Tibetan
རིགས་པར་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། ཡུལ་དང༌། ཡུལ་ཅན་དང༌། རྟེན་ལ་བརྟགས་ན་མི་རིགས་པའོ། །དང་པོ་ལ། རང་དབང་ཡོད་མེད་བརྟགས་ན་མི་རིགས་པ་ ནི། གནོད་བྱེད་ལ་ཁྲོ་བར་རིགས་པའི་རྒྱུ་མཚན་གང་ཡིན་སྙམ་དུ་བརྟག་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་བརྟགས་པ་ན་དེས་རང་ལ་གནོད་པ་བྱེད་འདོད་ཀྱི་བསམ་པ་སྔོན་དུ་བཏང་ནས། སྦྱོར་བས་རང་གི་བདེ་བ་བཀག་པའམ་ལུས་དང་སེམས་ལ་ཡིད་དུ་མི་འོང་བའི་སྡུག་བསྔལ་བསྐྱེད་པས་སོ་སྙམ་ན། གལ་ཏེ་དེས་རང་ལ་གནོད་པ་མི་བྱེད་པ་ལ་རང་དབང་ཡོད་བཞིན་དུ་གནོད་པ་བསྐྱལ་བས་ཁྲོ་བ་ཡིན་ནམ། དེ་ལ་རང་དབང་གཏན་མེད་དེ། གཞན་གྱིས་དབང་མེད་དུ་བསྐུལ་ནས་གནོད་པ་བྱས་པ་ཡིན་པས་ཁྲོ་བ་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན་ཁྲོ་བར་མི་རིགས་ཏེ། དེས་གནོད་པ་བྱེད་པ་དེ་ལ་རང་ལ་རང་དབང་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འདི་ལྟར་སྔོན་གོམས་པའི་ཉོན་མོངས་ཀྱི་ས་བོན་ཡོད་པ་དང་ཡུལ་ཉེ་བ་དང་ཚུལ་བཞིན་མ་ཡིན་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་རྣམས་ཚོགས་པ་ན་གནོད་པའི་སེམས་དེ་བསྐྱེད་དོ་སྙམ་དུ་མ་བསམས་ཀྱང་རྒྱུ་རྐྱེན་དེ་དག་གིས་བསྐྱེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དང༌། རྒྱུ་རྐྱེན་དེ་དག་མ་ཚང་ན་བསྐྱེད་དོ་སྙམ་དུ་བསམས་ཀྱང་གཏན་མི་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་རྒྱུ་རྐྱེན་དེ་དག་གིས་གནོད་པ་བྱེད་འདོད་བསྐྱེད་ལ། དེས་ཀྱང་གནོད་པ་བྱེད་པའི་སྦྱོར་བ་རྣམས་བསྐྱེད་ཅིང་། དེས་གཞན་ལ་སྡུག་བསྔལ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་ན་གང་ཟག་དེ་ལ་རང་དབང་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དོ། །ཁོ་ཉིད་ཀྱང་ཉོན་མོངས་པའི་གཞན་གྱི་དབང་དུ་གྱུར་པས་དེའི་བྲན་ལྟར་སོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །རང་ལ་རང་དབང་གཏན་མེད་པར་གཞན་གྱིས་དབང་མེད་དུ་བསྐུལ་ནས་གནོད་པ་བྱས་པ་ཡིན་ན་ནི་ཤིན་ཏུ་ཡང་ཁྲོ་བར་མི་རིགས་ཏེ། དཔེར་ན་ གདོན་གྱིས་བརླམས་ནས་དེའི་དབང་དུ་སོང་བ་འགའ་ཞིག་རང་དེ་ལས་ཐར་བར་བྱེད་པའི་ཕན་འདོགས་མཁན་ལ་གནོད་པ་བྱེད་འདོད་ཅིང་བརྡེག་པ་སོགས་བྱེད་ཀྱང༌། འདི་ནི་གདོན་གྱིས་རང་དབང་མེད་པར་བྱས་པས་དེ་ལྟར་བྱེད་དོ་སྙམ་ནས་དེ་ལ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་ཁྲོ་བར་གདོན་དང་ཅི་ཕྲེལ་ཕྲེལ་ལ་འབད་པ་བཞིན་དུ། བྱང་སེམས་ཀྱིས་ཀྱང་གནོད་བྱེད་ཀྱིས་གནོད་པ་བྱེད་པ་ན་འདི་ནི་ཉོན་མོངས་པའི་གདོན་གྱིས་རང་དབང་མེད་པར་བྱས་པས་དེ་ལྟར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་བསམས་ནས། གང་ཟག་དེ་ལ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་ཁྲོ་བར་འདི་ཉོན་མོངས་པ་དེ་དང་དབྲལ་བའི་ཕྱིར་དུ་བདག་གིས་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ལ་འབད་དོ་སྙམ་དུ་སེམས་བསྐྱེད་དགོས་སོ། །དེ་
Chinese
这是关于以理说明的章节。第一部分有三个方面：从对象、有对象者和所依处来考察，是不合理的。在第一部分中，考察是否有自主权是不合理的：应当思考对施害者生气有什么道理。如果这样思考，就会认为，是因为施害者事先产生了想要伤害自己的想法，然后通过行为阻止了自己的快乐，或者给身心带来了不悦意的痛苦。如果施害者有不伤害自己的自主权，却故意伤害，所以才生气吗？或者，施害者根本没有自主权，是被他人不由自主地驱使而造成伤害，所以才生气？如果是前者，那么生气是不合理的，因为施害者在进行伤害时，自己并没有自主权。例如，当存在先前习惯的烦恼种子，以及接近对境和不如理作意的因缘时，即使不认为会产生伤害的心，这些因缘也会使其产生；如果这些因缘不齐全，即使认为会产生，也根本不会产生。因此，这些因缘产生了想要伤害的想法，而这个想法又产生了伤害的行为，而这个行为又给他人带来了痛苦，因此，这个人根本没有丝毫的自主权。他自己也变成了烦恼的奴隶，就像烦恼的仆人一样。如果自己根本没有自主权，是被他人不由自主地驱使而造成伤害，那么就更不应该生气了。例如，有些被鬼附身的人，想要伤害那些帮助他们从鬼附身中解脱的人，甚至殴打他们。但是，人们会认为这是因为鬼使他们失去了自主权，所以才会这样做，因此不会对他们生气，而是像努力驱除鬼一样努力。同样，菩萨在面对施害者进行伤害时，也会这样想：这是因为烦恼的鬼使他们失去了自主权，所以才会这样做。因此，不会对这个人产生丝毫的愤怒，而是为了使这个人脱离烦恼，我会努力修持菩萨的行持。这就是应该发起的意念。
English
This is the section on explaining with reason. The first part has three aspects: Examining from the object, the subject, and the basis, it is unreasonable. In the first part, examining whether there is autonomy is unreasonable: One should contemplate what reason there is to be angry at the perpetrator. If one contemplates in this way, one will think that it is because the perpetrator first generated the thought of wanting to harm oneself, and then through action prevented one's own happiness or caused unpleasant suffering to body and mind. If the perpetrator has the autonomy not to harm oneself, but deliberately harms, is that why one is angry? Or, does the perpetrator have no autonomy at all, but is involuntarily driven by others to cause harm, and that is why one is angry? If it is the former, then it is unreasonable to be angry, because the perpetrator has no autonomy in causing harm. For example, when there are seeds of habitual afflictions, and the causes and conditions of approaching the object and improper attention are gathered, even if one does not think that the mind of harming will arise, these causes and conditions will cause it to arise; and if these causes and conditions are not complete, even if one thinks it will arise, it will never arise. Therefore, these causes and conditions generate the desire to harm, and this desire generates the actions of harming, and this action causes suffering to others, therefore, that person has no autonomy at all. He himself has become a slave to the afflictions, like a servant of the afflictions. If one has no autonomy at all, but is involuntarily driven by others to cause harm, then one should not be angry at all. For example, some people who are possessed by spirits want to harm those who help them to be freed from possession, and even beat them. But people think that this is because the spirits have made them lose their autonomy, so they do so, and therefore they are not angry with them at all, but strive to drive out the spirits as much as possible. Similarly, when a Bodhisattva faces a perpetrator causing harm, they will think: This is because the demon of afflictions has made them lose their autonomy, so they do so. Therefore, one will not generate any anger towards that person, but in order to separate this person from afflictions, I will strive to practice the conduct of a Bodhisattva. This is the thought that should be generated.
Tibetan
ལྟར་ཡང་བཞི་བརྒྱ་པ་ལས། ཁྲོ་ཡང་འབྱུང་པོས་བཟུང་བ་ལས། །སྨན་པ་འཁྲུག་པ་མིན་དེ་ལྟར། །ཐུབ་པས་ཉོན་མོངས་དགྲར་གཟིགས་ཀྱི། །ཉོན་མོངས་དང་འབྲེལ་གང་ཟག་མིན། །ཞེས་དང༌། སློབ་དཔོན་ཟླ་བ་གྲགས་པས་ཀྱང༌། འདི་འདིར་སེམས་ཅན་སྐྱོན་མིན་གྱི། །འདི་ནི་ཉོན་མོངས་རྣམས་སྐྱོན་ཞེས། །རྣམ་པར་དཔྱད་ནས་མཁས་པ་རྣམས། །སེམས་ཅན་དག་ལ་འཁྲུག་མི་བྱེད། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །སྤྱོད་འཇུག་ནས་རིགས་པ་མང་དུ་གསུངས་ཀྱང་འདི་ཉིད་ངེས་པ་སྐྱེ་སླ་ཞིང་ཁྲོ་བའི་གཉེན་པོར་འགྱུར་ཚབས་ཆེ་བར་སྣང་ལ། བྱང་སར་ཡང་ཆོས་ཙམ་གྱི་འདུ་ཤེས་བསྒོམས་ནས་གནོད་པ་བཟོད་པར་གསུངས་པའང་འདི་དང་དོན་གཅིག་པས་འདི་ལ་ངེས་པ་རྙེད་རྙེད་དུ་ བསྒོམ་པར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་སེམས་ཅན་དེ་དག་ལ་རང་དབང་ཡོད་ན་ནི་འགའ་ཡང་སྡུག་བསྔལ་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་དེ་མི་འདོད་པའི་ཕྱིར་དང་། དེ་ལའང་རང་དབང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་དེ་དག་ཉོན་མོངས་དྲག་པོས་བསྐྱོད་པ་ན་ཆེས་ཤིན་ཏུ་སྡུག་ཅིང་ཕངས་པའི་རང་ལའང་འགག་པ་དང་གཡང་དུ་མཆོང་པ་དང༌། ཚེར་མ་དང་མཚོན་ལ་སོགས་པས་གནོད་པ་བྱེད་ཅིང་ཁ་ཟས་གཅོད་པ་སོགས་བྱེད་ན། གཞན་ལ་གནོད་པ་ལྟ་ཅི་སྨོས་སྙམ་དུ་བསམས་ནས་ཀྱང་ཁྲོ་བ་དགག་པར་བྱའོ། །སྤྱོད་འཇུག་ལས། དེ་ལྟར་ཐམས་ཅད་གཞན་གྱི་དབང༌། །དེ་ཡི་དབང་གིས་དེ་དབང་མེད། །དེ་ལྟར་ཤེས་ནས་སྤྲུལ་ལྟ་བུའི། །དངོས་པོ་ཀུན་ལ་ཁྲོ་མི་འགྱུར། །ཞེས་དང༌། དེ་བས་དགྲ་འམ་མཛའ་ཡང་རུང༌། །མི་རིགས་བྱེད་པ་མཐོང་གྱུར་ན། །འདི་འདྲའི་རྐྱེན་ལས་གྱུར་ཏོ་ཞེས། །དེ་ལྟར་སོམས་ཏེ་བདེ་བར་མནོས། །གལ་ཏེ་རང་དགས་འགྲུབ་འགྱུར་ན། །འགའ་ཡང་སྡུག་བསྔལ་མི་འདོད་པས། །ལུས་ཅན་དག་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱང༌། །སུ་ལའང་སྡུག་བསྔལ་འབྱུང་མི་འགྱུར། །ཞེས་དང༌། གང་ཚེ་ཉོན་མོངས་དབང་གྱུར་པས། །བདག་སྡུག་ཉིད་ཀྱང་གསོད་བྱེད་པ། །དེ་ཚེ་དེ་དག་གཞན་ལུས་ལ། །གནོད་མི་བྱེད་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གློ་བུར་བ་དང་རང་བཞིན་གང་ཡིན་བརྟགས་ན་མི་རིགས་པ་ནི། གཞན་ལ་འཚེ་བ་བྱེད་པའི་སྐྱོན་དེ་སེམས་ཅན་གྱི་རང་བཞིན་ཡིན་མིན་གཉིས་ལས་མི་འདའ་བས་རང་བཞིན་ཡིན་ན་ནི་ཁྲོ་བར་མི་རིགས་ཏེ་མེ་ཚ་ཞིང་བསྲེག་པ་ལ་ཁྲོ་བར་མི་རིགས་པ་བཞིན་ནོ། ། འོན་ཏེ་གློ་བུར་བ་ཡིན་ནའང་ཁྲོ་བར་མི་རིགས་ཏེ། དུ་བ་ལ་སོགས་པ་ནམ་མཁའ་ལ་སྣང་བ་ན་དེའི་སྐྱོན་གྱི་དབང་གིས་ནམ་མཁའ་ལ་ཁྲོ་བར་མི་རིགས་པ་བཞིན་ནོ་སྙམ་དུ་བསམས་ལ་ཁྲོ་བ་དགག
Chinese
又如《四百论》中说： “愤怒也被地水火风所控制， 医生不会对争斗感到愤怒， 佛陀视烦恼为敌人， 而非与烦恼相关的个人。” 以及， 导师月称也说：“在此，众生不是过错， 而是这些烦恼是过错， 经过辨析后，智者们， 不会对众生感到愤怒。” 如是所说。 《入行论》中虽然说了许多道理，但这个最容易生起定解，而且似乎最能成为愤怒的对治。在《瑜伽师地论》中也说，修习仅仅是法的概念，就能忍受损害，这也是同一个意思，所以要再三地对这个生起定解，努力修习。如果那些众生有自主权，那么谁也不会受苦，因为他们不想要痛苦，而且他们也有自主权。此外，当他们被强烈的烦恼所驱使时，甚至会对自己这个非常珍爱和怜惜的身体，也做出诸如跳崖、跳入深渊、用荆棘和武器等伤害自己、断绝食物等行为。想到这里，更何况是对他人造成伤害呢？也要通过这样来阻止愤怒。 《入行论》中说：“如是一切为他所自在， 因彼自在故彼无自主， 如是知已于如幻， 事物一切不生嗔。” 以及，“是故见敌或亲友， 为作非理不应嗔， 当思此亦众缘致， 了知唯尔当生喜。 若使一切能如欲， 则谁亦不欲受苦故， 一切有情皆应免， 痛苦所逼何有此。” 以及，“何时为惑所制伏， 自身欲断亦能为， 由是于他有情身， 云何能不作损害。” 如是说。 如果考察是突发性的还是自性的，那么不合理之处在于：对他人造成伤害的过错，不外乎是众生的自性或非自性，如果是自性，那么就不应该愤怒，就像不应该对火的热和燃烧感到愤怒一样。 然而，如果是突发性的，也不应该愤怒，就像烟等出现在天空中时，不应该因为它的过错而对天空感到愤怒一样。这样思索并阻止愤怒。
English
Furthermore, as it says in the Four Hundred Stanzas: "Anger is also seized by the elements. A doctor is not angry at a fight. The Able One sees afflictions as enemies, but not the individuals associated with afflictions." And, the teacher Chandrakirti also said: "Here, sentient beings are not the fault, but these afflictions are the fault. Having analyzed in this way, wise people do not become angry at sentient beings." As it is said. Although many reasons are given in the Engaging in Bodhisattva Behavior, this one is easy to generate certainty, and it seems to be a powerful antidote to anger. In the Bodhisattva Grounds, it is also said that by meditating on the mere concept of dharma, one can endure harm, which is the same meaning as this. Therefore, one should repeatedly generate certainty in this and strive to meditate on it. If those sentient beings had autonomy, then no one would suffer, because they do not want suffering, and they also have autonomy. Furthermore, when they are driven by strong afflictions, they even do things to their own bodies, which they cherish and pity, such as jumping off cliffs, jumping into abysses, harming themselves with thorns and weapons, and cutting off food. Thinking of this, what need is there to mention harming others? One should also prevent anger by thinking in this way. As it says in the Engaging in Bodhisattva Behavior: "Thus, everything is under the control of others. Because of their control, they have no autonomy. Having understood this, one will not become angry at all things that are like illusions." And, "Therefore, when you see an enemy or friend acting improperly, you should not be angry. You should think that this is also caused by various conditions, and knowing only that, you should rejoice. If everything could be accomplished as desired, then since no one wants to suffer, all sentient beings should be free from suffering. How could this be when they are oppressed by suffering?" And, "When one is subdued by afflictions, one can even kill oneself. How then can one not harm the bodies of other sentient beings?" As it is said. If we examine whether it is sudden or intrinsic, the unreasonableness lies in this: the fault of harming others is either the intrinsic nature or the non-intrinsic nature of sentient beings. If it is intrinsic, then one should not be angry, just as one should not be angry at the heat and burning of fire. However, if it is sudden, one should not be angry either, just as when smoke and the like appear in the sky, one should not be angry at the sky because of its fault. Think in this way and prevent anger.