Chinese
再者，那些在禅定中安住时，如果正念和正知的力量减弱，除了警戒等少数情况外，不会稍微思索“这是这个，这不是这个”。因此，为了成就止观的禅定，在无分别的影像上专注，这是《释论》中所说的。在《声闻地》中也说：“在那时，由于没有分别，所以专注于那个影像。专注于那个影像时，只是以一种方式将正念集中于一处，而不进行观察，不进行辨别，不进行详细辨别，不进行完全思索，不进行完全考察。”因为在止观二者中，对止观是这样说的。而且，还是在那里面说：“这样获得止观的心之后，如果由于遗忘和不习惯的过失，相和分别以及接近的烦恼显现，成为显现的门径，成为专注的对象，那么对于所有发生的事情，就像这样：过
English
Moreover, when those are placed in Samadhi, if the power of mindfulness and awareness diminishes, except for some occasions such as vigilance, one does not even slightly contemplate, "This is this, this is not this." Therefore, in order to accomplish Samatha, one focuses on the image without conceptualization, as stated in the commentary. Also, in the Śrāvakabhūmi, it says, "At that time, because there is no conceptualization, one focuses on that image. When focusing on that image, one only places mindfulness one-pointedly on it, without observing, without distinguishing, without elaborately distinguishing, without completely thinking, without completely examining." Because among the two, Śamatha and Vipaśyanā, it is said that way for Śamatha. And again, in that same text, it says, "Having thus attained the mind of Śamatha, if due to the faults of forgetfulness and unfamiliarity, signs, conceptualizations, and afflictions that are close arise, becoming a gateway for appearance, becoming an object of focus, then for all that arises, like this: The fault
Tibetan
ཀྱི་བརྗོད་པ་ནི་འདི་ནི་འདིའོ་ཞེས་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །གཞན་ཡང་སྔར་དཀོན་མཆོག་སྤྲིན་ལས། ཞི་གནས་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཉིད་ལ་བཤད་པ་ལ་སོགས་པ་མདོ་དང་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོའི་གཞུང་མང་དུ་དྲངས་ནས་ཞི་གནས་ནི་ཅིར་ཡང་མི་རྟོག་པ་ལ་ལན་མང་དུ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དེས་ན་ སྟོང་པ་ཉིད་བསྒོམ་པའི་མི་རྟོག་པ་ཞིག་དང་སྟོང་པ་ཉིད་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མ་རྟོགས་པའི་མི་རྟོག་པ་གཉིས་ཡོད་པས། བདེ་གསལ་མི་རྟོག་པ་བྱུང་ཚད་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་སྒོམ་དུ་གཟུང་བར་མི་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ན་འདི་རྣམས་ཀྱང་ཕྱོགས་ཙམ་བསྟན་པ་སྟེ། ལེགས་པར་འབད་ནས་བྱམས་པ་དང་ཐོགས་མེད་ལ་སོགས་པས་བཀྲལ་བའི་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་གི་སྒྲུབ་ལུགས་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟར་མ་བྱས་ན་ཞི་གནས་སུ་ཡང་མ་སླེབས་པའི་མི་རྟོག་པར་འཇོག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་འགའ་ཞིག་ལ་སྲིད་པའི་རྩ་བ་གཅོད་པའི་ལྷག་མཐོང་དུ་འཁྲུལ་ནས། དེ་ལ་དམིགས་མེད་དུ་རློམ་ནས་དུས་རྣམས་འདས་པས་རང་གཞན་བསླུ་བར་གདོན་མི་ཟའོ། །མཁས་གྲུབ་ཚད་ལྡན་རྣམས་ཀྱི་གཞུང་ནས་ཞི་གནས་གསར་དུ་བསྒྲུབ་པ་ན་འཇོག་སྒོམ་མི་རྟོག་པར་འཇོག་པ་ཁོ་ན་དང༌། ལྷག་མཐོང་དང་པོར་བསྒྲུབ་པ་ན་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་སོ་སོར་ཕྱེ་ནས་དཔྱད་དེ་བསྒོམ་པར་གསུངས་སྣང་བ་ལ། རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་བདེན་འཛིན་དུ་བཟུང་ནས་དེ་ཐམས་ཅད་དོར་ཏེ། གཞུང་ཚད་ལྡན་རྣམས་ལས་ལེགས་པར་གོ་བཟློག་ནས། བདག་མེད་པའི་ལྟ་བ་མ་ནོར་བ་མ་རྙེད་ཀྱང༌། ཅིར་ཡང་མི་རྟོག་པ་ལྷག་མཐོང་ཟབ་མོའི་དོན་སྒོམ་པར་བྱེད་པ་ནི། རྒྱ་ནག་གི་མཁན་པོ་ཧྭ་ཤང་གི་ལུགས་གཞན་དང་མ་འདྲེས་པ་ཁོ་ནར་སྣང་སྟེ། སྒོམ་རིམ་གསུམ་ཞིབ་ཏུ་ལྟོས་ཤིག་དང་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་ཞི་གནས་ལ་བརྟེན་ནས་ལམ་བགྲོད་པའི་ཚུལ་སྤྱིར་བསྟན་པ་ནི། དེ་ལྟར་སྔར་བཤད་བའི་མི་རྟོག་ པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཐོབ་པ་དེས་གསལ་བ་དང༌། མི་རྟོག་པ་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་མི་རྟོག་པ་དེ་ཙམ་ཞིག་བསྐྱང་བར་བྱའམ་ཞེ་ན། འདི་འདྲ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྒྱུད་ལ་བསྐྱེད་པ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་འཇོམས་པའི་ལྷག་མཐོང་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་ཡིན་པས། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་ལྷག་མཐོང་མ་བསྐྱེད་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ལ་ཅི་ཙམ་གོམས་པར་བྱས་ཀྱང༌། འདོད་པའི་ཁམས་ཀྱི་ཉོན་མོངས་རྣམས་ཀྱང་སྤོང་བར་མི་ནུས་ན། ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་སྤོང་བ་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས། དེའི་ཕྱིར་ལྷག་མཐོང་བསྒོམ་པར་བྱ་དགོས་སོ། །དེ་ཡང་ཉོན་མོངས་མངོན་གྱུར་སྤོང་བའི་འཇིག་
Chinese
的表达就是“这是这个”这样进行分别念。此外，以前在《宝云经》中，引用了很多经部和伟大论师的论著，说明了止观就是心一境性，多次阐述了止观就是什么也不分别。因此， 有修习空性的无分别和一点空性也不分别的无分别这两种。所以，不能把所有出现的乐明无分别都认为是空性的修法。这样说来，这些也只是略微指示而已。要努力学习慈氏和无著等所阐述的止观修法。如果不这样做，就会把一些连止观都没有达到的无分别安立为能断除轮回根本的胜观，还自以为是无缘，虚度光阴，必定会欺骗自己和他人。有学识、成就的具量上师们的论著中说，新修止观时，只是安住于无分别的安住修，而最初修胜观时，要用各别自证智来一一区分，进行观察修。可是，有些人却把所有的分别念都认为是实执，全部抛弃，把具量论著中的意思完全颠倒，即使没有找到正确无误的无我见，也修习什么也不分别的甚深胜观之义。这似乎完全是汉地和尚和尚的宗派，没有掺杂其他。仔细看看《修次第》三篇，就会明白了。第二，总的来说，依靠止观而行道的方法是：像前面所说的无分别 的等持作意获得之后，要修习明分和无分别等具有特点的无分别吗？不是的。生起这种等持于自相续中，是为了生起能摧毁烦恼的胜观。如果不依靠它来生起胜观，那么无论如何串习这个等持，连欲界的烦恼也不能断除，更不用说断除一切烦恼了。因此，必须修习胜观。也就是为了断除现行烦恼的
English
The expression is the conceptualization of "this is this." Furthermore, in the past, in the Cloud of Jewels Sutra, many sutras and treatises of great charioteers were cited, explaining that shamatha is single-pointedness of mind, and it has been repeatedly explained that shamatha is not conceptualizing anything at all. Therefore, there are two types of non-conceptualization: one that meditates on emptiness and one that does not conceptualize emptiness at all. Therefore, not all experiences of bliss, clarity, and non-conceptualization should be taken as meditations on emptiness. As such, these are just brief indications. One should strive to learn the methods of practicing shamatha and vipashyana as explained by Maitreya, Asanga, and others. If one does not do so, one will mistake some samadhi that has not even reached shamatha as vipashyana that cuts the root of samsara, and, presuming it to be non-referential, one will waste time and inevitably deceive oneself and others. In the treatises of learned and accomplished masters, it is said that when newly practicing shamatha, one should only settle into non-conceptual abiding meditation, and when first practicing vipashyana, one should individually examine and contemplate with discriminating wisdom. However, some people take all conceptualizations as grasping at truth and abandon them all, completely reversing the meaning of the authoritative treatises. Even though they have not found the correct and unerring view of selflessness, they meditate on the meaning of profound vipashyana, which is not conceptualizing anything at all. This seems to be solely the tradition of the Chinese monk Heshang, without any admixture. Look closely at the three stages of the Stages of Meditation and you will understand. Second, the general way to progress on the path based on shamatha is: after obtaining the aforementioned non-conceptual samadhi of mental engagement, should one cultivate just that much non-conceptualization with its distinctive features such as clarity and non-conceptualization? No. Generating such samadhi in one's mindstream is for the sake of generating vipashyana that destroys afflictions. If one does not generate vipashyana based on it, then no matter how much one familiarizes oneself with that samadhi, one will not even be able to abandon the afflictions of the desire realm, let alone abandon all afflictions. Therefore, one must practice vipashyana. That is, in order to abandon manifest afflictions,
Tibetan
རྟེན་པའི་ལམ་གྱིས་བགྲོད་པའི་ལྷག་མཐོང་དང༌། ཉོན་མོངས་ཀྱི་ས་བོན་རྩ་བ་ནས་སྤོང་བའི་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ལམ་གྱིས་བགྲོད་པའི་ལྷག་མཐོང་གཉིས་ལས་གཞན་པའི་ལམ་གོང་དུ་བགྲོད་ཐབས་མེད་དེ། ཉན་ས་ལས། དེ་ལྟར་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཐོབ་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་སྤོང་བའི་དགའ་བ་ཆུང་ངུ་ལ་ཞུགས་པ་དེའི་གོང་དུ་བགྲོད་པར་བྱ་བ་ནི་གཞན་མེད་དེ༌གཉིས་ཁོ་ནར་ཟད་དོ། །གཉིས་གང་ཞེ་ན་འདི་ལྟ་སྟེ། འཇིག་རྟེན་པའི་དང༌། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའིའོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་ཞི་གནས་སམ་ཡིད་བྱེད་ཐོབ་པ་དེས་འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་གྱི་ལྷག་མཐོང་ངམ། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ལམ་གྱིས་འགྲོ་བའི་ལྷག་མཐོང་གང་བསྒོམ་ཡང་དེ་བསྒོམ་འདོད་པ་དེས། སྔར་ཐོབ་པའི་ཞི་གནས་དེ་ལ་ལན་མང་དུ་སྒོམ་པར་བྱེད་ལ། དེ་ལྟར་བསྒོམས་པ་ན་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་དང་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་དེ་ཤིན་ཏུ་འཕེལ་ཞིང་ཞི་གནས་དེ་ཡང་ཤིན་ ཏུ་བརྟན་པར་འགྱུར་རོ། །གཞན་ཡང་ཞི་ལྷག་གི་མཚན་མ་རྣམས་ལ་ཡང་མཁས་པར་བྱེད་ལ། དེའི་འོག་ཏུ་ལམ་གཉིས་གང་ཡང་རུང་བས་འགྲོ་འདོད་པ་དེ་ལ་རྩོམ་པར་བྱེད་དེ། ཉན་ས་ལས། དེ་ལ་ལས་དང་པོ་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང་བཅས་པ་དེ་ནི་བདག་འཇིག་རྟེན་པའམ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་བགྲོད་པས་འགྲོ་བར་བྱའོ་སྙམ་ནས་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དེ་ཉིད་ལ་ལན་མང་དུ་བྱེད་དོ། །ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་ལན་མང་དུ་བྱེད་པ་དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་ཉིན་མཚན་དེ་དང་དེ་དག་འདས་པས་དེའི་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་དང་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཉིད་དེ་འཕེལ་ཞིང་རྒྱས་པ་དང་ཡངས་པར་འགྱུར་རོ། །གང་གི་ཚེ་དེ་ཡི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དམ་ཞིང་བརྟན་ལ་སྲ་བ་དང་དམིགས་པ་ཡོངས་སུ་དག་པ་ལ་མོས་པ་འཇུག་པར་འགྱུར་བ་དང་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་གི་ཕྱོགས་ཀྱི་མཚན་མ་རྣམས་ཀྱང་ཡོངས་སུ་ཟིན་པར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ་ན༌དེ་འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་མམ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ལམ་གང་གིས་འགྲོ་བར་འདོད་པ་དེ་ལ་སྦྱོར་བ་རྩོམ་པར་བྱེད་དོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལ་འཇིག་རྟེན་པའི་ལྷག་མཐོང་ནི། ས་འོག་མ་ལ་རགས་པ་དང༌ས་གོང་མ་ལ་ཞི་བར་ལྟ་བའི་ཞི་རགས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་སྒོམ་མོ། །འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ལྷག་མཐོང་ཉན་སར་གསུངས་པ་ནི། བདེན་བཞི་ལ་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པ་བཅུ་དྲུག་གི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་བལྟ་བའི་སྒོམ་སྟེ། གཙོ་བོ་ནི་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ལྟ་བའོ། །དེ་ལྟར་སྔར་བཤད་པའི་ཞི་གནས་ཀྱི་ཡིད་བྱེད་དེ་ཐོབ་པ། ཚེ་དེ་ལ་འཇིག་རྟེན་ ལས་འདས་པའི་ལམ་གྱིས་མི་
Chinese
依靠世间道而行的胜观，以及从根本上断除烦恼种子的出世间道而行的胜观，除了这二者之外，没有其他可以超越的道路。如《声闻地》中所说：“如此获得作意的瑜伽士，进入断除之小喜悦后，没有其他可以超越的，唯有二者。何为二者？即世间的和出世间的。”如是说。因此，获得寂止或作意者，无论是修习世间道的胜观，还是修习出世间道而行的胜观，想要修习者，都会多次修习先前获得的寂止。如此修习，则极度调柔和心一境性会极度增长，寂止也会变得极其稳固。此外，也会精通寂止和胜观的特征。之后，对于想要通过两种道路中的任何一种前进的人，就开始努力。如《声闻地》中所说：“对此，最初的瑜伽士，具有作意者，心想我应以世间或出世间的行道而行，于是多次进行作意。如何多次进行，就像那样，日夜过去，他的极度调柔和心一境性就会增长、广大和宽广。何时他的作意变得紧密、稳固和坚固，并且对完全清净的对境产生信心，并且完全掌握了寂止和胜观方面的特征，那时，他就开始努力修习他想要行走的世间道或出世间道。”如是说。其中，世间胜观是：观察下地粗糙和上地寂静的寂静和粗糙之相的禅修。在《声闻地》中所说的出世间胜观是：观察四谛为无常等十六种行相的禅修，主要是证悟人无我的见解。如此，获得先前所说的寂止之作意者，此生中以出世间道不
English
There is no other way to advance beyond the two: the higher vision that proceeds by the path of dependence, and the higher vision that proceeds by the path of transcendence, which completely abandons the seeds of affliction. As it says in the Śrāvakabhūmi: "Thus, the yogi who has attained mental engagement, having entered into the small joy of abandonment, there is nothing else to be advanced beyond that, there are only two. What are the two? They are the mundane and the supramundane." Thus it is said. Therefore, whoever has attained śamatha or mental engagement, whether they cultivate the higher vision of the mundane path or the higher vision that proceeds by the supramundane path, whoever desires to cultivate it, will cultivate the previously attained śamatha many times. When cultivated in this way, extreme pliancy and one-pointedness of mind will greatly increase, and that śamatha will also become extremely stable. Furthermore, one will also become skilled in the characteristics of śamatha and vipaśyanā. After that, one who desires to proceed by either of the two paths begins to strive. As it says in the Śrāvakabhūmi: "Thereupon, the yogi who is a beginner, possessing mental engagement, thinking, 'I should proceed by the path of the mundane or the supramundane,' repeatedly engages in that very mental engagement. Just as he repeatedly engages, so too, as those days and nights pass, his extreme pliancy and one-pointedness of mind increase, expand, and widen. When his mental engagement becomes tight, stable, and firm, and faith arises in a completely pure object, and he has also completely grasped the characteristics of the aspects of śamatha and vipaśyanā, then he begins to apply himself to whichever mundane path or supramundane path he desires to travel." Thus it is said. Among these, the mundane higher vision is: the meditation that has the aspect of serenity and coarseness, observing the lower ground as coarse and the upper ground as serene. The supramundane higher vision, as stated in the Śrāvakabhūmi, is: the meditation of observing the four truths as having the sixteen aspects of impermanence, etc., the main thing being the view of realizing the selflessness of persons. Thus, having attained the mental engagement of śamatha previously described, in that lifetime, one does not