ་ཤེར་ཕྱིན་དུ་མ་འཁྲུལ་བར་བྱས་ནས་ཤེས་རབ་བསྐྱེད་དགོས་ཏེ། དགོངས་འགྲེལ་ལས། བཅོམ་ལྡན་འདས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་མ་མཆིས་པ་ཉིད་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་གང་གིས་འཛིན་པ་ལགས། སྤྱན་རས་གཟིགས་དབང་ཕྱུག །ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པས་འཛིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལ་དགོངས་ནས་སྔར་དྲངས་པ་ལྟར་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་དད་པ་བསྒོམ་པའི་མདོ་ལས་ཀྱང༌། ཤེས་རབ་མི་གནས་ན་བྱང་སེམས་རྣམས་ཀྱི་ཐེག་ཆེན་ལ་དད་པ་ཐེག་ཆེན་ལ་ཇི་ལྟར་བྱས་ཀྱང་ངེས་པར་འབྱུང་བར་ང་མི་སྨྲའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་གཉིས་པ་ལྷག་མཐོང་ལ་བསླབ་པའི་ཚུལ་ལ་བཞི། ལྷག་མཐོང་གི་ཚོགས་བསྟེན་པ་དང༌། ལྷག་མཐོང་གི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་དང༌། ལྷག
Chinese
，从而显示那真如。那些没有直接显示的，也都是通过间接的方式趋向和归于那真如。在没有生起了知那真如的显现之前，愚昧的黑暗不会退去；如果生起，就会退去。因此，仅仅是心专注一境的止住，并不能使智慧清净，愚昧的黑暗也不会退去。所以，应该寻求了知那真如，即无我之义的智慧。要毫不犹豫地寻求智慧。如《修次第中篇》所说：“之后，在止住成就之后，应当修习胜观，应当这样思维：世尊的一切教言都说得很好，无论是直接还是间接，都是为了显明那真如，并且趋向于那真如。如果了知那真如，就像生起光明驱散黑暗一样，将脱离一切见解之网。仅仅是止住并不能使智慧清净，也不能驱散遮蔽的黑暗。如果以智慧善加修习那真如，智慧将完全清净，将证悟那真如，唯有智慧才能彻底断除障碍。因此，我应当安住于止住，并以智慧完全寻求那真如。不应仅仅满足于止住。那真如是什么呢？从胜义谛的角度来说，一切事物都是人我和法我二者空性的。”如是说。那真如也是在波罗蜜多中由般若波罗蜜多证悟的，禅定等无法证悟，因此不要将禅定误认为般若波罗蜜多，而要生起智慧。如《解深密经》所说：“世尊，菩萨以何波罗蜜多来执持诸法无自性性？”观自在菩萨说：“以般若波罗蜜多来执持。”如是说。考虑到这一点，如前所引，《大乘信经》中也说：“如果智慧不住，菩萨们对大乘的信心，无论如何修习大乘，我都不会说他们必定会生起。”如是说。这样，第二，学习胜观之理有四：依止胜观之资粮，胜观的详细分类，以及
English
thus revealing that very suchness. Those that do not directly reveal it also only tend and flow towards it through indirect means. Until the appearance of knowing that very suchness arises, the darkness of delusion will not recede; if it arises, it will recede. Therefore, mere calm abiding with a single-pointed mind will not purify wisdom, nor will the darkness of delusion recede. Therefore, one should seek the wisdom that ascertains the meaning of that very suchness, the meaning of selflessness. One must seek wisdom without hesitation. As the Middle Stages of Meditation states: "Then, after calm abiding is accomplished, one should cultivate insight, and one should think thus: All the words of the Bhagavan are well spoken, either directly or indirectly, they make that very suchness manifestly clear and only tend towards that very suchness. If one knows that very suchness, just as the arising of light dispels darkness, one will be separated from all nets of views. Mere calm abiding will not purify wisdom, nor will it dispel the darkness of obscurations. If one cultivates that very suchness well with wisdom, wisdom will become completely pure, one will realize that very suchness, and only wisdom will completely abandon obscurations. Therefore, I should abide in calm abiding and completely seek that very suchness with wisdom. One should not be content with mere calm abiding. What is that very suchness like? In the ultimate sense, all phenomena are emptiness of the two selves, the self of the person and the self of phenomena." Thus it is said. That very suchness is also realized by the Prajnaparamita among the Paramitas, but meditation and so on cannot realize it, so one should not mistake mere meditation for Prajnaparamita, but one must generate wisdom. As the Samdhinirmocana Sutra states: "Bhagavan, with which Paramita does the Bodhisattva hold the non-essential nature of all dharmas?" Avalokiteshvara said: "With the Prajnaparamita." Thus it is said. Considering this, as quoted earlier, the Sutra on Cultivating Faith in the Great Vehicle also states: "If wisdom does not abide, I will not say that Bodhisattvas' faith in the Great Vehicle will necessarily arise, no matter how they cultivate the Great Vehicle." Thus it is said. Thus, secondly, there are four aspects to learning the method of insight: relying on the accumulations of insight, the detailed divisions of insight, and
Tibetan
་མཐོང་བསྒོམ་པའི་ཚུལ་དང༌། བསྒོམས་པས་ལྷག་མཐོང་གྲུབ་པའི་ཚད་དོ། །དང་པོ་ནི། གསུང་རབ་ཀྱི་གནད་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་མཁྱེན་པའི་མཁས་པ་བསྟེན་ནས་དྲི་མ་མེད་པའི་གཞུང་ལུགས་མཉན་ཏེ། ཐོས་པ་དང་བསམ་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པའི་ལྟ་བ་བསྐྱེད་པ་ནི་ལྷག་མཐོང་གི་རྒྱུའི་ཚོགས་མེད་དུ་མི་རུང་བ་ཡིན་ཏེ། ཡིན་ལུགས་ཀྱི་དོན་ལ་ཕུ་ཐག་ཆོད་པའི་ལྟ་བ་མེད་ན་ཇི་ལྟ་བ་རྟོགས་པའི་ལྷག་མཐོང་གི་རྟོགས་པ་སྐྱེ་བ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་འདྲ་བའི་ལྟ་བའང་དྲང་དོན་ལ་མི་རྟོན་ངེས་དོན་ལ་རྟོན་པ་ཞིག་གིས་བཙལ་དགོས་པས་དྲང་ངེས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ ཤེས་ནས་ངེས་དོན་གྱི་གསུང་རབ་ཀྱི་དོན་ཁོང་དུ་ཆུད་དགོས་ལ། འདི་ཡང་ཚད་མར་གྱུར་པའི་ཤིང་རྟའི་སྲོལ་འབྱེད་ཆེན་པོ་ཞིག་གིས་དགོངས་པ་བཀྲལ་བའི་བསྟན་བཅོས་ལ༌མ་བརྟེན་ན་དམུས་ལོང་ལོང་ཁྲིད་མེད་པར་ཉམ་ང་བའི་ཕྱོགས་སུ་འགྲོ་བ་དང་འདྲ་བས་དགོངས་འགྲེལ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་ལ་བརྟེན་པར་བྱའོ། །ཇི་འདྲ་བ་ཞིག་ལ་བརྟེན་པར་བྱ་བའི་དགོངས་པ་འགྲེལ་བ་ནི། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་ཀྱིས་བསྟན་པའི་སྙིང་པོ་ཡོད་མེད་ཀྱི་མཐའ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་ཟབ་མོའི་དོན་འགྲེལ་བར་མདོ་རྒྱུད་དུ་མ་ནས་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་ལུང་བསྟན་པའི་འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཅེས་ས་གསུམ་ན་ཡོངས་སུ་གྲགས་པ་དེ་ཡིན་པས། དེའི་གཞུང་ལ་བརྟེན་ནས་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པའི་ལྟ་བ་བཙལ་བར་བྱའོ། །འདི་ལ་གསུམ། དྲང་དོན་དང་ངེས་དོན་གྱི་གསུང་རབ་ངོས་གཟུང་བ་དང༌། ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་དགོངས་པ་འགྲེལ་བའི་ཚུལ་ཇི་ལྟར་བྱུང་བ་དང༌། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ལྟ་བ་གཏན་ལ་འབེབས་པའི་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པར་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་རྒྱལ་བའི་གསུང་རབ་ལ་བརྟེན་དགོས་ལ། གསུང་རབ་ཀྱང་གདུལ་བྱ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་བསམ་པའི་དབང་གིས་སྣ་ཚོགས་པ་ཡིན་པས་ན། ཇི་འདྲ་བ་ཞིག་ལ་བརྟེན་ནས་ཟབ་མོའི་དོན་བཙལ་བར་བྱ་སྙམ་ན། ངེས་པའི་དོན་གྱི་གསུང་རབ་ལ་བརྟེན་ནས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པར་བྱ་དགོས་སོ། །འོ་ན་ཇི་འདྲ་བ་ཞིག་ངེས་དོན་དང་ཇི་འདྲ་བ་ཞིག་དྲང་དོན་ཡིན་སྙམ་ན། འདི་ནི་བརྗོད་ བྱའི་སྒོ་ནས་བཞག་སྟེ། དོན་དམ་པ་སྟོན་པ་ནི་ངེས་པའི་དོན་དང་ཀུན་རྫོབ་སྟོན་པ་ནི་དྲང་བའི་དོན་གྱི་གསུང་རབ་ཏུ་བཟུང་ངོ་། །དེ་ལྟར་ཡང་བློ་གྲོས་མི་ཟད་པས་བསྟན་པ་ལས། ངེས་པའི་དོན་གྱི་མདོ་སྡེ་ནི་གང་། དྲང་བའི་དོན་གྱི་མདོ་སྡེ་ནི་གང་ཞེ་ན། མདོ་སྡེ་གང་དག་ཀུན་རྫོབ
Chinese
观修胜观之理，以及修习后成就胜观的程度。首先，依止精通佛经要义且没有错谬的智者，听闻无垢的论典，通过闻思的智慧生起证悟真如实相的见解，这是胜观之因的集合，不可或缺。因为如果没有对实相之义有定解的见解，就不可能生起证悟如实的胜观证悟。这样的见解也必须通过不依赖不了义、依赖了义的方式来寻求，因此必须了解了义和不了义的差别，通达了义经典的意义。而且，这也要依赖于成为量士夫的伟大车轨开创者所解释的论典，否则就像盲人领盲人一样，会走向危险的境地，因此应当依赖没有错谬的释论。应当依赖什么样的释论呢？是佛陀薄伽梵亲自开示的，在诸多经续中都非常清楚地授记的，解释远离有无一切边之甚深意义的，在三界广为人知的圣者龙树。因此，应当依赖他的论典来寻求证悟空性的见解。这有三点：确定不了义和了义的经典，龙树解释意趣的方式如何，以及确定空性见解的方式。首先，想要证悟真如实相的人，必须依赖佛陀的经典。经典也因为所化众生各种各样的想法而有各种各样，那么，应该依赖什么样的经典来寻求甚深之义呢？必须依赖了义的经典来证悟真如实相。那么，什么样的是了义，什么样的是不了义呢？这是从所诠释的角度安立的，宣说胜义谛的是了义，宣说世俗谛的是不了义的经典。就像《无尽慧经》中所说的那样：“什么了义的经，什么是不了义的经呢？凡是宣说世俗
English
The method of meditating on insight, and the extent to which insight is achieved through meditation. First, one should rely on a scholar who knows the essential points of the scriptures without error, and listen to the immaculate treatises. Generating a view that realizes suchness through the wisdom of hearing and thinking is an indispensable collection of causes for insight. Because if there is no view that has a definite understanding of the meaning of reality, it is impossible to generate the realization of insight that realizes reality as it is. Such a view must also be sought by relying on the definitive meaning rather than the provisional meaning. Therefore, one must understand the difference between the provisional and the definitive, and comprehend the meaning of the definitive scriptures. Moreover, this must rely on the treatises explained by a great chariot founder who has become a reliable authority. Otherwise, like a blind person leading a blind person, one will go to a dangerous place. Therefore, one should rely on an unerring commentary. What kind of commentary should one rely on? It is the noble Nagarjuna, who was personally taught by the Buddha Bhagavan, and who was prophesied very clearly in many sutras and tantras to explain the profound meaning that is free from all extremes of existence and non-existence, and who is widely known in the three realms. Therefore, one should rely on his treatises to seek the view of realizing emptiness. There are three points to this: identifying the provisional and definitive scriptures, how Nagarjuna's interpretation of the intention came about, and how to establish the view of emptiness. First, those who wish to realize suchness must rely on the Buddha's scriptures. Since the scriptures are also diverse due to the various thoughts of the beings to be tamed, what kind of scriptures should one rely on to seek the profound meaning? One must rely on the scriptures of definitive meaning to realize suchness. So, what is definitive and what is provisional? This is established from the perspective of what is to be expressed. That which teaches the ultimate truth is definitive, and that which teaches the conventional truth is considered to be a scripture of provisional meaning. As it is said in the Teaching of Inexhaustible Intelligence: "What is the sutra of definitive meaning? What is the sutra of provisional meaning? Any sutra that speaks of the conventional