Tibetan
ན་པ་ནི་དགའ་བའི་ཡུལ་ལ་སེམས་བཟུང་དྲགས་པ་སྟེ། དེ་དང་ལྡན་པའི་འདུན་པ་སོགས་སྔར་བཤད་པ་བཞིའོ། །དེ་ལྟར་ན་སྔར་ཐུན་མཚམས་ཀྱི་ཉམས་ལེན་གྱི་སྐབས་སུ་བསྟན་པའི་དབང་པོའི་སྒོ་སྡོམ་པ་སོགས་བཞི་ནི་བྱིང་རྒོད་གཉིས་ཀ་འགོག་པ་ལ་གལ་ཆེ་ཞིང༌། གཞན་ཡང་རྒྱུ་དེ་རྣམས་ཤེས་པར་བྱས་ནས་དེ་དག་འགོག་པ་ལ་བརྩོན་པར་བྱས་ན་བྱིང་རྒོད་གཅོད་པ་ལ་ཤིན་ཏུ་ཕན་ཆེ་བར་གསལ་ལོ། །དེས་ན་བྱིང་རྒོད་ཆ་ཕྲ་མོ་ཡང་ཤེས་བཞིན་གྱིས་རིག་པར་བྱ་ལ་དེ་གཉིས་ཇི་འདྲ་ཞིག་ཡིན་ཀྱང་དང་དུ་མི་བླང་བར་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་དགག་དགོས་ཏེ། དེ་མ་བྱས་ན་མངོན་པར་འདུ་མི་བྱེད་པ་ཞེས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྐྱོན་ཡིན་པར་དབུས་མཐའ་ལས་ གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རྒོད་པ་དང་རྣམ་པར་གཡེང་བ་སོགས་ཕྲ་མོ་རྣམས་ཐོག་མའི་དུས་སུ་བཅད་ཀྱང་མི་ཆོད་པས་གཅད་པར་མི་བྱའོ་སྙམ་ནས་ཡལ་བར་འདོར་བ་དང༌། དེ་རྣམས་ཤུགས་དྲག་པ་དང་ཧ་ཅང་རྒྱུན་རིང་བའི་ལུ་གུ་རྒྱུད་མེད་ན། ཤུགས་ཞན་པ་དང་རྒྱུན་ཐུང་ངེ་བས་ནི་ལས་མི་གསོག་པས་བཅད་མི་དགོས་སོ་སྙམ་ནས། དེ་དག་སྤོང་བའི་ཕྱིར་དུ་མངོན་པར་འདུ་མི་བྱེད་པ་དེ་དག་གིས་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྣམ་དག་བསྒྲུབ་པའི་ཚུལ་མི་ཤེས་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བཅོས་ནས་ཏིང་ངེ་འཛིན་དོན་དུ་གཉེར་བ་རྣམས་བསླུ་བ་ཡིན་ཏེ། རྗེ་བཙུན་བྱམས་པ་ལ་སོགས་པས་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྒྲུབ་པའི་ཚུལ་གཏན་ལ་ཕབ་པའི་ལུགས་ལས་ཕྱི་རོལ་ཏུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་བྱིང་རྒོད་འགོག་པ་ལ་ཡང་། ཕལ་ཆེ་བ་ལ་ཐོག་མར་རྒོད་པ་དང་རྣམ་པར་གཡེང་བས་བར་དུ་གཅོད་པས། དེ་གཅོད་པ་ལ་འབད་དགོས་ལ། དེ་ལྟར་འབད་པས་རྒོད་པ་དང་གཡེང་བ་རགས་པ་ཞིག་ལོག་པ་ན་གནས་ཆ་ཅུང་ཟད་རྙེད་པར་འགྱུར་ཞིང་། དེའི་ཚེ་ནི་བྱིང་བའི་ཟོན་བྱ་བ་ལ་འབད་དོ། །རིག་པ་ལ་ཤུགས་བཏོན་ནས་བྱིང་ཟོན་བྱས་པ་ན། སླར་ཡང་རྒོད་པ་སྔར་ལས་ཕྲ་བ་ཞིག་གིས་གནས་པ་ལ་བར་དུ་གཅོད་པར་འགྱུར་བས། དེ་གཅོད་པ་ལ་འབད་ཅིང་དེ་ལོག་པ་ན་གནས་ཆ་ཆེ་རུ་འགྲོ་ལ། དེའི་ཚེ་ཡང་བྱིང་བ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བས་བྱིང་བ་གཅོད་པ་ལ་འབད་དོ། །མདོར་ན་འཕྲོ་རྒོད་ལས་སེམས་བླན་ཏེ་ནང་དུ་དམིགས་པ་ལ་གདགས་ལ་གནས་ཆ་བཙལ། གནས་ཆ་ནམ་བྱུང་རེས་ཀྱིས་བྱིང་ཟོན་ཆེན་པོ་བྱས་ཏེ་གསལ་ བའི་ངར་གདོན། དེ་གཉིས་རེ་མོས་སུ་བྱས་ནས་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྐྱོན་མེད་བསྒྲུབ་པར་བྱ་ཡི། འཛིན་སྟངས་ཀྱི་ངར་དང་ལྡན་པའི་གསལ་ཆ་མེད་པའི་དྭངས་པ་ཙམ་གྱིས་གནས་ཆ་ལ་རེ་བར་མི་བྱའོ། །གཉིས་པ་
Chinese
那巴是内心过度执着于喜悦的境地。与此相关的欲望等，如前所述共有四种。如此，先前在修习禅定间隙时所讲的守护根门等四法，对于遮止沉掉和掉举两者都至关重要。此外，如果了解了这些原因，并努力遮止它们，那么对于断除沉掉将非常有益。因此，即使是细微的沉掉部分，也要以正念觉知，无论它们是什么样的，都不要接受，必须以各种方式加以遮止。如果不这样做，就会犯《中边分别论》中所说的“不现行”的禅定过失。因此，对于掉举和散乱等细微之处，即使在最初的时候加以遮止也无法断除，因此认为不必遮止而放弃，或者认为如果它们不强烈，也没有持续很久，力量微弱且持续时间短，就不会积累业力，因此不必遮止。为了避免这些，那些不现行的人，在不了解如何成就清净禅定的情况下，假装知道，并追求禅定的人，实际上是在欺骗自己。因为他们已经背离了至尊弥勒等所确立的禅定修习之法。同样，在遮止沉掉方面，大多数情况下，最初会被掉举和散乱所干扰，因此必须努力遮止它们。如此努力后，当粗大的掉举和散乱消失时，就能获得少许的住分。那时，就应该努力防范沉掉。当集中精力防范沉掉时，掉举又会以比以前更细微的方式干扰住分。因此，要努力遮止它，当它消失时，住分就会增大。那时，沉掉又会产生，因此要努力遮止沉掉。总之，将心从外散的掉举中收回，安住在内，专注于所缘，寻找住分。一旦获得住分，就要交替地进行强烈的沉掉防范，并增强明晰度。通过交替进行这两者，就能成就无过失的禅定。不要仅仅依靠具有执着力量的、没有明晰度的澄澈状态来期望获得住分。第二
English
Napa is when the mind is overly attached to a joyful state. Desires associated with this, etc., as previously mentioned, are four in number. Thus, the four practices such as guarding the sense faculties, which were taught earlier during the practice sessions, are crucial for preventing both sinking and excitement. Furthermore, if one understands these causes and strives to prevent them, it will be very beneficial for cutting off sinking and excitement. Therefore, even subtle aspects of sinking and excitement should be recognized with mindfulness, and no matter what they are like, they should not be accepted but must be rejected in every way. If this is not done, it will be a fault of samadhi called "non-manifestation," as stated in the Madhyāntavibhāga. Therefore, one should not abandon the effort to cut off subtle forms of excitement and distraction, thinking that even if they are cut off at the beginning, they cannot be eliminated. Nor should one think that if they are not strong and do not have a very long duration, or if they are weak and of short duration, they will not accumulate karma and therefore do not need to be cut off. To avoid these, those who do not manifest, pretending to know how to accomplish pure samadhi without actually knowing, and those who pursue samadhi, are actually deceiving themselves. This is because they have deviated from the methods of practicing samadhi established by the venerable Maitreya and others. Similarly, in preventing sinking and excitement, most of the time, one is initially interrupted by excitement and distraction, so one must strive to cut them off. After striving in this way, when gross excitement and distraction disappear, one will gain a little stability. At that time, one should strive to guard against sinking. When one exerts effort to guard against sinking, excitement will again interrupt the stability in a more subtle way than before. Therefore, one should strive to cut it off, and when it disappears, the stability will increase. At that time, sinking will also arise, so one should strive to cut off sinking. In short, one should withdraw the mind from external excitement, settle it internally, focus on the object of meditation, and seek stability. Once stability is gained, one should alternately engage in strong guarding against sinking and enhance clarity. By alternately engaging in these two, one will accomplish flawless samadhi. One should not rely solely on a clear state with the power of grasping but without clarity to hope for stability. Second
Tibetan
བྱིང་རྒོད་དང་བྲལ་བའི་དུས་སུ་ཇི་ལྟར་བྱ་བ་ནི། སྔར་བཤད་པ་ལྟར་བྱིང་རྒོད་ཕྲ་མོ་ཡང་བཅད་དེ་བསྒོམས་པས། ཡང་ན་བྱིང་བ་དང་ཡང་ན་རྒོད་པར་འགྱུར་བའི་མི་མཉམ་པ་མེད་པར་སེམས་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་འཇུག་པར་འགྱུར་བའི་ཚེ། འདུ་བྱེད་པའམ་རྩོལ་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྐྱོན་ཡིན་པས་དེའི་གཉེན་པོར་བཏང་སྙོམས་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ཡང་སྒོམ་རིམ་བར་པ་ལས། གང་གི་ཚེ་བྱིང་བ་དང་རྒོད་པ་མེད་པར་གྱུར་ཏེ་དམིགས་པ་དེ་ལ་སེམས་རྣལ་དུ་འདུག་པར་མཐོང་བ་དེའི་ཚེ། རྩོལ་བ་གློད་ལ་བཏང་སྙོམས་སུ་བྱ་ཞིང་དེའི་ཚེ་ཇི་སྲིད་འདོད་ཀྱི་བར་དུ་འདུག་པར་བྱའོ། །ཞེས་སོ། །འོ་ན་འདུ་བྱེད་པའམ་རྩོལ་བ་བྱས་པས་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་ལུགས་དེ་ཇི་འདྲ་ཡིན་ཞེ་ན། འདི་ནི་སེམས་རྒོད་ན་ནང་དུ་འགུགས་པ་དང་བྱིང་ན་གཟེངས་བསྟོད་དེ་བསྒོམས་པས་ཐུན་འཚམས་པ་རེ་ལ་བྱིང་རྒོད་མི་འབྱུང་བའི་གདེང་ཐོབ་པའི་དུས་སུ་ཐོག་མའི་དུས་བཞིན་དུ་བྱིང་ཟོན་དང་རྒོད་པའི་ཟོན་ཆེན་པོ་བྱས་ཤིང་སྐྱོང་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་བྱས་ན་སྒོམ་རིམ་ཕྱི་མ་གཉིས་ལས། གལ་ཏེ་སེམས་མཉམ་པར་ཞུགས་པ་ལ་རྩོལ་བ་བྱས་ན་དེའི་ཚེ་སེམས་རྣམ་པར་གཡེང་བར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། གཡེང་བར་འགྱུར་བས་དེའི་ཚེ་གློད་ཤེས་དགོས་ སོ། །དེ་ཡང་རྩོལ་བ་གློད་པ་ཡིན་གྱི་འཛིན་སྟངས་ཀྱི་ངར་གཏོང་བ་མིན་ནོ། །དེས་ན་བཏང་སྙོམས་བསྒོམ་པ་འདི་བྱིང་རྒོད་མ་བྱུང་བའི་སྐབས་ཐམས་ཅད་དུ་བྱེད་པ་མིན་གྱི་བྱིང་རྒོད་ཀྱི་དབལ་ཆོགས་པ་ནས་ཡིན་ཏེ། བྱིང་རྒོད་ཀྱི་དབལ་མ་ཆོགས་པའི་དུས་སུ་བཏང་སྙོམས་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་བཏང་སྙོམས་དེ་ཇི་འདྲ་ཞིག་ཡིན་སྙམ་ན། སྤྱིར་བཏང་སྙོམས་ལ་ཚོར་བ་བཏང་སྙོམས་དང་ཚད་མེད་བཞིའི་ཡ་གྱལ་གྱི་བཏང་སྙོམས་དང་འདུ་བྱེད་ཀྱི་བཏང་སྙོམས་གསུམ་གསུངས་པ་ལས། འདི་ནི་འདུ་བྱེད་བཏང་སྙོམས་ཡིན་ལ། དེའི་ངོ་བོ་ནི་ཉན་ས་ལས། དེ་ལ་བཏང་སྙོམས་གང་ཞེ་ན། ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་གི་ཕྱོགས་ཀྱི་དམིགས་པ་ལ་སེམས་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པའི་སེམས་མཉམ་པ་ཉིད་དང་རྣལ་དུ་འབབ་པ་དང་རང་གི་ངང་གིས་འཇུག་པ་དང་སེམས་ཉམས་བདེ་བ་དང་སེམས་ལས་སུ་རུང་བའི་རྗེས་སུ་རྩོལ་བ་མེད་པའི་བྱ་བས་གཏོད་པ་གང་ཡིན་པའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་འདྲ་བའི་བཏང་སྙོམས་ཐོབ་པའི་ཚེ་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྒོམ་པ་ན་བྱིང་རྒོད་མ་བྱུང་བའི་སྐབས་སུ་བཏང་སྙོམས་དེ་མངོན་དུ་བྱས་ལ་རྩོལ་བ་མི་དྲག་པར་གཞག་པར་བྱའོ།
Chinese
当远离沉没和掉举时应该怎么做呢？如前所述，即使是细微的沉没和掉举也要断除，并进行禅修。当没有任何导致陷入沉没或掉举的不平衡，而心进入平等状态时，如果还造作或努力，那就是禅定的过失，因此应该修习舍以作为对治。就像《修习次第中篇》中所说：“当沉没和掉举都不存在，并且看到心安住在目标上时，就应该放松努力，修习舍，并且在那时尽可能长久地安住。”那么，造作或努力会如何变成过失呢？这是指当心掉举时向内收摄，当沉没时向上提振，通过这样禅修，在每次禅修结束时，有信心不会出现沉没和掉举的时候，像最初一样，仍然非常谨慎地防范沉没和掉举并加以守护。如果这样做，就像《修习次第后篇》中所说：“如果心已进入平等状态还加以努力，那么心就会散乱。”因此，因为会散乱，所以那时需要知道放松。这里说的是放松努力，而不是放弃保持正念的力度。因此，修习舍并不是在所有没有沉没和掉举的时候都进行，而是在沉没和掉举的势头减弱之后才开始的。因为在沉没和掉举的势头没有减弱的时候，根本不存在舍。那么，什么是舍呢？一般来说，舍有三种：感受上的舍、四无量心中的舍，以及行舍。这里指的是行舍。它的体性如《声闻地》中所说：“什么是舍呢？对于止观方面的目标，心完全没有烦恼，心的平等性、自然流入、自然而然地进入、心感到舒适、心堪能，以及随后没有努力的造作所建立的任何状态。”应该像这样理解。当获得这样的舍时，在修习禅定时，在没有沉没和掉举的时候，应该显现出那种舍，并且不要过于用力地安住。
English
How should one act when free from sinking and excitement? As previously explained, even subtle sinking and excitement should be cut off and meditated upon. When there is no imbalance that causes sinking or excitement, and the mind enters a state of equanimity, if one still fabricates or exerts effort, it is a fault of samadhi, so one should cultivate equanimity as an antidote to it. As it says in the Middle Stages of Meditation: "When sinking and excitement have ceased, and one sees that the mind is resting naturally on the object, then one should relax effort and cultivate equanimity, and at that time, one should remain as long as one wishes." So, how does making effort or exertion become a fault? This refers to when the mind is excited, one draws it inward, and when it is sinking, one elevates it. By meditating in this way, when one has confidence that sinking and excitement will not arise at the end of each session, one still takes great care to guard against sinking and excitement and protect it, just as in the beginning. If one does so, as it says in the Later Stages of Meditation: "If one makes effort when the mind has already entered a state of equanimity, then the mind will become distracted." Therefore, because it will become distracted, one needs to know how to relax at that time. This means relaxing effort, not abandoning the strength of maintaining mindfulness. Therefore, cultivating equanimity is not done at all times when there is no sinking and excitement, but only after the momentum of sinking and excitement has subsided. Because when the momentum of sinking and excitement has not subsided, there is no equanimity at all. So, what is equanimity? Generally, there are three types of equanimity: equanimity of feeling, equanimity as one of the four immeasurables, and equanimity of formation. Here, it refers to equanimity of formation. Its nature is as stated in the Śrāvakabhūmi: "What is equanimity? With respect to the object of calm abiding and insight, the mind is completely free from affliction, the equanimity of mind, the natural flow, the natural entry, the comfort of mind, the capacity of mind, and whatever is established by the action of not exerting effort." One should understand it in this way. When one has attained such equanimity, when meditating on samadhi, in the absence of sinking and excitement, one should manifest that equanimity and abide without exerting too much effort.