Tibetan
་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་མི་ནུས་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཀྱང་མཉམ་པར་བཞག་པས་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རབ་ཏུ་ཤེས་སོ་ཞེས་བཀའ་སྩལ་ཏོ། །ཞེས་སོ། །ཞི་གནས་གྲུབ་ན་བདག་མེད་པ་ལ་ཚུལ་བཞིན་དུ་དཔྱོད་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་གཡོ་བའི་སྐྱོན་ལྡོག་པར་མ་ཟད་མི་རྟག་པ་དང་ལས་འབྲས་དང་འཁོར་བའི་ཉེས་དམིགས་དང་བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེ་དང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ སྦྱོང་བ་ལ་སོགས་པའི་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དཔྱད་སྒོམ་བྱེད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང༌། དམིགས་པ་ལ་གཡེང་བའི་སྐྱོན་ལོག་ནས་རང་རང་གི་དམིགས་པ་གང་ཡིན་ལ་གཞན་དུ་མི་གཡེང་བར་འཇུག་པས་དགེ་བ་གང་བྱེད་ཐམས་ཅད་ཤིན་ཏུ་སྟོབས་ཆེ་ལ། ཞི་གནས་མ་རྙེད་པའི་སྔོན་དུ་ནི་ཤས་ཆེར་དམིགས་པ་གཞན་ལ་གཡེང་བས་དགེ་སྦྱོར་བྱས་པ་ཐམས་ཅད་སྟོབས་ཆུང་སྟེ། སྤྱོད་འཇུག་ལས། སེམས་ནི་རྣམ་པར་གཡེངས་པའི་མི། །ཉོན་མོངས་མཆེ་བའི་ཕྲག་ན་གནས། །ཞེས་དང༌། བཟླས་བརྗོད་དང་ནི་དཀའ་ཐུབ་སོགས། །ཡུན་རིང་དུས་སུ་སྤྱད་བྱས་ཀྱང༌། །སེམས་གཞན་གཡེངས་པས་བྱས་པ་ནི། །དེ་ཉིད་རིག་པས་དོན་མེད་གསུངས། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་དམིགས་པ་གཅིག་ལ་སེམས་གཞན་དུ་མི་གཡེང་བར་མི་རྟོག་པར་འཇོག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྒྲུབས་པའི་དགོས་པ་ནི། སེམས་དགེ་བའི་དམིགས་པ་ལ་ཇི་ལྟར་འདོད་འདོད་དུ་བཀོལ་དུ་རུང་བའི་ལས་རུང་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་སེམས་དམིགས་པ་གཅིག་ལ་བཏགས་ནའང་སྡོད་ཐུབ་ལ། བཏང་ནའང་ཡུར་བ་བདེ་མོ་ལ་ཆུ་དྲངས་པ་ལྟར། དགེ་བའི་དམིགས་པ་མཐའ་ཡས་པ་ལ་ཇི་ལྟར་འདོད་པ་ལྟར་འགྲོ་བ་ཞིག་ཡིན་པས། ཞི་གནས་གྲུབ་ནས་ཇི་ལྟ་བ་དང་ཇི་སྙེད་པའི་ཡུལ་ལ་དམིགས་པའི་ཤེས་རབ་དང་གཏོང་བའི་སེམས་དང་སྡོམ་སེམས་དང་བཟོད་པ་དང་བརྩོན་འགྲུས་དང་དད་པ་དང་སྐྱོ་ཤས་ལ་སོགས་པ་མཐའ་ཡས་པའི་དགེ་བ་སྡུད་པ་དང་མཐའ་ཡས་པའི་སྐྱོན་བཟློག་པའི་དམིགས་རྣམ་སྐྱོང་དགོས་ པ་ཡིན་གྱི། དུས་རྒྱུན་དུ་དམིགས་པ་གཅིག་ལ་བཏགས་ནས་འཇོག་པས་ནི་ཞི་གནས་བསྒྲུབས་པའི་དགོས་པ་མ་ཤེས་པས་དགེ་སྦྱོར་ལ་བོགས་ཆེན་པོ་མི་འབྱུང་བར་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་སྤྱོད་ཕྱོགས་དང༌། ལྟ་བའི་ཕྱོགས་ཀྱི་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དཔྱད་སྒོམ་དོར་ན་སེམས་རྩེ་གཅིག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྒོམ་པ་ཤིན་ཏུ་བོགས་ཆུང་ལ། ཁྱད་པར་དུ་བདག་མེད་པའི་དོན་ལ་ངེས་པ་ཤུགས་དྲག་ལ་རྒྱུན་རིང་བ་བསྐྱེད་པའི་ཐབས་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དཔྱད་ནས་སྐྱོང་བའི་ཇི་ལྟ་བ
Chinese
不能如实知晓，世尊也安住于此，故说能如实了知。如是说。若成就寂止，不仅能遣除以智慧如理作意无我的动摇之过，而且修习无常、业果、轮回之过患、慈爱、悲心、菩提心等分别作意的智慧，也能遣除散乱于所缘的过失，能不散乱于各自的所缘，故所作一切善业皆极具力量。未得寂止之前，大多散乱于其他所缘，故所作一切善行皆力量微弱。如《入行论》云：心若散乱之人，住于烦恼齿间。又云：念诵与苦行等，纵经长时修习，心为他事散乱者，彼为智者说无义。如是所说。如是，修习不于一所缘散乱于他，不作意而安住之等持的必要是，为了成就心能随意运用善所缘的堪能。彼亦心若系于一所缘亦能安住，若放开亦如引水入平坦水渠。因能如所欲地行于无量善所缘，故于寂止成就后，需修习缘如所有性与尽所有性的智慧，以及舍心、律仪心、安忍、精进、信心、厌离等无量功德，以及遮止无量过失之观想。若恒时系于一所缘而安住，则是不知修习寂止之必要，故当知善行不会有大的增益。如是，若舍弃行持方面与见解方面的分别作意智慧之观察修，则修习心一境性的等持则极为微弱。特别是，生起对无我之义的强烈而长久的定解之方便，是以分别作意的智慧观察而修习的如所有性。
English
It is not possible to know as it is. The Blessed One also abides in it, therefore it is said that one can truly know. Thus it is said. If tranquility is achieved, not only can it eliminate the fault of the wisdom that properly examines selflessness, but also the wisdom of individual contemplation that cultivates impermanence, the consequences of actions, the faults of cyclic existence, loving-kindness, compassion, and the mind of enlightenment. All of these can eliminate the fault of being distracted by the object of focus, and can engage without being distracted from their respective objects of focus. Therefore, all virtuous deeds are extremely powerful. Before tranquility is attained, one is mostly distracted by other objects of focus, so all virtuous practices are weak. As it is said in the "Entering the Path of the Bodhisattva": "A person whose mind is distracted dwells in the fangs of afflictions." And: "Even if recitation and asceticism, etc., are practiced for a long time, if the mind is distracted by other things, the wise say that it is meaningless." As it is said. Thus, the necessity of cultivating samadhi, which does not distract the mind from one object of focus and abides without conceptualization, is to achieve the ability to use the mind at will for virtuous objects of focus. Moreover, the mind can abide even if it is attached to one object of focus, and if it is released, it is like drawing water into a smooth canal. Because it can go as desired to limitless virtuous objects of focus, after tranquility is achieved, it is necessary to cultivate the wisdom that focuses on objects of suchness and the extent of suchness, as well as limitless virtues such as the mind of generosity, the mind of discipline, patience, diligence, faith, and renunciation, and to avert limitless faults. If one constantly attaches to one object of focus and abides, then one does not know the necessity of cultivating tranquility, so one should know that great benefit will not arise in virtuous practice. Thus, if one abandons the analytical meditation of discriminating wisdom in terms of conduct and view, then the cultivation of single-pointed concentration will be extremely weak. In particular, the means of generating a strong and lasting conviction in the meaning of selflessness is the suchness that is cultivated by examining with discriminating wisdom.
Tibetan
་ལ་དམིགས་པའི་ལྷག་མཐོང་མེད་ན། ཞི་གནས་ལ་ཡུན་ཇི་ཙམ་གོམས་པར་བྱས་ཀྱང་ཉོན་མོངས་མངོན་གྱུར་འགོ་གནོན་པ་ཙམ་སྲིད་ཀྱི། དེའི་ས་བོན་རྩད་ནས་སྤོང་བ་མི་སྲིད་པས། ཞི་གནས་ཙམ་བསྒོམ་པར་མི་བྱ་ཡི་ལྷག་མཐོང་ཡང་བསྒོམ་དགོས་ཏེ། སྒོམ་རིམ་བར་པ་ལས། ཞི་གནས་ཙམ་འབའ་ཞིག་གོམས་པར་བྱས་པས་ནི་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་ནི་མི་སྤོངས་ཀྱི། རེ་ཞིག་ཉོན་མོངས་རྣམ་པར་གནོན་པ་ཙམ་དུ་ཟད་དེ། ཤེས་རབ་ཀྱི་སྣང་བ་བྱུང་བ་མེད་པར་བག་ལ་ཉལ་ལེགས་པར་ཆོམས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་འཕགས་པ་དགོངས་པ་ངེས་པར་འགྲེལ་བ་དེ་ཉིད་ལས། བསམ་གཏན་གྱིས་ནི་ཉོན་མོངས་པ་རྣམ་པར་གནོན་ནོ། །ཤེས་རབ་ཀྱིས་ནི་བག་ལ་ཉལ་ལེགས་པར་འཇོམས་པར་བྱེད་དོ། །ཞེས་བཀའ་སྩལ་ཏོ། །འཕགས་པ་ཏིང་ངེ་ འཛིན་གྱི་རྒྱལ་པོ་ལས་ཀྱང༌། ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་སྒོམ་པར་བྱེད་མོད་ཀྱི། །དེས་ནི་བདག་ཏུ་འདུ་ཤེས་འཇིག་མི་བྱེད། །དེ་ཡི་ཉོན་མོངས་ཕྱིར་ཞིང་རབ་འཁྲུག་སྟེ། །ལྷག་སྤྱོད་འདི་ན་ཏིང་འཛིན་བསྒོམ་པ་བཞིན། །གལ་ཏེ་ཆོས་ལ་བདག་མེད་སོ་སོར་རྟོག །སོ་སོར་དེ་བརྟགས་གལ་ཏེ་བསྒོམ་པ་ནི། །དེ་ནི་མྱ་ངན་འདས་ཐོབ་འབྲས་བུའི་རྒྱུ། །རྒྱུ་གཞན་གང་ཡིན་དེས་ནི་ཞིར་མི་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་སོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡེ་སྣོད་ལས་ཀྱང༌། གང་དག་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡེ་སྣོད་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་འདི་མ༌ཐོས། འཕགས་པའི་ཆོས་འདུལ་བ་མ་ཐོས་པར་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཙམ་གྱིས་ཆོག་པར་འཛིན་པ་ཐོབ་པ་ནི་ང་རྒྱལ་གྱི་དབང་གིས་མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་དུ་ལྷུང་ཞིང༌། སྐྱེ་བ་དང་རྒ་བ་དང་ན་བ་དང་འཆི་བ་དང་མྱ་ངན་དང་སྨྲེ་སྔགས་འདོན་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་བ་དང་ཡིད་མི་བདེ་བ་དང་འཁྲུག་པ་ལས་ཡོངས་སུ་མི་གྲོལ། འགྲོ་བ་དྲུག་གི་འཁོར་བ་ལས་ཡོངས་སུ་མི་གྲོལ། སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཕུང་པོ་ལས་ཀྱང་ཡོངས་སུ་མི་གྲོལ་ཏེ། དེ་ལ་དགོངས་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་འདི་སྐད་ཅེས་གཞན་ལས་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ཐོས་པ་ནི་རྒ་ཤི་ལས་གྲོལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བཀའ་སྩལ་ཏོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་སྒྲིབ་པ་མཐའ་དག་སྤངས་ནས་ཡོངས་སུ་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་འབྱུང་བར་འདོད་པས་ཞི་གནས་ལ་གནས་ནས་ཤེས་རབ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །དེ་སྐད་དུ་འཕགས་པ་དཀོན་མཆོག་བརྩེགས་པ་ལས་ཀྱང་བཀའ་སྩལ་ཏེ། ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་ནི་ གནས་ནས་ཏིང་ངེ་འཛིན་འཐོབ་སྟེ། །ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐོབ་ནས་ཀྱང་ཤེས་རབ་སྒོམ་པར་བྱེད། །ཤེས་རབ་ཀྱིས་ནི་ཡེ་ཤེས་རྣམ་པར་དག་པ་འཐོབ། །ཡེ་ཤེས་རྣམ་
Chinese
如果没有以（空性）为目标的胜观，那么无论多么长久地习惯于止观，也只能压制烦恼的显现。因为不可能从根源上断除烦恼的种子，所以不要仅仅修习止观，也要修习胜观。如《修次第中篇》所说：“仅仅习惯于止观，瑜伽士们不能去除障碍，只能暂时压制烦恼。如果没有智慧的光芒生起，潜在的习气就不会被彻底摧毁。”因此，在圣者《解深密经》中说：“禅定能够压制烦恼，智慧能够彻底摧毁潜在的习气。”这样说道。在圣者《三摩地王经》中也说：“即使修习三摩地，也不能摧毁我执。它的烦恼会扰乱（轮回的）田地，就像在这里修习胜观一样修习三摩地。如果分别了知诸法无我，如果分别观察并修习它，那么这就是获得涅槃果的因。任何其他的因都不能使之寂灭。”这样说道。在菩萨藏中也说：“如果有人没有听闻菩萨藏的法类，没有听闻圣者的律藏，仅仅满足于三摩地，那么他会因为傲慢而堕入增上慢，不能从生、老、病、死、忧愁、悲叹、痛苦、不悦和混乱中解脱，不能从六道轮回中解脱，也不能从痛苦的蕴聚中解脱。考虑到这一点，如来说道：听闻与他人一致的（正法）将会从老死中解脱。”这样说道。因此，想要断除一切障碍，生起完全清净的智慧，就应该安住于止观，修习智慧。如圣者《宝积经》中所说：“安住于戒律，就能获得三摩地。获得三摩地后，就能修习智慧。通过智慧，就能获得完全清净的智慧。智慧完全
English
If there is no vipassanā (higher seeing) that focuses on (emptiness), then no matter how long one is accustomed to śamatha (calm abiding), it is only possible to suppress the manifestation of afflictions. Because it is impossible to eradicate the seeds of afflictions from the root, one should not only cultivate śamatha, but also cultivate vipassanā. As the Middle Stages of Meditation says: "By merely becoming accustomed to śamatha, the yogis do not eliminate obscurations, but only temporarily suppress afflictions. Without the arising of the light of wisdom, the latent tendencies will not be thoroughly destroyed." Therefore, in the Noble Saṃdhinirmocana Sūtra itself, it is said: "Dhyāna (meditation) suppresses afflictions, and wisdom thoroughly destroys latent tendencies." Thus it was taught. Also, in the Noble Samādhirāja Sūtra, it says: "Although one cultivates samādhi, it does not destroy the notion of self. Its afflictions greatly disturb the field (of saṃsāra), like cultivating samādhi while practicing vipassanā here. If one individually realizes the selflessness of phenomena, if one individually examines and cultivates it, then that is the cause for obtaining the fruit of nirvāṇa. Whatever other cause there is, it will not bring peace." Thus it was said. Also, in the Bodhisattva Piṭaka, it says: "Those who have not heard this category of teachings from the Bodhisattva Piṭaka, and who, without having heard the Vinaya of the Noble Ones, are content with merely samādhi, fall into arrogance due to pride, and are not completely liberated from birth, aging, sickness, death, sorrow, lamentation, suffering, displeasure, and confusion. They are not completely liberated from the cycle of the six realms. They are also not completely liberated from the aggregates of suffering. Considering this, the Tathāgata said: 'Hearing what is in accordance with others will lead to liberation from old age and death.'" Thus it was said. Therefore, wishing to abandon all obscurations and generate completely pure wisdom, one should abide in śamatha and cultivate wisdom. As it is taught in the Noble Ratnakūṭa Sūtra: "Abiding in ethics, one obtains samādhi. Having obtained samādhi, one cultivates wisdom. Through wisdom, one obtains completely pure wisdom. Wisdom completely