Tibetan
ན་ས་ཤིན་ཏུ་རྒྱས་པ་ཡིན་ནོ། །རྗེ་བཙུན་བྱམས་པས་ཀྱང་མདོ་སྡེའི་རྒྱན་དང་དབུས་མཐར་སེམས་གནས་པའི་ཐབས་དགུ་དང་སྤོང་བའི་འདུ་བྱེད་བརྒྱད་གསུངས་ལ། དེ་རྣམས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་སློབ་དཔོན་སེང་གེ་བཟང་པོ་དང་ཀ་མ་ལ་ཤཱི་ལ་དང་ཤཱནྟི་པ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱ་གར་གྱི་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྒྲུབ་པའི་རིམ་པ་མང་དུ་མཛད་དེ། ལྷ་སྐུ་དང་ཐིག་ལེ་དང་ཡི་གེ་སོགས་ལ་དམིགས་པའི་དམིགས་པ་མི་འདྲ་བ་མ་གཏོགས་པ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྤྱིའི་ཁོག་རྣམས་ནི་སྔར་གྱི་གཞུང་ཆེན་མོ་དེ་དག་ནས་བཤད་པ་དང་སྔགས་ནས་བཤད་པ་རྣམས་ཤིན་ཏུ་མཐུན་ལ། ཁྱད་པར་དུ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཉེས་པ་ལྔ་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་རྣམས་དང་དེ་རྣམས་ཇི་ལྟར་སེལ་བའི་ཚུལ་རྣམས་ནི་མདོ་སྡེའི་ཕྱོགས་རྣམས་ཤིན་ཏུ་རྒྱས་པར་སྣང་ངོ་། །འོན་ཀྱང་གཞུང་ཆེ་བ་རྣམས་ཀྱི་སྟེང་ནས་ཉམས་སུ་ལེན་ཤེས་པ་ཉིན་མོའི་སྐར་མ་ལྟར་སྣང་བས་རང་གི་བློ་སྐྱོན་གྱི་དྲི་མ་གཞུང་དེ་དག་ལ་བཀལ་ནས་དེ་རྣམས་ཕྱིའི་གོ་རྒྱ་གཅོད་པ་ཙམ་ཡིན་གྱི་སྙིང་པོའི་དོན་སྟོན་པའི་གདམས་ངག་ཟུར་དུ་ཡོད་པར་བཟུང་ནས་དེ་དག་ནས་བཤད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྒྲུབ་པའི་རིམ་པ་ལ་ཉམས་སུ་ལེན་པའི་ཚེ་ན་ཇི་ལྟར་ཡིན་གྱི་ཐེ་ཚོམ་ཡང་མི་སྐྱེ་བར་སྣང་ངོ་། ། གདམས་ངག་འདི་ནི་དབུ་ཞབས་ཀྱི་ཉམས་ལེན་ཐམས་ཅད་གཞུང་ཆེན་མོ་རྣམས་ནས་འབྱུང་བ་ཁོ་ན་ལ་རྩིགས་སུ་བྱེད་པས་འདིར་ཡང་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་བསྒྲུབ་ཚུལ་རྣམས་གཞུང་ཆེ་བ་རྣམས་ནས་བླངས་ཏེ་བཤད་པར་བྱའོ། །འདི་ལ་གཉིས། ཏིང་ངེ་འཛིན་སྐྱོན་མེད་བསྐྱེད་པའི་ཚུལ་དང༌། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་སེམས་གནས་སྐྱེ་བའི་རིམ་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། སེམས་དམིགས་པ་ལ་གཏོད་པའི་སྔོན་དུ་ཇི་ལྟར་བྱ་བ་དང༌། དམིགས་པ་ལ་གཏོད་པའི་དུས་སུ་ཇི་ལྟར་བྱ་བ་དང༌། དམིགས་པ་ལ་གཏད་པའི་འོག་ཏུ་ཇི་ལྟར་བྱ་བའོ། །དང་པོ་ནི། ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྒོམ་པ་ལ་མི་སྤྲོ་ཞིང་དེའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་དགའ་བའི་ལེ་ལོ་འགོག་མ་ནུས་ན། དང་པོ་ནས་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་འཇུག་ཏུ་མི་སྟེར་ཞིང་། ལན་ཅིག་ཐོབ་ཀྱང་རྒྱུན་འཐུད་མི་ནུས་པས་མྱུར་དུ་ཉམས་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཐོག་མར་ལེ་ལོ་འགོག་པ་གནད་དུ་ཆེའོ། །དེ་ལ་ལུས་དང་སེམས་དགའ་བདེས་རྒྱས་པའི་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་ཐོབ་ན་ཉིན་མཚན་ཀུན་ཏུ་དགེ་བ་ལ་སྦྱོར་བ་ལ་སྐྱོ་དུབ་མི་འབྱུང་བས་ལེ་ལོ་ལྡོག་གོ །དེ་བསྐྱེད་པ་ལ་ཤིན་སྦྱངས་བསྐྱེད་པའི་རྒྱུ་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་བརྩོན་འགྲུས་རྒྱུན་ལྡན་དུ་རྩོམ་ནུས་པ་དགོས་སོ། །དེ་བསྐྱེད་པ་ལ་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་དོན་དུ་གཉེར་བའི་འདུན་པ་དྲག་པོ་རྒྱུན་ལྡན་པ་དགོས་སོ། །དེའི་རྒྱུར་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཡོན་ཏན་མཐོང་བས་ཡིད་འཕྲོག་པའི་དད་པ་བརྟན་པོ་དགོས་པས་ཐོག་མར་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཡོན་ཏན་སེམས་པའི་དད་པ་ཡང་དང་ཡང་དུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །འདི་དག་གི་གོ་རིམ་ནི་ཉམས་སུ་བླངས་ནས་བལྟས་ན་ཆེས་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་ངེས་པས་གནད་དམ་པར་བཟུང་ སྟེ། དབུས་མཐའ་ལས། གནས་དང་དེ་ལ་གནས་པ་དང༌། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་འོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལ་གནས་ནི་འདུན་པ་སྟེ་རྩོལ་བའི་གནས་སོ། །གནས་པ་ནི་རྩོལ་བའམ་བརྩོན་འགྲུས་སོ། །འདུན་པའི་རྒྱུ་ནི་ཡོན་ཏན་ལ་ཡིད་ཆེས་པའི་དད་པའོ། །རྩོལ་བའི་འབྲས་བུ་ནི་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པའོ། །འདིར་བསྒོམ་པར་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཡོན་ཏན་ནི། ཞི་གནས་གྲུབ་ན་སེམས་ལ་དགའ་བ་དང་ལུས་ལ་བདེ་བ་རྒྱས་པས་མཐོང་ཆོས་ལ་བདེ་བར་གནས་པ་དང་། ལུས་སེམས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་རྙེད་པས་སེམས་དགེ་བའི་དམིགས་པ་ལ་གང་འདོད་དུ་བཀོལ་དུ་རུང་བ་དང༌། རང་དབང་མེད་པར་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་ཡུལ་ལ་གཡེང་བ་ཞི་བས་ཉེས་སྤྱོད་མང་པོ་མི་འབྱུང་ཞིང་དགེ་བ་གང་བྱེད་སྟོབས་ཆེ་བ་དང་། ཞི་གནས་ལ་བརྟེན་ནས་མངོན་ཤེས་དང་རྫུ་འཕྲུལ་སོགས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་རྣམས་བསྒྲུབ་ནུས་པ་དང༌། ཁྱད་པར་དུ་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་ཇི་ལྟ་བ་རྟོགས་པའི་ལྷག་མཐོང་གི་རྟོགས་པ་སྐྱེ་བས་འཁོར་བའི་རྩ་བ་མྱུར་དུ་གཅོད་ནུས་པ་སོགས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་གང་བསམས་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྒོམ་པ་ལ་སྤྲོ་ཤུགས་འཕེལ་བར་འགྱུར་བ་རྣམས་ཤེས་པར་བྱས་ལ་བསྒོམ་སྟེ། འདི་སྐྱེས་ན་ནང་ནས་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྒོམ་པ་ལ་རྒྱུན་དུ་བསྐུལ་བས་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐོབ་པར་སླ་ཞིང་ཐོབ་ཟིན་ནས་ཀྱང་ཡང་ཡང་བསྒོམ་པ་ལ་འཇུག་པས་ཉམས་པར་དཀའ་བ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། སེམས་གང་ལ་འཇོག་པའི་གཞི་དམིགས་པ་ངོས་བཟུང་ བ་དང༌། དེ་ལ་སེམས་ཇི་ལྟར་གཏོད་པའི་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། དམིགས་པ་སྤྱིའི་རྣམ་པར་བཞག་པ་དང༌། སྐབས་སུ་བབ་པའི་དམིགས་པ་ངོས་བཟུང་བའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། དམིགས་པ་དངོས་བསྟན་པ་དང༌། གང་ཟག་གང་གིས་གང་ལ་དམིགས་པར་བྱ་བ་བསྟན་པ་དང༌། དམིགས་པའི་རྣམ་གྲངས་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་རྣལ་འབྱོར་པའི་དམིགས་པ་བཞི་གསུངས་ཏེ། འདི་ལྟར་ཁྱབ་པའི་དམིགས་པ་དང༌། སྤྱད་པ་རྣམ་པར་སྦྱོང་བའི་དམིགས་པ་དང༌། མཁས་པའི་དམིགས་པ་དང༌། ཉོན་མོངས་པ་
Chinese
那处非常兴盛啊！ 尊者弥勒也说了《现观庄严论》和《辨中边论》中，心安住的九种方法和断除的八种作意。 追随这些，狮子贤论师、莲花戒论师和寂天论师等印度智者们也做了许多修习三摩地的次第。 除了观想本尊身、明点和文字等不同的所缘之外，三摩地的共同纲要都与之前那些大论典中所说以及密咒中所说的非常一致。 尤其是三摩地的五种过患等过失，以及如何消除这些过失的方法，在经部方面显得非常详尽。 然而，能够从那些大论典之上进行实修的人，却像白天的星星一样稀少。因此，将自己智慧的过失归咎于那些论典，认为那些论典只是对外在的广博进行遮蔽，而认为存在另外单独指示精要意义的窍诀。因此，在修习那些论典中所说的三摩地次第时，似乎也不会产生如何是好的疑问。 这个窍诀，从头到尾的实修都仅仅依赖于那些大论典，因此，这里也要从那些大论典中摘取三摩地的修习方法来进行讲述。 这有两点：生起无过失的三摩地之方法，以及依靠它生起心安住的次第。 第一点有三：心投入所缘之前应该怎么做，投入所缘之时应该怎么做，投入所缘之后应该怎么做。 第一点是：如果不能阻止对于修习三摩地不欢喜，而对于与此不相符的方面感到欢喜的懈怠，那么一开始就不应该让他进入三摩地，即使获得一次，也不能持续相续，因此会迅速退失。 因此，首先阻止懈怠至关重要。 对此，如果获得身心喜乐增长的极度轻安，那么日夜都勤奋于善法，就不会产生厌倦，从而能阻止懈怠。 为了生起它，需要以生起轻安之因的三摩地为基础，努力精进。
English
That place is very prosperous! Venerable Maitreya also spoke of the nine methods of mind-abiding and the eight applications of abandonment in the Ornament of the Sutras and the Distinguishing Middle from Extremes. Following these, the Indian scholars such as the master Simhabhadra, Kamalashila, and Shantipa also made many sequences for cultivating samadhi. Apart from the different objects of focus, such as the deity's body, bindu, and letters, the general outlines of samadhi are very similar to those explained in the previous great treatises and those explained in the tantras. In particular, the faults such as the five faults of samadhi, and the methods of how to eliminate these faults, appear to be very detailed in the sutra aspect. However, those who know how to practice from those great treatises are as rare as stars in the daytime. Therefore, attributing the faults of one's own intelligence to those treatises, and holding that those treatises only cut off external vastness, and that there is a separate instruction that indicates the essential meaning, it seems that there will be no doubt as to how to practice when practicing the sequence of cultivating samadhi explained in those treatises. This instruction relies solely on the great treatises for all the practices from beginning to end. Therefore, here too, the methods of cultivating samadhi will be taken from the great treatises and explained. There are two aspects to this: the method of generating faultless samadhi, and the sequence of generating mind-abiding based on it. The first has three parts: what to do before directing the mind to the object of focus, what to do when directing the mind to the object of focus, and what to do after directing the mind to the object of focus. The first point is: if one cannot prevent laziness, which is not happy with cultivating samadhi and is happy with the opposite of it, then one should not be allowed to enter samadhi from the beginning, and even if one obtains it once, one cannot continue the continuity, so one will quickly degenerate. Therefore, it is crucial to prevent laziness at the beginning. For this, if one obtains extreme pliancy in which body and mind are filled with joy and happiness, then one will not be tired of engaging in virtue day and night, and thus laziness will be prevented. To generate it, one needs to diligently exert effort based on samadhi, which is the cause of generating pliancy.
Chinese
必须要有持续写作的能力。为了产生这种能力，必须要有强烈而持久的意愿去追求禅定。而其原因，则必须要有见到禅定的功德而心生欢喜的坚定信心，所以首先要反复修习思惟禅定的功德所生的信心。如果通过实修来观察这些次第，就会非常清楚，所以要牢牢记住这个要点。 《中边分别论》中说：“处所及住于彼，因及果即是。”这里所说的处所，就是意愿，是努力的处所。住于彼，就是努力或精进。意愿的因，是对功德生起信心的信仰。努力的果，就是极度的纯熟。这里要修习的禅定的功德是：如果成就了止观，心中喜悦和身体的快乐就会增长，从而安住在现法乐住中；由于获得身心极度的纯熟，心可以随意运用在任何善的对境上；由于无自主地散乱于颠倒的境界得以平息，所以不会产生许多恶行，而且所做的任何善事都会变得强大；依靠止观，能够成就神通和神变等功德；特别是，依靠它能够生起如实了知的胜观智慧，从而迅速斩断轮回的根本等等。无论想到什么功德，都会增加修习禅定的热情。要知道这些，然后进行修习。如果生起了这些，内心就会不断地催促修习禅定，因此容易获得禅定，即使已经获得，也会反复修习，因此难以退失。 第二，分为两部分：确定心所安住的基础——所缘境；以及如何将心安住在所缘境上的方法。第一部分又分为两部分：所缘境总体的分类；以及确定当下应取的所缘境。第一部分又分为三部分：直接指示所缘境；指示何人应缘何境；以及指示所缘境的种类。第一部分是：世尊宣说了瑜伽士的四种所缘境，即：周遍的所缘境；修习清净的所缘境；有智者的所缘境；以及烦恼
English
There must be a continuous writing ability. To generate this ability, there must be a strong and persistent desire to pursue samadhi. The reason for this is that there must be a firm faith that arises from seeing the merits of samadhi, so one must first repeatedly cultivate the faith that arises from contemplating the merits of samadhi. If you observe these sequences through practice, it will become very clear, so keep this point firmly in mind. The "Madhyāntavibhāga" states: "The place and dwelling therein, the cause and the effect are." The place mentioned here is intention, the place of effort. Dwelling therein is effort or diligence. The cause of intention is faith in the merits. The result of effort is extreme proficiency. The merits of samadhi to be cultivated here are: if śamatha is accomplished, joy in the mind and happiness in the body will increase, thus abiding in happiness in this life; because of obtaining extreme purity of body and mind, the mind can be used at will on any virtuous object; because the involuntary distraction to inverted objects is pacified, many misdeeds will not arise, and any good deeds done will become powerful; relying on śamatha, one can accomplish the qualities of clairvoyance and magical powers; in particular, relying on it, the realization of vipaśyanā that realizes things as they are will arise, thus quickly cutting off the root of saṃsāra, etc. Whatever merits one thinks of, it will increase the enthusiasm for practicing samadhi. Know these and then practice. If these arise, the mind will constantly urge the practice of samadhi, so it is easy to obtain samadhi, and even if it has been obtained, it will be practiced repeatedly, so it is difficult to lose. Second, it is divided into two parts: determining the basis on which the mind dwells—the object of focus; and how to settle the mind on the object of focus. The first part is divided into two parts: the general classification of the object of focus; and determining the object of focus to be taken at the moment. The first part is divided into three parts: directly indicating the object of focus; indicating who should focus on what object; and indicating the types of objects of focus. The first part is: The Blessed One taught the four objects of focus for yogis, namely: the pervasive object of focus; the object of focus for practicing purification; the object of focus for the wise; and afflictions.