Tibetan
ས་དྲུག་གིས་འགྲུབ་ལུགས་ནི། སྟོབས་ནི་དྲུག་སྟེ། ཐོས་པའི་སྟོབས་དང་བསམ་པའི་སྟོབས་དང་དྲན་པའི་སྟོབས་དང་ཤེས་བཞིན་གྱི་སྟོབས་དང་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་སྟོབས་དང་ཡོངས་སུ་འདྲིས་པའི་སྟོབས་སོ། །དེ་དག་གིས་སེམས་གང་འགྲུབ་པའི་ཚུལ་ནི། ཐོས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ནི་འཇོག་པའི་སེམས་འགྲུབ་སྟེ། སེམས་དམིགས་པ་ལ་འཇོག་པའི་གདམས་ངག་གཞན་ལ་ཐོས་པ་ཙམ་གྱི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་དང་པོར་དམིགས་པ་ལ་བཏགས་པ་ཙམ་ཡིན་གྱི། རང་གིས་ཡང་ཡང་བསམས་ནས་གོམས་པ་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བསམ་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ནི་རྒྱུན་དུ་འཇོག་པའི་སེམས་འགྲུབ་སྟེ། དང་པོར་དམིགས་པ་ལ་བཏགས་པ་དེའི་རྒྱུན་ཡང་ཡང་བསམས་ནས་བསྐྱངས་པ་ལས། རྒྱུན་ཅུང་ཟད་འཐུད་པར་ནུས་པ་ཐོག་མར་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དྲན་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ནི་བླན་ཏེ་འཇོག་པའི་སེམས་དང་ཉེ་བར་འཇོག་པའི་སེམས་གཉིས་འགྲུབ་སྟེ། དམིགས་པ་ལས་ཡེངས་ནས་གཡེངས་པ་ན་སྔར་གྱི་དམིགས་པ་དྲན་ནས་ནང་དུ་སྡུད་པ་དང༌། དང་པོ་ནས་དྲན་པའི་ཤུགས་བསྐྱེད་དེ་དམིགས་པ་ལས་གཡེང་བར་མི་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཤེས་བཞིན་གྱི་སྟོབས་ཀྱིས་ནི་དུལ་ བར་བྱེད་པའི་སེམས་དང་ཞི་བར་བྱེད་པའི་སེམས་གཉིས་འགྲུབ་སྟེ། རྣམ་རྟོག་དང་ཉེ་ཉོན་གྱི་མཚན་མ་ལ་འཕྲོ་བའི་ཉེས་དམིགས་ཤེས་བཞིན་གྱིས་རིག་ནས་ཉེས་དམིགས་སུ་བལྟས་པས་དེ་གཉིས་ལ་འཕྲོར་མི་སྟེར་བའི་ཕྱིར་རོ། །བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་སྟོབས་ཀྱིས་ནི་རྣམ་པར་ཞི་བར་བྱེད་པ་དང་རྩེ་གཅིག་ཏུ་བྱེད་པའི་སེམས་གཉིས་འགྲུབ་སྟེ། རྣམ་རྟོག་དང་ཉེ་ཉོན་བྱུང་བ་ཕྲ་མོ་ཡང་རྩོལ་བས་སྤོང་བས་དང་དུ་མི་ལེན་ཅིང༌། དེ་ལྟར་བྱས་པས་བྱིང་རྒོད་ལ་སོགས་པས་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་བར་བཅད་པར་མི་ནུས་པར་རྒྱུན་ཆགས་སུ་སྐྱེ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདྲིས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ནི་མཉམ་པར་འཇོག་པའི་སེམས་འགྲུབ་སྟེ། སྔ་མ་རྣམས་ལ་གོམས་པ་ཆེས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་འབད་མེད་དུ་ངང་གིས་འཇུག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དག་ནི་ཉན་སའི་དགོངས་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཡིན་པས། དེ་ལས་གཞན་དུ་འཆད་པ་སྣང་ཡང་ཡིད་བརྟན་པར་མི་བྱའོ། །དེ་ལ་སེམས་དགུ་པ་ཐོབ་ན་ནི་དཔེར་ན་གཞུང་ལ་སོགས་པ་འདོན་པ་ལ་ཆེས་ཤིན་ཏུ་གོམས་ན་དང་པོར་འདོན་པའི་ཀུན་སློང་བྱུང་ནས་བཏོན་ན་བར་སྐབས་སུ་སེམས་གཞན་དུ་གཡེངས་ཀྱང༌། ཁ་ཏོན་དེ་ཉིད་མི་འཆད་པར་རྩོལ་མེད་དུ་འོང་བ་ལྟར། དང་པོར་སེམས་དམིགས་པ་ལ་གཏོད་པའི་དྲན་པས་ལན་ཅིག་མཉམ་པར་བཞག་
Chinese
以六力成就之理：力有六種，即聽聞之力、思維之力、憶念之力、正知之力、精進之力和串習之力。這些力量如何成就心呢？聽聞之力成就安住之心，僅僅是聽聞他人將心安住於所緣的訣竅之後，最初只是將心繫於所緣而已，因為自己沒有反覆思維而習慣。思維之力成就持續安住之心，因為反覆思維並守護最初繫於所緣的心，最初獲得稍微能夠持續不斷的能力。憶念之力成就攝持安住之心和近住之心，當心從所緣散亂而遊蕩時，憶念起先前的所緣而收攝於內，並且從一開始就生起憶念的力量，不讓心從所緣散亂。正知之力成就調伏之心和寂靜之心，因為以正知了知分別念和隨煩惱的徵相所帶來的過患，並視其為過患，因此不給予它們機會。精進之力成就令其寂靜和專注一境之心，即使出現微細的分別念和隨煩惱，也以精進力加以斷除而不接受，這樣做就不會讓掉舉和昏沉等障礙禪定，從而成就持續生起的禪定。串習之力成就等持之心，因為以對先前各項極度習慣的力量，毫不費力地生起自然而然進入的禪定。這些是聽聞處的觀點，應如是理解。如果出現與此不同的解釋，也不應輕易相信。如果獲得第九心，例如背誦經典等非常習慣時，最初生起背誦的動機而開始背誦，即使中間心散亂到其他地方，背誦本身也不會停止，而是毫不費力地進行下去。同樣，最初以憶念將心安住於所緣一次
English
The method of accomplishing with the six powers: There are six powers, namely the power of hearing, the power of thinking, the power of mindfulness, the power of vigilance, the power of diligence, and the power of familiarity. How do these accomplish the mind? The power of hearing accomplishes the mind of placement, merely following the instructions of others on how to place the mind on the object of focus, initially just attaching the mind to the object, because one has not repeatedly contemplated and become accustomed to it. The power of thinking accomplishes the mind of continuous placement, because by repeatedly contemplating and guarding the initial attachment to the object, one initially gains the ability to maintain continuity to some extent. The power of mindfulness accomplishes the mind of reinstatement and the mind of close placement, because when the mind wanders and becomes distracted from the object, one remembers the previous object and gathers the mind inward, and from the beginning, one generates the power of mindfulness, preventing the mind from wandering from the object. The power of vigilance accomplishes the mind of taming and the mind of pacification, because by recognizing with vigilance the faults of being drawn to the characteristics of discursive thoughts and secondary defilements, and viewing them as faults, one does not give them the opportunity to arise. The power of diligence accomplishes the mind of complete pacification and the mind of one-pointedness, because even subtle discursive thoughts and secondary defilements are abandoned with effort and not accepted, and by doing so, agitation and dullness, etc., cannot interrupt the samadhi, thus accomplishing a continuously arising samadhi. The power of familiarity accomplishes the mind of equipoise, because through the power of extreme habituation to the previous factors, a samadhi arises that effortlessly and naturally enters. These are the views of the place of hearing, and should be understood as such. Even if other explanations appear, they should not be readily trusted. If one attains the ninth mind, for example, when one is very accustomed to reciting texts, etc., initially the motivation to recite arises and one begins to recite, even if the mind wanders elsewhere in the middle, the recitation itself does not stop, but proceeds effortlessly. Similarly, initially, with mindfulness, one places the mind on the object once
Tibetan
ན་དེ་ནས་དྲན་ཤེས་ན་རེ་རྒྱུན་ལྡན་དུ་བསྟེན་པ་མ་བྱུང་ཡང༌། ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་འཕྲོ་མི་འཆད་པར་རྒྱུན་ཆགས་སུ་རྒྱུན་རིང་པོར་འཇུག་ཐུབ་པ་ཞིག་འབྱུང་ངོ་། །དྲན་ཤེས་རྒྱུན་ལྡན་ན་རེ་བསྟེན་པའི་རྩོལ་བ་མི་དགོས་པས་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པའམ་འབད་རྩོལ་མེད་པ་ཞེས་ཟེར་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་སྐྱེ་བ་ལ་སྔོན་དུ་དྲན་པ་དང་ཤེས་ བཞིན་རྩོལ་བས་ན་རེ་བསྟེན་ན། བྱིང་རྒོད་སོགས་ཀྱི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཀྱིས་བར་གཅོད་མི་ནུས་པར་ཐུན་རིང་པོ་འཁྱོངས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཞིག་སྐྱེ་དགོས་ལ། དེ་ཡང་སེམས་བརྒྱད་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་དང་དགུ་པ་གཉིས་བྱིང་རྒོད་ལ་སོགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཀྱིས་བར་གཅོད་མི་ནུས་པར་འདྲ་ཡང༌། འདི་ལ་དྲན་པ་དང་ཤེས་བཞིན་བར་མ་ཆད་དུ་བསྟེན་དགོས་པས་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པའམ་འབད་རྩོལ་དང་བཅས་པ་ཞེས་ཟེར་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་སྐྱེ་བ་ལ་བྱིང་རྒོད་སོགས་ཕྲ་མོ་ཡང་སྐྱེས་ཙམ་ནས་དང་དུ་མི་ལེན་པར་འགོག་པ་ཞིག་དགོས་པས་སེམས་བདུན་པ་དགོས་སོ། །དེ་སྐྱེ་བ་ལ་རྣམ་རྟོག་དང་ཉེ་ཉོན་གྱིས་གཡེང་བ་ལ་ཉེས་དམིགས་སུ་ཤེས་ནས་དེ་དག་ལ་མི་འཕྲོ་བར་བྱ་ར་བྱེད་པའི་ཤེས་བཞིན་སྟོབས་ལྡན་དགོས་པས་སེམས་ལྔ་པ་དང་དྲུག་པ་དགོས་ཏེ། དེ་གཉིས་ནི་ཤེས་བཞིན་སྟོབས་སུ་གྱུར་པས་བསྒྲུབས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་འདྲ་བ་དེ་སྐྱེ་བ་ལ་ཡང་དམིགས་པ་ལ་ཡེངས་ནའང་མྱུར་དུ་དམིགས་པ་དྲན་པ་དང་དང་པོ་ནས་དམིགས་པ་ལས་གཡེང་བར་མི་བྱེད་པའི་དྲན་པ་དགོས་པས་སེམས་གསུམ་པ་དང་བཞི་པ་དགོས་ཏེ། དེ་གཉིས་ནི་དྲན་པ་དེ་གཉིས་ཀྱིས་བསྒྲུབས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་སྐྱེ་བ་ལ་ཡང་ཐོག་མར་སེམས་དམིགས་པ་ལ་འདོགས་པ་དང༌། བཏགས་པ་དེའི་རྒྱུན་མི་གཡེང་བ་དགོས་པས་སེམས་དང་པོ་གཉིས་སྔོན་དུ་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་མདོར་བསྡུ་ན་དང་པོར་གདམས་ངག་ཐོས་པའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ལ་སེམས་མཉམ་པར་འཇོག་ཚུལ་ལེགས་པར་ བྱ། དེ་ནས་དེ་ལྟར་བཞག་པ་དེ་ཡང་ཡང་བསམས་ལ་རྒྱུན་ཅུང་ཟད་འཐུད་ཐུབ་པའི་སྒོ་ནས་རྒྱུན་བསྐྱང༌། དེ་ནས་དྲན་པ་ཉམས་ནས་གཡེངས་ན་མྱུར་དུ་བསྡུ་ལ་དམིགས་པ་བརྗེད་པ་མྱུར་དུ་དྲན་པ་དང༌། དེ་ནས་ཀྱང་དྲན་པ་ཤུགས་ཅན་བསྐྱེད་ལ་དང་པོ་ནས་དམིགས་པ་ལས་མི་ཡེངས་པའི་དྲན་པའི་སྟོབས་བསྐྱེད། དྲན་པ་སྟོབས་ཅན་གྲུབ་པ་དང་དམིགས་པ་ལས་གཞན་དུ་གཡེང་བའི་བྱིང་རྒོད་སོགས་ཀྱི་སྐྱོན་མཐོང་བའི་སྒོ་ནས་བྱ་ར་བྱེད་པའི་ཤེས་བཞིན་དྲག་པོ་བསྐྱེད། དེ་ནས་བརྗེད་ངས་ཕྲ་མོས་གཡེངས་
Chinese
然后，如果正念不经常修习，就会出现禅定不中断，持续不断地进入很长时间的状态。如果正念经常修习，就不需要修习的努力，所以叫做无功用或无勤作。为了生起它，首先要以正念和正知来努力修习，这样昏沉和掉举等不顺品就不能阻碍，必须生起能够维持很长时间的禅定。这也就是第八识。这第八识和第九识，在昏沉和掉举等禅定的不顺品不能阻碍方面是相同的，但是这个第八识必须不间断地修习正念和正知，所以叫做有功用或有勤作。为了生起它，必须阻止昏沉和掉举等细微的现象，所以需要第七识。为了生起它，必须认识到被分别念和近烦恼所扰乱是过患，因此需要具有不被这些扰乱的强大正知，所以需要第五识和第六识。这两个识之所以需要，是因为它们已经变成了正知的力量。为了生起这样的禅定，即使心稍微散乱，也要迅速忆起所缘，并且需要从一开始就不让心从所缘上散乱的正念，所以需要第三识和第四识。之所以需要这两个识，是因为它们是由这两个正念所成就的。为了生起它，首先需要将心安住在所缘上，并且需要不让安住的相续散乱，所以最初的两个识需要先生起。这样，总而言之，首先要跟随所听闻的教言，好好地安住自心。 然后，对于这样安住的心，要反复思维，通过能够稍微持续的方式来延长相续。然后，如果正念减弱而散乱，就要迅速收摄，迅速忆起所缘。然后，还要生起强大的正念，生起从一开始就不从所缘上散乱的正念的力量。在成就了强大的正念之后，通过见到从所缘上散乱的昏沉和掉举等的过患，生起警惕守护的强烈正知。然后，被细微的遗忘所扰乱
English
Then, even if mindfulness is not constantly cultivated, a state will arise where the samadhi does not cease and can continuously enter for a long time. If mindfulness is constantly cultivated, there is no need for the effort of cultivation, so it is called effortless or without exertion. To generate it, one must first diligently cultivate with mindfulness and awareness, so that unfavorable factors such as dullness and agitation cannot obstruct it, and a samadhi that can be maintained for a long time must arise. This is also the eighth consciousness. This eighth and ninth consciousness are similar in that unfavorable factors of samadhi such as dullness and agitation cannot obstruct them, but this eighth consciousness must be constantly cultivated with mindfulness and awareness, so it is called effortful or with exertion. To generate it, one must prevent even subtle phenomena such as dullness and agitation from arising, so the seventh consciousness is needed. To generate it, one must recognize that being distracted by conceptual thoughts and near afflictions is a fault, so one needs strong awareness that does not get distracted by them, so the fifth and sixth consciousnesses are needed. The reason these two consciousnesses are needed is because they have become the power of awareness. To generate such samadhi, even if the mind is slightly distracted, one must quickly recall the object of focus, and one needs mindfulness that does not allow the mind to wander from the object of focus from the beginning, so the third and fourth consciousnesses are needed. The reason these two consciousnesses are needed is because they are accomplished by these two mindfulnesses. To generate it, one first needs to place the mind on the object of focus, and one needs to not let the continuity of that placement be distracted, so the first two consciousnesses need to arise first. Thus, in short, one must first follow the instructions one has heard and properly settle one's mind. Then, one must repeatedly contemplate that settled mind, and extend the continuity by being able to sustain it slightly. Then, if mindfulness weakens and one becomes distracted, one must quickly gather oneself and quickly recall the object of focus. Then, one must also generate strong mindfulness, and generate the power of mindfulness that does not wander from the object of focus from the beginning. After accomplishing strong mindfulness, one generates strong awareness that is vigilant and protective by seeing the faults of dullness and agitation that distract from the object of focus. Then, distracted by subtle forgetfulness