Tibetan
༌། །མི་སྙན་པ་ཡི་ཚིག་དེ་ཡིས། །ལུས་ལ་གནོད་པར་མི་འགྱུར་ན། །སེམས་ཁྱོད་ཅི་ཕྱིར་རབ་ཏུ་ཁྲོ། །ཞེས་སོ། །ཤ༌ར་བའི་ཞལ་ནས། ཁམ་ལུང་པ། སྣེའུ་ཟུར་པ། གྲབ་པ་གསུམ་ལ་སྙན་དུ་ཅི་ཙམ་གསོལ་ཡང་ས་རྡོ༌ལ་སྨྲ་བ་ དང་ཁྱད་མེད་པས་བདེ་བར་བྱུང༌། ཕྱི་མ་ཀུན་སྙན་ཁུང་སྲབ་པས་མ་བདེ་བར་བྱུང་གསུང་བ་དང༌། གཤེན་སྟོན་ལ་འདི་འདི་སྐད་ཟེར་བྱས་ན། ལྐོག་ཁ་བཙད་པོ་ལའང་གཏོང་བྱ་བ་ཡིན། ཁྱོད་རང་ཕྲ་མ་བྱས་པའི་བཤགས་པ་གྱིས་གསུང་བ་དང༌། རྣལ་འབྱོར་པ་ཤེས་རབ་རྡོ་རྗེ་ལ། འོ་སྐོལ་ལ་འགབ་མ་ཡང་གྲགས་ཟེར་ནས་མིས་སྨྲ་ཡིན་འདུག་བྱས་པས། ལགས་མིའི་སྨྲ་གཞི་མི་ལ་བྱེད་པ་ལས་འོ་ན་ཅི་ལ་བྱེད་གསུངས་པས། དེ་ནས་ཕྲ་མ་སྐྱེལ་འཕྲོ་རྦད་ཀྱིས་ཆོད་གསུང༌། གལ་ཏེ་བརྙས་པ་སོགས་བྱས་པ་ན་གང་ཟག་གཞན་རང་ལ་མི་དགའ་བས་དེའི་ཕྱིར་མི་དགའོ་སྙམ་ན། གཞན་བདག་ལ་མི་དགའ་བས་བདག་ལ་གནོད་ན་བདེན་དུ་ཆུག་ཀྱང༌། དེས་ནི་རང་ལ་ཅིར་ཡང་མི་འགྱུར་བས་མི་དགའ་བ་སྤང་སྟེ། གཞན་དག་བདག་ལ་མི་དགའ་བ། །དེས་ནི་ཚེ་འདིའམ་ཚེ་གཞན་ལ། །བདག་ལ་ཟ་བར་མི་བྱེད་ན། །བདག་ནི་ཅི་ཕྱིར་དེ་མི་འདོད། །ཅེས་སོ། །མི་དགའ་བས་བདག་ལ་མི་གནོད་མོད། འོན་ཀྱང་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་དེ་དག་ལས་རྙེད་པ་འཐོབ་པའི་བར་ཆད་བྱེད་པས་བརྙས་པ་དང་སྨད་པ་དང་མི་སྙན་པ་སྨྲ་བ་ལ་ཁྲོའོ་སྙམ་ན། རྙེད་པ་ཐོབ་ཀྱང་འདིར་བཞག་དགོས་ལ། དེ་ལ་ཁྲོས་པའི་སྡིག་པ་རྗེས་སུ་འབྲང་བས་རྙེད་པ་མེད་པར་མྱུར་དུ་ཤི་བ་དང་ལོག་འཚོས་རིང་དུ་གསོན་པ་གཉིས་སྔ་མ་བཟང་ངོ་། །རྙེད་པ་ཐོབ་སྟེ་རིང་དུ་གནས་ཀྱང་འཆི་བ་ལས་མི་ཐར་བས་འཆི་དགོས་ལ། འཆི་བའི་ཚེ་ན་སྔར་ལོ་བརྒྱར་བདེ་བ་སྤྱད་པ་དང་ལོ་གཅིག་ཙམ་བདེ་བ་སྤྱད་པ་གཉིས་འདྲ་སྟེ། གཉིས་ཀ་དྲན་པའི་ཡུལ་ཙམ་དུ་ཟད་ཀྱི་དེའི་ཚེ་བདེ་སྡུག་གི་ཁྱད་པར་ཅི་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཔེར་ན་རྨི་ལམ་དུ་ལོ་བརྒྱར་བདེ་བ་མྱོང་བ་དང་ཡུད་ཙམ་ཞིག་བདེ་བ་མྱོང་བ་གཉིས་སད་པའི་ཚེ་བདེ་མི་བདེ་ལ་ཁྱད་པར་ཅི་ཡང་མེད་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་བསམས་ལ་རྙེད་བཀུར་ལ་ཆགས་པ་ལྡོག་ན་བརྙས་པ་དང་མི་སྙན་པ་སྒྲོགས་པ་སོགས་ལ་ཡིད་མི་བདེ་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། གཞན་གྱི་ངོར་རང་ཉིད་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་གྲུབ་པ་ལ་དོན་གཉེར་མེད་པས་མ་གྲུབ་ཀྱང་ཡིད་བདེ་བ་མི་ལྡོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡང༌། རྙེད་པའི་བར་ཆད་བྱེད་པའི་ཕྱིར། །གལ་ཏེ་འདི་བདག་མི་འདོད་ན། །བདག་གི་རྙེད་པ་འདིར་འདོར་གྱི། །སྡིག་པ་དག་ནི་བརྟན་པར་གནས། །
Chinese
如果难听的话语， 不会对身体造成伤害， 你的心为何如此愤怒？ 如是说。 夏惹瓦尊者说：康隆巴、内邬祖巴、扎巴三位，无论如何恭敬地供养，都和对石头说话没有区别，所以感到安乐。后来的那些人，因为耳根子浅薄，所以感到不安乐。又说，如果向香顿说“这个那个”，即使是对强盗也要施舍。你应该忏悔你所做的挑拨离间。又对瑜伽士喜饶多吉说：人们说我们之间也有争执。瑜伽士回答说：是的，人们的言论本来就是针对人的，不然针对什么呢？从此以后，挑拨离间的行为彻底断绝。如果受到侮辱等，心想因为他人不喜欢自己，所以才不高兴。即使他人不喜欢自己，真的对自己造成伤害，也应该接受。但那并不会对自己造成任何影响，所以应该舍弃不高兴。他人不喜欢我， 那不会在此生或来世， 吞噬我， 我为何不喜欢那样？ 如是说。虽然不喜欢不会伤害我，但如果因为那会阻碍从他们那里获得利益，所以才对侮辱、诽谤和说难听的话而生气，那么即使获得了利益，也要留在这里。因为对那生气所产生的罪恶会跟随自己，所以宁愿没有利益而早点死去，也不愿通过邪命而长久地活着。即使获得了利益而长久地活着，也无法逃脱死亡，终究要死去。死亡的时候，以前一百年享受快乐和一年左右享受快乐，两者是相同的。 因为两者都只是回忆的对象，那时快乐和痛苦没有任何区别。例如，梦中享受一百年的快乐和短暂的快乐，醒来时快乐与否没有任何区别一样。如此思考，如果对利养恭敬的执着消失，就不会对侮辱和说难听的话等感到不悦。因为不追求在他人面前显得自己与众不同，所以即使不显得与众不同，内心的安乐也不会消失。就像这样：为了阻碍利养， 如果我不喜欢这样， 我宁愿舍弃这里的利养， 罪恶却会稳固地存在。
English
If unpleasant words, Do not harm the body, Why is your mind so angry? Thus it is said. Geshe Sharawa said: No matter how much I respectfully offered to Khamlungpa, Neu Zurpa, and Drakpa, it was no different from speaking to stones, so I felt at ease. The later ones, because their ears were shallow, felt uneasy. Also, if you say "this and that" to Gya Shen-ton, you should give even to robbers. You should confess the slandering you have done. Also to the yogi Sherab Dorje, people said that there were also disputes between us. The yogi replied: Yes, people's words are originally directed at people, otherwise who would they be directed at? From then on, the act of sowing discord was completely cut off. If you are insulted, etc., and you think that you are unhappy because others do not like you, even if others do not like you and it really harms you, you should accept it. But that will not affect you in any way, so you should abandon unhappiness. Others do not like me, That will not in this life or the next, Devour me, Why do I dislike that? Thus it is said. Although dislike does not harm me, if it hinders the attainment of benefits from them, so I am angry at insults, slanders, and speaking unpleasant words, then even if I obtain benefits, I must leave them here. Because the sin of being angry at that will follow me, it is better to die quickly without benefits than to live long through wrong livelihood. Even if I obtain benefits and live long, I cannot escape death, and I must die eventually. At the time of death, enjoying happiness for a hundred years and enjoying happiness for about a year are the same. Because both are only objects of memory, and at that time there is no difference between happiness and suffering. For example, just as there is no difference between happiness and unhappiness when waking up from experiencing happiness for a hundred years and experiencing happiness for a short time in a dream. Thinking in this way, if attachment to gain and respect disappears, you will not be unhappy with insults and unpleasant words, etc. Because you do not seek to be special in the eyes of others, even if you are not special, the peace of mind will not disappear. Like this: Because it hinders gain, If I do not like this, I would rather abandon the gain here, But sin will remain firmly.
Tibetan
བདག་ཉིད་དེང་ནི་ཤི་ཡང་བླའི། །ལོག་འཚོས་ཡུན་རིང་གསོན་མི་རུང༌། །བདག་ལྟ་ཡུན་རིང་གནས་གྱུར་ཀྱང༌། །འཆི་བའི་སྡུག་བསྔལ་དེ་ཉིད་ཡིན། །རྨི་ལམ་ལོ་བརྒྱར་བདེ་མྱོང་ནས། །སད་པར་གྱུར་པ་གང་ཡིན་དང༌། །གཞན་ཞིག་ཡུད་ཙམ་བདེ་མྱོང་ནས། །སད་པར་གྱུར་པ་གང་ཡིན་པ། །སད་པ་དེ་དག་གཉིས་ཀ་ལའང༌། །བདེ་བ་དེ་ནི་ཕྱིར་འོང་མེད། །ཚེ་རིང་ཚེ་ཐུང་གཉིས་ཀ་ཡང༌། །འཆི་བའི་དུས་སུ་དེ་འདྲར་ཟད། །རྙེད་པ་མང་པོ་ཐོབ་གྱུར་ཏེ། །ཡུན་རིང་དུས་སུ་བདེ་སྤྱད་ཀྱང་། །ཆོམ་པོས་ཕྲོགས་པ་ཇི་བཞིན་དུ། །སྒྲེན་མོ་ལག་པ་སྟོང་པར་འགྲོ། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་དགྲ་འབྱོར་པ་ལ་མི་དགའ་ཞིང་རྒུད་པ་ལ་དགའ་བ་དགག་པ་ནི། སེམས་ཅན་གྱི་ཕན་བདེ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་དུ་བྱང་ཆུབ་ཏུ་ སེམས་བསྐྱེད་ནས་སེམས་ཅན་ཁོ་རང་གིས་བདེ་བ་རྙེད་པ་ལ་ཁྲོ་བ་དང༌། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་འཚང་རྒྱ་བར་འདོད་ཟེར་ནས། དེ་དག་ལ་རྙེད་བཀུར་དམན་པ་ཙམ་བྱུང་བ་ལ་ཡིད་མི་བདེ་བ་ནི་ཤིན་ཏུ་འགལ་ལོ་སྙམ་ནས་གཞན་ཅི་འདྲ་ཞིག་གི་འབྱོར་པ་ལའང་ཕྲག་དོག་སྤངས་ཏེ་བསམ་པ་ཐག་པ་ནས་ཡིད་དགའ་བ་བསྐྱེད་དགོས་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་སེམས་ཅན་ལ་ཕན་བདེ་བསྒྲུབ་པ་རྣམས་མིང་ཙམ་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་བདེར་འདོད་པས། །བྱང་ཆུབ་ཏུ་ནི་སེམས་བསྐྱེད་ནས། །སེམས་ཅན་རང་གིས་བདེ་རྙེད་ན། །དེ་ཀོ་ཅི་སྟེ་ཁྲོ་བར་བྱེད། །འཇིག་རྟེན་གསུམ་མཆོད་འཚང་རྒྱ་བར། །སེམས་ཅན་རྣམས་ནི་འདོད་ཅེ་ན། །བསྙེན་བཀུར་ངན་ངོན་ཙམ་མཐོང་ནས། །ཅི་ཕྱིར་དེ་ལ་གདུང་བར་བྱེད། །གསོ་བྱ་གང་ཞིག་ཁྱོད་གསོ་བ། །ཁྱོད་ཉིད་ཀྱིས་ནི་སྦྱིན་བྱ་སྟེ། །གཉེན་གྱིས་འཚོ་བ་རྙེད་གྱུར་ན། །དགར་མི་འགྱུར་བར་སླར་ཁྲོ་འམ། །དེ་ཅི་འགྲོ་ལ་མི་འདོད་ན། །དེ་ལ་བྱང་ཆུབ་འདོད་གང་ཡིན། །གང་ཞིག་གཞན་འབྱོར་ཁྲོ་དེ་ལ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དེ་ག་ལ་ཡོད། །གལ་ཏེ་དེས་དེ་ལས་རྙེད་དམ། །སྦྱིན་བདག་ཁྱིམ་ན་གནས་གྱུར་པ། །ཀུན་ཏུ་དེ་ཁྱོད་ལ་མེད་ན། །བྱིན་མ་བྱིན་རུང་དེས་ཅི་བྱ། །ཞེས་སོ། །དགྲ་རྒུད་པ་ལ་དགའ་བ་དང་བརླག་ན་སྙམ་པའི་བསམ་པ་ངན་པ་རྣམས་ཀྱང་དེ་ཙམ་གྱིས་དགྲ་ལ་མི་གནོད་པས་རང་སྡུག་བསྔལ་བ་ཙམ་དུ་ཟད་ལ། གནོད་ནའང་རང་གཞན་ཕུང་བར་འགྱུར་བའི་ཉེས་དམིགས་བསམས་ནས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་དགག་པར་ བྱ་སྟེ། གལ་ཏེ་དགྲ་ཞིག་མི་དགའ་ན། །དེ་ལ་ཁྱོད་དགར་ཅི་ཞིག་ཡོད། །ཁྱོད་ཀྱི་ཡིད་སྨོན་ཙམ་གྱིས་ནི། །དེ་ལ་གནོད་པའི་རྒྱུར་མི་
Chinese
我寧願今天就死去，也不願苟延殘喘地活著。即使像我這樣長久住世，也還是不免一死，終究難逃死亡的痛苦。夢中享受百年安樂，醒來之後又是如何？另有人僅享受片刻歡愉，醒來之後又是如何？醒來之後，這兩種情況，安樂都已不復存在。長壽和短命這兩者，在死亡到來之時，都是一樣的。獲得眾多財物，長久享用安樂，也如遭盜賊搶劫一般，赤裸雙手空空而去。 以上。 第二，駁斥不喜怨敵富裕而喜其衰敗：為了成辦有情眾生的利益安樂，發起菩提心之後，反而對有情自己獲得安樂而生氣，口口聲聲說希望一切有情成佛，卻對他們僅僅得到少許利養恭敬也心懷不悅，這實在是太矛盾了。因此，對於任何人的富裕，都應當捨棄嫉妒，從內心深處生起歡喜。如果不是這樣，那麼菩提心和成辦有情利益安樂就只會是空名而已。因為想要一切有情都得到安樂，才發起了菩提心，如果是有情自己獲得了安樂，那又有什麼好生氣的呢？如果口口聲聲說希望一切有情都能成為三界應供，卻在見到他們僅僅得到一點供養恭敬時，就感到痛苦，這又是為什麼呢？你所供養的對象，本來就應該由你自己來供養布施，如果你的親屬得到了供養，你不應該高興，反而生氣嗎？如果你不希望他們得到利益，那又怎麼會想要他們成佛呢？如果有人對他人的富裕感到憤怒，那他怎麼會有菩提心呢？如果那個人從那裡得到了利益，住在施主家裡，但你始終沒有得到，那麼無論施與不施，對你又有什麼影響呢？ 以上。 對於怨敵衰敗感到高興，以及希望他們毀滅的惡念，這些想法本身並不能傷害到怨敵，只會讓自己痛苦而已。即使能造成傷害，也要想到這會導致自他雙方毀滅的過患，從而無論如何都要加以制止。如果怨敵不快樂，你因此而高興，這又有什麼意義呢？僅僅憑藉你的意願，並不能成為傷害他們的因緣。
English
I would rather die today than live a long and miserable life. Even if I were to live long like me, I would still die and not escape the suffering of death. Having enjoyed a hundred years of happiness in a dream, what is it like when you wake up? What is it like when someone else enjoys a moment of happiness and then wakes up? After waking up, in both of these situations, that happiness is gone. Both long life and short life are the same when death comes. Having obtained many possessions and enjoyed happiness for a long time, it is like being robbed by thieves, leaving empty-handed and naked. That's all. Second, refuting the dislike of enemies' prosperity and the joy of their decline: In order to accomplish the benefit and happiness of sentient beings, after generating Bodhicitta, one becomes angry at sentient beings themselves for gaining happiness, and says that one wants all sentient beings to attain Buddhahood, but is unhappy when they receive only a little gain and respect. This is very contradictory. Therefore, one should abandon jealousy towards the prosperity of anyone and generate joy from the bottom of one's heart. If this is not the case, then Bodhicitta and the accomplishment of the benefit and happiness of sentient beings will only be empty names. Because one wants all sentient beings to be happy, one generates Bodhicitta. If sentient beings themselves gain happiness, then what is there to be angry about? If one says that one wants all sentient beings to become worthy of offerings in the three realms, but feels pain when seeing them receive only a little offering and respect, then why is that? The object you are offering to should be offered and given by yourself. If your relatives receive offerings, shouldn't you be happy, but instead be angry? If you don't want them to receive benefits, then how can you want them to attain Buddhahood? If someone is angry at the prosperity of others, then how can they have Bodhicitta? If that person gains benefits from there and lives in the house of the benefactor, but you never receive anything, then whether they give or don't give, what effect does it have on you? That's all. Being happy about the decline of enemies and the evil thought of wishing them to be destroyed, these thoughts themselves cannot harm the enemies, but only cause oneself to suffer. Even if it can cause harm, one should think of the faults that this will lead to the destruction of oneself and others, and thus one must stop it in every way. If an enemy is unhappy, and you are happy because of it, what is the meaning of that? Merely relying on your wishes cannot become the cause of harming them.