Tibetan
ཤིན་ཏུ་གལ་ཡང་ཆེ་བར་སྣང་སྟེ། འདི་ལ་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྐྱོན་མེད་དུ་འཁྲུལ་ས་ཆེ་བར་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་བློ་ཞིབ་མོས་ཉམས་མྱོང་གི་སྟེང་ནས་སྒོམ་རིམ་དུ་གསུངས་པ་ལྟར་ལེགས་པར་བརྟགས་ལ་ ངོས་ཟིན་པར་བྱའོ། །བྱིང་རྒོད་རྟོགས་པའི་ཤེས་བཞིན་བསྐྱེད་པའི་ཐབས་ནི། བྱིང་རྒོད་ཀྱི་གོ་བ་ཡོད་པ་ཙམ་གྱིས་མི་ཆོག་གི །བསྒོམས་པའི་ཚེ་ན་བྱིང་རྒོད་བྱུང་མ་བྱུང་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཤེས་པའི་ཤེས་བཞིན་བསྐྱེད་ཐུབ་པ་ཞིག་དགོས་སོ། །དེ་ཡང་ཤེས་བཞིན་སྟོབས་ལྡན་རིམ་གྱིས་བསྐྱེད་པས་བྱིང་རྒོད་བྱུང་བའི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་དེ་ངོས་ཟིན་པའི་ཤེས་བཞིན་སྐྱེ་ཐུབ་པ་ལྟ་ཅི་སྨོས་ཏེ། དངོས་སུ་མ་སྐྱེས་པར་སྐྱེ་བའི་གྲབས་བྱེད་པ་ནས་རིག་པའི་ཤེས་བཞིན་སྐྱེ་དགོས་ཏེ། སྒོམ་རིམ་ཕྱི་མ་གཉིས་ལས། སེམས་བྱིང་ངམ་བྱིང་དུ་དོགས་པར་མཐོང་ན། ཞེས་པ་དང༌། སེམས་རྒོད་པའམ་རྒོད་དུ་དོགས་པར་མཐོང་བ། ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ཤེས་བཞིན་ཞིག་མ་སྐྱེས་ཀྱི་བར་དུ་འདི་ནས་འདིའི་བར་ལ་བྱིང་རྒོད་མེད་པའི་སྒོམ་སྐྱོན་མེད་བྱུང་ངོ་ཞེས་ཐག་བཅད་ཀྱང་སྟེང་དུ་མི་འགྲོ་སྟེ། བྱིང་རྒོད་བྱུང་ཡང་ངེས་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཤེས་བཞིན་སྟོབས་ལྡན་མ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡང་དབུས་མཐའ་ལས། བྱིང་དང་རྒོད་པ་རྟོགས་པ་དང༌། །ཞེས་བྱིང་རྒོད་རྟོགས་པ་ལ་ཤེས་བཞིན་དགོས་པར་གསུངས་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་བྱིང་རྒོད་བྱུང་ན་མི་རིག་པ་མི་སྲིད་པའི་ཤེས་བཞིན་མ་སྐྱེས་ན། དུས་རིང་པོར་བསྒོམ་ལོ་བྱས་ཀྱང་བྱིང་རྒོད་བྱུང་བཞིན་དུ་མི་ཚོར་བར་བྱིང་རྒོད་ཕྲ་མོས་དུས་འདའ་བ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཤེས་བཞིན་དེ་ཇི་ལྟར་བསྐྱེད་སྙམ་ན་འདི་ལ་སྔར་བསྟན་པའི་དྲན་པའི་སྐྱོང་ལུགས་དེ་རྒྱུ་གལ་ཆེ་ཤོས་ཅིག་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་དྲན་པ་རྒྱུན་ལྡན་པ་དེ་བསྐྱེད་ནུས་ན་དམིགས་པ་བརྗེད་ནས་ཡེངས་ཏེ་འགྲོ་བ་དགག་པར་ ནུས་པས། བྱིང་རྒོད་སྐྱེས་པ་ཡུན་རིང་པོར་མི་ཚོར་བ་ལྡོག་པས། བྱིང་རྒོད་རྟོགས་སླ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དྲན་པ་ཉམས་པའི་དུས་ཀྱི་བྱིང་རྒོད་རིག་པ་དང་མ་ཉམས་པའི་དུས་ཀྱི་བྱིང་རྒོད་རིག་པའི་དུས་རིང་ཐུང་གཉིས་མྱོང་བ་ལ་བསྐོར་ནས་བལྟས་ན་ཆེས་གསལ་ལོ། །དེ་ལ་དགོངས་ནས་སྤྱོད་འཇུག་ལས་ཀྱང༌། གང་ཚེ་དྲན་པ་ཡིད་སྒོ་ནས། །བསྲུང་བའི་དོན་དུ་གནས་གྱུར་པ། །དེ་ཚེ་ཤེས་བཞིན་འོང་འགྱུར་ཞིང༌། །ཞེས་པ་དང༌། དབུས་མཐའི་འགྲེལ་བཤད་ལས་ཀྱང༌། ཤེས་བཞིན་ནི་དྲན་པ་མ་
Chinese
這似乎非常重要，因為這似乎很容易誤認為是無誤的禪定。因此，應該以細緻的智慧，根據經驗，如《修道次第》中所說的那樣，好好地檢查並認識它。生起覺知以了解沉沒和浮躁的方法是：僅僅理解沉沒和浮躁是不夠的。在冥想時，需要能夠生起覺知，如實地知道沉沒和浮躁是否已經產生。也就是說，通過逐漸生起強大的覺知，更不用說能夠在沉沒和浮躁產生的那一刻立即認識到它的覺知，甚至在它實際產生之前，當它準備產生時，就需要生起智慧的覺知。在後面的兩個《修道次第》中說：「如果看到心沉沒或懷疑它正在沉沒」，以及「如果看到心浮躁或懷疑它正在浮躁」。在沒有生起這種覺知之前，即使斷定從這裡到那裡沒有沉沒和浮躁的無誤冥想已經產生，也不會進步，因為即使沉沒和浮躁已經產生，也無法確定，因為強大的覺知尚未生起。同樣，在《中邊分別論》中說：「沉沒和浮躁的理解」，因為需要覺知來理解沉沒和浮躁。這樣，如果沒有生起當沉沒和浮躁產生時不可能不知道的覺知，即使長時間地冥想，也會在沉沒和浮躁產生的同時沒有感覺到，而細微的沉沒和浮躁會流逝時間。那麼，如何生起那種覺知呢？對此，先前所示的憶念的修持方式是一個最重要的因素。這樣，如果能夠生起持續的憶念，就能夠阻止忘記目標而散亂，從而阻止長時間沒有感覺到沉沒和浮躁的產生，因此容易理解沉沒和浮躁。如果在憶念減弱時理解沉沒和浮躁，以及在憶念沒有減弱時理解沉沒和浮躁，通過比較這兩個時間的長短，就會非常清楚。考慮到這一點，在《入菩薩行論》中也說：「當憶念從意門守護的意義上轉變時，那時覺知將會到來」，以及在《中邊分別論釋》中也說：「覺知是憶念」。
English
It seems very important, because it seems easy to mistake this for flawless samadhi. Therefore, one should carefully examine it with meticulous intelligence, based on experience, as stated in the Stages of Meditation, and recognize it. The method for generating awareness to recognize sinking and excitement is: it is not enough to merely have an understanding of sinking and excitement. During meditation, one needs to be able to generate awareness that knows exactly whether sinking and excitement have arisen or not. That is, by gradually generating powerful awareness, let alone being able to generate awareness that immediately recognizes sinking and excitement the moment they arise, one needs to generate awareness of wisdom from the point of preparing to arise, even before they actually arise. In the latter two Stages of Meditation, it says, "If you see that the mind is sinking or suspect that it is sinking," and "If you see that the mind is excited or suspect that it is excited." Until such awareness is generated, even if one concludes that flawless meditation without sinking and excitement has occurred from here to there, one will not progress, because even if sinking and excitement have occurred, one will not be able to ascertain it, because powerful awareness has not been generated. Similarly, in the Discrimination of the Middle and the Extremes, it says, "Understanding sinking and excitement," because awareness is needed to understand sinking and excitement. Thus, if awareness that makes it impossible not to know when sinking and excitement arise is not generated, even if one meditates for a long time, one will not feel the sinking and excitement as they arise, and subtle sinking and excitement will pass the time. So, how does one generate that awareness? For this, the previously shown method of cultivating mindfulness is one of the most important factors. Thus, if one can generate continuous mindfulness, one can prevent forgetting the object and wandering away, thereby preventing not feeling the arising of sinking and excitement for a long time, and therefore it is easy to understand sinking and excitement. If one compares the length of time of recognizing sinking and excitement when mindfulness is diminished and recognizing sinking and excitement when mindfulness is not diminished, it will be very clear. Considering this, it is also said in the Engaging in Bodhisattva Behavior, "When mindfulness turns from the sense gate to the meaning of guarding, then awareness will come," and in the Commentary on the Discrimination of the Middle and the Extremes, it is also said, "Awareness is mindfulness."
Tibetan
བརྗེད་པར་གྱུར་ན་བྱིང་བ་དང་རྒོད་པ་རྟོགས་པའོ། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་དྲན་པ་ཉེ་བར་གནས་པ་ཤེས་བཞིན་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དྲན་པ་མ་བརྗེད་པར་གྱུར་ན་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། ཞེས་གསུངས་སོ། །རྒྱུ་གཅིག་ནི་ཤེས་བཞིན་གྱི་སྐྱོང་ལུགས་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་སེམས་ལྷ་སྐུ་སོགས་གཟུང་བའི་རྣམ་པ་ལ་དམིགས་པའམ་མྱོང་བ་རིག་ཙམ་གསལ་ཙམ་སོགས་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་ལ་དམིགས་ནས་སྔར་བཤད་པ་བཞིན་དྲན་པ་བསྟེན་པའི་ངང་ནས། དེ་ལས་གཞན་དུ་འཕྲོ་མི་འཕྲོ་ལ་བྱ་ར་ཐུ་རེ་བྱས་ནས་སེམས་འཛིན་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ནི་ཤེས་བཞིན་སྐྱོང་བའི་གནད་དུ་བཟུང་ངོ་། །དེ་ལྟར་ཡང་སྤྱོད་འཇུག་ལས། ལུས་དང་སེམས་ཀྱི་གནས་སྐབས་ལ། །ཡང་དང་ཡང་དུ་བརྟག་བྱ་བ། །དེ་དེ་ཁོ་ན་མདོར་ན་ནི། །ཤེས་བཞིན་བསྲུང་བའི་མཚན་ཉིད་དོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །དེས་ན་འདིས་ནི་བྱིང་རྒོད་སྐྱེ་བའི་གྲབས་བྱེད་པ་ནས་རིག་པའི་ཤེས་བཞིན་བསྐྱེད་ལ། དྲན་པ་ བསྟེན་ཚུལ་གྱིས་ནི་ཡེངས་ནས་འགྲོ་བའི་བརྗེད་ངས་འགོག་པ་ཡིན་པས་ལེགས་པར་དམིགས་ཕྱེད་པ་ཞིག་དགོས་སོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་པར་བློ་དེ་རྣམས་ཐམས་ཅད་གཅིག་ཏུ་འདྲེས་ནས་དམིགས་ཕྱེད་པའི་གོ་བ་མེད་པར། དེང་སང་སྐྱོང་བ་བཞིན་དུ་བསྐྱངས་ན། རྒྱུ་ཐམ་ཐོམ་གྱིས་བསྒྲུབས་པའི་འབྲས་བུ་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཀྱང་དེ་འདྲ་ཞིག་བྱུང་དུ་དོགས་སོ། །དེས་ན་གཞུང་ཁུངས་ཐུབ་ཆེན་མོ་རེ་དང་བསྟུན་ཏེ་ཤིན་ཏུ་ཞིབ་པའི་རྣམ་དཔྱོད་ཀྱིས་དཔྱད་ནས་ཉམས་ལེན་གྱིས་གཏན་ལ་ཕབ་པ་ཞིག་ཤིན་ཏུ་གལ་ཆེ་ཡི། སྙིང་རུས་ཙམ་ལ་རེ་བར་མི་བྱ་སྟེ། ཕར་ཕྱིན་བསྡུས་པ་ལས། བརྩོན་འགྲུས་གཅིག་པུ་བྱས་པ་ངལ་བའི་མཐའ། །ཤེས་རབ་གྲོགས་ཀྱིས་བསྐྱངས་ན་དོན་ཆེན་འགྲུབ། །ཅེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ངོས་ཟིན་ཀྱང་དེ་སྤོང་བའི་ཕྱིར་དུ་མི་རྩོལ་བའི་གཉེན་པོ་བསྟེན་པ་ནི། སྔར་བཤད་པ་ལྟར་དྲན་པ་དང་ཤེས་བཞིན་གྱི་སྐྱོང་ལུགས་ལེགས་པར་བྱས་པས་དྲན་ཤེས་ཤིན་ཏུ་སྟོབས་དང་ལྡན་པ་སྐྱེས་ཏེ། བྱིང་རྒོད་ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བའང་ཤེས་བཞིན་གྱིས་རིག་པར་ནུས་པས། བྱིང་རྒོད་བྱུང་བ་ངོས་མི་ཟིན་པའི་སྐྱོན་མེད་ཀྱང༌། དེ་གཉིས་བྱུང་མ་ཐག་ནས་འགོག་པའི་རྩོལ་བ་མི་བསྟེན་པར་དང་དུ་ལེན་པའི་མི་རྩོལ་བའམ་འདུ་མི་བྱེད་པ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྐྱོན་ཤིན་ཏུ་ཆེ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་བྱས་ན་བློ་ལང་དུ་སོང་ནས་བྱིང་རྒོད་དང་བྲལ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྐྱེད་པར་ཤིན་ཏུ་དཀའ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་
Chinese
如果忘失了，就不能觉察掉举和昏沉。 所谓“就是忆念安住，具有正知”的意义。 因此才说“如果忆念不忘失”。 这样说。 一个原因是，正知的修持方式是独一无二的。 也就是，心专注于佛像等所取的形象，或者专注于感受、觉知、明晰等所执的形象，如前所说，在忆念的辅助下，观察是否会散乱到其他地方，从而摄持心。 这被认为是修持正知的关键。 如《入行论》所说： “身心之状态，应再三观察，总之彼即是，守护正知相。” 正是如此。 因此，这能从产生掉举和昏沉的准备阶段，生起觉性的正知。 通过忆念的辅助方式，可以阻止因散乱而产生的忘失。 因此，需要很好地区分目标。 如果不是这样，所有这些心念都混杂在一起，没有区分目标的概念，像现在这样修持，那么，用模糊不清的原因所获得的果，禅定也可能会变成那样。 因此，应该依据可靠的经典，以极其细致的智慧进行分析，并通过实践来确定，这非常重要。 不要仅仅依赖毅力。 如《摄波罗蜜多论》所说： “仅以精进为之，终至疲惫。 若以智慧为友伴，则成办大事。” 因此这样说。 第二，即使认识到，也不努力去对治，亲近对治品。 如前所说，通过良好地修持忆念和正知，生起了极其强大有力的忆念和正知，即使极其细微的掉举和昏沉，正知也能觉察到。 即使没有不能认识到掉举和昏沉的过失，但是，在那二者刚一产生时，不采取阻止的努力，而是接受它们的放任或不作为，这是禅定中非常大的过失。 如果这样做，心就会放纵，因此很难生起远离掉举和昏沉的禅定。 因此，
English
If one forgets, one cannot recognize agitation and dullness. The meaning of "which is to abide in mindfulness, possessing vigilance." Therefore, it is said, "If mindfulness is not forgotten." Thus it is said. One reason is that the way of cultivating vigilance is unique. That is, the mind focuses on the apprehended aspect of a deity image, etc., or focuses on the apprehended aspect of feeling, awareness, clarity, etc., and as previously explained, with the aid of mindfulness, one keeps watch to see if it wanders elsewhere, thereby holding the mind. This is considered the key to cultivating vigilance. As it says in the Bodhicaryāvatāra: "The state of body and mind, should be examined again and again, in short, that is, the characteristic of guarding vigilance." It is just so. Therefore, this cultivates the vigilance of awareness from the preparation stage of generating agitation and dullness. By the method of relying on mindfulness, one can prevent forgetfulness that arises from distraction. Therefore, it is necessary to clearly distinguish the object of focus. If not, all these thoughts are mixed together, without the concept of distinguishing the object, and if one cultivates as they do nowadays, then the result of accomplishing with vague causes, the samadhi, may also turn out like that. Therefore, it is very important to rely on great, reliable scriptures, analyze with extremely detailed wisdom, and establish it through practice. Do not rely solely on perseverance. As it says in the Compendium of Perfections: "Merely exerting effort leads to exhaustion. If guided by the friend of wisdom, great things are accomplished." Therefore, it is said. Second, even if one recognizes it, one does not strive to abandon it, but relies on the antidote. As previously explained, by properly cultivating mindfulness and vigilance, extremely powerful mindfulness and vigilance arise, so that even very subtle agitation and dullness can be recognized by vigilance. Even if there is no fault of not recognizing the arising of agitation and dullness, not making the effort to prevent them as soon as they arise, but accepting their indulgence or inaction, is a very great fault in samadhi. If one does so, the mind will be unrestrained, and therefore it will be very difficult to generate samadhi that is free from agitation and dullness. Therefore,