Chinese
因为《中观庄严论》和《光明论》中都这样说过。其他的大中观派，认为仅仅是理智所断绝的意义不是胜义谛，所以不好。对此，益西德大师说：圣父子阿阇黎在造中观论著时，没有明确说明外境存在与否的道理。之后，阿阇黎善护驳斥了唯识宗的观点，确立了世俗中外境存在的观点。之后，寂护阿阇黎依靠瑜伽行派的论典，创立了一种不同的中观学说，即在世俗中否定外境，在胜义中说明心无自性，因此出现了两种中观派。前者被称为随经部行中观派，后者被称为随瑜伽行中观派。这种说法似乎符合历史的顺序。然而，月称阿阇黎虽然认为世俗中外境存在，但不与其他宗派的观点相符，因此不能称为随经部行派。同样，认为与毗婆沙宗相同也是极不合理的。雪域的后弘期的学者们，将中观派分为应成派和自续派，这种说法与《明句论》相符，不认为是自创的。因此，世俗中对外境的承认与否是确定的，而从在相续中生起证悟空性的见解的方式来命名，也一定是应成派和自续派。那么，这些阿阇黎们追随谁的足迹来寻求圣父子的意趣呢？似乎是追随了至尊阿底峡尊者主要遵循月称阿阇黎的宗风，因此这个窍诀的历代上师们也主要遵循这个宗风。月称阿阇黎认为，在《根本慧论》的注释者中，佛护阿阇黎完整地阐释了圣者的意趣，因此以该宗风为基础，也采纳了善护阿阇黎的许多善说，并驳斥了其中稍微不合理的地方，从而阐释了圣者的意趣。
English
Because both the Madhyamakalankara and the Aloka state this. Other great Madhyamikas do not consider the mere meaning of cutting off elaboration by reason to be the ultimate truth, so it is not good. On this, Master Yeshe De says: When the noble father and son Acharyas composed the Madhyamika treatises, they did not clearly state the principle of whether external objects exist or not. After that, Acharya Lekdenjye refuted the Yogacara-only doctrine and established the principle that external objects exist in conventional truth. Then, Acharya Shantarakshita, relying on the Yogachara treatises, created a different Madhyamika system that shows that there are no external objects in conventional truth and that the mind has no self-nature in ultimate truth, so two kinds of Madhyamikas arose. The former is called the Sutra-following Madhyamika, and the latter is called the Yoga-following Madhyamika. This explanation seems to reflect the order of events. However, Acharya Chandrakirti believes that external objects exist in conventional truth, but he does not conform to the views of other philosophical schools, so he cannot be called a Sutra-following school. Similarly, it is very unreasonable to think that he agrees with the Vaibhashika school. The scholars of the later dissemination in the land of snow call the Madhyamikas the Prasangika and the Svatantrika, which is in accordance with the Clear Words and is not considered self-made. Therefore, whether or not to accept external objects in conventional truth is certain, and even if we name them according to the way of generating the view of realizing emptiness in the mind, they must be Prasangika and Svatantrika. So, which of these Acharyas did they follow to seek the intention of the noble father and son? It seems that they followed the great Lord Atisha, who mainly followed the tradition of Acharya Chandrakirti, so the great lineage lamas of this instruction also mainly uphold that tradition. Acharya Chandrakirti saw that among the commentators on the Root Wisdom, Acharya Buddhapalita fully explained the intention of the noble one. Therefore, he based himself on that tradition, and also took many good explanations from Acharya Lekdenjye, and refuted those that seemed slightly unreasonable, and thus explained the intention of the noble one.
Tibetan
སློབ་དཔོན་འདི་གཉིས་ཀྱི་འགྲེལ་པ་རྣམས་ནི་འཕགས་པ་ཡབ་སྲས་ཀྱི་གཞུང་འཆད་པ་ལ་ཆེས་ཕུལ་དུ་བྱུང་བར་མཐོང་བས་ན། འདིར་ནི་སློབ་དཔོན་སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་དང་དཔལ་ལྡན་ཟླ་བ་གྲགས་པའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་འཕགས་པའི་དགོངས་པ་གཏན་ལ་དབབ་པར་བྱའོ། །གསུམ་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ ལྟ་བ་གཏན་ལ་འབེབས་པའི་ཚུལ་ལ་གཉིས། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་འཇུག་པའི་རིམ་པ་དང༌། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གཏན་ལ་དབབ་པ་དངོས་སོ། །དང་པོ་ནི། འདིར་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ནི་གང་ཡིན། དེ་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་ཐབས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་འཇུག་པའང་ཇི་འདྲ་ཞིག་གི་སྒོ་ནས་འཇུག་པ་ཡིན་སྙམ་ན། ཕྱི་དང་ནང་གི་ཆོས་སྣ་ཚོགས་པ་དེ་ཁོ་ན་མ་ཡིན་བཞིན་དུ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་སྣང་བ་འདི་ཐམས་ཅད་བག་ཆགས་དང་བཅས་པ་ཉེ་བར་ཞི་བས། བདག་དང་བདག་གིར་འཛིན་པ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཟད་པ་ནི་འདིར་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཆོས་ཀྱི་སྐུའོ། །དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་ཇི་ལྟར་འཇུག་པའི་རིམ་པ་ནི། དང་པོར་འཁོར་བའི་ཉེས་སྐྱོན་བསམས་ནས་ཡིད་སུན་ཏེ། དེ་ལ་འདོར་འདོད་སྐྱེས་པ་ཞིག་དགོས། དེ་ནས་དེ་རྒྱུ་མ་ལོག་ན་མི་ལྡོག་པར་མཐོང་ནས། འཁོར་བའི་རྩ་བ་གང་ཡིན་སྙམ་སྟེ་དེའི་རྩ་བ་རྩད་བཅད་ནས། འཇིག་ལྟའམ་མ་རིག་པ་འཁོར་བའི་རྩ་བར་འགྲོ་ལུགས་ལ་ངེས་པ་གཏིང་ཐག་པ་ནས་འདྲོངས་ནས། དེ་སྤོང་བར་འདོད་པ་བཅོས་མ་མ་ཡིན་པ་སྐྱེས་པ་ཞིག་དགོས། དེ་ནས་འཇིག་ལྟ་ལྡོག་པ་དེ་དེས་བཟུང་བའི་བདག་མེད་པ་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་སྐྱེ་བ་ལ་རག་ལས་པར་མཐོང་ནས་བདག་དེ་དགག་དགོས་པར་མཐོང་སྟེ། བདག་དེ་ཡོད་པ་ལ་གནོད་བྱེད་དང་མེད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་ལུང་དང་རིགས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ངེས་པ་རྙེད་པ་ཞིག་ཐར་པ་དོན་དུ་གཉེར་ན་མེད་པའི་ཐབས་མེད་དོ། །དེ་ལྟར་བདག་དང་བདག་གི་བ་ལ་རང་བཞིན་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པར་ངེས་པའི་ ལྟ་བ་རྙེད་ནས་དེའི་དོན་གོམས་པར་བྱས་པས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཐོབ་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་ཚིག་གསལ་ལས། གལ་ཏེ་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་དང་ལས་དང་ལུས་རྣམས་དང་བྱེད་པ་པོ་དང་འབྲས་བུ་རྣམས་ཏེ། འདི་དག་ཐམས་ཅད་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་དྲི་ཟའི་གྲོང་ཁྱེར་ལ་སོགས་པ་ལྟར་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མ་ཡིན་བཞིན་དུ་བྱིས་པ་རྣམས་ལ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པར་སྣང་བ་ཡིན་ན། ཡང་འདིར་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ནི་གང་ཞིག་ཡིན་ལ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་འཇུག་པའང་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན། བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། ནང་དང་ཕྱིའི་དངོས་པོ་མ་དམིགས་པས་ནང་དང་ཕྱི་ལ་བདག་ཏུ
Chinese
这两位论师的注释，在讲解圣者父子的论著方面，被认为是极其出色的。因此，在这里，我们将追随论师佛护和吉祥月称的足迹，来确定圣者的意旨。第三，关于确立空性的见解的方式，分为两部分：进入真如的次第，以及真实地确立真如。第一部分是：在这里，所要获得的真如涅槃是什么？获得它的方法，即进入真如，又是通过怎样的方式进入的呢？如果这样想，那么，外和内的各种法，虽然不是真如，却都显现为真如，这一切连同习气都寂灭，我与我所执着完全止息，这就是这里所要获得的真如法身。进入真如的次第是：首先，思维轮回的过患而厌烦，需要生起想要舍弃它的念头。然后，看到如果因不颠倒就不会返回，于是思考轮回的根本是什么，追查它的根源。对于我见或无明是轮回的根本的道理，需要从内心深处产生坚定的信念。需要生起想要舍弃它的真实无伪的念头。然后，看到我见止息依赖于生起证悟它所执着的无我的智慧，于是认为必须破斥我。如果想要获得解脱，就必须依靠成立我存在的妨害和成立我不存在的理证，从而获得定解。这样，对于我和我所，确定其丝毫自性也不存在之后， 通过修习所获得的见解，就能获得法身。正如《明句论》中所说：如果烦恼、业、身体、作者和果报等等，这一切都不是真如，然而，就像乾闼婆城等一样，虽然不是真如，却以真如的形象显现给孩童们。那么，这里什么是真如？以及如何进入真如呢？应当说：由于内外事物都不可得，因此内外都
English
The commentaries of these two teachers are considered to be outstanding in explaining the treatises of the noble father and son. Therefore, here, we will follow in the footsteps of the teachers Buddhapālita and Glorious Chandrakīrti to ascertain the intention of the noble ones. Third, regarding the manner of establishing the view of emptiness, there are two parts: the stages of entering into suchness, and actually establishing suchness. The first is: Here, what is the suchness of nirvāṇa to be attained? And how does one enter into suchness, the method of attaining it? If one thinks in this way, then all the various outer and inner dharmas, although not suchness, appear as suchness, and all of this, together with its habitual tendencies, is pacified. The grasping of self and what belongs to self is completely extinguished. This is the dharmakāya, the suchness to be attained here. The stages of entering into suchness are: First, one must contemplate the faults of saṃsāra and become disgusted, and one must have a desire to abandon it. Then, seeing that it will not turn back unless the cause is reversed, one thinks about what the root of saṃsāra is, and investigates its root. One must have a deep and firm conviction that the view of self or ignorance is the root of saṃsāra. One must have a genuine, unfeigned desire to abandon it. Then, seeing that the cessation of the view of self depends on the arising of the wisdom that realizes the selflessness of what it grasps, one sees that the self must be refuted. If one wants to attain liberation, one must rely on the scriptural statements and reasoning that harm the existence of the self and establish its non-existence, and thereby gain certainty. In this way, after determining that there is not even a little bit of inherent existence in self and what belongs to self, by familiarizing oneself with the meaning of the view that has been attained, one will attain the dharmakāya. As it says in the Clear Words: If the afflictions, actions, bodies, agents, and results, etc., all of these are not suchness, but like a city of gandharvas, etc., although not suchness, they appear to children in the form of suchness. Then, what is suchness here? And how does one enter into suchness? It should be said: Because inner and outer things are not found, therefore inner and outer are