Tibetan
འགྲོ་ལ་འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་གྱིས་འགྲོ་བའི་གང་ཟག་ཇི་འདྲ་ཡོད་པ་ནི། ཉན་ས་ལས། དེ་ལ་གང་དག་ཚེ་འདི་ལ་འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་ཁོ་ནས་འགྲོ་བར་འགྱུར་ཞིང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ལམ་གྱིས་མ་ཡིན་པའི་གང་ཟག་དུ་ཡོད་ཅེ་ན། སྨྲས་པ། བཞི་སྟེ། འདི་ལྟ་སྟེ། འདི་ལས་ཕྱི་རོལ་པ་ཐམས་ཅད་དང་། ཆོས་འདི་པ་ཡིན་ཀྱང༌སྔོན་ཞི་གནས་སྤྱོད་སྤྱོད་པ་དབང་པོ་རྟུལ་པོ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་དབང་པོ་རྣོ་ཡང་དགེ་བའི་རྩ་བ་ཡོངས་སུ་མ་སྨིན་པ་དང༌། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཕྱི་མ་ལ་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པར་འདོད་ཅིང་ཚེ་འདི་ལ་མ་ཡིན་པ་སྟེ། ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་ལ་ཕྱི་རོལ་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་སྔར་བཤད་པའི་ཞི་གནས་ཐོབ་པ་ཐམས་ཅད་ནི་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པ་ལ་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དཔྱད་ནས་སྐྱོང་བ་མེད་དེ། དེ་དག་བདག་མེད་པ་ལ་མི་མོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཡང་ན་ཞི་གནས་མི་རྟོག་པ་དེ་ཉིད་ཙམ་ཞིག་སྐྱོང་ལ། ཡང་ན་ཞི་རགས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ལྷག་མཐོང་བསྒོམ་པ་ཙམ་བྱེད་པས་འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་ཁོ་ནས་འགྲོ་བའོ། །ཆོས་འདི་པ་སངས་རྒྱས་པ་ཡིན་ཀྱང་སྔོན་ཞི་གནས་ཀྱི་འཇོག་སྒོམ་ཙམ་ཞིག་ལ་གོམས་པ་ཤས་ཆེར་བསྟེན་བསྟེན་པའི་དབང་པོ་རྟུལ་པོ་ཡིན་ན་ནི། སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་བདག་མེད་པའི་དོན་ལ་དཔྱད༌ནས་བསྒོམ་པ་ལ་མི་དགའ་བའམ། དགའ་ཡང་བདག་མེད་པའི་དོན་གོ་མི་ནུས་པས་ཚེ་དེ་ལ་འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་ཁོ་ ནས་འགྲོ་བ་ཡིན་ཏེ། ཡང་ན་གནས་ཆ་དེ་ཁོ་ན་སྐྱོང་བར་བྱེད་ལ། ཡང་ན་ནི་ཞི་རགས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ལྷག་མཐོང་ཙམ་ཞིག་བསྒོམ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ནང་པ་སངས་རྒྱས་པ་དབང་རྣོན་བདག་མེད་པའི་དོན་ཁོང་དུ་ཆུད་ཀྱང་བདེན་པ་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པའི་དགེ་རྩ་མ་སྨིན་པ་ཡིན་ནའང་ཚེ་དེ་ལ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཟག་མེད་ཀྱི་འཕགས་ལམ་བསྐྱེད་མི་ནུས་པས་འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་ཁོ་ནས་འགྲོ་བ་ཞེས་བྱ་ཡི། བདག་མེད་པ་ལ་དམིགས་པའི་ལྷག་མཐོང་བསྒོམ་པར་མི་ནུས་པ་མིན་ནོ། །བྱང་སེམས་འཚང་རྒྱ་བ་ལ་སྐྱེ་བ་གཅིག་གིས་ཐོགས་པ་ཡང་སྲིད་པ་ཐ་མ་པ་སྐྱེ་བ་ཕྱི་མའི་དུས་དེར་སྦྱོར་ལམ་ནས་བཟུང་སྟེ་ལམ་བཞི་རྒྱུད་ལ་བསྐྱེད་ཀྱི། སྐྱེ་བ་གཅིག་གིས་ཐོགས་པའི་དུས་སུ་འཕགས་ལམ་མི་བསྐྱེད་པས་ཚེ་དེ་ལ་འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་གྱིས་འགྲོ་བ་ཞེས་བྱ་ཡི། བདག་མེད་པའི་དོན་མ་རྟོགས་པ་མིན་ནོ། །འདི་ནི་མཛོད་ལས། སྟོན་དང་བསེ་རུ་བྱང་ཆུབ་བར། །བསམ་གཏན་མཐའ་རྟེན་གཅིག་ལ་ཀུན། །དེ་ཡི་སྔོན་དུ་ཐར་ཆ་
Chinese
对于行者而言，以世间道而行之的补特伽罗是怎样的呢？《声闻地》中说：其中哪些人此生唯以世间道而行，而非以出世间道而行的补特伽罗是哪些呢？回答说：有四种。即是说：此外的所有外道，以及虽是此教派（佛教）之人，但先前修习寂止者，根器迟钝者，以及同样根器敏锐，但善根尚未完全成熟者，以及菩萨希望来世获得菩提，而非此生者。如是说。其中，外道的瑜伽士，先前所说的获得寂止的所有人，都不会以分别抉择的智慧来分析修习人无我，因为他们不信受无我。因此，要么仅仅修习那不作意的寂止，要么仅仅修习具有寂粗形象的胜观，所以是唯以世间道而行。虽是此教派（佛教）的佛教徒，但先前大多串习寂止的安住禅修，是根器迟钝者，那么，要么不喜以分别抉择的智慧来分析修习无我的意义，要么虽喜但不能理解无我的意义，因此此生唯以世间道而行，要么仅仅修习那安住分，要么仅仅修习具有寂粗形象的胜观。内道佛教徒，根器敏锐，虽已通达无我的意义，但尚未成熟现证真实的善根，那么此生不能生起出世间的无漏圣道，所以称为唯以世间道而行。并非不能修习以无我为所缘的胜观。菩萨被成佛只隔一生者，也是在最后有者，来世的那个时候，从加行道开始，在相续中生起四道，而在一生所隔的时期，不生起圣道，所以称为此生以世间道而行。并非没有证悟无我的意义。此出自《俱舍论》：‘稻秆与箭及菩提，四禅边定皆于一。于彼之前解脱分’
English
As for practitioners, what kind of individuals proceed on the worldly path? The Śrāvakabhūmi states: Among them, what kind of individuals proceed only on the worldly path in this life, and not on the path beyond the world? The answer is: There are four types. That is to say: all the non-Buddhists outside of this, and even those who are of this doctrine (Buddhism), but who previously practiced calm abiding, those with dull faculties, and likewise those with sharp faculties, but whose roots of virtue have not yet fully matured, and Bodhisattvas who wish to attain enlightenment in the future life, not in this life. Thus it is said. Among them, the yogis of non-Buddhist schools, all those who have attained calm abiding as previously mentioned, do not cultivate the wisdom that individually analyzes the selflessness of persons, because they do not believe in selflessness. Therefore, they either cultivate only that non-conceptual calm abiding, or they only cultivate the higher seeing that has the aspect of calm and coarse, so they proceed only on the worldly path. Although they are Buddhists of this doctrine (Buddhism), but previously mostly accustomed to the practice of calm abiding, those with dull faculties, then, either they do not like to analyze and cultivate the meaning of selflessness with discriminating wisdom, or although they like it, they cannot understand the meaning of selflessness, therefore in this life they proceed only on the worldly path, either they only cultivate that abiding aspect, or they only cultivate the higher seeing that has the aspect of calm and coarse. Inner Buddhists, with sharp faculties, although they have understood the meaning of selflessness, but the roots of virtue to directly realize the truth have not yet matured, then in this life they cannot generate the uncontaminated noble path beyond the world, so it is called proceeding only on the worldly path. It is not that they cannot cultivate the higher seeing that focuses on selflessness. Bodhisattvas who are separated from enlightenment by only one lifetime, also in the last existence, at that time in the future life, starting from the path of application, they generate the four paths in the continuum, but in the period separated by one lifetime, they do not generate the noble path, so it is called proceeding on the worldly path in this life. It is not that they have not realized the meaning of selflessness. This is from the Abhidharmakośa: 'Rice stalk and arrow and bodhi, The four dhyanas and border are all in one. Before that, the liberation part.'
Tibetan
མཐུན། །ཞེས་གསུངས་པ་དང་མཐུན་པའི་ཐེག་དམན་གྱི་གཞུང་གི་འཚང་རྒྱ་ཚུལ་ཡིན་གྱི། སློབ་དཔོན་འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་རང་གི་བཞེད་པ་མིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་ཕྱི་རོལ་པ་ཞི་རགས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ལམ་བསྒོམས་ནས་ཉོན་མོངས་མངོན་གྱུར་སྤོང་བ་དང༌། ནང་པ་སངས་རྒྱས་པ་བདག་མེད་པའི་དོན་བསྒོམས་ནས་ཉོན་མོངས་རྩ་བ་ནས་སྤོང་བ་གང་ཡིན་ཀྱང་། ཐོག་མར་སྔར་བཤད་པའི་ཞི་གནས་ཀྱི་ ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ཐོབ་དགོས་པས། སྔར་བཤད་པའི་ཞི་གནས་དེ་ནི་ཕྱི་ནང་གཉིས་ཀའི་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱི་ཉོན་མོངས་སྤོང་བའི་གཞིར་དགོས་ལ། དེར་མ་ཟད་ཐེག་ཆེན་པ་དང་ཐེག་དམན་པ་གཉིས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་པ་གང་གིས་ཀྱང་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་བསྒྲུབ་དགོས་ཤིང༌། ཐེག་ཆེན་པ་ལའང་སྔགས་དང་ཕར་ཕྱིན་ཐེག་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཀྱང་ཞི་གནས་བསྒྲུབ་དགོས་པས། ཞི་གནས་འདི་ནི་རྣལ་འབྱོར་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ལམ་བགྲོད་པའི་གཞིར་ཤིན་ཏུ་གལ་ཆེའོ། །སྔགས་ཀྱི་གཞུང་རྣམས་ནས་བཤད་པའི་ཞི་གནས་ཀྱང་ལྷའི་སྐུ་ལ་དམིགས་པའམ་ཕྱག་མཚན་ནམ་ཡི་གེ་ལ་སོགས་པ་ལ་དམིགས་ནས་སྐྱོང་བ་ལ་སོགས་པ་དམིགས་པའི་ཁྱད་པར་དང་བསྐྱེད་པའི་ཐབས་འགའ་ཞིག་གི་ཁྱད་པར་མ་གཏོགས་པ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྐྱོན་ལེ་ལོ་ལ་སོགས་པ་ལྔ་སྤོང་དགོས་པ་དང༌། དེ་དག་གི་གཉེན་པོ་དྲན་པ་དང་ཤེས་བཞིན་ལ་སོགས་པ་བསྟེན་ཚུལ་དང༌། དེ་ནས་སེམས་དགུ་པ་འཐོབ་པ་དང་དེ་ལས་ཤིན་སྦྱངས་སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཐུན་མོང་བ་ཡིན་པས་ཏིང་ངེ་འཛིན་འདི་ནི་ཤིན་ཏུ་རྒྱ་ཆེ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་དགོངས་ནས་མདོ་སྡེ་དགོངས་འགྲེལ་ལས། ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐམས་ཅད་ཞི་ལྷག་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་འདུ་བར་གསུངས་པས་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་མཁས་པར་འདོད་པས་ཞི་ལྷག་གཉིས་ལ་མཁས་པར་བྱའོ། །དེ་འདྲ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཞི་གནས་ཀྱི་ཡིད་བྱེད་དེ་བསྐྱེད་པའི་དགོས་པ་ཤིན་ཏུ་མང་ཡང་། གཙོ་བོའི་དགོས་པ་ནི་ལྷག་མཐོང་གི་རྟོགས་པ་བསྐྱེད་པའི་ཆེད་ཡིན་ལ། ལྷག་ མཐོང་ལ་ཡང་ཉོན་མོངས་མངོན་གྱུར་ཙམ་ཞིག་སྤོང་བའི་ཞི་རགས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཅན་ཕྱི་རོལ་པ་དང་ནང་པ་ཐུན་མོང་བ་དང་། ནང་པའི་ཡང་ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་ཐུན་མོང་བའི་ལྷག་མཐོང་ཞིག་དང་ཉོན་མོངས་པའི་ས་བོན་གཏན་ནས་སྤོང་བའི་བདག་མེད་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ལྷག་མཐོང་ནང་པ་སངས་རྒྱས་པ་ཁོ་ནའི་ཁྱད་ཆོས་སུ་གྱུར་པ་གཉིས་ཡོད་པ་ལས། སྔ་མ་ནི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་ཡན་ལག་ཡིན་གྱི་མེད་མི་རུང་མིན་ལ། ཕྱི་མ་ནི་མེད་དུ་མི་
Chinese
相符。正如所说，这是小乘宗义的成就方式，并非导师圣者无著自己的观点。如此一来，无论是外道通过修习寂静和粗重的行相来断除现行烦恼，还是内道佛教徒通过修习无我的意义来从根本上断除烦恼，首先都必须获得之前所说的止住的 三摩地。因此，之前所说的止住是内外两种瑜伽士断除烦恼的基础。不仅如此，大乘和小乘两种瑜伽士都必须修习那个三摩地。大乘中，密咒和波罗蜜多乘的瑜伽士也都需要修习止住。因此，这个止住是所有瑜伽士修行道路的基础，非常重要。密咒宗义中所说的止住，也是以观想本尊的身相、手印或文字等来修习，除了观想的差别和生起的方法的一些差别外，断除三摩地的过失，如懈怠等五种，以及依止对治它们的正念和正知等方式，然后获得第九住心，并由此生起轻安等，这些都是共同的。因此，这个三摩地非常广大。考虑到这一点，《经庄严论》中说，大小乘的所有三摩地都包含在止观的三摩地中。因此，想要精通三摩地的人，应该精通止观二者。生起如此止住的三摩地的意乐，虽然有很多必要，但主要的必要是为了生起胜观的证悟。胜观 也有外道和内道共同的，仅仅断除现行烦恼的寂静和粗重的行相；以及内道中，大小乘共同的胜观；以及完全断除烦恼种子的，具有无我的真如行相的胜观，这是只有内道佛教徒才有的特点。前者是圆满的支分，并非不可或缺，而后者是不可
English
Consistent. As stated, this is the way to achieve the Hinayana teachings, but it is not the view of the teacher, the noble Asanga himself. In this way, whether it is the non-Buddhists who cultivate the path of calmness and grossness to abandon manifest afflictions, or the inner Buddhists who cultivate the meaning of selflessness to abandon afflictions from the root, first of all, the Samadhi of calm abiding mentioned earlier must be obtained. Therefore, the calm abiding mentioned earlier is necessary as the basis for both internal and external yogis to abandon afflictions. Moreover, both Mahayana and Hinayana yogis must practice that Samadhi. In the Mahayana, all yogis of Mantra and Paramita vehicles must also practice calm abiding. Therefore, this calm abiding is very important as the basis for all yogis to travel the path. The calm abiding mentioned in the Mantra teachings is also cultivated by focusing on the deity's body, hand gestures, or letters, etc. Apart from the difference in focus and some differences in the method of generation, it is necessary to abandon the five faults of Samadhi, such as laziness, etc., and to rely on the ways of relying on mindfulness and awareness, etc., which are the antidotes to them, and then to obtain the ninth mind and generate pliancy from it, etc. All of these are common, so this Samadhi is very vast. Considering this, the Sutra Ornamentation says that all Samadhis of the Great and Small Vehicles are included in the Samadhi of calm and insight. Therefore, those who want to be proficient in Samadhi should be proficient in both calm and insight. Although there are many necessities for generating such a calm abiding mind, the main necessity is to generate the realization of insight. Insight also has the common calmness and grossness of non-Buddhists and Buddhists, which only abandons manifest afflictions; and the insight common to both the Great and Small Vehicles of the inner path; and the insight that completely abandons the seeds of afflictions, which has the aspect of selflessness and suchness, which is a characteristic only of inner Buddhists. The former is a part of perfection, not indispensable, while the latter is not