Tibetan
ནའང་དེ་མ་ཐག་རིག་ནས་རྒྱུན་གཅོད་པ་དང་བཅད་ནས་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཀྱིས་བར་མ་བཅད་པའི་རྒྱུན་ཇེ་རིང་དུ་གཏོང་བའི་རྩོལ་བའི་སྟོབས་བསྐྱེད། དེ་སྐྱེས་པ་ན་འབད་ནས་བསྒོམས་པས་གོམས་པ་ཀློང་དུ་གྱུར་ནས་འབད་རྩོལ་མེད་པར་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་འགྲོ་བའི་སེམས་དགུ་པ་འགྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་སེམས་དགུ་པ་མ་ཐོབ་པའི་གོང་ཡན་ཆད་དུ་རྣལ་འབྱོར་པས་སེམས་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་འཇོག་པའི་རྩོལ་བ་ཕར་བྱ་དགོས་ལ་སེམས་དགུ་པ་ཐོབ་ནས་ཆེད་དུ་མཉམ་པར་འཇོག་པའི་རྩོལ་བ་མ་བྱས་ཀྱང་སེམས་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་ཧྲིལ་ཧྲིལ་འགྲོ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་བུའི་སེམས་དགུ་པ་འདི་ཐོབ་ཀྱང་ཤིན་སྦྱངས་མ་ཐོབ་ན་འོག་ནས་འཆད་པ་ལྟར་ད་དུང་ཞི་གནས་ཐོབ་པར་ཡང་མི་འཇོག་ན་ལྷག་མཐོང་ཐོབ་པ་ལྟ་ཅི་སྨོས། འོན་ཀྱང་འདི་འདྲའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བདེ་གསལ་མི་རྟོག་པས་བརྒྱན་པ་ཞིག་རྙེད་ན་མཉམ་གཞག་དང་རྗེས་ཐོབ་འདྲེས་པའི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་སྐྱེས་པར་འདོད་ཅིང༌། ཁྱད་པར་དུ་ཉན་ཐོས་ཀྱི༌ས་ནས་བཤད་པའི་སེམས་ དགུ་པ་འདི་ལ་རྣལ་འབྱོར་བླ་མེད་ཀྱི་རྫོགས་རིམ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་བྱུང་བར་འདོད་པ་ཤིན་ཏུ་མང་བར་སྣང་སྟེ་འོག་ཏུ་བཤད་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་ཡིད་བྱེད་བཞི་ཡོད་པའི་ཚུལ་ནི། ཉན་ས་ལས། དེ་ལ་སེམས་གནས་པ་དགུ་པོ་དེ་དག་ལ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་བཞི་ཡོད་པར་རིག་པར་བྱ་སྟེ། བསྒྲིམས་ཏེ་འཇུག་པ་དང་བར་དུ་འཆད་ཅིང་འཇུག་པ་དང་སྐབས་སུ་འཆད་པ་མེད་པར་འཇུག་པ་དང་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པར་འཇུག་པའོ། །དེ་ལ་འཇོག་པར་བྱེད་པ་དང་ཡང་དག་པར་འཇོག་པར་བྱེད་པ་ལ་ནི་བསྒྲིམས་ཏེ་འཇུག་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཡོད་དོ། །བསྡུས་ཏེ་འཇོག་པར་བྱེད་པ་དང་ཉེ་བར་འཇོག་པར་བྱེད་པ་དང་དུལ་བར་བྱེད་པ་དང་ཞི་བར་བྱེད་པ་དང་ཉེ་བར་ཞི་བར་བྱེད་པ་ལ་ནི་སྐབས་སུ་འཆད་ཅིང་འཇུག་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཡོད་དོ། །རྒྱུད་གཅིག་ཏུ་བྱེད་པ་ལ་ནི་སྐབས་སུ་འཆད་པ་མེད་པར་འཇུག་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཡོད་དོ། །ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་བྱེད་པ་ལ་ནི་རྩོལ་བ་མེད་པར་འཇུག་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཡོད་དོ། །ཞེས་སེམས་དང་པོ་གཉིས་ཀྱི་དུས་སུ་ནི་འབད་པས་བསྒྲིམ་དགོས་པས་བསྒྲིམས་ཏེ་འཇུག་པ་དང༌། དེ་ནས་སེམས་ལྔའི་སྐབས་སུ་ནི་བྱིང་རྒོད་ཀྱིས་བར་དུ་བཅད་ནས་ཐུན་རིང་པོ་སྐྱོང་མི་ནུས་པས་སྐབས་སུ་འཆད་ཅིང་འཇུག་པ་དང༌། དེ་ནས་སེམས་བརྒྱད་པ་ལ་ནི་བྱིང་རྒོད་ཀྱིས་བར་གཅོད་མི་ནུས་པར་ཐུན་རིང་པོ་སྐྱོང་ཐུབ་པས་སྐབས་སུ་འཆད་པ་མེད་པར་འཇུག་པ་དང༌།
Chinese
然而一旦认识到，就立即断除，断除后，生起使不顺品不间断，令相续延长的勤奋之力。生起此力后，努力修习，串习纯熟，便能成就无需勤奋，自然进入三摩地的第九住心。因此，在未获得第九住心之前，瑜伽士必须努力将心安住于三摩地，获得第九住心后，即使不特意进行安住的努力，心也能自然而然地进入三摩地。即使获得了这样的第九住心，如果没有获得轻安，如后面所说，仍然不能算是获得了奢摩他，更不用说获得毗钵舍那了。然而，如果获得了这种以乐、明、无分别所庄严的三摩地，则会被认为是生起了结合了入定和出定的无分别智慧。特别是，从声闻地的角度所说的这第九住心，很多人认为已经圆满了无上瑜伽的圆满次第，这将在后面进行阐述。关于四种作意的方式：在《声闻地》中说：对于这九种住心，应当了知有四种作意，即：勉强趣入，间断而趣入，无间断而趣入，以及任运而趣入。其中，对于安住和正安住，存在勉强趣入的作意。对于摄住、近住、调伏、寂静和近寂静，存在间断而趣入的作意。对于专注一趣，存在无间断而趣入的作意。对于等持，存在无功用而趣入的作意。也就是说，在最初两个住心的阶段，需要努力勉强，因此是勉强趣入。然后，在第五住心的时候，由于掉举和昏沉的干扰，无法维持长时间的禅修，因此是间断而趣入。然后，在第八住心的时候，掉举和昏沉无法中断，能够维持长时间的禅修，因此是无间断而趣入。
English
However, once recognized, it is immediately cut off, and after cutting off, the power of diligence is generated to make the continuous flow longer without being interrupted by the opposing factors. When this power arises, diligently practice, and when familiarity becomes profound, the ninth stage of mind, which enters Samadhi without effort, is accomplished. Therefore, before attaining the ninth stage of mind, a yogi must make effort to place the mind in Samadhi, but after attaining the ninth stage of mind, even if no effort is made to deliberately place it, the mind will naturally enter Samadhi. Even if such a ninth stage of mind is attained, if pliancy is not attained, as will be explained later, it still cannot be considered to have attained Shamatha, let alone Vipassana. However, if one attains such a Samadhi adorned with bliss, clarity, and non-conceptuality, it is considered that non-conceptual wisdom has arisen, combining meditative equipoise and post-meditation. In particular, many people seem to think that this ninth stage of mind, as described from the perspective of the Hearer's Ground, has completely fulfilled the completion stage of Anuttarayoga, which will be explained later. Regarding the four ways of applying the mind: In the Śrāvakabhūmi it says: For these nine stages of mind-abiding, it should be known that there are four ways of applying the mind: forceful engagement, intermittent engagement, uninterrupted engagement, and spontaneous engagement. Among them, for settling and rightly settling, there is the application of forceful engagement. For gathering, closely settling, taming, pacifying, and closely pacifying, there is the application of intermittent engagement. For single-pointedness, there is the application of uninterrupted engagement. For Samadhi, there is the application of effortless engagement. That is to say, in the stage of the first two stages of mind, one needs to strive forcefully, so it is forceful engagement. Then, in the stage of the five stages of mind, because of the interruption of excitement and dullness, one cannot maintain long sessions of meditation, so it is intermittent engagement. Then, in the eighth stage of mind, excitement and dullness cannot interrupt, and one can maintain long sessions of meditation, so it is uninterrupted engagement.
Tibetan
དེ་ནས་སེམས་དགུ་པ་ལ་ནི་བར་ཡང་མི་འཆད་ཅིང་རྩོལ་བ་ཡང་རྒྱུན་པར་བསྟེན་མི་དགོས་པས་རྩོལ་བ་མེད་པར་ འཇུག་པའི་ཡིད་བྱེད་འཇོག་གོ །འོ་ན་སེམས་དང་པོ་གཉིས་ཀྱི་སྐབས་སུ་འཆད་ཅིང་འཇུག་པ་ཡོད་ལ། སེམས་བར་པ་ལྔའི་སྐབས་སུ་ཡང་བསྒྲིམ་དགོས་པ་ཡོད་པ་ལ་དང་པོ་གཉིས་ལ་འཆད་ཅིང་འཇུག་པའི་ཡིད་བྱེད་ཡོད་པར་མི་འཆད་པ་དང༌། བར་པ་ལྔ་ལ་བསྒྲིམས་ཏེ་འཇུག་པའི་ཡིད་བྱེད་ཡོད་པར་མི་འཆད་པ་ཅི་ཞེ་ན། སེམས་དང་པོ་གཉིས་ལ་ནི་སེམས་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་འགྲོ་བ་དང་དེར་མི་འགྲོ་བ་གཉིས་ཕྱི་མ་ཆེས་རིང་ལ། བར་པ་ལྔ་ལ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་གནས་པ་ཆེས་རིང་བས་ཕྱི་མ་ལ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་བར་བཅད་པའི་ཐ་སྙད་མཛད་ལ་སྔ་མ་ལ་མ་མཛད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་གཉིས་ཀ་ལ་བསྒྲིམས་ཏེ་འཇུག་པ་ཡོད་པར་ནི་འདྲ་མོད་ཀྱང་སྐབས་སུ་འཆད་ཅིང་འཇུག་པ་ཡོད་མེད་མི་འདྲ་བས་བསྒྲིམས་ཏེ་འཇུག་པ་ཡོད་པའི་ཡིད་བྱེད་དུ་སེམས་ལྔ་པོ་དེ་མ་བཞག་གོ །དེ་ལྟར་ན་སྔར་བཤད་པའི་ཚོགས་ལ་གནས་པར་བྱས་ནས་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྒྲུབ་པའི་བརྩོན་འགྲུས་རྒྱུན་ལྡན་དུ་བསྟེན་ན་ཞི་གནས་འགྲུབ་ཀྱི། ལན་རེ་རེ་གཉིས་གཉིས་ཙམ་བསྒྲུབས་ནས་སླར་ཡང་སྦྱོར་བ་དོར་ན་མི་འགྲུབ་པར་གསུངས་ཏེ། ཕར་ཕྱིན་བསྡུས་པ་ལས། རྒྱུན་མི་འཆད་པའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས། །བསམ་གཏན་བསྒྲུབ་ལ་བརྩོན་པར་བྱ། །ཡང་དང་ཡང་ཞིང་ངལ་བསོ་ན། །གཙུབས་པས་མེ་ཕྱིན་མི་འགྱུར་ཏེ། །རྣལ་འབྱོར་ཚུལ་ལའང་དེ་བཞིན་དུ། །ཁྱད་པར་མ་ཐོབ་གཏང་མི་བྱ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །བསྒོམས་པས་ཞི་གནས་གྲུབ་པའི་ཚད་ལ་གསུམ། ཞི་གནས་གྲུབ་པ་དང་མ་གྲུབ་པའི་ས་མཚམས་བསྟན་པ་དང༌། ཞི་གནས་ལ་བརྟེན་ནས་ ལམ་བགྲོད་ཚུལ་སྤྱིར་བསྟན་པ་དང༌། ཁྱད་པར་དུ་འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་བགྲོད་ཚུལ་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། དངོས་ཀྱི་དོན་བསྟན་པ་དང༌། ཡིད་བྱེད་དང་ལྡན་པའི་རྟགས་དོགས་གཅོད་དང་བཅས་པའོ། །དང་པོ་ནི། སྔར་བཤད་པ་དེ་ལྟར་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྐྱོང་ཚུལ་ལེགས་པར་ཤེས་ནས་བསྐྱངས་པས། སེམས་དགུ་རིམ་པ་བཞིན་སྐྱེས་ཏེ་སེམས་དགུ་པ་བྱིང་རྒོད་ཕྲ་མོ་དང་བྲལ་བར་ཐུན་རིང་པོ་སྐྱོང་ནུས་ཤིང༌། དེ་ཡང་དྲན་པ་དང་ཤེས་བཞིན་རྒྱུན་ལྡན་དུ་བསྟེན་པའི་འབད་རྩོལ་ལ་མི་བལྟོས་པའི་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་འཇུག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐོབ་ན་ཞི་གནས་ཐོབ་པ་ཡིན་ནམ་མིན་སྙམ་ན། བཤད་པར་བྱ་སྟེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་འདི་ཐོབ་པ་ལ་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་ཐོབ་པ་དང་མ་ཐོབ་པ་གཉིས་སུ་ཡོད་པས་གལ་ཏེ་ཤིན་སྦྱངས་མ་ཐོབ་ན་ཞི་
Chinese
然后，对于第九个心来说，既不需要中断，也不需要持续不断地努力，因此安住于不费力气就能进入的作意。那么，如果说前两个心有中断和进入，中间五个心也需要精进，为什么不讲前两个心有中断和进入的作意，也不讲中间五个心有精进后进入的作意呢？因为前两个心，心进入禅定和不进入禅定，后者非常长。中间五个心，安住于禅定非常长，因此后者安立了禅定中断的名称，而前者没有安立。因此，虽然两者都有精进后进入是相同的，但由于情况不同，有无中断和进入不同，所以没有将这五个心安立为有精进后进入的作意。这样，如果安住于之前所说的资粮，持续不断地修习成就禅定的精进，就能成就止观。如果只修习一两次，然后又放弃修习，就不会成就。如《波罗蜜多集论》中说：“不间断的瑜伽士，应勤奋修习禅定。如果反复休息，就像摩擦取火不会成功一样。瑜伽的修法也是如此，在没有获得殊胜之前，不要放弃。”如是说。通过修习而成就止观的标准有三个：指示止观成就与未成就的界限，基于止观而普遍指示道路行进的方式，以及特别指示世间道的行进方式。第一点分为两部分：指示实际意义，以及包含与作意相关的征兆和疑问的断除。第一点是：如前所述，如果很好地了解并修习守护禅定的方式，九个心依次生起，第九个心远离细微的沉没和掉举，能够守护很长时间。而且，如果获得不依赖于持续不断地忆念和正知的努力，自然而然地进入的禅定，那么是否获得了止观呢？将要解说，获得这个禅定有获得极度串习和未获得极度串习两种情况，如果未获得极度串习，那么
English
Then, for the ninth mind, there is no need to interrupt or constantly exert effort, so one settles into the mental application of entering without effort. Now, if the first two minds have interruption and entry, and the middle five minds also require diligence, why is it not said that the first two minds have the mental application of interruption and entry, and it is not said that the middle five minds have the mental application of entering after diligence? Because for the first two minds, the difference between the mind entering samadhi and not entering samadhi is that the latter is very long. For the middle five minds, abiding in samadhi is very long, so the latter is designated as having an interruption of samadhi, while the former is not. Therefore, although both have entering after diligence is the same, because the circumstances are different, the presence or absence of interruption and entry is different, so these five minds are not established as having the mental application of entering after diligence. Thus, if one abides in the accumulations mentioned earlier and constantly cultivates the diligence of accomplishing samadhi, one will achieve tranquility. If one only cultivates once or twice and then abandons the practice, it will not be achieved. As it is said in the Compendium of Perfections: "The yogi who does not interrupt should diligently cultivate meditation. If one rests again and again, just as rubbing wood will not produce fire, so too with the practice of yoga, one should not give up until one has obtained distinction." So it is said. There are three criteria for achieving tranquility through meditation: indicating the boundary between achieving and not achieving tranquility, generally indicating the way to proceed on the path based on tranquility, and particularly indicating the way to proceed on the mundane path. The first point has two parts: indicating the actual meaning, and including the signs related to mental application and the resolution of doubts. The first point is: As mentioned before, if one understands well and cultivates the way to maintain samadhi, the nine minds arise in sequence, and the ninth mind is free from subtle sinking and excitement, and can be maintained for a long time. Moreover, if one obtains a samadhi that enters spontaneously without relying on the effort of constantly maintaining mindfulness and awareness, then has one obtained tranquility? It will be explained that obtaining this samadhi has two situations: obtaining extreme familiarity and not obtaining extreme familiarity. If one has not obtained extreme familiarity, then