Tibetan
ན་འགོག་པའི་རིགས་པས་འགོག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲ་བ་ན། རང་བཞིན་མེད་པ་ལ་བཅིངས་གྲོལ་དང་འབྱུང་འཇིག་སོགས་བཞག་པས་ཆོག་པ་ཇི་ལྟར་མ་བཀག་པ་སོམས་ཤིག །གལ་ཏེ་སློབ་དཔོན་གྱི་བཞེད་པ་ནི། བཅིངས་གྲོལ་སོགས་འཁོར་འདས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་རྣམས་ཐ་སྙད་དུ་ཡིན་ལ། ཁོ་བོས་ཀྱང་ཐ་སྙད་དུ་དེ་དག་འདོད་པས་སྐྱོན་མེད་དོ་སྙམ་ན། དེ་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་སློབ་དཔོན་ཟླ་བའི་བཞེད་པ་ནི། ཐ་སྙད་དུའང་ཆོས་རྣམས་ལ་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་མེད་པ་ཡིན་པར་ཁྱེད་ཀྱང་འདོད་ལ། དེ་ལྟར་ན་རང་བཞིན་འགོག་པའི་རིགས་པས་ཐ་སྙད་དུའང་རང་བཞིན་དེ་དགག་དགོས་པའི་ཕྱིར་དང༌། རང་བཞིན་འགོག་པའི་རིགས་པས་བཅིངས་གྲོལ་སོགས་ཀྱང་འགོག་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར་ཐ་སྙད་དུའང་བཅིངས་གྲོལ་སོགས་བཀག་པར་ཤིན་ཏུ་གསལ་ལོ། །མདོར་ན་རང་བཞིན་མེད་པ་དང་བཅིངས་གྲོལ་དང་སྐྱེ་འགག་སོགས་འགལ་བར་འདོད་ན། རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པའི་སྟོང་པ་ལ་འཁོར་འདས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་ཐམས་ཅད་འཐད་པ་བདེན་པ་གཉིས་གང་དུའང་མི་རུང་བས་དབུ་མ་པའི་ཁྱད་ཆོས་གཅིག་པུ་དེ་ཁྱེད་ཀྱིས་བཀག་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་འགལ་བར་མི་འདོད་ན་ནི་རང་བཞིན་འགོག་པའི་རིགས་པས་དགག་བྱ་ལ་ཁྱད་པར་ཅི་ཡང་སྦྱར་མི་དགོས་པར་སྐྱེ་འགག་དང་བཅིངས་གྲོལ་སོགས་འགོག་པར་འདོད་པ་ལ་རྒྱུ་མཚན་ཡང་དག་པ་ཅི་ཡང་མེད་ དོ། །དེས་ན་རང་བཞིན་འགོག་པའི་རིགས་པས་རྒྱུ་འབྲས་འགོག་ན་ནི་རང་བཞིན་མེད་པ་ལ་འབྱུང་འཇིག་སོགས་མི་རུང་བར་འདོད་པ་ཡིན་པས་དེ་ལྟ་ན། གལ་ཏེ་འདི་དག་ཀུན་སྟོང་ན། །འབྱུང་བ་མེད་ཅིང་འཇིག་པ་མེད། །འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་པོ་རྣམས། །ཁྱོད་ལ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར། །ཞེས་སོགས་རབ་བྱེད་ཉེར་བཞི་པ་ནས་དངོས་སྨྲའི་རྩོད་པ་བཀོད་པ་དང༌། གལ་ཏེ་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི། །རང་བཞིན་ཀུན་ལ་ཡོད་མིན་ན། །ཁྱོད་ཀྱི་ཚིག་ཀྱང་རང་བཞིན་མེད། །རང་བཞིན་ལྡོག་པར་མི་ནུས་སོ། །ཞེས་རྩོད་ཟློག་ནས་དངོས་པོར་སྨྲ་བའི་རྩོད་པ་བཀོད་པ་དང་ཁྱད་པར་ཅི་ཡང་མེད་པ་ཤིན་ཏུ་གསལ་བ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་མི་སྟོང་གཉིས་ཀ་ལ་འབྱུང་འཇིག་སོགས་མི་རུང་བ། ཁོ་བོ་ཅག་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་མི་སྟོང་གང་དུའང་ཁས་མི་ལེན་པས་སྐྱོན་མེད་དོ་སྙམ་ན། དེ་ནི་གཞུང་གི་དོན་དུ་གཏན་མི་རུང་སྟེ། འགྲེལ་པ་ཚིག་གསལ་ལས། ཁོ་བོ་ཅག་ལ་འབྱུང་འཇིག་སོགས་མི་འཐད་པའི་སྐྱོན་མེད་པར་མ་ཟད་བདེན་པ་བཞི་ལ་སོགས་པ་འཐད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྒྲུབས་ཤིང༌། རྩ་བར་ཡ
Chinese
如果有人说，是用遮止自性的理性能遮止（轮回），那么，既然安立了无自性者的系缚解脱和生灭等，为何没有遮止呢？请好好思考！如果论主的观点是，系缚解脱等轮涅的安立都是名言，而我也在名言中承认这些，所以没有过失，这样想是不合理的。因为，论主月称的观点是，即使在名言中，法也都没有以自性成立的自性，你也承认这一点。这样一来，因为遮止自性的理性能在名言中也遮止自性，并且因为你认为遮止自性的理性能遮止系缚解脱等，所以在名言中也遮止了系缚解脱等，这一点非常清楚。总之，如果认为无自性和系缚解脱、生灭等相违，那么，在自性空性的空性中，一切轮涅的安立都不合理，无论在胜义谛还是世俗谛中都不行，这样你就遮止了中观派独有的特点。如果不认为这些相违，那么，遮止自性的理不需要对所遮对象作任何区分，而认为遮止生灭和系缚解脱等，没有任何正确的理由。因此，如果遮止自性的理能遮止因果，那么就是认为无自性者不应有生灭等，如果这样认为，那么：如果这一切皆空，则无生亦无灭，如是则于汝，四圣谛亦无。等等，从《回诤论》第二十四品中安立有实宗的辩论，以及：如果一切事物，自性皆非有，汝语亦无性，不能遮遣他。通过反驳来安立有实宗的辩论，没有任何区别，这一点非常清楚。如果认为无论自性空还是不空，都不应有生灭等，而我们既不承认自性空也不承认不空，所以没有过失，这样想在经论的意义上是完全不合理的。因为在《显句论》中说：我们不但没有不应有生灭等的过失，而且还成立了应有四圣谛等。并且在根本颂中也说。
English
If someone says that it is the reasoning that prevents inherent existence that prevents [saṃsāra], then, since bondage and liberation, arising and ceasing, etc., are posited for that which lacks inherent existence, why has it not been prevented? Please think carefully! If the master's view is that the arrangements of saṃsāra and nirvāṇa, such as bondage and liberation, are all nominal, and I also accept them nominally, so there is no fault, that is not reasonable. Because, the view of Master Candrakīrti is that even nominally, dharmas do not have inherent existence established by their own nature, and you also accept this. In that case, since the reasoning that prevents inherent existence can also prevent inherent existence nominally, and because you think that the reasoning that prevents inherent existence can also prevent bondage and liberation, etc., it is very clear that bondage and liberation, etc., are also prevented nominally. In short, if you think that inherent existence and bondage and liberation, arising and ceasing, etc., are contradictory, then in the emptiness that is empty of inherent existence, all the arrangements of saṃsāra and nirvāṇa are unreasonable, whether in the ultimate truth or the conventional truth, so you have prevented the unique characteristic of the Madhyamaka school. If you do not think that these are contradictory, then the reasoning that prevents inherent existence does not need to make any distinction to the object to be prevented, and there is no correct reason to think that it prevents arising and ceasing and bondage and liberation, etc. Therefore, if the reasoning that prevents inherent existence can prevent cause and effect, then it is thought that those without inherent existence should not have arising and ceasing, etc. If you think so, then: If all this is empty, there is neither arising nor ceasing, then for you, the four noble truths are also non-existent. And so on, from the twenty-fourth chapter of the Vigrahavyāvartanī, the debate of the realists is established, and: If all things, by nature, are not present in all, your words are also without nature, and cannot refute others. There is no difference between establishing the debate of the realists by refuting, which is very clear. If you think that whether inherently empty or not empty, there should be no arising and ceasing, etc., and we do not admit either inherently empty or not empty, so there is no fault, then this is completely unreasonable in terms of the meaning of the scriptures. Because in the Prasannapadā it is said: Not only do we not have the fault of not having arising and ceasing, etc., but we also establish that we should have the four noble truths, etc. And in the root text it also says.
Tibetan
ང་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པའི་ཕྱོགས་ལ་དེ་དག་རུང་བ་དང་མི་སྟོང་པའི་ཕྱོགས་ལ་མི་རུང་བར་ལེགས་པར་ཕྱེ་ནས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་དང༌། དབུ་མ་ལ་འཇུག་པ་ལས་ཀྱང༌། དངོས་པོ་སྟོང་པ་གཟུགས་བརྙན་ལ་སོགས་པ། །ཚོགས་ལ་ལྟོས་རྣམས་མ་གྲགས་པ་ཡང་མིན། །ཇི་ལྟར་དེར་ནི་གཟུགས་བརྙན་སོགས་སྟོང་ལས། །ཤེས་པ་དེ་ཡི་རྣམ་པ་སྐྱེ་འགྱུར་ལྟར། །དེ་བཞིན་དངོས་ པོ་ཐམས་ཅད་སྟོང་ན་ཡང༌། །སྟོང་ཉིད་དག་ལས་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་བཅིངས་གྲོལ་སོགས་རིགས་པས་འགོག་ན་དོན་དམ་དུ་དགག་པ་བྱེད་པ་མི་རུང་བས་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་དགག་དགོས་ལ། དེའི་ཚེ་ཐ་སྙད་དུ་ཡང་འཁོར་འདས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་ཐམས་ཅད་འགོག་པ་དེ་འདྲ་བའི་དབུ་མ་པ་དེ་ནི་སྔོན་མེད་པ་ཞིག་གོ །གསུམ་པ་དེ་ལ་དབུ་མ་པས་ལན་ཇི་ལྟར་བཏབ་པ་ནི། དངོས་པོ་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་ན་འཁོར་འདས་ཀྱི་རྒྱུ་འབྲས་བཞག་ཏུ་མི་རུང་བར་རྩོད་པ་འདི་ལ། མགོན་པོ་ཀླུ་སྒྲུབ་ནི། དབུ་མ་པས་ཕར་ལ་འཕང་རྒྱུའི་སྐྱོན་ཚུར་ལ་འཕངས་པ་ཡིན་པས་བཟློག་ནས་སྐྱོན་འཕེན་པར་བཞེད་པ་ཡིན་ཏེ། རྩ་ཤེའི་རབ་བྱེད་ཉེར་བཞི་པ་ལས། ཁྱོད་ནི་རང་གི་སྐྱོན་རྣམས་ནི། །ང་ལ་སྐྱོན་དུ་སྒྱུར་བྱེད་པ། །རྟ་ལ་མངོན་པར་ཞོན་བཞིན་དུ། །རྟ་ཉིད་བརྗེད་པར་གྱུར་པ་བཞིན། །གལ་ཏེ་དངོས་རྣམས་རང་བཞིན་ལས། །ཡོད་པར་རྗེས་སུ་ལྟ་བྱེད་ན། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན་དངོས་པོ་ཀུན། །རྒྱུ་རྐྱེན་མེད་པར་ཁྱོད་ལྟ་འོ། །ཞེས་དང༌། གལ་ཏེ་འདི་ཀུན་མི་སྟོང་ན། །འབྱུང་བ་མེད་ཅིང་འཇིག་པ་མེད། །འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་པོ་རྣམས། །ཁྱོད་ལ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར། །ཞེས་སོགས་ཀྱིས་གསུངས་སོ། །དེས་ན་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་མེད་ན་གཞན་ཅི་ཞིག་ཡོད་ཅེས་སྨྲ་བ་འདིས་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་མྱུ་གུ་རང་བཞིན་མེད་པ་དང་མྱུ་གུ་མེད་པ་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་མ་ཕྱེད་པར་གསལ་ལ། དེའི་ཕྱིར་མྱུ་གུ་ཡོད་པ་དང་མྱུ་གུ་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པ་གཉིས་ཀྱང་མི་ཕྱེད་པས། ཡོད་ན་ རང་གི་ངོ་བོས་ཡོད་པ་དང༌། རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པ་མེད་ན་མེད་པར་འདོད་པར་གསལ་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པ་འགོག་པའི་རིགས་པས་ཡོད་ཙམ་དང་སྐྱེ་བ་དང་འགག་པ་ཙམ་ལ་སོགས་པ་ཅིའི་ཕྱིར་འགེགས་པར་སྨྲ། དེ་ལྟར་ཇི་སྲིད་དུ་མྱུ་གུ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཡོད་པར་འདོད་པ་དེ་སྲིད་དུ་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པའི་ཡོད་པར་སྨྲ་ལ། རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པ་གཏན་མེད་ན་གཏན་མེད་དུ་སྨྲ་ན་ནི་མཐའ་གཉིས་སུ
Chinese
因为已经很好地区分了自性空的那方面是行得通的，而非空的那方面是行不通的，所以这样说了。如《入中论》中也说：“事物空性如影像等，依赖聚合者，亦非不显现。如彼处影像等虽是空，然从彼生起识之行相。如是诸法虽皆是空性，然能从中生起一切法。”因此这样说了。此外，如果用理证来遮止系缚解脱等，是不允许在胜义谛中进行遮止的，所以必须在世俗谛中进行遮止。那时，如果连名言中也遮止一切轮回涅槃的安立，那么这样的中观派是前所未有的。第三，中观派如何回答这个问题呢？如果事物自性空，那么轮回涅槃的因果就无法安立，对于这个争论，圣者龙树认为，中观派是将对方抛过来的过失又抛了回去，所以主张反过来抛出过失。如《中论》第二十四品中说：“汝以自过失，翻为我过失，如人乘于马，而复忘其马。若汝随顺见，诸法自性有，是则一切法，汝应无因见。”又说：“若此一切非空性，则无生亦无灭，圣者四谛法，于汝则为无。”等等。因此，如果说没有以自性成立的自性，那还有什么呢？这样说的人，无疑是没有区分芽自性空和没有芽这两者的差别。因此，他也没有区分有芽和芽以自性成立这两者，所以很明显，他认为如果存在，就是以自性存在；如果自性成立不存在，就是不存在。如果不是这样，那么用遮止自性成立的理证，为什么要遮止仅仅是存在、生起和灭亡等等呢？这样，只要认为有芽等等存在，就说成是以自性成立的存在；如果自性成立完全不存在，就说成是完全不存在，这才是落入了二边。
English
Because it has been well distinguished that those aspects of emptiness by nature are feasible, and those aspects of non-emptiness are not feasible, so it is said. As it is also said in the "Entering the Middle Way": "Empty things such as images, etc., which depend on aggregates, are also not non-manifest. Just as in that place, images, etc., are empty, yet from them arises the appearance of consciousness. Likewise, although all things are empty, they can arise from emptiness." Therefore, it is said. Furthermore, if one uses reasoning to refute bondage, liberation, etc., it is not permissible to refute in the ultimate truth, so one must refute in the conventional truth. At that time, if even in name, all the establishments of samsara and nirvana are refuted, then such a Madhyamika is unprecedented. Third, how does the Madhyamika answer this question? If things are empty by nature, then the cause and effect of samsara and nirvana cannot be established. Regarding this dispute, the Protector Nagarjuna believes that the Madhyamika is throwing back the fault that the other party threw over, so he advocates throwing back the fault in reverse. As it is said in the twenty-fourth chapter of the "Root Wisdom": "You turn your own faults into my faults, like a person riding a horse, and then forgetting the horse itself. If you follow and see that all things have self-nature, then you should see all things without cause and condition." It also says: "If all this is not emptiness, then there is no birth and no destruction, and the four noble truths will be non-existent for you." and so on. Therefore, if one says that there is no self-nature established by its own essence, then what else is there? Those who say this undoubtedly do not distinguish between the difference between the emptiness of a sprout's self-nature and the absence of a sprout. Therefore, he also does not distinguish between the existence of a sprout and the establishment of a sprout by its own essence, so it is clear that he believes that if it exists, it exists by its own essence; if the establishment of self-nature does not exist, then it does not exist. If this is not the case, then why use the reasoning that refutes the establishment of self-nature to refute mere existence, arising, and ceasing, etc.? In this way, as long as one believes that sprouts, etc., exist, one speaks of existence established by its own essence; if the establishment of self-nature is completely non-existent, one speaks of complete non-existence, which is falling into two extremes.