Tibetan
པར་དག་པས་ཚུལ་ཁྲིམས་ཕུན་སུམ་ཚོགས། །ཞེས་བཀའ་སྩལ་ཏོ། །འཕགས་པ་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་དད་པ་བསྒོམ་པའི་མདོ་ལས་ཀྱང༌། རིགས་ཀྱི་བུ་ཤེས་རབ་ཉེ་བར་མི་གནས་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་དད་པ་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་ཇི་ལྟར་ཡང་འབྱུང་བར་ང་མི་སྨྲའོ་ཞེས་བཀའ་སྩལ་ཏོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གོ་རིམ་ངེས་པའི་ཚུལ་ནི། སྤྱོད་འཇུག་ལས། ཞི་གནས་རབ་ཏུ་ལྡན་པའི་ལྷག་མཐོང་གིས། །ཉོན་མོངས་རྣམ་པར་འཇོམས་པར་ཤེས་བྱས་ནས། །ཐོག་མར་ཞི་གནས་བཙལ་བྱ། ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། སྔོན་ལ་ཞི་གནས་བསྒྲུབས་ནས་དེ་ནས་དེ་ལ་བརྟེན་ཏེ་ལྷག་མཐོང་བསྒོམ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་འདི་སྙམ་དུ་སྒོམ་རིམ་དང་པོ་ལས། དེའི་དམིགས་པ་ལ་ངེས་པ་མེད་དོ། །ཞེས་ཞི་གནས་ཀྱི་དམིགས་པ་ལ་ངེས་པ་མེད་པར་གསུངས་ཤིང༌། སྔར་བཤད་པ་ལྟར་ཞི་གནས་ཀྱི་དམིགས་པ་ལ་ཆོས་ཅན་དང་ཆོས་ཉིད་གཉིས་ཡོད་པས་དང་པོ་བདག་མེད་པའི་དོན་གོ་བར་བྱས་ནས་དེ་ལ་དམིགས་ཏེ་བསྒོམས་པས། སེམས་གཞན་དུ་མི་གཡེང་བའི་ཞི་གནས་དང་སྟོང་ཉིད་ལ་དམིགས་པའི་ལྷག་མཐོང་གཉིས་ཀ་དུས་གཅིག་ཏུ་བསྐྱེད་པས་ཆོག་མོད། ཅིའི་ཕྱིར་སྔོན་ལ་ཞི་གནས་བཙལ་ནས་དེ་ ནས་ལྷག་མཐོང་སྒོམ་པར་བྱེད་ཅེ་ན། དེ་ལ་ཞི་གནས་ལྷག་མཐོང་གི་སྔོན་དུ་འགྲོ་ལུགས་ནི། བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ལྟ་བའི་གོ་བ་སྐྱེ་བ་ལ་ཞི་གནས་སྔོན་དུ་འགྲོ་མི་དགོས་ཏེ། ཞི་གནས་མེད་པ་ལའང་ལྟ་བ་སྐྱེ་བར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ལྟ་བ་དེ་ལ་ཡིད་འགྱུར་བའི་མྱོང་བ་སྐྱེ་བ་ལའང་ཞི་གནས་སྔོན་དུ་འགྲོ་མི་དགོས་ཏེ། ཞི་གནས་མེད་ཀྱང་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཡང་ཡང་དཔྱད་དེ་གོམས་པར་བྱས་པས་ཡིད་འགྱུར་བ་སྐྱེ་བར་མི་འགལ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། འགལ་ན་མི་རྟག་པ་དང་འཁོར་བའི་ཉེས་དམིགས་དང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྦྱོང་བ་ལའང་ཡིད་འགྱུར་བའི་མྱོང་བ་སྐྱེ་བ་ཞི་གནས་ལ་རག་ལས་པར་ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། རྒྱུ་མཚན་ཀུན་ནས་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་ཞི་གནས་ལྷག་མཐོང་ལ་དགོས་ལུགས་དེ་གང་ཡིན་སྙམ་ན། འདི་ལ་དགོངས་འགྲེལ་ནས། སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་དང་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་བསྒོམ་པ་དེ། ཇི་སྲིད་དུ་ལུས་སེམས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་བསྐྱེད་པར་མི་ནུས་པ་དེ་སྲིད་དུ་ལྷག་མཐོང་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཡིད་བྱེད་ཡིན་ལ། དེ་ལས་ཤིན་སྦྱངས་སྐྱེས་པ་ན་ལྷག་མཐོང་དུ་གསུངས་པས། ཞི་གནས་མ༌ཐོབ་ན་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དཔྱད་སྒོམ་ཇི་ཙམ་བྱས་ཀྱང་།
Chinese
以清净故，戒律得圆满。如是宣说。圣大乘信修经中也说：种姓之子，若智慧不亲近，菩萨众之大乘信，大乘如何生起，我不说。如是宣说。如是说之故。次第决定之理者，入行论云：止住极善之胜观，知能寂灭诸烦恼，故应最初求止住。如是说之故，先修止住，然后依彼而修胜观也。对此如是思：修次第初编中云：其所缘无决定。如是说止住之所缘无决定，如前所说，止住之所缘有法相与法性二者，故最初应先了知无我之义，然后缘彼而修，则心不散乱之止住与缘空性之胜观二者，同时生起即可。何故先求止住，然后修胜观耶？对此，止住先于胜观之行相者，生起证悟无我之见解之悟入，不需止住先导，以见无止住者亦能生起见解之故也。于彼见解生起转变心意之体验，亦不需止住先导，以虽无止住，然以各别思择之智慧，再三观察而串习故，生起转变心意不相违之故也。若相违者，则于无常与轮回之过患及修菩提心等，生起转变心意之体验，亦太过于依赖止住也，以理由一切皆同之故也。若尔，止住于胜观之所需之理为何耶？思及此，于此于解说意趣中云：各别思择之智慧，分别与极分别之修习者，如是若未能生起身心轻安，则如是为随顺胜观之作意，从彼生起轻安时，则说为胜观。故未得止住，则以各别思择之智慧，无论如何作分析之修习。
English
Because of purity, the precepts are perfectly complete. Thus it was declared. Also, in the Sutra on Cultivating Faith in the Noble Mahayana, it is said: "Son of good family, if wisdom does not draw near, I do not say that faith in the Mahayana of the Bodhisattvas, how it arises in the Mahayana." Thus it was declared. Therefore, it is said. The manner of determining the order is as follows: In the Bodhisattvacharyavatara, it says: "With the vipashyana that is fully endowed with shamatha, having known that it completely destroys the afflictions, one should first seek shamatha." As it is said, one should first accomplish shamatha, and then, relying on that, cultivate vipashyana. Regarding this, one might think: In the first stage of the Stages of Meditation, it says: "Its object is not definite." Thus, it is said that the object of shamatha is not definite. As explained earlier, since the object of shamatha has two aspects, the object of observation and the nature of reality, one should first understand the meaning of selflessness, and then meditate on that. It is sufficient to generate both shamatha, which does not distract the mind elsewhere, and vipashyana, which focuses on emptiness, at the same time. Why is it that one first seeks shamatha and then cultivates vipashyana? Regarding that, the way in which shamatha precedes vipashyana is as follows: To generate an understanding of the view of realizing selflessness, it is not necessary for shamatha to precede it, because it is seen that even without shamatha, a view can arise. To generate an experience of transforming the mind with that view, it is also not necessary for shamatha to precede it, because even without shamatha, it is not contradictory to generate a transformation of the mind by repeatedly examining and familiarizing oneself with discriminating wisdom. If it were contradictory, then it would be too extreme to say that generating an experience of transforming the mind with impermanence, the faults of samsara, and the cultivation of bodhicitta also depends on shamatha, because the reasons are completely the same. If that is the case, then what is the way in which shamatha is needed for vipashyana? Thinking about this, in the commentary on this, it says: "The meditation of discriminating wisdom, which distinguishes and thoroughly distinguishes, as long as it is unable to generate physical and mental pliancy, is a mental activity that is in accordance with vipashyana. When pliancy arises from that, it is said to be vipashyana." Therefore, if one has not attained shamatha, no matter how much analytical meditation one does with discriminating wisdom.
Tibetan
དེས་མཐར་ལུས་སེམས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པའི་དགའ་བདེ་བསྐྱེད་པར་མི་ནུས་ལ། ཞི་གནས་ཐོབ་ནས་ནི་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་དཔྱད་སྒོམ་གྱིས་ཀྱང་རང་གི་མཐར་ཤིན་སྦྱངས་སྐྱེད་ པར་བྱེད་པས། དེ་ལ་ཞི་གནས་རྒྱུར་དགོས་ཏེ་འོག་ཏུ་བཤད་པར་བྱའོ། །དེས་ན་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དམིགས་པ་གཅིག་ལ་མ་བཞག་པར་དཔྱད་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཤིན་སྦྱངས་བསྐྱེད་ནུས་པ་ན་ལྷག་མཐོང་དུ་འགྱུར་བས། ཡུལ་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་དམིགས་ཀྱང་སེམས་དམིགས་པ་གཅིག་ལ་བཞག་པའི་དབང་གིས་ཤིན་སྦྱངས་བསྐྱེད་པ་ནི་ཞི་གནས་བསྒྲུབ་ལུགས་ལས་མི་འདའ་བས། དེ་ཙམ་གྱིས་ལྷག་མཐོང་ཐོབ་པར་མི་འཇོག་སྟེ། འདི་ལྟར་དང་པོར་བདག་མེད་པའི་གོ་བ་བཙལ་ནས་དེའི་དོན་ལ་ཡང་དང་ཡང་དུ་དཔྱོད་པར་བྱེད་ན་ནི་སྔོན་དུ་ཞི་གནས་མ་གྲུབ་པས་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་ཞི་གནས་འགྲུབ་མི་སྲིད་ལ། མི་དཔྱོད་པར་འཇོག་སྒོམ་བྱེད་ན་ནི་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་ཞི་གནས་འགྲུབ་ཀྱང་ཞི་གནས་ཀྱི་སྐྱོང་ཚུལ་ལས་མ་གཏོགས་པའི་ལྷག་མཐོང་གི་སྐྱོང་ཚུལ་མེད་པས་ཕྱི་ནས་ལྷག་མཐོང་བཙལ་དགོས་པས། ཞི་གནས་སྔོན་དུ་བཙལ་ནས་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་ལྷག་མཐོང་བསྒོམ་པའི་རིམ་པ་ལས་མ་འདས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་ལྷག་མཐོང་བསྐྱེད་པའི་ཚུལ་ནི་སོ་སོར་རྟོག་པའི་དཔྱད་སྒོམ་གྱིས་ཤིན་སྦྱངས་བསྐྱེད་པ་ལ་མི་བྱེད་ན་ཞི་གནས་སྔོན་དུ་བཙལ་ནས་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་ལྷག་མཐོང་བསྒོམ་པ་ལ་རྒྱུ་མཚན་ཡང་དག་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་ལ། རིམ་པ་དེ་ལྟར་སྒོམ་པར་མི་བྱེད་ནའང་ཆེས་མི་རིགས་ཏེ། དགོངས་འགྲེལ་ནས། ཞི་གནས་ཐོབ་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ལྷག་མཐོང་བསྒོམ་པར་སྔར་དྲངས་པ་ལྟར་གསུངས་ཤིང༌། སྔ་མ་ལ་བརྟེན་ཕྱི་མ་སྐྱེ། །ཞེས་ཕྱིན་དྲུག་གི་བསམ་གཏན་དང་ཤེས་ རབ་ཀྱི་རིམ་པ་དང་ལྷག་པ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་བསླབ་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ལྷག་པ་ཤེས་རབ་ཀྱི་བསླབ་པ་སྐྱེ་བའི་རིམ་པ་རྣམས་ཞི་གནས་སྔོན་ལ་བསྒོམས་ནས་ལྷག་མཐོང་ཕྱིས་བསྒོམ་པའི་རིམ་པ་ཡིན་ལ། སྔར་བྱང༌ས་དྲངས་པ་ལྟར་དང༌། ཉན་ས་ལས་ཀྱང་ཞི་གནས་ལ་བརྟེན་ནས་ལྷག་མཐོང་བསྒོམ་པར་གསུངས་ཤིང༌། དབུ་མ་སྙིང་པོ་དང་སྤྱོད་འཇུག་དང་སྒོམ་རིམ་གསུམ་དང་ཡེ་ཤེས་གྲགས་པ་དང་ཤཱནྟི་པ་རྣམས་ཀྱིས་སྔོན་དུ་ཞི་གནས་བཙལ་ནས་ལྷག་མཐོང་བསྒོམ་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རྒྱ་གར་བའི་སློབ་དཔོན་ཁ་ཅིག་ཞི་གནས་ཟུར་དུ་མི་འཚོལ་བར་དང་པོ་ནས་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དཔྱད་པ་ལས་ལྷག་མཐོང་བསྐྱེད་པར་བཞེད་པ་ནི། ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་རྣ
Chinese
因此，最终无法生起身心极度调柔的欢喜安乐。获得止观之后，通过分别观察的智慧进行观察修，也能在自身达到极度调柔。因此，止观需要以止住为因，这将在下文阐述。因此，分别观察的智慧不将心安住于一个所缘境，而是通过观察的力量生起极度调柔，这会转变为胜观。即使所缘境是空性，但由于心安住于一个所缘境，从而生起极度调柔，这并没有超出修习止住的方法。仅仅如此，并不能算是获得了胜观。像这样，首先寻求无我的理解，然后反复思索其含义，如果之前没有成就止住，那么依靠它不可能成就止住。如果不进行观察，而是进行安住修，那么依靠它虽然能成就止住，但除了止住的修习方式之外，没有胜观的修习方式，因此需要在之后寻求胜观。因此，先寻求止住，然后依靠它修习胜观的次第是不可逾越的。这样，生起胜观的方式，如果不通过分别观察的观察修来生起极度调柔，那么先寻求止住，然后依靠它修习胜观，就没有丝毫正确的理由。如果不按照这个次第修习，也是极不合理的。在《解深密经》中，如前引述，说依靠获得止住来修习胜观。并且，“以前者为基础，后者产生。”这是六度中的禅定和智慧的次第，以及增上定学的次第，依靠增上慧学产生，这些次第都是先修止住，后修胜观的次第。如前引述的《菩萨地论》，以及《声闻地论》中也说依靠止住来修习胜观。还有《中观心要》、《入行论》、《修次三篇》、益西扎巴（耶谢扎巴）和寂天（香提巴）等都说先寻求止住，然后修习胜观。因此，一些印度论师认为不必单独寻求止住，而是从一开始就通过分别观察的智慧进行观察来生起胜观，这与大车
English
Therefore, it ultimately cannot generate the joy and bliss of extremely tamed body and mind. Having attained śamatha, even through the analytical meditation of discriminating wisdom, one can generate extreme pliancy in oneself. Therefore, śamatha is needed as a cause for that, which will be explained below. Therefore, since discriminating wisdom can generate extreme pliancy through the power of analysis without placing the mind on a single object, it becomes vipaśyanā. Even if the object is emptiness, generating extreme pliancy by placing the mind on a single object does not go beyond the method of accomplishing śamatha. Therefore, merely that is not considered to have attained vipaśyanā. Like this, if one first seeks the understanding of selflessness and then repeatedly contemplates its meaning, since śamatha has not been accomplished beforehand, it is impossible to accomplish śamatha by relying on it. If one does not analyze but engages in placement meditation, then although śamatha can be accomplished by relying on that, there is no method of cultivating vipaśyanā other than the method of cultivating śamatha, so one must seek vipaśyanā later. Therefore, since it does not go beyond the sequence of first seeking śamatha and then relying on it to meditate on vipaśyanā. Thus, if the method of generating vipaśyanā is not done by generating extreme pliancy through the analytical meditation of discriminating wisdom, then there is not even a little bit of valid reason to first seek śamatha and then rely on it to meditate on vipaśyanā. It is also extremely unreasonable not to meditate in that sequence. In the *Saṃdhinirmocana Sūtra*, as quoted earlier, it is said that one meditates on vipaśyanā by relying on having attained śamatha. And, "The latter arises dependent on the former." The sequence of dhyāna and prajñā among the six perfections, and the sequence of the training in higher concentration arising dependent on the training in higher wisdom, are all sequences of meditating on śamatha first and then meditating on vipaśyanā later. As quoted earlier from the *Bodhisattvabhūmi*, and also in the *Śrāvakabhūmi*, it is said that one meditates on vipaśyanā by relying on śamatha. Also, *Madhyamakahrdayakārikā*, *Bodhicaryāvatāra*, the three *Bhāvanākramas*, Yeshe Drakpa, and Śāntipa all say that one first seeks śamatha and then meditates on vipaśyanā. Therefore, some Indian teachers hold that one does not seek śamatha separately, but generates vipaśyanā from the beginning through analysis by discriminating wisdom, which is the great chariot.