Tibetan
ཇོག་པར་བྱེད་པ་ལ་ནི་བསྒྲིམས་ཏེ་འཇུག་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཡོད་དོ། །ཞེས་སེམས་གནས་པའི་ཐབས་དགུའི་སེམས་དང་པོ་གཉིས་ཀྱི་སྐབས་སུ་དེ་ལྟར་གསུངས་ཤིང༌། སྒོམ་རིམ་དང་པོ་ལས་ཀྱང༌། བྱིང་བ་བསལ་ལ་དམིགས་པ་དེ་ཉིད་དམ་དུ་བཟུང་ངོ་། །ཞེས་དང༌། སྒོམ་རིམ་བར་པ་ལས་ཀྱང༌། དེ་ནས་བྱིང་བ་ཞི་བར་བྱས་ནས་ཅི་ནས་ཀྱང་དམིགས་པ་དེ་ཉིད་སེམས་ཀྱིས་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་མཐོང་བར་འགྱུར་བ་དེ་ལྟར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །སེམས་ཀྱིས་གསལ་བར་མཐོང་བ་ཞེས་གསུངས་པས་ཡུལ་གསལ་ བ་ཙམ་ལ་མི་ཟེར་གྱི། བློའི་འཛིན་སྟངས་ཤིན་ཏུ་གསལ་ཞིང་དམ་པ་ལ་ཟེར་བ་ཡིན་ནོ། །དྲན་པའི་བསྟེན་ལུགས་འདི་ཤིན་ཏུ་གལ་ཆེ་སྟེ། འདི་མ་ཤེས་པར་བསྐྱངས་པའི་རྟགས་སུ་སྒོམ་ཇི་ཙམ་མང་དུ་བྱས་པ་ཙམ་དུ་བརྗེད་ངས་ཆེ་རུ་འགྲོ་བ་དང་། ཆོས་རྣམས་སོ་སོར་འབྱེད་པའི་ཤེས་རབ་རྟུལ་དུ་འགྲོ་བ་སོགས་ཀྱི་སྐྱོན་ཤིན་ཏུ་མང་པོ་འདུག་པ་ལ། ཏིང་ངེ་འཛིན་བརྟན་པོ་ཡོད་པར་རློམ་པ་བྱེད་པར་སྣང་ངོ་། །དེ་ལྟར་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་དྲན་པས་སེམས་དམིགས་པ་ལ་བཏགས་པ་དེའི་ཚེ་དམིགས་པ་ལེགས་པར་འཛིན་ནམ་མི་འཛིན་གྱི་བྱ༌ར་བྱེད་པའི་རྟོག་པ་བསྐྱེད་དུ་རུང་ངམ་སྙམ་ན། འདི་ནི་བྱ་དགོས་པ་ཡིན་ཏེ། སྒོམ་རིམ་བར་པ་ལས། དེ་ལྟར་གང་ལ་འདོད་པའི་དམིགས་པ་དེ་ལ་སེམས་བཞག་ནས་དེ་ཉིད་ལ་ཕྱིར་བཞིན་རྒྱུན་དུ་སེམས་གཞག་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་ཉེ་བར་བཞག་ནས་སེམས་ལ་འདི་ལྟར་དཔྱད་པར་བྱ་སྟེ། ཅི་དམིགས་པ་ལ་སེམས་ལེགས་པར་འཛིན་ཏམ་འོན་ཏེ་བྱིང་ངམ་འོན་ཏེ་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཡུལ་ལ་རྣམ་པར་འཆར་བས་རྣམ་པར་གཡེངས་སམ་སྙམ་དུ་བརྟག་པར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ཡང་ཏིང་ངེ་འཛིན་བཏང་ནས་དེ་ལྟར་བལྟ་བ་མིན་གྱི། ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་གནས་བཞིན་པའི་ངང་ནས་རྩ་བའི་དམིགས་པ་ལ་སྔར་བཞག་པ་ལྟར་གནས་མི་གནས་དང་མི་གནས་ན་བྱིང་རྒོད་གང་དུ་སོང་བལྟ་བ་ཙམ་བྱེད་པ་སྟེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་བཞག་ནས་ཧ་ཅང་ཐུང་བའི་དུས་ཀྱང་མ་ཡིན་ཧ་ཅང་རིང་བ་ཡང་མ་ཡིན་པར་བར་བར་དུ་བྱ་ར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །བློ་སྔ་མའི་ཤུགས་དང་ངར་མ་ཟད་ཙམ་ནས་འདི་བྱས་ པ་ན་བློ་དེའི་ངར་སྐྱེས་ནས་ངར་ལྡན་ལ་གནས་པའི་ཡུན་རིང་དུ་འགྲོ་བ་དང་བྱིང་བ་དང་རྒོད་པ་མྱུར་དུ་རྟོགས་པའི་དགོས་པ་ཡོད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་བར་བར་དུ་དམིགས་པ་སྔ་མ་དྲན་ཙམ་དྲན་ཙམ་བྱས་ནས་སྐྱོང་བ་ལ་ཡང་དྲན་པ་སྟོབས་ཆེ་བ་དང་རྒྱུན་ལྡན་དུ་འཇུག་པའི་རྒྱུར་དགོས་པས་དྲན་པའི་སྐྱོང་ཚུལ་ཡིན་ཏེ། ཉན་
Chinese
至于努力去做，就是要有专注的作意。如是于安住心的九种方法中，前两种心的阶段中如此宣说。在《修次第初篇》中也说：遣除掉举后，紧紧抓住那个所缘。《修次第中篇》中也说：之后平息沉没，无论如何也要让心非常清晰地见到那个所缘，应当那样做。如是宣说了。所谓心中清晰地见到，并不是说境仅仅是清晰，而是说心的执持方式非常清晰且牢固。这种忆念的运用方式非常重要，如果不了解这个，那么作为修习的标志，修禅越多，遗忘就越严重，并且分辨诸法的智慧也会变得迟钝等等，有非常多的过失，但却显得自认为有稳固的等持。如是如前所说，忆念将心系于所缘之时，会想是否可以生起观察所缘是否良好执持的分别念呢？这是必须做的，因为《修次第中篇》中说：如是于任何所喜之所缘上安住心后，就于彼上再次持续安住心。于彼处附近安住后，应当如此观察心：心是否良好地执持所缘，或者是否沉没，或者是否由于外境显现而散乱呢？应当如此观察。如是宣说了。这也不是舍弃等持后那样观察，而是在安住于等持的状态中，仅仅是观察根本所缘是否如先前安住，如果不安住，就观察是沉没还是掉举。安住于等持后，不是非常短的时间，也不是非常长的时间，而是间断地进行观察。在之前的心的力量和劲头没有耗尽之前做这件事，那么心的劲头就会生起，并且安住于有劲头的状态的时间会变长，并且能够迅速地觉察到沉没和掉举，这是有必要的。同样，间断地忆念先前所缘，仅仅是忆念，通过忆念来修习，对于忆念变得强大和持续不断地进入状态也是必要的，这是忆念的修习方式，听闻。
English
As for striving to do it, it is to have a focused intention. As such, in the nine methods of settling the mind, it is said in the context of the first two minds. In the "First Stage of Meditation," it is also said: "Having eliminated sinking, hold that object firmly." In the "Middle Stage of Meditation," it is also said: "Then, having pacified sinking, one should make the mind see that object very clearly, no matter what. One should do it that way." As such, it is said. What is meant by seeing clearly in the mind is not just that the object is clear, but that the way the mind holds it is very clear and firm. This way of relying on mindfulness is very important. If you do not understand this, then as a sign of cultivation, the more you meditate, the more forgetfulness increases, and the wisdom that distinguishes phenomena becomes dull, etc. There are many faults, but it seems that you think you have stable samadhi. As such, as previously stated, when mindfulness binds the mind to the object, one might wonder if it is permissible to generate the thought of observing whether the object is well held or not. This is what must be done, because the "Middle Stage of Meditation" says: "As such, having placed the mind on whatever desired object, one should repeatedly and continuously place the mind on that. Having placed it nearby, one should examine the mind in this way: Does the mind hold the object well, or does it sink, or does it wander because external objects appear? One should examine it in this way." As such, it is said. This is not to look at it after abandoning samadhi, but while remaining in the state of samadhi, one merely observes whether the root object remains as it was previously placed, and if it does not remain, one observes whether it has gone to sinking or excitement. After placing it in samadhi, it is not a very short time, nor a very long time, but one observes intermittently. Doing this before the strength and vigor of the previous mind are exhausted, then the vigor of that mind will arise, and the time spent in the state of vigor will become longer, and it is necessary to quickly realize sinking and excitement. Similarly, intermittently remembering the previous object, just remembering, cultivating through remembering, is also necessary for mindfulness to become strong and to enter continuously. This is the way to cultivate mindfulness, listening.
Tibetan
ས་ལས། དེ་ལ་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཉིད་གང་ཞེ་ན། སྨྲས་པ། ཡང་དང་ཡང་དུ་རྗེས་སུ་དྲན་པ་དང་ཆ་མཐུན་པ་ལ་དམིགས་པ་དང་རྒྱུན་དང་ལྡན་པ་དང་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པ་དང་དགའ་བ་དང་ལྡན་པའི་སེམས་ཀྱི་རྒྱུན་གང་ཡིན་པ་སྟེ། དེ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཅེས་ཀྱང་བྱ། དགེ་བའི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཉིད་ཅེས་ཀྱང་བྱའོ། །དེ་ལ་ཅི་ཞིག་ཡང་དང་ཡང་དུ་རྗེས་སུ་དྲན་པར་བྱེད་ཅེ་ན། སྨྲས་པ། ཆོས་གང་དག་བཟུང་ཞིང་མཉན་པ་དང་བླ་མ་དག་ལས་གདམས་ཤིང་རྗེས་སུ་བསྟན་པ་ཐོབ་པ་གང་ཡིན་པ་དེའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་མཉམ་པར་བཞག་པའི་ས་པའི་མཚན་མ་མངོན་དུ་བྱ་སྟེ། དམིགས་པ་དེ་ལ་རྒྱུན་དང་ལྡན་པའི་དྲན་པས་རྗེས་སུ་འཇུག་པར་བྱེད་ཅིང་ཉེ་བར་གཏོད་པར་བྱ་བའོ། །ཞེས་དང༌། དབུས་མཐའི་འགྲེལ་བཤད་ལས་ཀྱང༌། དྲན་པ་ནི་དམིགས་པ་མ་བརྗེད་པའོ། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་སེམས་གནས་པར་བྱ་བའི་གདམས་ངག་ཡིད་ཀྱིས་བརྗོད་ཅེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །ཞེས་གསུངས་པས། དྲན་པ་བསྟེན་པ་ནི་དམིགས་པ་ལས་གཡེང་བའི་བརྗེད་ངས་འགོག་པའི་ཆེད་དུ་ཡིན་པས་དེ་འགོག་པའི་དམིགས་པ་མ་བརྗེད་པ་ནི་ཡིད་ ཀྱིས་དམིགས་པ་བརྗོད་པ་སྟེ། ཡང་ཡང་དམིགས་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པའོ། །དཔེར་ན་ཤེས་པའི་དོན་འགའ་ཞིག་བརྗེད་ཀྱིས་དོགས་པ་ན། ཡང་ཡང་ཡིད་ལ་དྲན་པར་བྱས་ན་བརྗེད་དཀའ་བ་དང་འདྲའོ། །དེས་ན་དམིགས་པ་བར་བར་དུ་དྲན་པར་བྱེད་པ་ནི་དྲན་པ་སྟོབས་ལྡན་སྐྱེ་བ་ལ་དགོས་ལ། སེམས་དམིགས་པ་ལས་གཞན་དུ་མི་གཡེང་བར་ཚིར་རེ་བཟུང་ནས་བྱ་ར་བྱེད་པ་ནི་བྱིང་རྒོད་རྟོགས་པའི་ཤེས་བཞིན་མཐུ་ལྡན་དུ་འགྲོ་བའི་ཐབས་ཡིན་པས། དེ་འདྲ་བ་དེ་ལ་ཡང་རྟོག་པ་ཡིན་སྙམ་ནས་བཀག་ན་དྲན་པ་དང་ཤེས་བཞིན་སྟོབས་ལྡན་སྐྱེ་བར་ཤིན་ཏུ་དཀའ་བར་ཤེས་པར་བྱའོ། །གསུམ་པ་ཐུན་གྱི་ཚད་བསྟན་པ་ནི། འོ་ན་དྲན་པས་སེམས་དམིགས་པ་ལ་བཏགས་པ་དེ་ལ་འདི་ཙམ་བར་དུ་འཇོག་ཅེས་པའི་ཐུན་ཚད་ངེས་པ་ཡོད་དམ་མེད་ཅེ་ན། འདི་ལ་བོད་ཀྱི་བརྒྱུད་པ་སོ་སོའི་བླ་མ་གོང་མ་ཐམས་ཅད་ཐུན་ཆུང་ལ་གྲངས་མང་བར་བྱ་དགོས་གསུང་ངོ་། །དེའི་རྒྱུ་མཚན་ཡང་ཁ་ཅིག་ན་རེ། ཐུན་ཆུང་ངེ་བའི་སྒོམ་དང་བཟང་གྱེས་བྱས་ན་རྟིང་མ་རེས་ཀྱང་བསྒོམ་པ་ལ་བྲོད་ལ་ཐུན་རིངས་ན་སུན་པར་འགྱུར་བར་འདོད་ཅིང༌། གཞན་དག་ནི། ཐུན་རིངས་ན་བྱིང་རྒོད་ཀྱི་དབང་དུ་འགྲོ་སླ་བས་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྐྱོན་མེད་སྐྱེ་དཀའ་བར་བཞེད་དོ། །ཉན་ས་ལ་སོགས་པའི་གཞུང་ཆེ་བ་རྣམས་ནས་ཐུན་གྱི་ཚད་གསལ་བར་བཟུང་བ་མི་སྣང་ཡང༌། སྒོམ་རིམ་ཐ་མ་ལས། དེ་ལྟ་བུའི་རིམ་པ་འདིས་ཆུ་ཚོད་གཅིག་གམ་མེལ་ཚེ་ཐུན་ཕྱེད་དམ་ཐུན་གཅིག་ གམ་ཇི་སྲིད་ནུས་པ་དེ་སྲིད་དུ་འཇུག་པར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་ལ། འདི་ཞི་གནས་གྲུབ་ཟིན་ནས་ལྷག་མཐོང་བསྒོམ་པའི་དུས་ཀྱི་ཐུན་ཚད་ཀྱི་སྐབས་སུ་གསུངས་སྣང་ཡང༌། ཐོག་མར་ཞི་གནས་བསྒྲུབ་པའི་སྐབས་སུ་ཡང་འདྲ་བར་མངོན་པས་དེ་ལྟར་བྱའོ། །དེ་ཡང་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་གྱི་དྲན་པ་དང་ཤེས་བཞིན་གྱི་སྐྱོང་ལུགས་དམིགས་པ་དྲན་པ་དང་བྱ་ར་བྱེད་པའི་ལྟ་རྟོག་བར་བར་དུ་བྱེད་ན་ཐུན་ཅུང་རིང་ཡང་སྐྱོན་དུ་མི་འགྱུར་མོད། འོན་ཀྱང་ལས་དང་པོ་པ་ཕལ་ཆེ་བ་ལ་ཐུན་རིངས་ན། ཡང་ན་བརྗེད་ངས་སྐྱེས་ནས་ཡེངས་ནས་འགྲོ་ཞིང་། དེའི་ཚེ་སེམས་བྱིང་བའམ་རྒོད་པ་གང་བྱུང་ཡང་ཡུན་རིང་པོ་ཞིག་ནས་ངོ་ཤེས་པ་ཙམ་མ་གཏོགས་པ་མྱུར་པོར་ངོས་མི་ཟིན་ལ། ཡང་ན་དྲན་པ་མ་བརྗེད་ཀྱང་བྱིང་རྒོད་ཀྱི་དབང་དུ་འགྲོ་སླ་ཞིང་བྱིང་རྒོད་བྱུང་བ་རྣམས་མྱུར་པོར་ངོས་མི་ཟིན་པར་སྣང་ངོ་། །དེ་གཉིས་ཀྱི་སྔ་མས་ནི་དྲན་པ་སྟོབས་ལྡན་སྐྱེ་བ་ལ་བར་དུ་གཅོད་པར་འགྱུར་ལ། ཕྱི་མས་ནི་ཤེས་བཞིན་སྟོབས་ལྡན་སྐྱེ་བ་ལ་བར་དུ་གཅོད་པས་བྱིང་རྒོད་གཅོད་པ་ཤིན་ཏུ་དཀའ་བར་འགྱུར་རོ། །ཁྱད་པར་དུ་དམིགས་པ་བརྗེད་ནས་ཡེངས་ཏེ་བྱིང་རྒོད་བྱུང་བ་ངོས་མི་ཟིན་པ་ནི། དམིགས་པ་མ་བརྗེད་པའི་ངང་ནས་བྱིང་རྒོད་མྱུར་པོར་ངོས་མི་ཟིན་པ་ལས་ཆེས་ཤིན་ཏུ་ངན་པ་ཡིན་པས། ཡེངས་ནས་འགྲོ་བའི་དྲན་པ་ཉམས་པ་འགོག་པའི་གཉེན་པོ་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་གྱི་དྲན་པ་སྐྱོང་ཚུལ་གལ་ཆེ་བ་ཡིན་ནོ། །ཡེངས་ནས་འགྲོ་བའི་བརྗེད་ངས་ཆེ་བ་དང་བྱིང་རྒོད་མྱུར་པོར་ངོས་མི་ཟིན་པའི་ཤེས་བཞིན་ མཐུ་ཆུང་ན་ཐུན་ཆུང་ངུ་དགོས་ལ། བརྗེད་ངས་སྐྱེ་དཀའ་ཞིང་བྱིང་རྒོད་མྱུར་དུ་རྟོགས་ནུས་པར་སྣང་ན། ཐུན་ཅུང་རིང་ཡང་སྐྱོན་མེད་པ་ལ་དགོངས་ནས་ཆུ་ཚོད་གཅིག་ལ་སོགས་པའི་ཡུན་ཚད་མ་ངེས་པར་གསུངས་ཤིང༌། མདོར་ན་རང་གི་བློའི་ནུས་པ་དང་བསྟུན་དགོས་པས་ཇི་སྲིད་ནུས་པ་དེ་སྲིད་དུ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་ལུས་དང་སེམས་ལ་གློ་བུར་བའི་གནོད་པ་མ་བྱུང་ན་མཉམ་པར་འཇོག་ལ། བྱུང་ན་ཨུ་ཚུགས་བྱས་ཏེ་མི་བསྒོམ་པར་དེ་མ་ཐག་བཞག་ནས་ཁམས་ཀྱི་བར་ཆད་བསལ་ཏེ་བསྒོམ་པ་ནི་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱི་དགོངས་པ་ཡིན་པས། དེ་ལྟར་བྱེད་པའང་ཐུན་ཇི་ཙམ་གྱི་བར་དུ་བསྒོམ་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །གསུམ་པ་དམིགས་པ་ལ་གཏད་པའི་འོག་ཏུ་ཇི་ལྟར་བྱ་བ་ལ་གཉིས། བྱིང་རྒོད་བྱུང་བའི་དུས་སུ་ཇི་ལྟ
Chinese
地藏菩萨云：“何为一心？”答曰：“谓于屡屡忆念、与法相应之所缘境，恒常安住，无有罪过，且具欢喜之相续心。此亦名为三摩地，亦名为善心一境性。” 问：“何为屡屡忆念？”答曰：“谓于所受持、听闻之法，及从上师处所得之教诫、开示，以此为缘，令止住之相显现，以恒常忆念随逐、专注此所缘境。如是等。”又如《中边分别论释》云：“忆念者，谓不忘所缘。”此乃安住心之教诫，亦即所谓“以意念诵”之同义语。如是，修习忆念，乃为遮止于所缘境散乱之忘失，故遮止忘失，即是以意念诵所缘，亦即屡屡于意中作意所缘。譬如，若恐忘失某知识，则屡屡忆念于心，则难以忘失。故于所缘境间断忆念，乃为生起强力忆念之所需。心不散乱于所缘境，紧紧抓住而守护，乃为觉了沉掉之正知，成为强大之方便。若于此等亦误以为是分别念而遮止，则可知欲生起强力之忆念与正知，实为极其困难。 三、开示一座之量： 问：“如是以忆念系缚心于所缘境，其一座之量，有决定耶？无决定耶？”答：“对此，藏地各传承之历代上师，皆云宜短座而次数多。”其理由，或谓：“短座之修习，于休息后亦易生起修习之兴致，若座长则易生厌倦。”或谓：“座长则易为沉掉所控制，故难生起无过之三摩地。”《瑜伽师地论》等大论中，未见明显确定一座之量，然于《修次下篇》中云：“如是
Chinese
像这样的次第，应持续一小时，或半个梅尔策，或一个图恩，或尽其所能。据说这是在寂止成就后，观修胜观时的图恩时限的情况下说的。然而，最初修习寂止时也同样适用，所以应该这样做。也就是说，如前所述，如果忆念和正知的修持方式，忆念所缘和进行观察之间交替进行，那么即使图恩稍微长一些也没有关系。然而，对于大多数初学者来说，如果图恩时间过长，要么会产生遗忘，然后散乱，那时无论生起沉没或掉举，也只是在很长时间后才能认出，无法迅速识别。要么即使没有忘记忆念，也容易受到沉没和掉举的影响，并且似乎无法迅速识别出已经产生的沉没和掉举。这两种情况中，前者会阻碍忆念的有力生起，后者会阻碍正知的有力生起，因此断除沉没和掉举将变得非常困难。特别是，忘记所缘而散乱，无法识别出产生的沉没和掉举，这比没有忘记所缘的情况下无法迅速识别沉没和掉举还要糟糕得多。因此，防止散乱而失去忆念的对治方法，如前所述的忆念修持方式非常重要。如果散乱的遗忘很大，并且无法迅速识别沉没和掉举的正知能力很小，那么就需要较短的图恩。如果难以产生遗忘，并且能够迅速觉察到沉没和掉举，那么即使图恩稍微长一些也没有关系，考虑到这一点，所以没有确定一小时等时间长度。总之，因为必须根据自己的心力来调整，所以才说要尽其所能。此外，如果身体和心灵没有发生突发的损害，就保持平静。如果发生了，不要强行修习，而是立即停止，消除身体的障碍后再修习，这是智者们的观点。因此，这样做也应该被理解为修习多长时间图恩的一个组成部分。第三，专注于所缘之后如何做，分为两部分。生起沉没和掉举时如何
English
In this kind of sequence, one should engage for one hour, or half a mel tshe, or one thun, or as long as one is able. It is said that this was spoken in the context of the length of a thun when cultivating vipassanā after śamatha has been accomplished. However, it seems similar even when initially accomplishing śamatha, so one should do it that way. That is to say, as previously explained, if the way of cultivating mindfulness and awareness is to alternate between mindfulness of the object of focus and observation that keeps watch, then even if the thun is a bit long, it will not be a problem. However, for most beginners, if the thun is too long, either forgetfulness will arise and they will become distracted, and at that time, whatever sinking or excitement arises, they will only recognize it after a long time, and will not be able to quickly identify it. Or even if mindfulness is not forgotten, they will easily fall under the influence of sinking and excitement, and it seems that they will not be able to quickly identify those sinking and excitement that have arisen. The former of these two will obstruct the arising of powerful mindfulness, and the latter will obstruct the arising of powerful awareness, so it will become very difficult to cut off sinking and excitement. In particular, forgetting the object of focus and becoming distracted, and not being able to recognize the sinking and excitement that have arisen, is much, very much worse than not being able to quickly recognize sinking and excitement while not forgetting the object of focus. Therefore, the antidote to prevent the loss of mindfulness due to distraction, the way of cultivating mindfulness as previously explained, is very important. If the forgetfulness of distraction is great, and the power of awareness to quickly recognize sinking and excitement is small, then a short thun is necessary. If it seems difficult for forgetfulness to arise, and one is able to quickly realize sinking and excitement, then there is no problem even if the thun is a bit long. Considering this, the duration of one hour, etc., was not specified. In short, because it is necessary to adjust according to one's own mental capacity, it was said to engage for as long as one is able. Furthermore, if there is no sudden harm to body and mind, one should remain in equanimity. If it occurs, one should not cultivate with insistence, but stop immediately, remove the obstacles to the elements, and then cultivate. This is the view of the wise. Therefore, doing so should also be understood as a component of how long to cultivate a thun. Third, how to act after focusing on the object of focus, divided into two parts. How to act when sinking and excitement arise.