Tibetan
་སྟེ། སྤྱོད་འཇུག་ལས། གལ་ཏེ་གཞན་ལ་འཚེ་བྱེད་པ། །བྱིས་པ་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ན། །དེ་ལ་ཁྲོ་བར་མི་རིགས་ཏེ། །བསྲེག་པའི་རང་བཞིན་མེ་བཀོན་འདྲ། །འོན་ཏེ་སྐྱོན་དེ་གློ་བུར་ལ །སེམས་ཅན་རང་བཞིན་ངེས་པ་ན། །འོ་ནའང་ཁྲོ་བར་མི་རིགས་ཏེ། །མཁའ་ལ་དུད་འཐུལ་བཀོན་པ་བཞིན། །ཞེས་སོ། །དངོས་དང་བརྒྱུད་པ་གང་གིས་གནོད་པ་ལ་བརྟགས་ན་མི་རིགས་པ་ནི། དངོས་སུ་གནོད་པ་བསྐྱེད་པའི་གནོད་བྱེད་ལ་ཁྲོ་ན་ནི། དབྱུག་པ་སོགས་ལ་གང་ཟག་བཞིན་དུ་ཁྲོ་དགོས་ལ། བརྒྱུད་ནས་གནོད་པ་སྐྱེལ་བའི་གནོད་བྱེད་ལ་ཁྲོ་ན་ནི། དབྱུག་པ་སོགས་སྐྱེས་བུས་རྦད་པ་བཞིན་དུ་སྐྱེས་བུ་ཡང་གནོད་པ་བྱེད་པ་ལ་ཞེ་སྡང་གིས་རྦད་པས་ཞེ་སྡང་ལ་ཁྲོ་དགོས་ཏེ། དབྱུག་པ་ལ་སོགས་དངོས་བཀོལ་ཏེ། །གལ་ཏེ་འཕེན་པ་ལ་ཁྲོ་ན། །དེ་ཡང་ཞེ་སྡང་གིས་རྦད་པས། །ཉེས་ན་ཞེ་སྡང་ལ་ཁྲོ་རིགས། །ཞེས་སོ། །དེས་ན་དབྱུག་པ་ལ་མི་ཁྲོ༌ན་འཕེན་མཁན་ལའང་ཁྲོ་བར་མི་རིགས་ལ། འཕེན་མཁན་ལ་ཁྲོ༌ན་ཞེ་སྡང་ལའང་ཁྲོ་བར་རིགས་པ་ལ་དེ་ལྟར་མི་འཛིན་པ་ནི། བློ་མི་རིགས་པའི་ལམ་དུ་སོང་བ་ཡིན་པས་རིགས་པ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མཚུངས་པ་ལ་ངེས་པ་དྲང་ལ། དབྱུག་པ་ལྟར་གང་ཟག་ ལའང་མི་ཁྲོ་བར་བྱ་བའི་ཕྱོགས་སུ་ཡིད་དྲང་སྟེ། འདི་ལའང་དབྱུག་པ་དང་འཕེན་པ་པོ་ལ་གནོད་སེམས་ཡོད་མེད་ཀྱིས་མི་ཕྱེད་པ་ནི། སྔར་བསྟན་པའི་རང་དབང་འགོག་པའི་རིགས་པས་ཤེས་པར་བྱའོ། །གནོད་བྱེད་བསྐུལ་བའི་རྒྱུ་ལ་བརྟགས་ན་ཁྲོ་བར་མི་རིགས་པ་ནི། གནོད་བྱེད་ཀྱིས་བསྐྱེད་པའི་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་བ་ནི་རྒྱུ་མེད་པ་དང་མི་མཐུན་པའི་རྒྱུ་ལས་མི་འབྱུང་བས་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་རྒྱུ་ལས་འབྱུང་བ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་སྔོན་གྱི་མི་དགེ་བའི་ལས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན། རང་གི་ལས་ཀྱི་དབང་གིས་གནོད་བྱེད་རང་དབང་མེད་པར་བསྐུལ་བ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་རང་གིས་ལན་པ་ལ་གཞན་ལ་ཁྲོ་བར་མི་རིགས་སོ་སྙམ་དུ་རང་ལ་ལེ་ལན་དེད་ནས་ཁྲོ་བ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་དགག་པར་བྱ་སྟེ། དཔེར་ན་སེམས་ཅན་དམྱལ་བའི་སྲུང་མ་རྣམས་རང་གི་ལས་ངན་གྱིས་བསྐྱེད་ནས་རང་ལ་གནོད་པ་བྱེད་པ་བཞིན་ཏེ། བདག་གིས་སྔོན་ཆད་སེམས་ཅན་ལ། །འདི་འདྲ་བ་ཡི་གནོད་པ་བྱས། །དེ་བས་སེམས་ཅན་འཚེ་བྱེད་པ། །བདག་ལ་གནོད་པ་འདི་འབྱུང་རིགས། །ཞེས་དང༌། བྱིས་པ་སྡུག་བསྔལ་མི་འདོད་ཅིང༌། །སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་ལ་བརྐམ་པས་ན། །རང་གི་ཉེས་པས་གནོད་འགྱུར་ན། །གཞན་ལ་བཀོན་དུ་ཅི་ཞིག་ཡོད། །དཔེར་ན་དམྱལ་བའི་སྲུང་མ་ད
Chinese
因此，《入行论》中说：如果对他人造成伤害，是孩童们的本性，那么对他们发怒是不应该的，就像责怪火具有焚烧的本性一样。然而，如果过失是突发的，众生的本性是确定的，那么也不应该发怒，就像责怪天空冒出浓烟一样。如此等等。如果考察是通过直接还是间接的方式造成损害，那么发怒是不合理的。如果对直接造成损害的损害者发怒，那么就应该像对人一样对棍棒等发怒。如果对间接造成损害的损害者发怒，那么就像人被棍棒等击打一样，人也因嗔恨而击打损害者，所以应该对嗔恨发怒。棍棒等只是被利用的工具。如果对投掷者发怒，那也是被嗔恨所驱使。如果说有罪，那么应该对嗔恨发怒。因此，如果不嗔恨棍棒，那么也不应该嗔恨投掷者。如果嗔恨投掷者，那么也应该嗔恨嗔恨心，但如果不这样认为，那就是思想走上了不合理的道路，因此应该对所有情况都相同的事物持有正确的认识，并且应该像对棍棒一样，引导心向于不对人发怒的方向。对于这一点，不能因为棍棒和投掷者是否有害人之心而有所区分，这可以通过之前所说的阻止自主的道理来理解。如果考察驱使损害者的原因，那么发怒是不合理的。因为感受损害者所造成的痛苦，不会从无因或不相符的原因中产生，而是从相符的原因中产生。而这又是过去的不善业，因此，由于自己的业力，损害者不由自主地被驱使。因此，应该想到自己承担责任，不应该对他人发怒，从而从各个方面谴责嗔怒。例如，地狱的狱卒们是由自己的恶业所产生的，并对自己造成损害，就像这样：我过去曾对众生，做过如此这般的损害。因此众生加害于我，我遭受这样的损害是应该的。以及，孩童不想要痛苦，却贪求痛苦之因，如果因自己的过错而受到损害，那么有什么可责怪他人的呢？例如地狱的狱卒。
English
Therefore, it is said in the Bodhisattvacaryāvatāra: If harming others is the nature of children, it is not appropriate to be angry with them, just as one would not blame fire for its nature of burning. However, if the fault is sudden, and the nature of sentient beings is certain, then it is still not appropriate to be angry, just as one would not blame the sky for billowing smoke. And so on. If one examines whether harm is caused directly or indirectly, it is unreasonable to be angry. If one is angry with the harmer who directly causes harm, then one should be angry with the stick, etc., as if it were a person. If one is angry with the harmer who indirectly causes harm, then just as a person is struck by a stick, etc., the person also strikes the harmer out of anger, so one should be angry with the anger itself. The stick, etc., are merely tools that are used. If one is angry with the thrower, that too is driven by anger. If it is said to be a fault, then one should be angry with the anger. Therefore, if one is not angry with the stick, then one should not be angry with the thrower either. If one is angry with the thrower, then one should also be angry with the anger, but if one does not think so, then the mind has gone down an unreasonable path, so one should hold a correct understanding of things that are the same in all respects, and one should direct the mind towards not being angry with people, just as with a stick. On this point, one cannot distinguish based on whether the stick and the thrower have harmful intent, which can be understood through the reasoning that prevents autonomy, as explained earlier. If one examines the cause that drives the harmer, it is unreasonable to be angry. Because experiencing the suffering caused by the harmer does not arise from a causeless or incompatible cause, but from a compatible cause. And that is the past non-virtuous karma, therefore, due to the power of one's own karma, the harmer is involuntarily driven. Therefore, one should think that one is responsible and should not be angry with others, thereby condemning anger in every way. For example, the guardians of hell are generated by one's own evil karma and cause harm to oneself, just like this: In the past, I have done such harm to sentient beings. Therefore, sentient beings harm me, and it is appropriate that I suffer such harm. And, children do not want suffering, yet they crave the cause of suffering, so if they are harmed by their own fault, then what is there to blame others for? For example, the guardians of hell.
Tibetan
ང༌། །རལ་གྲི་ལོ་མའི་ནགས་ཚལ་ལྟར། །རང་གི་ལས་ཀྱིས་འདི་བསྐྱེད་ན། །གང་ཞིག་ལ་ནི་ཁྲོ་བར་བྱ། །བདག་གི་ལས་ཀྱིས་བསྐུལ་བྱས་ནས། །བདག་ལ་གནོད་བྱེད་རྣམས་འབྱུང་སྟེ། །དེ་ཡིས་སེམས་ ཅན་དམྱལ་འདོང་ན། །བདག་གིས་དེ་དག་མ་བརླག་གམ། །ཞེས་སོ། །ཤ་པོ་བའི་ཞལ་ནས་ཀྱང༌། ངས་མ་ལན་ཟེར་ཙ༌ན་དོན་དུ་ན་ཆོས་ཀྱི་བག་ཞད་ཀྱང་མེད་བྱ་བར་བསྟན་གསུང་ལོ།ཡུལ་ཅན་ལ་བརྟགས་ན་ཁྲོ་བར་མི་རིགས་པ་ནི། གནོད་བྱེད་ལ་ཁྲོ་བ་བསྐྱེད་པ་ནི་སྡུག་བསྔལ་མ་བཟོད་པས་ཡིན་ན་དེ་ནི་འགལ་བ་ཡིན་ཏེ། ད་ལྟའི་སྡུག་བསྔལ་ཕྲ་མོ་ཞིག་ལ་མི་བཟོད་ནས་ངན་འགྲོའི་སྡུག་བསྔལ་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་རྒྱུ་ནན་གྱིས་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་བདག་ནི་ཤིན་ཏུ་བླུན་པའོ་སྙམ་དུ་རང་གིས་རང་ལ་ཁྲེལ་དེད་དེ་ཁྲོ་བ་མ་ཤོར་བ་ལ་འབད་པར་བྱ་སྟེ། ད་ལྟའི་སྡུག་བསྔལ་འདི་ཙམ་ལའང༌། །བདག་གིས་བཟོད་པར་མི་ནུས་ན། །དེས་ན་དམྱལ་བའི་སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ། །ཁྲོ་བ་ཅི་སྟེ་ཟློག་མི་བྱེད། །ཅེས་སོ། །དེ་ལ་གནོད་པས་བསྐྱེད་པའི་སྡུག་བསྔལ་ནི་སྔོན་གྱི་ལས་ངན་གྱི་འབྲས་བུ་ཡིན་པས་དེ་མྱོང་བས་ནི་སྔོན་གྱི་ལས་ངན་འཛད་ལ། བཟོད་པར་བྱས་ན་ནི་སྡིག་གསར་དུ་མི་གསོག་ཅིང་། བསོད་ནམས་མང་པོ་འཕེལ་བས། ཁོ་རང་གི་ཆོས་ཉམས་པ་ལའང་མི་བལྟ་བར་རང་གི་སྡིག་པ་སྦྱང་བའི་ཕྱིར་དུ་ཞུགས་པ་འདྲ་བའི་གནོད་བྱེད་ལ་དྲིན་དུ་བལྟ་དགོས་ཏེ། སྐྱེས་རབས་ལས། གང་ཞིག་རང་གི་ཆོས་ཉམས་མི་སེམས་པར། །བདག་གི་སྡིག་སྦྱང་ཕྱིར་ནི་ཞུགས་འདྲ་ལ། །འདི་ལའང་བདག་གིས་བཟོད་པར་མི་བྱེད་ན། །དེ་ལས་གཞན་པ་དྲིན་མེད་ཅི་འདྲ་ཞིག །ཅེས་དང༌། འཇུག་པ་ལས་ཀྱང༌། སྔོན་ བྱས་པ་ཡི་མི་དགེའི་ལས་ཀྱི་འབྲས་བུ་གང༌། །ཟད་པར་བྱེད་པར་བརྗོད་པར་འདོད་པ་དེ་ཉིད་ཀོ །གཞན་ལ་གནོད་པ་དང་ནི་ཁྲོ་བས་སྡུག་བསྔལ་ཕྱིར། །ས་བོན་ཉིད་དུ་ཇི་ལྟ་བུར་ན་འཁྲིད་པར་བྱེད། །ཅེས་སོ། །དེས་ན་ནད་ཆེན་པོ་གསོ་བའི་ཐབས་སུ་གཏར་སྲེག་བྱེད་པ་ལ་བཟོད་པ་ལྟར། སྡུག་བསྔལ་ཆེན་པོ་བཟློག་པའི་ཕྱིར་དུ་སྡུག་བསྔལ་ཆུང་ངུ་ལ་བཟོད་པར་ཤིན་ཏུ་རིགས་སོ། །རྟེན་ལ་བརྟགས་ན་ཁྲོ་བར་མི་རིགས་པ་ལ། གནོད་པའི་རྒྱུ་དང་སྐྱོན་ཅན་སྐྱོན་མེད་ལ་བརྟག་པ་ནི། དེ་ཡི་མཚོན་དང་བདག་གི་ལུས། །གཉིས་ཀ་སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་ཡིན་ཏེ། །དེས་མཚོན་བདག་གིས་ལུས་ཕྱུང་ན། །གང་ཞིག་ལ་ནི་ཁྲོ་བར་བྱེད། །ཤུ་བ་མི་ཡི་གཟུགས་འདྲ་བ། །རེག་ཏུ་མི་བཟོད་སྡུག་བསྔལ་ཅན། །སྲེད་མདོངས་བདག་གིས་བཟུ
Chinese
如剑叶之森林，若此乃自业所生，当对何者而生嗔？由我之业所驱使，彼等损害我者乃生，若彼令有情堕地狱，我岂非已摧毁彼等耶？如是说。霞婆瓦尊者亦云：我若说不还，实则显示亦无佛法之气味。若就处所而观察，则不应生嗔者，谓若生嗔于损害者，乃因不耐痛苦，然此乃相违也。以不耐现在之微小痛苦，而殷勤造作恶趣无量痛苦之因故。是故当自念我乃极愚痴者，而自责己身，当勤于不生嗔心。即于此许之现在痛苦，我亦不能忍受者，如是则地狱之痛苦因，何不遮止嗔恚耶？如是说。其中，由损害所生之痛苦，乃是往昔恶业之果，故领受彼果则往昔恶业尽。若能忍受，则不新积罪业，且增上众多福德。不顾及彼自之正法衰损，犹如为净自罪而入者，应对损害者视为恩德。如《本生经》云：何者不思自正法衰损，如为净我罪而入者，于此亦不忍受者，更有何者较此为无恩耶？又如《入行论》云：往昔所造不善业，欲谓尽除唯此尔，他令生恼及嗔恚，岂能转为生彼因？如是说。是故如为疗治大病而行割截烧炙，为遣除大痛苦之故，于微小痛苦堪能忍受，是极应理。就所依而观察不应生嗔者，谓观察损害之因及有罪无罪者。彼之刀杖与我之身，二者皆是痛苦之因，彼以刀杖断我身，当对何者而生嗔？痈如人之形相，触之难忍具痛苦，贪箭我所执。
English
Like a forest of sword leaves, if this is caused by my own karma, whom should I be angry at? Driven by my own karma, those who harm me arise. If they cause sentient beings to fall into hell, haven't I already destroyed them? So it is said. Venerable Sharavapa also said: If I say I won't retaliate, it actually shows that there is no flavor of Dharma. If you examine the situation, it is not appropriate to be angry. If anger arises towards the one who harms you because you cannot bear the suffering, then this is contradictory. Because you cannot bear the small suffering of the present, you diligently create the cause of immeasurable suffering in the lower realms. Therefore, you should think to yourself, 'I am very foolish,' and reproach yourself, striving not to give rise to anger. Even to this small amount of present suffering, if I cannot endure, then why not prevent the cause of suffering in hell, which is anger? So it is said. Among these, the suffering caused by harm is the result of past negative karma. Therefore, experiencing that result exhausts past negative karma. If you can endure, you will not accumulate new sins, and you will increase much merit. Without regard for the decline of their own Dharma, you should regard those who harm you as kind, as if they have entered for the purpose of purifying your own sins. As it is said in the Jataka: 'Whoever does not think of the decline of their own Dharma, but enters as if to purify my sins, if I do not endure this, what could be more ungrateful than this?' And as it is said in the Engaging in Bodhisattva Deeds: 'That which is said to exhaust the fruits of past misdeeds, is just this. How can one lead to the cause of suffering through harming others and anger?' So it is said. Therefore, just as one endures cutting and burning as a means of curing a great disease, it is very reasonable to endure small suffering in order to avert great suffering. Regarding the basis for not being angry, examine the cause of harm and whether there is fault or no fault. Their weapon and my body are both causes of suffering. If they use a weapon to cut my body, whom should I be angry at? A boil that resembles a human form, unbearable to touch, full of suffering, is held by me with the arrow of desire.