Tibetan
ལ་གྱི་ཡུལ་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཐབས་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྒོ་དང་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་རྟེན་དང་ནང་དུ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ལུས་དང་སྣང་བརྙན་ཞེས་ཀྱང་བྱ་སྟེ། དེ་དག་ནི་ཤེས་བྱའི་དངོས་པོ་དང་མཐུན་པའི་གཟུགས་བརྙན་དེའི་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །སྐབས་སུ་བབ་པའི་དམིགས་པ་ངོས་བཟུང་བ་ནི། འོ་ན་དམིགས་པ་དུ་མ་བཤད་པ་དེ་དག་ལས་འདིར་དམིགས་པ་གང་ལ་བརྟེན་ནས་ཞི་གནས་བསྒྲུབ་སྙམ་ན། དེ་ནི་སྔར་དྲངས་པའི་མདོ་སྡེ་ལྟར་གཅིག་ཏུ་མ་ངེས་ཏེ། གང་ཟག་གི་བྱེ་བྲག་གིས་དམིགས་བ་སོ་སོ་ལ་བྱ་དགོས་ལ། ཁྱད་པར་དུ་ཞི་གནས་མ་མཐའ་ཞིག་ངེས་པར་བསྒྲུབ་ན་འདོད་ཆགས་ཤས་ཆེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ན་ནི་དམིགས་པ་ངེས་པ་ཅན་ལ་བྱ་དགོས་ཏེ། དེ་མ་བྱས་ན་ཞི་གནས་རྗེས་མཐུན་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐོབ་པ་སྲིད་ཀྱང་ཞི་གནས་དངོས་མི་འཐོབ་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྤྱད་པ་རྣམ་སྦྱོང་གི་དམིགས་པ་ལ་སྦྱངས་ཀྱང་ཡུན་ ཤིན་ཏུ་རིང་པོ་མ་གཏོགས་པར་ཞི་གནས་མི་འགྲུབ་པར་གསུངས་ན། སྤྱད་པ་རྣམ་སྦྱོང་གི་དམིགས་པ་དོར་བས་མི་འགྲུབ་པ་ལྟ་ཅི་སྨོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱད་པར་དུ་རྣམ་རྟོག་ཤས་ཆེ་བས་ནི་ངེས་པར་རླུང་བསྒོམ་པར་བྱ་དགོས་སོ། །གང་ཟག་ཆ་མཉམ་པར་སྤྱད་པའམ་ཉོན་མོངས་ཆུང་བའི་གང་ཟག་ཡིན་ན་ནི་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་དམིགས་པ་སྔར་བཤད་པ་རྣམས་ཀྱི་ནང་ནས་ཡིད་གང་སྤྲོ་བ་ལ་དམིགས་རྟེན་བྱའོ། །གཞན་ཡང་ད་ལྟར་གྱི་སངས་རྒྱས་མངོན་སུམ་དུ་བཞུགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་རྒྱལ་པོའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས། སྒོམ་རིམ་བར་པ་དང་ཐ་མ་ལས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུ་ལ་དམིགས་ནས་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྒྲུབ་པ་གསུངས་ལ། སློབ་དཔོན་བྱང་ཆུབ་བཟང་པོས་ཀྱང༌། འདིར་ཞི་གནས་ནི་གཉིས་ཏེ་ཁ་ནང་དུ་བལྟས་པས་འཐོབ་པ་དང་ཁ་ཕྱིར་བལྟས་པ་ལ་དམིགས་པའོ། །དེ་ལ་ཁ་ནང་དུ་བལྟས་པ་ལའང་གཉིས་ཏེ་ལུས་ལ་དམིགས་པ་དང་ལུས་ལ་བརྟེན་པ་ལ་དམིགས་པའོ། །དེ་ལ་ལུས་ལ་དམིགས་པ་ལའང་གསུམ་སྟེ། ལུས་ཉིད་ལ་ལྷའི་རྣམ་པར་དམིགས་པ་དང༌། ཀེང་རུས་ལ་སོགས་པ་མི་སྡུག་པར་དམིགས་པ་དང༌། ཁ་ཊཱཾ་ག་ལ་སོགས་པ་མཚན་མ་ཁྱད་པར་ཅན་ལ་དམིགས་པའོ། །ལུས་ལ་བརྟེན་པ་ལའང་ལྔ་སྟེ། དབུགས་ལ་དམིགས་པ་དང་མཚན་མ་ཕྲ་མོ་ལ་དམིགས་པ་དང་ཐིག་ལེ་ལ་དམིགས་པ་དང་འོད་ཟེར་གྱི་ཡན་ལག་ལ་དམིགས་པ་དང་དགའ་བ་དང་བདེ་བ་ལ་དམིགས་པའོ། ། ཁ་ཕྱིར་བལྟས་པ་ལ་དམིགས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ་ཁྱད་པར་ཅན་དང་ཕལ་པའོ། །དེ་ལ་ཁྱད་པར་ཅན་ལ་གཉི
Chinese
寂止之境，等持之方法，等持之门，作意之所依，内中分别之身，亦称显像。须知，这些是与所知事物相符之影像的名称之异名。如是说。当下所应确定之所缘为：那么，所说之众多所缘中，此处应依何所缘而修止观耶？此非如前引经部所言之唯一，应依各人之差别而行。特别是，若欲必修成止观，若贪欲较重等，则应依确定之所缘而行。若不如此，虽可得与止观相应之等持，然不得真正之止观。因纵修习对治之所缘，若非经极长之时日，则不得成就止观。既云舍弃对治之所缘亦不得成就，何况不舍弃耶？特别是，若分别念较重，则必应修习风。若人修习平等，或烦恼较少，则如前所说，应以先前所说之所缘中，随心所喜者为所缘之所依。此外，随从现今佛陀现身之等持与等持之王，于《修次第中篇》与《修次第下篇》中，亦云以如来之身作为所缘而修等持。导师菩提贤亦云：此处之止观有二，即向内观而得者与向外观而缘者。其中，向内观者亦有二，即缘身者与缘依身者。其中，缘身者亦有三，即缘自身为天神之相，缘骷髅等不净之相，以及缘卡杖嘎等特殊之相。缘依身者亦有五，即缘气息，缘细微之相，缘明点，缘光芒之支分，以及缘喜乐。缘向外观者有二，即特殊者与普通者。其中，特殊者有二
English
The realm of quiescence, the method of samadhi, the gate of samadhi, the support for attention, the body of internal discernment, also called appearance. These, it should be known, are synonyms for the image that corresponds to the object of knowledge. As it is said. The object to be identified in the present context is: Among the many objects that have been discussed, which object should one rely on here to cultivate quiescence? It is not necessarily one, as in the sutras quoted earlier. One must practice with different objects according to the individual's differences. In particular, if one wants to definitely achieve quiescence, and if one is prone to strong attachment, etc., then one must practice with a definite object. If one does not do so, one may attain a samadhi that is in accordance with quiescence, but one will not attain actual quiescence. For even if one practices with an object of purification, it is said that quiescence will not be achieved unless after a very long time. Since it is said that quiescence will not be achieved by abandoning the object of purification, what need is there to mention not abandoning it? In particular, if one has a lot of conceptual thought, one must definitely practice wind meditation. If one is an even-tempered person or a person with few afflictions, then, as mentioned earlier, one should take as the support for the object whatever one likes from among the objects mentioned earlier. Furthermore, following the samadhi in which the Buddha is now manifestly present and the King of Samadhi, in the Middle and Lower Stages of Meditation, it is said that one should cultivate samadhi by focusing on the body of the Tathagata. The teacher Bodhibhadra also said: Here, there are two kinds of quiescence: that which is attained by looking inward and that which is focused on looking outward. Among these, there are two kinds of looking inward: focusing on the body and focusing on what depends on the body. Among these, there are three kinds of focusing on the body: focusing on the body itself as the form of a deity, focusing on the impure, such as skeletons, and focusing on special signs, such as the khatvanga. There are also five kinds of focusing on what depends on the body: focusing on the breath, focusing on subtle signs, focusing on bindus, focusing on the limbs of light rays, and focusing on joy and bliss. There are two kinds of focusing on looking outward: the special and the ordinary. Among these, the special has two