Tibetan
་དངོས་སུ་དམིགས་པ་ལ་རྒྱུན་ལྡན་དུ་འདོགས་བྱེད་དུ་གསུངས་པས། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་གཙོ་བོའི་སྐྱོང་ཚུལ་ནི་དྲན་པའི་སྐྱོང་ཚུལ་ཡིན་ལ། དྲན་པ་ཡང་ངེས་པའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་འཛིན་སྟངས་ཅན་ཡིན་པས། ཏིང་ངེ་འཛིན་སྐྱོང་བ་ན་ངེས་ཤེས་ཀྱི་འཛིན་སྟངས་དམ་པོ་མེད་པར་ཧད་དེ་འཇོག་པ་ལ་སེམས་དྭངས་པའི་གསལ་ཆ་འོང་ཡང༌། ངེས་ཤེས་ཀྱི་ངར་ཐོན་པའི་གསལ་ཆ་མི་ཐོན་པས་དྲན་པ་སྟོབས་ཅན་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་ལ། དེའི་ཕྱིར་བྱིང་བ་ཕྲ་མོ་ཡང་མི་ཁེགས་པས་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྐྱོན་ཅན་ཁོ་ནར་འགྱུར་རོ། །ལྷ་སྐུ་ལ་སོགས་པའི་དམིགས་རྟེན་གཞན་མི་འཇོག་པར་སེམས་མི་རྟོག་པ་ཙམ་སྐྱོང་བས་ཀྱང་སེམས་ཡུལ་གང་ལ་ཡང་ཅིར་ཡང་མི་རྟོག་པར་གཞག་པར་བྱའོ། །ཞེས་པའི་གདམས་ངག་དྲན་ནས་དེ་ནས་སེམས་མི་འཕྲོ་བ་ལ་མ་ཡེངས་པར་བྱ་དགོས་ལ། མ་ཡེངས་པ་དེ་ཡང་དམིགས་པ་མ་བརྗེད་པའི་དྲན་པ་དང་དོན་གཅིག་ཡིན་པས་དྲན་པའི་སྐྱོང་ཚུལ་ལས་མ་འདས་པས། དེ་ལྟར་བསྒོམ་པ་དེས་ཀྱང་ངེས་ཤེས་ཀྱི་ཤུགས་ཐོན་པའི་དྲན་པ་བསྟེན་ དགོས་པ་ཡིན་ནོ། །སྐྱོན་དང་བཅས་པའི་ལུགས་བསལ་བ་ལ། བསལ་བྱའི་ལོག་རྟོག་འདི་ལྟ་བུ་ཡོད་དེ། སྔར་བཤད་པ་ལྟར་ཤེས་པ་འཕངས་ལེགས་པར་བསྟོད་དེ་བསྒྲིམས་ནས་མི་རྟོག་པར་བཞག་པ་ན་བྱིང་བའི་སྐྱོན་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་མོད་ཀྱི། རྒོད་ཤས་ཆེ་བས་གནས་ཆ་རྒྱུན་འཐུད་ཐུབ་པ་མི་འོང་བ་མཐོང་ནས། རིག་པའི་གཟེངས་ཀྱང་སྨད། ལེགས་པར་བསྒྲིམ་པ་ཡང་གློད་པས་གནས་ཆ་མྱུར་པོར་སྐྱེ་བ་མཐོང་ནས། ཐབས་དེ་ནི་གདམས་ངག་ཆེན་པོ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་ངེས་པ་རྙེད་ནས། གློད་པ་རབ་ལ་སྒོམ་རབ་ཅེས་སྐད་གསངས་མཐོན་པོས་སྒྲོག་པར་སྣང་ངོ་། །འདི་ནི་བྱིང་བ་སྐྱེས་པ་དང་སྒོམ་སྐྱེས་པ་གཉིས་མ་ཕྱེད་པའི་གཏམ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྐྱོན་མེད་ནི་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་ཁྱད་པར་གཉིས་དང་ལྡན་པ་དགོས་ཀྱི། སེམས་མི་རྟོག་པའི་གནས་ཆ་བརྟན་པ་གཅིག་པུས་མི་ཆོག་གོ །གལ་ཏེ་དེ་འདྲ་བ་དེ་ལ་སེམས་ཉོག་ཉོག་པོར་སོང་བའི་འཐིབས་པ་ཡོད་ན་བྱིང་བ་ཡིན་ཀྱང༌། དེ་མེད་པར་སེམས་དྭངས་པའི་གསལ་ཆ་ཡོད་པས་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྐྱོན་མེད་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན། དེ་ནི་རྨུགས་པ་དང་བྱིང་བ་གཉིས་མ་ཕྱེད་པའི་གཏམ་དུ་སྣང་བས་འདི་རྣམས་རྒྱས་པར་འོག་ཏུ་བསྟན་པར་བྱའོ། །དེས་ན་བསྒྲིམས་དྲགས་པའི་རིག་པ་ངར་ལྡན་དུ་བྱས་པ་ན་གསལ་ཆ་ཡོད་ཀྱང་རྒོད་ཤས་ཆེ་བས་གནས་ཆ་སྐྱེ་དཀའ་ལ། དེ་ཧ་ཅང་གློད་ནས་བསྐྱངས་པ་ན་གནས་ཆ་ཡོད་ཀྱང་བྱིང་ཤ
Chinese
据说，对于实际的专注，通常会附加一个约束。因此，禅定的主要修持方法是忆念的修持，而忆念也具有确定的认知方式。因此，在修持禅定时，如果没有牢固的确信认知，只是茫然地安住，虽然会出现清澈的心性，但不会出现确信认知所产生的清晰，因此不会产生强大的忆念。因此，即使是细微的昏沉也无法克服，只会变成有缺陷的禅定。不设立神像等其他所缘，仅仅修持不作意的心，也要让心对任何对境都不作任何思虑地安住。忆念起“不要让心散乱”的教言，之后必须不散乱。不散乱也与不忘记所缘的忆念意义相同，因此没有超出忆念的修持范围。因此，那样的禅修也必须依赖产生确定认知力量的忆念。 为了排除有缺陷的宗派，存在着这样的错误观念需要排除：如前所述，高度赞扬了敏锐的觉知，认为通过努力保持不作意，即使没有丝毫的昏沉过失，但由于掉举过于强烈，看到无法持续保持安住状态。因此，贬低了觉性的敏锐度，也放松了精进的努力，看到安住状态迅速产生，于是确信这种方法是伟大的教言，似乎大声宣扬“放松是最好的禅修”。这是没有区分昏沉产生和禅修产生的说法。因为，无过失的禅定必须具备如前所述的两种特点，仅仅是心不作意的稳定安住是不够的。如果那样的话，即使有心变得混乱的昏沉，但因为没有昏沉，有清澈的心性，就认为这是无过失的禅定，这似乎是没有区分昏沉和迟钝的说法，这些将在下面详细阐述。因此，如果过于努力，使觉性变得过于强烈，虽然有清晰，但由于掉举过于强烈，难以产生安住状态。如果过于放松地修持，虽然有安住状态，但容易产生昏沉。
English
It is said that a restraint is usually attached to actual focus. Therefore, the main cultivation method for accomplishing samadhi is the cultivation of mindfulness, and mindfulness also has a definite way of holding. Therefore, when cultivating samadhi, if there is no firm conviction of cognition and one just dwells blankly, although a clear mind may arise, the clarity produced by the conviction of cognition will not arise, and thus powerful mindfulness will not arise. Therefore, even subtle dullness cannot be overcome, and it will only become a flawed samadhi. Without establishing other objects of focus such as deities, just cultivating the non-conceptual mind, one should also let the mind dwell without thinking about anything in any object. Remembering the instruction "Do not let the mind wander," one must then not be distracted. Not being distracted is also the same as mindfulness of not forgetting the object of focus, so it does not go beyond the scope of mindfulness cultivation. Therefore, that kind of meditation must also rely on mindfulness that produces the power of definite cognition. In order to eliminate the flawed sects, there is such a wrong view to be eliminated: As mentioned earlier, sharp awareness is highly praised, and it is thought that by striving to maintain non-conceptuality, even if there is not the slightest fault of dullness, but because agitation is too strong, it is seen that it is impossible to maintain the state of abiding continuously. Therefore, the sharpness of awareness is degraded, and the effort of diligence is also relaxed, and it is seen that the state of abiding arises quickly. Then, it is believed that this method is a great instruction, and it seems that they loudly proclaim, "Relaxation is the best meditation." This is a statement that does not distinguish between the arising of dullness and the arising of meditation. Because, flawless samadhi must have the two characteristics mentioned earlier, and merely the stable abiding of the non-conceptual mind is not enough. If that is the case, even if there is a turbidity of mind that has become confused, but because there is no dullness and there is a clear mind, it is thought that this is flawless samadhi. This seems to be a statement that does not distinguish between torpor and dullness, and these will be explained in detail below. Therefore, if one strives too hard and makes awareness too strong, although there is clarity, it is difficult to generate the state of abiding because agitation is too strong. If one cultivates too relaxed, although there is a state of abiding, it is easy to generate dullness.
Tibetan
ས་ཆེ་བས་ངར་ཐོན་པའི་གསལ་བ་མེད་དོ། ། གྲིམས་དྲགས་པ་དང་ལྷོད་དྲགས་པ་གང་དུ་ཡང་མ་སོང་བའི་དམ་ལྷོད་རན་པའི་མཚམས་ཀྱང་ཤིན་ཏུ་ཟིན་དཀའ་བའི་ཕྱིར། བྱིང་རྒོད་དང་བྲལ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྐྱེ་དཀའ་བ་ལ་དགོངས་ནས། སློབ་དཔོན་ཙནྡྲ་གཽ་མིས། བརྩོན་པ་བསྟེན་ན་རྒོད་པ་འབྱུང་འགྱུར་ཞིང༌། །དེ་སྤངས་ན་ནི་ཞུམ་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར། །འདི་ཡི་རིགས་པར་མཉམ་འཇུག་རྙེད་དཀའ་ན། །བདག་གིས་སེམས་དཀྲུགས་པས་ནི་ཅི་ཞིག་བགྱི། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། བརྩོན་པ་བསྟེན་པ་ནི་བསྒྲིམས་དྲགས་པ་སྟེ་དེ་བྱས་ན་ནི་རྒོད་པ་འབྱུང་ལ། བསྒྲིམ་པ་དེ་སྤངས་ཤིང་གློད་དྲགས་ན་སེམས་ནང་དུ་སྡོད་པའི་ཞུམ་པ་སྐྱེ་བར་སྣང་བས། བྱིང་རྒོད་དང་བྲལ་ནས་ཆ་མཉམ་པར་གནས་པའི་སེམས་རིགས་པར་མཉམ་དུ་འཇུག་པ་རྙེད་དཀའོ་ཞེས་པའི་དོན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཡང་དེའི་འགྲེལ་པ་སངས་རྒྱས་ཞི་བས་མཛད་པ་ལས། བརྩོན་པ་ནི་འདིར་དགེ་བའི་ཕྱོགས་ལ་མངོན་པར་སྤྲོ་བས་བསྒྲིམས་ཏེ་འཇུག་པ་ལ་བྱ་ཡི། ཞེས་དང༌། རྒོད་པར་འགྱུར་བའི་ཉེས་པ་མཐོང་ནས་བརྩོན་པ་དེ་སྤངས་ཏེ་རྩོལ་བ་བཏང་བར་གྱུར་ན་སེམས་ནང་དུ་ཞུམ་ཞིང༌། ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །ཡང་བཤགས་བསྟོད་ལས། འབད་པས་འཇུག་ན་རྒོད་པ་འབྱུང་འགྱུར་ཞིང༌། །དེ་གློད་ན་ནི་ཞུམ་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར། །འདི་ཡི་དབུ་མར་བསྒྲུབ་པའང་རྙེད་དཀའ་ན། །བདག་གི་སེམས་དཀྲུགས་པས་ནི་ཅི་ཞིག་བགྱི། །ཞེས་གསུངས་ཤིང༌། དེའི་འགྲེལ་པར་ཡང༌། ཤིན་ཏུ་འབད་པས་བསྒྲིམས་ཏེ་འཇུག་ཅིང་རྩོལ་བ་ན་ནི་སེམས་དེ་རྒོད་ཅིང་གཡེང་བ་འབྱུང་བར་འགྱུར་བས་བཅོམ་པས་རྩོལ་བ་ལས་ཀྱང་ སེམས་གནས་པ་མི་རྙེད་ལ། དེ་ལྟར་དེ་ཉེས་པ་ཉིད་ཡིན་པས་དེ་བཟློག་པའི་ཕྱིར་འབད་པས་འཇུག་པའི་སེམས་དེ་གློད་ཅིང་རྩོལ་བ་བཏང་བར་གྱུར་ན་ནི་དམིགས་པའི་ཡུལ་བརྗེད་པ་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་གྱིས་སེམས་ནང་དུ་ཞུམ་ཞིང་བྱིང་བ་སྐྱེ་ཞིང་འབྱུང་བར་འགྱུར་བས། ཞེས་གསལ་བར་གསུངས་སོ། །དེས་ན་བྱིང་རྒོད་ཀྱི་མཐའ་གཉིས་དང་བྲལ་བའི་དབུ་མར་བསྒྲུབ་པའམ་རིགས་པར་མཉམ་འཇུག་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྙེད་དཀའོ་ཞེས་གསུངས་པས༌གློད་པ་རབ༌བྱས་པས་ཆོག་ན་དཀའ་རྒྱུ་ཅི་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་དེ་ལས་བྱིང་བ་སྐྱེ་བར་གསུངས་པས་ཚུལ་དེས་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྒྲུབ་པ་མི་རིགས་པར་གསལ་ལོ། །ཤིན་ཏུ་གློད་པའི་སེམས་དྭངས་པ་ཙམ་གྱི་གསལ་ཆས་མི་ཆོག་པར་འཛིན་སྟངས་ཀྱི་གྲིམས་ཆ་དགོས་པར་ནི། འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་ཀྱིས། དེ་ལ་འཇོག་པར་བྱེད་པ་དང་ཡང་དག་པར་འ
Chinese
因为地方太大而没有锐利的清晰度。 因为既不太紧也不太松，适度的松紧程度也很难把握。考虑到难以生起远离沉掉和掉举的禅定，导师旃扎果弥说：“如果勤奋，就会产生掉举，如果舍弃它，就会产生萎靡。在这种道理上，很难获得平衡的进入，我搅乱心意做什么呢？”这样说，勤奋就是太紧了，如果这样做就会产生掉举。如果舍弃紧绷而过于放松，心中就会产生萎靡。因此，远离沉掉和掉举，平等安住的心很难在道理上获得平衡的进入，这就是它的意思。同样，在佛寂所作的注释中说：“勤奋是指对善的一面显现出喜悦而紧绷地进入。”又说：“见到会产生掉举的过患，舍弃了勤奋而放弃了努力，心中就会萎靡。”所以这样说。又在忏悔赞中说：“如果努力进入，就会产生掉举，如果放松它，就会产生萎靡。在这种中道上修行也很难，我搅乱心意做什么呢？”这样说。在它的注释中也说：“如果非常努力地紧绷着进入和努力，那么心就会掉举和散乱，因此即使摧毁了努力，也无法找到心的安住。这样，因为这是过患，为了遣除它，如果放松努力进入的心，放弃努力，那么由于忘记所缘等过失，心中就会萎靡和沉掉，产生和出现。”说得很清楚。因此，远离沉掉和掉举两边的中道修行，或者说很难获得道理上平衡进入的禅定。因为如果只是放松就可以，就没有什么困难的理由，而且说了从那里面会产生沉掉，所以很明显，用那种方式修行禅定是不合理的。对于仅仅是过于放松的心的清明是不够的，还需要执持方式的紧绷程度，圣者无著说：“对此进行安住和真实地……
English
Because the place is too large, there is no sharp clarity. Because it is neither too tight nor too loose, it is also very difficult to grasp the moderate degree of tightness and looseness. Considering the difficulty of generating samadhi free from sinking and excitement, the teacher Chandragomin said, "If you are diligent, excitement will arise, and if you abandon it, lethargy will arise. It is difficult to attain balanced entry in this way, so what is the use of disturbing my mind?" He said that diligence is too tight, and if you do that, excitement will arise. If you abandon the tightness and relax too much, lethargy will arise in the mind. Therefore, it is difficult to attain a balanced entry of the mind that is free from sinking and excitement and remains equally in reason. That is the meaning. Similarly, in the commentary by Buddha Shanti, it says, "Diligence here refers to entering with tightness due to manifest joy in the direction of virtue." It also says, "Having seen the fault of becoming excited, if you abandon that diligence and give up effort, the mind will become lethargic." So it is said. Also in the Confession and Praise, it says, "If you enter with effort, excitement will arise, and if you relax it, lethargy will arise. It is also difficult to practice on this middle way, so what is the use of disturbing my mind?" He said that. In its commentary it also says, "If you enter and strive with great effort and tightness, then the mind will become excited and distracted, so even if you destroy the effort, you will not find the abiding of the mind. Thus, because this is a fault, in order to avert it, if you relax the mind that enters with effort and give up effort, then due to faults such as forgetting the object of focus, lethargy and sinking will arise and occur in the mind." It is said very clearly. Therefore, it is said that it is difficult to attain the practice of the middle way that is free from the two extremes of sinking and excitement, or the samadhi of balanced entry in reason. Because if it is enough to just relax, there is no reason for difficulty, and it is said that lethargy will arise from that, so it is clear that it is not reasonable to practice samadhi in that way. For the mere clarity of a mind that is too relaxed is not enough, but the tightness of the way of holding is necessary, the noble Asanga said, "To abide in it and truly..."