Tibetan
ཉིད་ཀྱིས་ཕུང་པོ་རང་བཞིན་མེད་དོ་སྙམ་དུ་མི་འཛིན་ཀྱང་། བློ་དེས་གཞན་ལ་ལྟོས་མེད་དུ་ཕུང་པོ་རང་བཞིན་མེད་པར་ངེས་པའི་ངེས་ཤེས་འདྲེན་ནུས་པས་ན། ཕུང་པོ་ལ་རང་བཞིན་སྒྲོ་འདོགས་པའི་སྒྲོ་འདོགས་གཅོད་པར་ནུས་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་གང་ཟག་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་པའི་ཚེ། ཕུང་པོའང་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་པར་གསུངས་སོ། །འདི་ཡང་བུདྡྷ་པཱ་ལི་ཏ་ལས། འདི་ལྟར་བདག་ཅེས་བྱ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་བདག་གི་ཞེས་བྱ་ན། བདག་དེ་ཡང་མེད་དེ། དེ་མེད་ན་དེའི་འདི་ ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་ཇི་ལྟར་འཐད་པར་འགྱུར། ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། དཔེར་ན་མོ་གཤམ་གྱི་བུ་མི་སྲིད་པར་ངེས་པ་ན་བློ་དེས་དེའི་རྣ་བ་ལ་སོགས་པ་མེད་དོ་སྙམ་དུ་མི་འཛིན་ཀྱང་དེའི་རྣ་བ་ཡོད་པར་འཛིན་པའི་སྒྲོ་འདོགས་གཅོད་ནུས་པ་ལྟར། བདག་དེ་ཁོ་ནར་མེད་པར་ངེས་ན་དེའི་མིག་ལ་སོགས་པ་དེ་ཁོ་ནར་ཡོད་པར་འཛིན་པ་ལྡོག་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་རང་སྡེ་གང་ཟག་བཏགས་ཡོད་དུ་འདོད་པའི་དངོས་པོར་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་གང་ཟག་དོན་དམ་པར་གྲུབ་པར་མི་འདོད་པས། དེ་དག་གིས་ཀྱང་མིག་ལ་སོགས་པ་རྣམས་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་མིག་དང་མྱུ་གུ་ལ་སོགས་པའི་རགས་པ་རྣམས་དེ་དག་གིས་བཏགས་ཡོད་དུ་འདོད་པས་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟའོ་སྙམ་ན། དེ་ལྟར་འདོད་ན་རང་གི་ཁས་བླངས་པ་དང་ཡང་འགལ་ལ། མྱུ་གུ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་བདེན་མེད་དུ་བསྒྲུབ་མི་དགོས་པར་འགྱུར་བ་དང་། དགེ་མི་དགེའི་ལས་ལམ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ༌ཡང་རྒྱུན་ལ་འཇོག་ཅིང༌། རྒྱུན་ཡང་རང་བཞིན་མེད་པར་འདོད་ན། འགྲེལ་པ་དོན་གསལ་ལས། རྨི་ལམ་དང་འདྲ་བ་ཉིད་ཡིན་ན་མི་དགེ་བ་བཅུ་དང་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་མེད་པས་གཉིད་མ་ལོག་པའི་གནས་སྐབས་ན༌ཡང་གཉིད་ལོག་པའི་གནས་སྐབས་བཞིན་དུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནམ། ཞེས་དེ་དག་རྨི་ལམ་དང་འདྲ་བའི་བདེན་མེད་དུ་དབུ་མ་པས་སྨྲས་པ་ལ་རྒོལ་བའི་དོན་མེད་དོ། །དེས་ན་དངོས་པོར་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱི་རང་ལུགས་ཀྱི་དོན་དམ་དང་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་གྲུབ་མ་གྲུབ་ དང་དབུ་མ་པའི་ལུགས་ཀྱི་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་དུ་གྲུབ་མ་གྲུབ་རྣམས་ཆེས་མི་མཐུན་པས། དེ་དག་གིས་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་འདོད་པ་རྣམས་དབུ་མ་པས་གཞལ་ན་དོན་དམ་དུ་གྲུབ་པ་དང༌། དེ་དག་གིས་དོན་དམ་པར་གྲུབ་པར་འདོད་པ་རྣམས་དབུ་མ་པ་ལྟར་ན་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་གྲུབ་པར་འགྱུར་བ་ལ་འགལ་བ་ཅི་ཡང་མེད་པས་དེ་རྣམས་ཕྱེད་པར་བྱའོ། །གཞ
Chinese
即使您不认为蕴是无自性的，但由于该心识能够无需依赖他者而引出蕴无自性的定解，因此它能够断除对蕴执著自性的增益。因此，当证悟到补特伽罗无自性时，据说也能证悟到蕴无自性。对此，可以参考佛护（Buddhapālita）的观点：“如果存在我，那么就应该存在我的所有物。然而，我本身并不存在，如果我不存在，那么又怎么会有‘这是我的’这种说法呢？”例如，当确定石女的儿子不可能存在时，虽然该心识不会认为石女儿子的耳朵等不存在，但它能够断除认为石女儿子有耳朵的增益。同样，如果确定我本身不存在，那么认为我的眼睛等存在的执著也会随之消失。那么，自宗中那些认为补特伽罗是假立存在的有实宗论者，他们也不认为补特伽罗是胜义存在的，那么他们也能证悟到眼睛等无自性吗？如果那样的话，眼睛和幼芽等粗大的事物，由于他们也认为是假立存在的，因此也能证悟到无自性了。如果您这样认为，那么这样认为就与您自己的承诺相违背了，而且也不需要去论证幼芽等是无实有的了。善与非善的业道也完全被安立在相续之上，如果相续也被认为是无自性的，那么如《释论·义明》中所说：“如果一切都如梦一般，那么由于没有不善业和布施等，难道未入睡的状态也和入睡的状态一样了吗？”因此，对那些认为一切都如梦一般无实有的中观宗进行反驳是没有意义的。因此，有实宗论者自己宗派的胜义和世俗的成立与不成立，与中观宗的世俗和胜义的成立与不成立是截然不同的。因此，如果用中观宗的观点来衡量有实宗论者所认为的世俗，那么就会变成胜义成立的；而有实宗论者所认为的胜义成立的，按照中观宗的观点来看，就会变成世俗成立的，这没有任何矛盾，因此应该区分这些。
English
Even if you don't think that the aggregates are without inherent existence, since that mind can bring forth a definite understanding that the aggregates are without inherent existence without relying on others, it can cut off the superimposition of clinging to the inherent existence of the aggregates. Therefore, when one realizes the lack of inherent existence of a person, it is said that one also realizes the lack of inherent existence of the aggregates. In this regard, one can refer to the view of Buddhapālita: "If there is an 'I,' then there should be possessions of 'mine.' However, the 'I' itself does not exist. If the 'I' does not exist, then how can there be a statement like 'this is mine'?" For example, when it is certain that the son of a barren woman cannot exist, although that mind does not think that the ears, etc., of the barren woman's son do not exist, it can cut off the superimposition of thinking that the barren woman's son has ears. Similarly, if it is certain that the 'I' itself does not exist, then the clinging to the existence of my eyes, etc., will also disappear. Then, do those proponents of substantial existence in our own school who believe that persons are nominally existent also realize that the eyes, etc., are without inherent existence, since they do not believe that persons are ultimately existent? If so, then gross things like eyes and sprouts, etc., since they also believe are nominally existent, will also be realized to be without inherent existence. If you think so, then thinking so contradicts your own commitment, and there will be no need to prove that sprouts, etc., are unreal. The paths of virtuous and non-virtuous actions are also fully established on the continuum, and if the continuum is also considered to be without inherent existence, then, as stated in the Commentary Meaningful to Behold: "If everything is like a dream, then since there are no non-virtuous actions and generosity, etc., wouldn't the state of not being asleep be the same as the state of being asleep?" Therefore, it is meaningless to refute those Madhyamikas who consider everything to be unreal like a dream. Therefore, the establishment and non-establishment of ultimate and conventional truths in the system of proponents of substantial existence are completely different from the establishment and non-establishment of conventional and ultimate truths in the system of Madhyamikas. Therefore, if one measures what the proponents of substantial existence consider to be conventional from the perspective of the Madhyamikas, then it will become ultimately established; and what the proponents of substantial existence consider to be ultimately established, from the perspective of the Madhyamikas, will become conventionally established. There is no contradiction in this, so these should be distinguished.
Tibetan
ན་ཡང་དེ་དག་གི་གང་ཟག་བཏགས་ཡོད་དང་སློབ་དཔོན་འདིའི་གང་ཟག་བཏགས་ཡོད་གཉིས་མིང་འདྲ་ཡང་དོན་མི་འདྲ་སྟེ། སློབ་དཔོན་འདི་ནི་དེ་དག་ལ་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ལྟ་བ་མེད་པར་བཞེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་མ་རྟོགས་ན་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་མ་རྟོགས་པར་བཞེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཕུང་པོ་རྫས་ཡོད་ཀྱི་གྲུབ་མཐའ་མ་དོར་བར་དུ་གང་ཟག་ཀྱང་རྫས་ཡོད་དུ་འཛིན་པར་སློབ་དཔོན་འདི་བཞེད་པས་དེ་དག་གིས་གང་ཟག་དོན་དམ་པར་མེད་པར་རྟོགས་པ་མིན་ནོ། །གཉིས་པ་དེ་ཁོ་ན་གཏན་ལ་དབབ་པ་དངོས་ལ་གསུམ། རིགས་པའི་དགག་བྱ་ངོས་བཟུང་བ་དང༌། དེ་འགོག་པ་དེ་ཐལ་རང་གང་གིས་བྱེད་པ་དང༌། བྱེད་པ་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་ལྟ་བ་རྒྱུད་ལ་བསྐྱེད་པའི་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། དགག་བྱ་ལེགས་པར་ངོས་ཟིན་དགོས་པའི་རྒྱུ་མཚན་དང༌། དགག་བྱ་ངོས་མ་ཟིན་པར་འགོག་པའི་གཞན་ལུགས་དགག་པ་དང༌། རང་གི་ལུགས་ཀྱི་དགག་བྱ་ངོས་འཛིན་པའི་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི། དཔེར་ན། གང་ཟག་འདི་མི་འདུག་སྙམ་དུ་ངེས་པ་ལ་མེད་རྒྱུའི་གང་ཟག་དེ་ཤེས་དགོས་པ་ལྟར། བདག་མེད་པ་ དང་རང་བཞིན་མེད་པ་ཞེས་པའི་དོན་ངེས་པ་ལའང་མེད་རྒྱུའི་བདག་དང་རང་བཞིན་དེ་ལེགས་པར་ངོས་ཟིན་དགོས་ཏེ། དགག་པར་བྱ་བའི་སྤྱི་ལེགས་པར་མ་ཤར་ན་དེ་བཀག་པའང་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་མི་ངེས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྤྱོད་འཇུག་ལས། བཏགས་པའི་དངོས་ལ་མ་རེག་པར། །དེ་ཡི་དངོས་མེད་འཛིན་མ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་དགག་བྱའི་མི་འདྲ་བའི་ཁྱད་པར་ནི་མཐའ་ཡས་ཀྱང་དགག་བྱ་མདོར་བསྡུས་པའི་རྩ་བ་ནས་བཀག་ན་དགག་བྱ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཁེགས་པར་འགྱུར་རོ། །འདི་ཡང་དགག་བྱའི་གནད་མཐར་གཏུགས་པའི་ཕྲ་བ་ནས་མ་ཁེགས་པར་ལྷག་མ་ལུས་ན་ཡོད་པའི་མཐར་ལྟུང་ཞིང༌། དངོས་པོར་མངོན་པར་ཞེན་པ་བསྐྱེད་པས་སྲིད་པ་ལས་གྲོལ་བར་མི་ནུས་སོ། །ཧ་ཅང་ཐལ་ཆེས་ནས་དགག་པར་བྱ་བའི་ཚོད་མ་ཟིན་པར་བཀག་ན་ནི་རྒྱུ་འབྲས་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་རིམ་པ་སུན་ཕྱུང་བས་ཆད་པའི་མཐར་ལྟུང་ཞིང་ལྟ་བ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ངན་འགྲོར་འཁྲིད་པར་བྱེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་དགག་བྱ་ལེགས་པར་ངོས་ཟིན་པ་གལ་ཆེ་སྟེ། འདི་ངོས་མ་ཟིན་ན་ཡང་ན་རྟག་ལྟ་དང་ཡང་ན་ཆད་ལྟ་གདོན་མི་ཟ་བར་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་དགག་བྱ་ངོས་མ་ཟིན་པར་འགོག་པའི་གཞན་ལུགས་དགག་པ་ལ་གཉིས། དགག་བྱ་ངོས་འཛིན་ཧ་ཅང་ཁྱབ་ཆེས་པ་དགག་པ་དང༌། དགག་བྱ་ངོས་འཛིན་ཁྱབ་ཆུངས་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། འདོད་པ་བརྗོད་པ་དང
Chinese
然而，那些人所安立的补特伽罗和这位论师所安立的补特伽罗，虽然名称相同，但意义不同。这位论师认为他们没有证悟补特伽罗无我的见解，因为他们认为如果没有证悟法无我，就不会证悟补特伽罗无我。因此，这位论师认为，在没有舍弃蕴是实有的宗派之前，补特伽罗也被认为是实有的。所以，他们并没有证悟补特伽罗在胜义中不存在。第二，真实地确定这一点实际上有三个方面：确定以理智所应破斥的对象；破斥它，以及以推论还是自证的方式进行破斥；以及依靠这种破斥，在相续中生起见解的方式。第一点有三个方面：必须很好地确定所应破斥的对象的原因；驳斥在没有确定所应破斥的对象的情况下进行破斥的其他观点；以及确定自己宗派所应破斥的对象的方式。第一点是：例如，就像要确定“这个人不存在”的想法，就必须了解所要否定的这个人一样，要确定“无我”和“无自性”的含义，也必须很好地确定所要否定的我和自性。因为，如果没有清楚地认识到所要破斥的总体，那么对它的破斥也不一定是正确的。如《入行论》中所说：“未触及假立之事物，则彼之无实不可执。”因此，所要破斥的不同之处虽然是无限的，但如果从根本上破斥了所要破斥的要点，那么所有的所要破斥也都会被破斥。同样，如果没有从所要破斥的关键之处，也就是最细微之处进行破斥，而留下剩余，那么就会堕入有边的极端，并且会产生对事物的执着，因此无法从轮回中解脱。如果过于极端，在没有把握所要破斥的限度的情况下进行破斥，那么就会推翻因果缘起的次第，从而堕入断灭的极端，并且这种见解本身就会导致堕入恶趣。因此，很好地确定所要破斥的对象非常重要，因为如果没有确定这一点，那么肯定会产生常常见或者断灭见。第二，驳斥在没有确定所要破斥的对象的情况下进行破斥的其他观点，分为两点：驳斥所要破斥的对象确定得过于宽泛，以及驳斥所要破斥的对象确定得过于狭隘。第一点分为两点：陈述观点，以及
English
However, the person posited by those individuals and the person posited by this teacher, although the names are the same, the meanings are different. This teacher believes that they do not have the view of realizing the selflessness of the person, because they believe that if one does not realize the selflessness of phenomena, one will not realize the selflessness of the person. Therefore, this teacher believes that as long as the tenet of the aggregates being substantially existent is not abandoned, the person is also apprehended as substantially existent. Therefore, they have not realized that the person does not exist ultimately. Second, actually ascertaining that very thing has three aspects: identifying the object to be refuted by reasoning; refuting it, and whether that is done by consequence or by self-establishment; and the way in which the view is generated in the mindstream based on that action. The first has three aspects: the reason why the object to be refuted must be well identified; refuting the views of others who refute without identifying the object to be refuted; and the way of identifying the object to be refuted according to one's own system. The first is: For example, just as in order to ascertain the thought that 'this person does not exist,' one must know the person to be negated, so also in order to ascertain the meaning of 'selflessness' and 'absence of inherent existence,' one must well identify the self and inherent existence to be negated. For, if the general object to be refuted is not clearly apparent, then the refutation of it is also not necessarily correct. As it is said in the Bodhicaryāvatāra: 'Without touching the imputed entity, there is no apprehension of its non-entity.' Therefore, although the differences in what is to be refuted are limitless, if the root of what is to be refuted is refuted in brief, then all that is to be refuted will also be refuted. Likewise, if one does not refute from the subtle point of reaching the key point of what is to be refuted, and leaves a remainder, then one will fall to the extreme of existence, and since it generates attachment to things, one will not be able to be liberated from samsara. If one is too extreme and refutes without grasping the limit of what is to be refuted, then one will overturn the order of cause and effect and dependent origination, thereby falling to the extreme of nihilism, and that very view will lead one to bad migrations. Therefore, it is very important to identify the object to be refuted well, because if one does not identify this, then one will inevitably generate either the view of permanence or the view of annihilation. Second, refuting the views of others who refute without identifying the object to be refuted has two aspects: refuting the identification of the object to be refuted as being too broad, and refuting the identification of the object to be refuted as being too narrow. The first has two aspects: stating the assertion, and