Tibetan
་པར་འབྱུང་བ་ལའོ། །ང་རྒྱལ་སྤྱད་པ་ཞིག་ཡིན་ན་ནི་ཁམས་ཀྱི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་ལ་སེམས་ཉེ་བར་གཏོད་པར་བྱེད་དོ། །ཞེས་དང༌། རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྤྱད་པ་ཁོ་ན་ཞིག་ཡིན་ན་ནི་དབུགས་རྔུབ་པ་དང་དབུགས་འབྱུང་བ་དྲན་པ་ལ་སེམས་ཉེ་བར་གཏོད་པར་བྱེད་དེ། དེ་ལྟར་ན་དེ་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་དམིགས་པ་ལ་སེམས་ཉེ་བར་གཏོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་ཤིང༌། ཉན་ས་ལས་ཀྱང༌། དེ་ལ་གང་ཟག་གང་འདོད་ཆགས་དང་ཞེ་སྡང་དང་གཏི་མུག་དང་ང་རྒྱལ་དང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྤྱད་པ་དེ་དག་གིས་ནི། རེ་ཞིག་དང་པོ་ཁོ་ནར་སྤྱད་པ་རྣམ་པར་སྦྱོང་བའི་དམིགས་པ་ལ་སྤྱད་པ་རྣམ་པར་སྦྱང་བར་བྱ་སྟེ། དེའི་འོག་ཏུ་སེམས་གནས་པ་རྟོགས་པར་འགྱུར་ཞིང་དེ་དག་གི་དམིགས་པ་དེ་ཡང་སོ་སོར་ངེས་པ་ཁོ་ནར་འགྱུར་བས་ན་དེ་དག་གིས་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་དམིགས་པ་དེས་བརྩོན་པར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་པས་ངེས་པར་དམིགས་པ་དེ་དག་ལ་བརྩོན་པར་བྱའོ། །ཆ་མཉམ་པར་སྤྱད་པ་དང་ཉོན་མོངས་པ་ཆུང་བའི་གང་ཟག་ཡིན་ན་ནི་སྔར་བཤད་པའི་དམིགས་པ་དེ་དག་ལས་གང་ལ་དགའ་བར་འགྱུར་བ་ཞིག་ལ་སེམས་བཟུང་བས་ཆོག་གི །ངེས་པ་ཅན་མི་དགོས་ཏེ། ཉན་ས་ལས། ཆ་མཉམ་པར་སྤྱད་པ་དེས་ནི་སེམས་གནས་པ་ཉི་ཚེ་ཙམ་གྱི་ཕྱིར་གང་ལ་དགའ་བར་འགྱུར་བ་དེ་ལ་བརྩོན་པར་བྱ་ཡི། སྤྱད་པ་རྣམ་པར་སྦྱང་བའི་ཕྱིར་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཆ་མཉམ་པར་ སྤྱད་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཉོན་མོངས་པ་ཆུང་བའང་དེ་བཞིན་དུ་རིག་པར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལ་ཆགས་སོགས་ལྔ་ཤས་ཆེ་བ་ནི། སྐྱེ་བ་སྔ་མར་ཆགས་སོགས་ལྔ་ཀུན་ཏུ་བསྟེན༌གོམས་པར་བྱས༌ལན་མང་དུ་བྱས་པས་ཆགས་སོགས་ལྔའི་ཡུལ་ཆུང་ངུ་ལའང་ཆགས་སོགས་ལྔ་དྲག་པོ་དང་རྒྱུན་རིང་སྐྱེ་བའོ། །ཆ་མཉམ་པར་སྤྱོད་པ་ནི། སྐྱེ་བ་སྔ་མ་རྣམས་སུ་ཆགས་སོགས་ཀུན་ཏུ་མ་བསྟེན༌གོམས་པར་མ་བྱས༌ལན་མང་དུ་མ་བྱས་ཀྱང་དེ་དག་ལ་ཉེས་དམིགས་སུ་མ་བལྟས༌སུན་མ་ཕྱུང་བས་དེ་དག་གི་ཡུལ་ལ་ཆགས་སོགས་ཤས་ཆེན་པོ་དང་རྒྱུན་རིང་མི་སྐྱེ་ཡང་ཆགས་སོགས་ལྔ་མི་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་པའོ། །ཉོན་མོངས་པ་ཆུང་བ་ནི། སྐྱེ་བ་གཞན་དུ་ཆགས་སོགས་ཀུན་ཏུ་བསྟེན་པ་སོགས་མ་བྱས་ཤིང་ཉེས་དམིགས་སུ་བལྟ་བ་སོགས་བྱས་པས་ཆགས་སོགས་ཀྱི་ཡུལ་ཆེན་པོ་དང་མང་པོ་དང་ལྷག་པ་ལ་ཆགས་སོགས་བུལ་བར་སྐྱེ་ལ་ཡུལ་འབྲིང་དང་ཆུང་ངུ་ལ་གཏན་མི་སྐྱེ་བའོ། །དེ་ཡང་ཆགས་སོགས་ལྔ་ཤས་ཆེ་བས་ནི་ཡུན་རིང་པོ་དང་། ཆ་མཉམ་པར་སྤྱད་པས་ནི་ཧ་ཅང་ཡུན་རིང་པོ་མ་ཡིན་པ་དང༌། ཉོན་མོངས་པ་ཆུང་བ
Chinese
也因此产生。如果运用我慢，就应将心专注于界的种种差别。如是说。如果仅仅运用分别念，就应将心专注于忆念呼吸，这样就能将心专注于随顺的目标。如是说。出自《声闻地》中：其中，如果有人运用贪欲、嗔恚、愚痴、我慢和分别念，那么首先应该修习对治这些烦恼的所缘境，以便调伏这些烦恼。在此之后，才能证悟心的止住，并且这些烦恼的所缘境也会变得清晰明确。因此，必须努力修习这些所缘境。如是说，所以必须努力修习这些所缘境。如果是平等运用且烦恼轻微的人，那么只要将心专注于之前所说的那些所缘境中自己喜欢的一个就可以了，不需要特别指定。出自《声闻地》：平等运用的人，为了使心稍微止住，应该努力修习自己喜欢的所缘境，而不是为了调伏烦恼。平等运用和烦恼轻微的人，都应该这样理解。如是说。其中，贪等五毒较重的人，是因为前世经常串习贪等五毒，多次修习，所以即使面对微小的贪等五毒的对境，也会生起强烈且持久的贪等五毒。平等运用的人，是因为前世没有经常串习贪等，没有多次修习，也没有将这些视为过患并加以厌恶，所以面对这些对境时，虽然不会生起非常强烈且持久的贪等，但也不是不会生起贪等五毒。烦恼轻微的人，是因为在其他世没有串习贪等，并且将这些视为过患并加以厌恶，所以面对巨大、众多和过度的贪等对境时，只会缓慢地生起贪等，而面对中等和微小的对境时，则根本不会生起贪等。此外，贪等五毒较重的人，烦恼会持续很长时间；平等运用的人，烦恼不会持续太长时间；烦恼轻微的人
English
And thus it arises. If one is practicing pride, then one should focus the mind closely on the various distinctions of the elements. So it is said. If one is only practicing conceptual thought, then one should focus the mind closely on mindfulness of breathing in and breathing out. In this way, one focuses the mind closely on the corresponding object. So it is said. Also, from the Hearer's Ground: Among them, if someone is practicing desire, hatred, delusion, pride, and conceptual thought, then for a while, one should first practice the object of purification that is practiced to purify those afflictions. After that, the abiding of the mind will be realized, and the object of those afflictions will also become clear and definite. Therefore, one must strive with that object without fail. So it is said, so one must strive with those objects. If one is practicing equally and is a person with few afflictions, then it is sufficient to hold the mind on whichever of those objects mentioned earlier one likes. It is not necessary to be specific. From the Hearer's Ground: One who practices equally should strive for whatever one likes for the sake of a slight abiding of the mind, but not for the sake of purifying practice. One should understand that one who practices equally and one who has few afflictions are the same. So it is said. Among them, one in whom the five poisons such as desire are strong is one who, in previous lives, has always cultivated and become accustomed to the five poisons such as desire, and has practiced them many times, so that even towards a small object of the five poisons such as desire, the five poisons such as desire arise strongly and for a long time. One who practices equally is one who, in previous lives, has not always cultivated or become accustomed to the poisons such as desire, has not practiced them many times, and has not regarded them as faults or rejected them, so that although strong and long-lasting desire and so on do not arise towards those objects, it is not that the five poisons such as desire do not arise. One with few afflictions is one who, in other lives, has not cultivated things such as desire, and has regarded them as faults and rejected them, so that towards large, numerous, and excessive objects of desire and so on, desire and so on arise slowly, but towards medium and small objects, they do not arise at all. Furthermore, for one in whom the five poisons such as desire are strong, it lasts a long time; for one who practices equally, it does not last very long; for one with few afflictions
Tibetan
ས་ནི་མྱུར་བ་མྱུར་བར་སེམས་གནས་པ་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །མཁས་པའི་དམིགས་པ་ལ་གང་ཟག་གང་གིས་བརྩོན་པའང༌། ནམ་གྲུས་ཞུས་པ་ལས། ནམ་གྲུ། གལ་ཏེ་དགེ་སློང་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་དེ་འདུ་བྱེད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ལ་ཀུན་ཏུ་རྨོངས་པའམ་བདག་དང་སེམས་ཅན་དང་སྲོག་དང་སྐྱེ་བ་པོ་དང་གསོ་བ་དང་གང་ཟག་གི་དངོས་པོ་ལ་ཀུན་ཏུ་རྨོངས་པ་ ཞིག་ཡིན་ན་ནི་ཕུང་པོ་ལ་མཁས་པ་ལ་སེམས་ཉེ་བར་གཏོད་པར་བྱེད་དོ། །རྒྱུ་ལ་ཀུན་ཏུ་རྨོངས་པ་ཞིག་ཡིན་ན་ནི་ཁམས་ལ་མཁས་པ་ལའོ། །རྐྱེན་ལ་ཀུན་ཏུ་རྨོངས་པ་ཞིག་ཡིན་ན་ནི་སྐྱེ་མཆེད་ལ་མཁས་པ་ལའོ། །མི་རྟག་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་བ་དང་བདག་མེད་པ་ལ་ཀུན་ཏུ་རྨོངས་པ་ཞིག་ཡིན་ན་ནི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་ལ་མཁས་པ་དང༌། གནས་དང་གནས་མ་ཡིན་པ་ལ་སེམས་ཉེ་བར་གཏོད་པར་བྱེད་དོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་ཏེ། དམིགས་པ་འདི་ལྔ་ཀས་གཙོ་བོར་རྨོངས་པ་ཟློག་པར་བྱེད་དོ། །ཉོན་མོངས་པ་རྣམ་པར་སྦྱོང་བའི་དམིགས་པ་ལ་གང་ཟག་གང་གིས་སེམས་གཏོད་པའང༌། མདོ་དེ་ཉིད་ལས། འདོད་པའི་ཁམས་ཀྱི་འདོད་ཆགས་དང་འབྲལ་བར་འདོད་པ་ཞིག་ཡིན་ན་ནི་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱི་རགས་པ་ཉིད་དང་གཟུགས་རྣམས་ཀྱི་ཞི་བ་ཉིད་ལའོ། །གཟུགས་རྣམས་ལས་འདོད་ཆགས་དང་འབྲལ་བར་འདོད་པ་ཞིག་ཡིན་ན་ནི་གཟུགས་རྣམས་ཀྱི་རགས་པ་ཉིད་དང་གཟུགས་མེད་པ་རྣམས་ཀྱི་ཞི་བ་ཉིད་ལ་སེམས་ཉེ་བར་གཏོད་པར་བྱེད་དོ། །འཇིག་ཚོགས་ཐམས་ཅད་ལས་སེམས་སྐྱོ་བར་འདོད་ཅིང་རྣམ་པར་གྲོལ་བར་འདོད་པ་ཞིག་ཡིན་ན་ནི་བདེན་པ་སྡུག་བསྔལ་དང་བདེན་པ་ཀུན་འབྱུང་དང་བདེན་པ་འགོག་པ་དང་བདེན་པ་ལམ་ལ་སེམས་ཉེ་བར་གཏོད་པར་བྱེད་དོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དམིགས་པ་འདི་རྣམས་ནི་ལྷག་མཐོང་གིས་དཔྱད་སྒོམ་བྱེད་པ་དང་ཞི་གནས་ཀྱིས་འཇོག་སྒོམ་བྱེད་པ་གཉིས་ཀའི་དམིགས་པར་འགྲོ་བས་ཞི་གནས་ཁོ་ནའི་དམིགས་པ་མ་ཡིན་ ཀྱང༌། ཁ་ཅིག་ནི་ཞི་གནས་གསར་དུ་བསྒྲུབ་པའི་དམིགས་པར་རུང་ལ། ཁ་ཅིག་ནི་ཞི་གནས་གྲུབ་ཟིན་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་བྱེད་པའི་དམིགས་པར་འགྱུར་བས་ཞི་གནས་ཀྱི་དམིགས་པའི་སྐབས་སུ་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །དམིགས་པའི་རྣམ་གྲངས་བསྟན་པ་ནི། གང་ལ་སེམས་བཟུང་བའི་གཞི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་དམིགས་རྟེན་སྔར་བཤད་པའི་དམིགས་པ་རྣམས་ཀྱི་གཟུགས་བརྙན་ནམ་རྣམ་པ་བློ་ལ་སྣང་བ་དེའི་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་ནི། ཉན་ས་ལས། གཟུགས་བརྙན་དེ་ཡང་གཟུགས་བརྙན་ཞེས་ཀྱང་བྱ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་མཚན་མ་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྤྱོད་ཡུ
Chinese
因此，能夠迅速地理解心的安住之處。對於智者的目標，任何人如果努力，如那摩古如所問。那摩古如，如果比丘瑜伽士，瑜伽行者，對於一切行蘊的自性完全無知，或者對於我、有情、生命、生者、養育者和補特伽羅的事物完全無知，那麼就應當將心專注於精通蘊的人。如果對於因完全無知，那麼就應當專注於精通界的人。如果對於緣完全無知，那麼就應當專注於精通處的人。如果對於無常、痛苦和無我完全無知，那麼就應當專注於精通緣起的人，並且將心專注於處與非處。如是說。這五種目標主要能遣除無知。對於調伏煩惱的目標，任何人如果專注於心，經中說，如果想要脫離欲界的貪欲，那麼就應當專注於諸欲的粗重和諸色的寂靜。如果想要脫離諸色的貪欲，那麼就應當將心專注於諸色的粗重和無色界的寂靜。如果想要厭離一切有為法，並且想要解脫，那麼就應當將心專注於苦諦、集諦、滅諦和道諦。如是說。這些目標既可以用於以勝觀進行觀察修，也可以用於以奢摩他進行安住修，因此不只是奢摩他的目標，雖然有些目標可以用於新修奢摩他，有些目標可以用於使已成就的奢摩他變得殊勝，因此才在奢摩他的目標的章節中進行了闡述。顯示目標的種類是：對於所緣境，也就是繫心的基礎，三摩地的目標所依，先前所說的目標的影像或形象在心中顯現，它的名稱的種類是，《聲聞地》中說，影像也稱作影像，也稱作三摩地的相和三摩地的行境。
English
Therefore, one will quickly understand the abiding place of the mind. Regarding the object of the wise, if anyone strives, as asked by Namaguru. Namaguru, if a monk yogi, a practitioner of yoga, is completely ignorant of the self-nature of all conditioned phenomena, or completely ignorant of the objects of self, sentient beings, life, the born, the nourished, and the person, then one should direct the mind to those who are skilled in the aggregates. If one is completely ignorant of the cause, then one should focus on those who are skilled in the elements. If one is completely ignorant of the condition, then one should focus on those who are skilled in the sense bases. If one is completely ignorant of impermanence, suffering, and selflessness, then one should focus on those who are skilled in dependent origination, and direct the mind to what is and is not. As it is said. These five objects primarily dispel ignorance. Regarding the object of purifying afflictions, if anyone focuses the mind, it is said in the sutra, if one wants to be separated from desire in the desire realm, then one should focus on the coarseness of desires and the peace of forms. If one wants to be separated from desire from forms, then one should direct the mind to the coarseness of forms and the peace of the formless realms. If one wants to be weary of all compounded things and wants to be liberated, then one should direct the mind to the truth of suffering, the truth of origin, the truth of cessation, and the truth of the path. As it is said. These objects can be used for both analytical meditation with vipassanā and abiding meditation with śamatha, so they are not just objects of śamatha, although some objects can be used for newly cultivating śamatha, and some objects can be used to make the already accomplished śamatha special, so they are explained in the section on the objects of śamatha. Showing the types of objects is: the basis on which the mind is held, the support of the object of samādhi, the image or form of the previously mentioned objects appearing in the mind, the types of its name are, as stated in the Śrāvakabhūmi, the image is also called an image, and also called the sign of samādhi and the field of activity of samādhi.