Tibetan
་ལྟུང་བར་གདོན་མི་ཟ་བས་དངོས་པོར་སྨྲ་བའི་གོ་ལུགས་དང་ཁྱད་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། བཞི་བརྒྱ་པའི་འགྲེལ་པ་ལས། དངོས་པོ་ཡོད་པར་སྨྲ་བའི་ལྟར་ན། ཇི་སྲིད་དུ་དངོས་པོ་དེའི་ཡོད་པ་ཉིད་ཡིན་པ་དེ་སྲིད་དུ་རང་གི་ངོ་བོ་ཡང་ཡིན་པ་ཉིད་ལ། གང་གི་ཚེ་རང་གི་ངོ་བོ་དང་བྲལ་བ་དེའི་ཚེ་དེ་ལ་དངོས་པོ་དེ་རྣམས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར། བོང་བུའི་རྭ་དང་འདྲ་བས་གཉིས་སུ་སྨྲ་བ་ལས་མ་འདས་པའི་ཕྱིར། འདིའི་མངོན་པར་འདོད་པ་ཐམས་ཅད་འགྲིགས་དཀའ་བར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་གསལ་བར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་བཞིན་ཡོད་མེད་དང་ཡོད་མེད་བཞི་པོ་འདི་དཔལ་ལྡན་ཟླ་བ་གྲགས་པས་ཕྱེ་བ་འདི་མ་རྟོགས་ཕྱིན་ཆད་གདོན་མི་ཟ་བར་མཐའ་གཉིས་སུ་ལྟུང་བས་མཐའ་བྲལ་དབུ་མའི་དོན་མི་རྟོགས་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པ་ཡེ་མེད་དུ་ནམ་སོང་བ་ན་ཆོས་དེ་ཡེ་མེད་དུ་འགྲོ༌ལ། དེ་ལྟ་ན་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པའི་སྟོང་པ་ལ་རྒྱུ་འབྲས་བཞག༌ས་གཏན་མེད་པས་ཆད་པའི་མཐར་ལྟུང་ལ། ཡང་ཆོས་དེ་ཡོད་པར་འདོད་ཕྱིན་ཆད་ རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པར་ཁས་བླང་དགོས་པར་འགྱུར་ལ། དེ་ལྟ་ན་རྒྱུ་འབྲས་རང་བཞིན་མེད་བཞིན་དུ་དེར་སྣང་བའི་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་བྱ༌ས་མི་འོང་བས་རྟག་པའི་མཐར་ལྟུང་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པ་རྡུལ་ཙམ་ཡང་གདོད་མ་ནས་མེད་པར་རྟོགས་པས་ཡོད་མཐར་མི་ལྟུང་བ་ཡིན་ལ། དེ་ལྟ་ནའང་མྱུ་གུ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་རྣམས་དོན་བྱེད་པའི་ནུས་པས་སྟོང་པའི་དངོས་མེད་དུ་མི་འགྲོ་བར་རང་རང་གི་བྱ་བ་བྱེད་པ་ལ་མཐུ་ཡོད་པར་ངེས་པའི་ངེས་ཤེས་འདྲོངས་ན་མེད་པའི་མཐའ་སྤོང་བ་ཡིན་ནོ། །རང་བཞིན་མེད་པ་དང་མེད་པ་གཉིས་གསལ་བར་འབྱེད་པ་ཚིག་གསལ་ལས་ཀྱང་གསུངས་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ཁྱོད་ཀྱིས་དངོས་པོ་རྣམས་རང་བཞིན་མེད་པར་རྣམ་པར་བཞག་ན། འོ་ན་ནི་གང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་རང་གི་བྱས་པའི་ལས་ཀྱི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ནི་རང་ཉིད་ཀྱིས་མྱོང་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ཚུལ་འདིས་བསལ་བར་འགྱུར་ལ་ལས་དང་འབྲས་བུ་ལ་སྐུར་པ་བཏབ་པའི་ཕྱིར་ན་ཁྱོད་མེད་པ་པའི་གཙོ་བོར་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ། །བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། ཁོ་བོ་ཅག་མེད་པ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཁོ་བོ་ཅག་ནི་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་གཉིས་སུ་སྨྲ་བ་བཀག་ནས་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ལམ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་གྲོང་ཁྱེར་དུ་འགྲོ་བ་གསལ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཁོ་བོ་ཅག་ནི་ལས་དང་བྱེད་པ་པོ་དང་འབྲས་བུ་ལ་སོགས་པ་
Chinese
無疑會墮入（邊見），與主張事物存在的體系沒有差別。正如《四百論》的注釋中所說：如果按照主張事物存在的方式，只要那個事物的存在本身存在，那麼它的自性也必然存在。當它與自己的自性分離時，由於那個事物在任何方面都不存在，就像驢子的角一樣，不會超出二元論的範疇。因此，這裡的所有顯現意欲都難以成立。因為（經文中）清楚地這樣說了。如果不能理解聖者月稱所區分的自性存在與不存在、以及存在與不存在這四種情況，無疑會墮入兩種邊見，因此無法理解離邊中觀的含義。就像這樣，當以自性成立的事物完全消失時，法也會完全消失。如果那樣，在自性空性的空性中，將沒有任何可以安立因果的地方，因此會墮入斷滅邊。而且，只要認為法存在，就必須承認它是以自性成立的。如果那樣，因果雖然沒有自性，卻像幻象一樣顯現，這是不可能的，因此會墮入常邊。因此，通過認識到一切法從本初以來就沒有絲毫以自性成立的，就不會墮入有邊。即使那樣，如果能夠確定，像苗芽等事物不會因為具有作用的能力而變成空無的事物，並且有能力各自完成自己的作用，那麼就能夠避免無邊。在《明句論》中也清楚地闡述了清楚地區分自性不存在和不存在這兩者，正如所說：如果那樣，你將事物安立為沒有自性，那麼世尊所說的自己所造的業的果報將由自己體驗，這一切都將被這種方式所否定，並且因為誹謗業和果報，你將成為虛無主義者的首領。應該說：我們不是虛無主義者，我們是通過遮止對存在和不存在的二元論的執著，來闡明通往無二之路，到達涅槃之城的人。我們是業、作者和果報等等
English
Undoubtedly, one will fall into (views), and there is no difference from the system that asserts the existence of things. As it says in the commentary on the Four Hundred: According to the way of asserting the existence of things, as long as the existence of that thing itself exists, then its own nature must also exist. When it is separated from its own nature, since that thing does not exist in any way, it is like the horns of a donkey, and it will not go beyond the category of dualism. Therefore, all the manifest desires here are difficult to establish. Because it is clearly stated (in the text). If one cannot understand the four situations of self-existence and non-existence, and existence and non-existence, which are distinguished by the noble Chandrakirti, one will undoubtedly fall into two extreme views, and therefore one cannot understand the meaning of the Middle Way free from extremes. Like this, when things established by their own nature completely disappear, the dharma will also completely disappear. If that is the case, in the emptiness of self-empty nature, there will be no place to establish cause and effect, so one will fall into the extreme of annihilation. Moreover, as long as one thinks that the dharma exists, one must admit that it is established by its own nature. If that is the case, although cause and effect do not have self-nature, it is impossible to appear like an illusion, so one will fall into the extreme of permanence. Therefore, by realizing that all dharmas do not have even a particle of self-existence from the beginning, one will not fall into the extreme of existence. Even so, if one can be sure that things like sprouts will not become non-existent things empty of the ability to function, and that they have the power to accomplish their own actions, then one can avoid the extreme of non-existence. The Clear Word also clearly explains the clear distinction between self-non-existence and non-existence, as it says: If that is the case, if you establish things as having no self-nature, then all that the Blessed One said, that the ripening of one's own actions will be experienced by oneself, will be negated by this method, and because of slandering karma and its results, you will become the leader of nihilists. It should be said: We are not nihilists, we are the ones who clarify the path to non-duality, reaching the city of Nirvana, by preventing attachment to the dualism of existence and non-existence. We are karma, agents, and results, etc.
Tibetan
མེད་དོ་ཞེས་སྨྲ་བའང་མ་ཡིན་ཏེ། འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། འདི་དག་རང་བཞིན་མེད་དོ་ཞེས་རྣམ་པར་འཇོག་པ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་རང་བཞིན་མེད་པ་རྣམས་ ལ་བྱ་བ་བྱེད་པ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་ཉེས་པ་སོ་ན་འདུག་པ་ཉིད་དོ་སྙམ་ན། དེ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རང་བཞིན་དང་བཅས་པ་རྣམས་ཁོ་ན་ལ་བྱ་བ་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་དང༌། རང་བཞིན་མེད་པ་རྣམས་ཁོ་ན་ལ་བྱ་བ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལ་རང་བཞིན་མེད་པ་ཡིན་ན་རང་བཞིན་འགོག་པ་དེས་ལས་ལས་རྣམ་སྨིན་འབྱུང་བ་བསལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་དངོས་སྨྲ་བས་སྨྲས་པ་ནི་རང་བཞིན་འགོག་པའི་རིགས་པས་རྒྱུ་འབྲས་བཀག་པར་འདོད་པ་དང་འདོད་པ་ཁྱད་མེད་པར་སོང་བའོ། །རྒྱུ་འབྲས་བཀག་ན་ཆད་ལྟ་བའི་གཙོ་བོར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་ནི་དབུ་མ་པ་དང་དངོས་པོར་སྨྲ་བ་གཉིས་ཀས་འདོད་པར་འདྲ་ཡང༌། དབུ་མ་པ་ནི་རྒྱུ་འབྲས་བཀག་པ་མི་འདོད་ལ། དངོས་སྨྲ་བས་ནི་རང་བཞིན་འགོག་ན་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱང་ངེས་པར་འགོག་དགོས་སྙམ་ནས་དབུ༌མ་པ་ལ་མེད་པ་པའམ་ཆད་ལྟ་བ་ཞེས་ཟེར་རོ། །བོད་ཀྱི་དབུ་མ་པར་ཁས་འཆེ་བ་ཕལ་ཆེ་བ་ནི། རང་བཞིན་འགོག་ན་རིགས་པ་དེས་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱང་དགག་དགོས་པར་འདོད་པ་དངོས་སྨྲ་བ་རྣམས་དང་མཐུན་པར་སྣང་ལ། འོན་ཀྱང་རྒྱུ་འབྲས་རིགས་པས་འགོག་པ་དབུ་མའི་ལུགས་སུ་བྱས་ནས་དེ་ལ་མོས་པར་སྣང་ངོ་། །རྩོད་པ་དེའི་ལན་དུ་ཁོ་བོ་ཅག་ནི་མེད་པ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡོད་མེད་གཉིས་སུ་སྨྲ་བ་བསལ་ནས་ཐར་པའི་ལམ་གསལ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་ནས་ཡོད་མེད་དུ་སྨྲ་བ་སེལ་ཚུལ་ནི་ལྷག་མས་བསྟན་ནོ། །དེ་ལ་ཁོ་བོ་ཅག་ནི་ལས་འབྲས་སོགས་མེད་དོ་ཞེས་མི་སྨྲ་ཞེས་པས་ནི་མེད་པར་ སྨྲ་བ་སེལ་བ་ཡིན་ཏེ། ལས་འབྲས་སོགས་མེད་པར་འདོད་ན་མེད་པ་པར་འགྱུར་བ་ལས་ཁོ་བོ་ནི་དེ་མི་འདོད་ཅེས་པའོ། །འོ་ན་ཅི་སྨྲས་ཞེས་འདྲི་བ་ལ། ལས་འབྲས་སོགས་འདི་དག་རང་བཞིན་མེད་དོ་ཞེས་འཇོག་པའམ་འདོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲས་པས་ནི་ཡོད་པར་སྨྲ་བ་སེལ་བ་ཡིན་ནོ། །རང་བཞིན་མེད་པ་ལ་བྱ་བྱེད་མི་འཐད་པས་ཉེས་པ་སོ་ན་འདུག་གོ་ཞེས་པ་ནི་ཁྱོད་ཀྱིས་མེད་པར་མི་སྨྲ་ཡི། རང་བཞིན་མེད་པར་སྨྲའོ་ཞེས་སྨྲས་ཀྱང་སྔར་བཀོད་པའི་སྐྱོན་རང་བཞིན་མེད་ན་རྒྱུ་འབྲས་མི་འཐད་པ་ད་དུང་སྤོང་མི་ནུས་ཞེས་དངོས་པོར་སྨྲ་བས་རྩོད་པ་སྟེ། ཁོའི་ལུགས་ལ་རང་བཞིན་མེད་པ་དང་མེད་པ་གཉིས་ཁྱད་མེད་པས་དེ་ལྟར་རྩོད་པའོ། །དེའི་ལན་དུ་རྒྱུས་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་པ་སོགས་ཀྱི་བྱ་བྱེད་རྣམས་རང་བཞིན་ཡོད་པ་ལ
Chinese
說沒有也不是，那麼是什麼呢？就是安立這些是無自性的。如果認為因為無自性的事物不應當起作用，所以過失仍然存在，這也不是，因為沒有見到只有具有自性的事物才起作用，以及只見到無自性的事物才起作用。如是說。對此，如果無自性，那麼遮止自性就會取消業所產生的異熟果報，這是實事論者所說的，就是以遮止自性的理路認為遮止了因果，與這種觀點沒有差別了。如果遮止因果，就會變成斷見的根本，這是中觀派和實事論者都同樣認可的，但是中觀派不認為遮止因果，而實事論者則認為如果遮止自性，也必定要遮止因果，因此稱中觀派為無有者或斷見者。大多數自稱是藏地的中觀派，都認為如果遮止自性，那麼這種理路也必須遮止因果，這似乎與實事論者們的觀點一致，然而他們卻把用理路遮止因果當作是中觀的宗派，並且對此表示贊同。對於這個爭論，我們的回答是，我們不是無有者，而是通過消除有和無的二元對立來闡明解脫的道路。如是說，消除有和無的說法的方式在後面會說明。對此，我們不說業果等不存在，這就是為了消除說不存在的觀點，如果認為業果等不存在，就會變成無有者，而我們並不這樣認為。如果問那麼說什麼呢？回答說，我們安立或認為業果等這些是無自性的，這就是為了消除說存在的觀點。認為無自性的事物不應當起作用，所以過失仍然存在，這是說，你雖然不說不存在，而是說無自性，但仍然不能避免先前所說的過失，即如果無自性，因果就不合理，這是實事論者的爭論，因為在他的觀點中，無自性和不存在沒有區別，所以這樣爭論。對此的回答是，以因產生果等的作用並非是自性存在的
English
It is not to say that they do not exist. What then? It is to establish that these are without inherent existence. If one thinks that because things without inherent existence should not function, the fault remains, that is also not the case, because one has not seen actions only in things with inherent existence, and because one has only seen actions in things without inherent existence. So it is said. To this, if it is without inherent existence, then the assertion of the absence of inherent existence will eliminate the arising of the fruition of karma, which is what the proponents of reality say, which is that the reasoning of negating inherent existence is considered to negate cause and effect, and there is no difference between this view and that view. If cause and effect are negated, it will become the root of nihilistic views, which is agreed upon by both Madhyamikas and proponents of reality. However, Madhyamikas do not accept the negation of cause and effect, while proponents of reality think that if inherent existence is negated, cause and effect must also be negated, so they call Madhyamikas nihilists or holders of nihilistic views. Most of those who claim to be Madhyamikas in Tibet seem to agree with the proponents of reality in thinking that if inherent existence is negated, then this reasoning must also negate cause and effect. However, they regard the negation of cause and effect by reasoning as the Madhyamika system and seem to approve of it. In response to that argument, we are not nihilists, but we clarify the path to liberation by eliminating the assertion of existence and non-existence. It is said that the way to eliminate the assertion of existence and non-existence will be shown later. To this, we do not say that karma and its effects do not exist, which is to eliminate the assertion of non-existence. If one thinks that karma and its effects do not exist, one will become a nihilist, but we do not think so. If one asks what is said, the answer is that we establish or think that these karma and its effects are without inherent existence, which is to eliminate the assertion of existence. The statement that because things without inherent existence should not function, the fault remains, means that even though you do not say that they do not exist, but say that they are without inherent existence, you still cannot avoid the previously stated fault that if they are without inherent existence, cause and effect are not reasonable. This is the argument of the proponents of reality, because in their view, there is no difference between being without inherent existence and not existing, so they argue in this way. The answer to this is that the actions of causes producing effects, etc., are not inherently existent.