Tibetan
མ་དག་འགྲུབ་པའི་གེགས་ཀྱི་གཙོ་བོར་འོང་བའི་རྒྱུ་མཚན་ནི་དེ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་བྱིང་རྒོད་ཕྲ་རགས་རྣམས་ལེགས་པར་ ངོས་ཟིན་པ་ཞིག་དང་ངོས་ཟིན་ནས་དེ་གཉིས་འགོག་པར་བྱེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྐྱོང་ལུགས་རྣམ་དག་ཅིག་མི་ཤེས་ན། ལྷག་མཐོང་ལྟ་ཅི་སྨོས་ཏེ་ཞི་གནས་ཀྱང་སྐྱེ་བ་མི་སྲིད་པས་ཏིང་ངེ་འཛིན་དོན་དུ་གཉེར་བའི་བློ་ལྡན་རྣམས་ཀྱིས་ཚུལ་དེ་ལ་མཁས་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་བྱིང་རྒོད་ནི་ཞི་གནས་འགྲུབ་པའི་འགལ་རྐྱེན་ཡིན་ཞིང༌། འགལ་རྐྱེན་ངོས་འཛིན་པ་དང་འགོག་ཚུལ་དངོས་ནི་འོག་ཏུ་སྟོན་པས་འདིར་ནི་ཞི་གནས་འགྲུབ་པའི་མཐུན་རྐྱེན་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྐྱེད་ཚུལ་བརྗོད་པར་བྱའོ། །འདི་ལ་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི། སེམས་དམིགས་པ་ལ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གནས་པའི་ཆ་ཡིན་ལ་དེ་ཡང་དམིགས་པ་ལ་རྒྱུན་ལྡན་དུ་སྡོད་པ་ཞིག་དགོས་སོ། །དེ་ལ་ནི་སེམས་རྩ་བའི་དམིགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་གཡེང་བར་མི་བྱེད་པའི་ཐབས་གཅིག་དང༌། གཡེངས་མ་གཡེངས་དང་གཡེང་བར་འགྱུར་མི་འགྱུར་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཤེས་པ་གཉིས་དགོས་པའི་དང་པོ་ནི་དྲན་པ་དང་གཉིས་པ་ནི་ཤེས་བཞིན་ཡིན་ཏེ། མདོ་སྡེའི་རྒྱན་གྱི་འགྲེལ་པ་ལས། དྲན་པ་དང་ཤེས་བཞིན་ནི་ཉེ་བར་གཏོད་པར་བྱེད་པ་སྟེ། གཅིག་གིས་སེམས་དམིགས་པ་ལས་མི་འཕྲོ་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དང༌། གཉིས་པས་སེམས་འཕྲོ་བ་རབ་ཏུ་ཤེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དྲན་པ་ཉམས་ནས་དམིགས་པ་བརྗེད་ན་ཡེངས་ནས་དེ་མ་ཐག་ཏུ་དམིགས་པ་སྟོར་བར་འགྱུར་བས་དམིགས་པ་མ་བརྗེད་པའི་དྲན་པ་རྩ་བ་ཡིན་ནོ། །དྲན་པ་དེས་སེམས་དམིགས་པ་ལ་ཉེ་བར་གཏོད་ཚུལ་ནི། སྔར་བཤད་པ་ལྟར་དམིགས་རྟེན་གསལ་བཏབ་ནས་མ་མཐའ་ཞིག་ཤར་བྱུང་བ་ན་དེ་ཤེས་པས་ཚིར་གྱིས་བཟུང་བའི་འཛིན་སྟངས་ཤུགས་ཅན་ཞིག་བསྐྱེད་ལ། སེམས་ཀྱི་འཕངས་མཐོ་བར་བྱས་ཏེ་གསར་དུ་གང་ལ་ཡང་མི་དཔྱོད་པར་འཇོག་པའོ། །དྲན་པ་ནི་ཀུན་ལས་བཏུས་ལས། དྲན་པ་གང་ཞེ་ན། འདྲིས་པའི་དངོས་པོ་ལ་སེམས་ཀྱི་བརྗེད་པ་མེད་པ་སྟེ། རྣམ་པར་མི་གཡེང་བའི་ལས་ཅན་ནོ། །ཞེས་ཁྱད་པར་གསུམ་དང་ལྡན་པར་གསུངས་སོ། །དེ་ལ་དམིགས་པ་ཡུལ་གྱི་ཁྱད་པར་ནི། སྔར་མ་འདྲིས་པའི་ཡུལ་ལ་དྲན་པ་མི་སྐྱེ་བས་འདྲིས་པའི་དངོས་པོ་ལ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། སྐབས་འདིར་ནི་སྔར་ངེས་པར་བྱས་པའི་དམིགས་རྟེན་གྱི་རྣམ་པ་ཤར་བའོ། །རྣམ་པའམ་འཛིན་སྟངས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ནི། སེམས་ཀྱི་བརྗེད་པ་མེད་པ་ཞེས་པ་ཡུལ་དེ་སེམས་ཀྱིས་མ་བརྗེད་པའི་ཆ་སྟེ། སྐབས་འདིར་ནི་དམིགས་རྟེན་མ་བརྗེད་པའོ། །མ་བརྗེད་པའི་ཚུལ་ནི། གཞན་གྱིས་དྲིས་པ་དང་རང་གིས་དེ་ལ་རྟོག་པ་བཅུག་པ་ན་དམིགས་རྟེན་དེ་ནི་འདི་འདྲ་བ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བླ་མས་བསྟན་པ་དྲན་ཐུབ་པ་ཙམ་ལ་མི་ཟེར་གྱི། སེམས་དམིགས་པ་ལ་བཏགས་པ་དེ་ཐུར་རེ་དྲན་ནས་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་ཡེངས་པ་སྟེ། ཡེངས་ན་ནམ་དེ་བྱུང་ཙམ་གྱིས་དྲན་པ་སྟོར་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་སེམས་དམིགས་རྟེན་ལ་སྔར་ལྟར་བཞག་ཟིན་པ་དང་འདི་ལྟར་དུ་དམིགས་པ་ལ་བཏགས་སོ་སྙམ་པ་ཞིག་བསྐྱེད་ལ། དེ་ནས་གསར་དུ་མི་རྟོག་པར་བློ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཤུགས་མ་ཆད་པར་རྒྱུན་སྐྱོང་བ་ནི་དྲན་པ་བསྟེན་ཚུལ་གྱི་གནད་དམ་པ་ ཡིན་ནོ། །བྱེད་ལས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ནི། དམིགས་པ་ལས་སེམས་གཞན་དུ་མི་གཡེང་བར་བྱ་བའོ། །དེ་ལྟར་སེམས་དམིགས་པ་ལ་བཏགས་ཏེ་འདུལ་བ་ནི་གླང་པོ་ཆེ་འདུལ་བའི་དཔེས་གསུངས་ཏེ། དཔེར་ན། སྡོང་པོའམ་ཀ་བ་ཤིན་ཏུ་བརྟན་པ་ལ་ཞགས་ཐག་ཤིན་ཏུ་སྲ་བ་དུ་མས་མི་བསྲུན་པའི་གླང་པོ་བཏགས་ཏེ་གླང་རྫིས་ཇི་ལྟར་བསླབས་པ་ལྟར་བྱེད་ན་ལེགས། མི་བྱེད་ན་ལྕགས་ཀྱུ་རྣོན་པོས་ཡང་ཡང་བཏབ་ནས་ཚར་བཅད་དེ་འདུལ་བ་ལྟར། སེམས་གླང་པོ་ཆེ་མ་དུལ་བ་དང་འདྲ་བ་འདི་ཡང་སྔར་བཤད་པའི་དམིགས་པའི་ཀ་བ་བརྟན་པོ་ལ་དྲན་པའི་ཐག་པས་བཅིང་ཞིང༌། དེ་ལ་སྡོད་དུ་མ་བཏུབ་ན་ཤེས་བཞིན་གྱི་ལྕགས་ཀྱུས་གཙགས་ནས་ཁད་ཀྱིས་ཁད་ཀྱིས་དབང་དུ་བྱ་སྟེ། དབུ་མ་སྙིང་པོ་ལས། ཡིད་ཀྱི་གླང་པོ་ལོག་འགྲོ་བ། །དམིགས་པའི་ཀ་བ་བརྟན་པོ་ལ། །དྲན་པའི་ཐག་པས་ངེས་བཅིངས་ནས། །ཤེས་རབ་ལྕགས་ཀྱུས་རིམ་དབང་བྱ། །ཞེས་གསུངས་ཤིང༌། སྒོམ་རིམ་བར་པ་ལས་ཀྱང༌། དྲན་པ་དང་ཤེས་བཞིན་གྱི་ཐག་པས་ཡིད་ཀྱི་གླང་པོ་ཆེ་དམིགས་པའི་སྡོང་པོ་དེ་ཉིད་ལ་གདགས་པར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །ལུང་སྔ་མ་ལས་ཤེས་བཞིན་ལྕགས་ཀྱུ་དང་འདྲ་བར་གསུངས་ལ། ལུང་ཕྱི་མས་ཐག་པ་དང་འདྲ་བར་གསུངས་པ་ནི་མི་འགལ་ཏེ། སེམས་དམིགས་པ་ལ་རྒྱུན་ལྡན་དུ་འདོགས་པ་དངོས་ནི་དྲན་པ་ཡིན་ལ། ཤེས་བཞིན་ཡང་བརྒྱུད་ནས་སེམས་དམིགས་པ་ལ་གཏོད་བྱེད་ཡིན་ཏེ། བྱིང་བ་དང་རྒོད་པ་ དངོས་སམ་བྱིང་རྒོད་དུ་འགྱུར་བ་ཤེས་བཞིན་གྱིས་རིག་པ་ལ་བརྟེན་ནས་དེ་དག་གི་དབང་དུ་མི་གཏོང་བར་རྩ་བའི་དམིགས་པ་ལ་འཇོག་པའི་ཕྱིར་དང༌། སྔར་དྲངས་པ་ལྟར་སློབ་དཔོན་དབྱིག་གཉེན་གྱིས་ཀྱང༌། དྲན་ཤེས་གཉིས་ཀ་དམིགས་པ་ལ་ཉེ་བར་གཏོད་བྱེད་དུ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དྲན་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ཏིང་ངེ་འཛིན་འགྲུབ་པར་གསུངས་པ་དང༌། དྲན་པ་ཐག་པ་དང་འདྲ་བར་སེམས
Chinese
不清净成就之障碍的主要原因就是那个。因此，如果不能很好地认识沉掉和掉举的粗细，并且不了解认识之后阻止二者的等持的清净修法，更不用说胜观，就连止住也不可能生起，因此有志于等持的智者们应该精通那个道理。其中，沉掉和掉举是止住成就的违缘。违缘的认识和阻止的实际方法将在下面阐述，因此这里要讲述的是止住成就的顺缘，即生起等持的方法。这里所说的等持，是心专注于所缘的方面，而且必须是持续不断地安住于所缘。对此，需要一个不让心从根本所缘上散乱的方法，以及如实了知是否已经散乱和是否将要散乱的两种方法，第一个是正念，第二个是正知。《经庄严论》的解释中说：正念和正知是使心靠近的，一个使心不从所缘上散乱，第二个能很好地了知心是否散乱。如是说。如果正念减弱而忘记所缘，就会散乱，并立即失去所缘，因此不忘记所缘的正念是根本。那个正念使心靠近所缘的方法是： 如前所述，在清晰地确定所缘之后，至少出现某种景象时，通过了知它而产生一种紧紧抓住的强有力执持方式，并且提高心的警觉性，不作任何新的思辨而安住。正念在《摄类学》中说：何为正念？是对熟悉的事物，心不忘失，具有不散乱的作用。如是宣说了具有三种特点。其中，所缘境的特点是：因为对不熟悉的事物不会生起正念，所以说对熟悉的事物，这里指的是先前确定过的所缘境的景象显现。景象或执持方式的特点是：心不忘失，指的是心不忘记那个境，这里指的是不忘记所缘
English
The main reason for the obstacles to impure accomplishment is that. Therefore, if one does not know well the subtle and coarse dullness and excitement, and does not understand the pure practice of samadhi that prevents the two after recognizing them, let alone vipassana, even calm abiding is impossible to arise, so those who are wise and aspire to samadhi should be proficient in that method. Among them, dullness and excitement are obstacles to the accomplishment of calm abiding. The recognition of obstacles and the actual method of prevention will be explained below, so here we will discuss the conditions conducive to the accomplishment of calm abiding, that is, the method of generating samadhi. Here, samadhi is the aspect of the mind being single-pointed on the object of focus, and it must be a continuous dwelling on the object. For this, one needs a method of not letting the mind wander from the fundamental object of focus, and two methods of knowing whether it has wandered and whether it will wander, the first is mindfulness and the second is awareness. The commentary on the Ornament of the Sutras says: Mindfulness and awareness are what bring one close, one prevents the mind from scattering from the object of focus, and the second knows well whether the mind is scattered. So it is said. If mindfulness weakens and one forgets the object of focus, one will be distracted and immediately lose the object of focus, so mindfulness of not forgetting the object of focus is fundamental. The way that mindfulness brings the mind close to the object of focus is: As mentioned earlier, after clearly determining the object of focus, when at least some appearance arises, by knowing it, one generates a strong grasping manner of holding tightly, and raises the alertness of the mind, without making any new speculations, one abides. Mindfulness is said in the Compendium of Topics: What is mindfulness? It is the mind's non-forgetfulness of familiar things, having the function of non-distraction. Thus, it is said to have three characteristics. Among them, the characteristic of the object of focus is: because mindfulness does not arise for unfamiliar things, it is said to be for familiar things, here referring to the appearance of the object of focus that was previously determined. The characteristic of the appearance or grasping manner is: the mind's non-forgetfulness, which refers to the aspect of the mind not forgetting that object, here referring to not forgetting the object of focus.
Chinese
是也。不忘之理者：他人问及，或自于彼起寻思时，此所缘乃是如此这般。非仅谓能忆念上师所教示者，乃是心系于所缘，念念不忘，丝毫也不散乱，若一散乱，则于何时生起，即于何时失念。是故，心既已如前安住于所缘，复生起如是系于所缘之想，其后不复重新寻思，而令彼心力不衰，持续不断，乃是修持忆念之要诀也。作用之差别者：不令心自所缘散乱于他处也。如是心系于所缘而调伏之，譬如调伏大象之喻所说，譬如，于极坚固之树或柱上，以众多极坚韧之索，系缚不驯之象，如调象师之调教而行，则善。若不尔者，如以利钩屡屡刺击而惩罚调伏之。此如未调伏之象之心，亦以如前所说之坚固所缘柱上，以忆念之索系缚之，若不能令其安住，则以正知之钩刺击之，渐渐制伏之。如《中观心要》云： “心象若欲逸，系于坚固柱，以念索紧缚，智钩渐调伏。” 如是说也。《修次第中篇》中亦云：“当以忆念与正知之索，系缚心象于彼所缘之树也。”如是说也。前引之文中，说正知如钩，后引之文，说如索，此二不相违也。盖以心恒常系于所缘之真实者，乃是忆念，而正知亦经由忆念而为心之系缚者，以其能依正知而了知沉没与掉举，或沉掉之转变，而不为彼等所使，而安住于根本所缘之故也。如前所引，导师世亲亦云：忆念与正知二者，皆为系缚于所缘者也。以依于忆念而成就三摩地之故，忆念如索，心
English
It is so. The way of not forgetting is: when others ask, or when one engages in contemplation on it, this object of focus is like this. It is not merely said to be able to remember what the lama has taught, but it is to remember that the mind is attached to the object of focus, without the slightest distraction. If one is distracted, then as soon as it arises, one loses mindfulness. Therefore, once the mind has been placed on the object of focus as before, generate the thought that it is attached to the object of focus in this way. Then, without newly contemplating, maintaining the continuity of that mind's strength without interruption is the crucial point of cultivating mindfulness. The distinction of function is: not allowing the mind to wander from the object of focus to other places. Thus, taming the mind by attaching it to the object of focus is taught by the example of taming an elephant. For example, it is good to tie an untamed elephant to a very strong tree or pillar with many very strong ropes, and train it as the elephant trainer does. If not, tame it by repeatedly striking it with sharp hooks and punishing it. This mind, like an untamed elephant, is also bound to the strong pillar of the object of focus mentioned earlier with the rope of mindfulness. If it cannot be made to stay there, then prick it with the hook of vigilance and gradually bring it under control. As it is said in the Essence of Madhyamaka: "If the elephant of the mind wants to stray, tie it to a strong pillar of focus, bind it firmly with the rope of mindfulness, and gradually subdue it with the hook of wisdom." So it is said. It is also said in the Middle Stages of Meditation: "The elephant of the mind should be attached to that very tree of focus with the rope of mindfulness and vigilance." So it is said. In the former quote, vigilance is said to be like a hook, and in the latter quote, it is said to be like a rope, but these are not contradictory. The actual thing that constantly attaches the mind to the object of focus is mindfulness, and vigilance also indirectly causes the mind to be attached to the object of focus, because it relies on vigilance to recognize sinking and excitement, or the transformation of sinking and excitement, and does not allow them to control it, but stays on the root object of focus. As quoted earlier, Master Vasubandhu also said: Both mindfulness and vigilance cause attachment to the object of focus. Because samadhi is accomplished by relying on mindfulness, mindfulness is like a rope, and the mind