Tibetan
་གིས་སོས་བདལ་ནས་མ་བསྡད་པར་ཕྱིན་པས་མྱུར་དུ་ཕྱིན། ལྗི་བས་ཐེབས་རེ་མཆོངས་ཤིང་བསྡད་པས་མ་ཕྱིན་པ་ལྟ་བུའོ། །ཞེས་གསུང་ངོ་། །གསུམ་པ་དེ་གཉིས་ལ་བརྟེན་ནས་བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ་པ་ལྷུར་བླང་བ་ནི། དེ་ལྟར་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་འགལ་རྐྱེན་གསུམ་ངོས་བཟུང་ནས་གཉེན་པོ་བསྟེན་ཏེ་ཉམས་སྨད། མ་སྐྱེས་པ་སྐྱེ་བའི་མཐུན་རྐྱེན་མོས་པ་དང་། ཞུགས་ཟིན་མི་ལྡོག་པའི་རྒྱུ་བརྟན་པ་དང་། ལས་དེ་ལ་འཇུག་པ་ན་ཡང་འཕྲོ་གཅོད་པར་མི་འདོད་པ་དགའ་བའི་སྟོབས་བསྐྱེད་ཅིང༌། དོར་བའི་སྟོབས་ཀྱིས་བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ་ལུགས་ལ་མཁས་པ་ན། བརྩོན་འགྲུས་ལ་ལྷུར་བླང་བའི་སྟོབས་བསྐྱེད་དགོས་པས་དེ་བཤད་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་སྤང་བྱ་སྤོང་བའི་བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ་པའི་ཚེ་ཇི་ལྟར་བྱ་བ་ནི། འཐབ་རྙིང་དགྲ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ། །གཡུལ་ངོར་རལ་གར་ལྷགས་པ་བཞིན། །ཉོན་མོངས་མཚོན་ལས་བཟུར་བྱ་ཞིང༌། །ཉོན་མོངས་དགྲ་རྣམས་འཇེབས་པར་བཏབ། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར། དཔེར་ན། འཐབ་མོ་བ་རྙིང་པ། ལས་དེ་ལ་གོམས་པའི་མཁས་པ་ནི་དགྲ་དང་རལ་ག་སོགས་འགྱེད་པའི་ཚེ་ཕ་ རོལ་འཇོམས་པ་གཅིག་པུའི་རྩིས་མི་བྱེད་ཀྱི། རང་ལ་ཚུར་མཚོན་གྱི་གནོད་པ་འབབ་པ་ལས་བཟུར་བ་ལ་མཁས་པ་དང༌། ཕར་ལ་འཇོམས་པ་གཉིས་ཀའི་ལས་བསྒྲུབ་པ་བཞིན་དུ། སྒྲུབ་པ་པོ་ཡང་ཉོན་མོངས་དང་འཐབ་པའི་ཚེ་ཉོན་མོངས་ཀྱིས་ཚུར་སེམས་ལ་རྨ་འབྱིན་པ་ལ་ཟོན་བྱེད་ཅིང་བཟུར་བ་དང༌། ཕར་ལ་གཉེན་པོ་བསྟེན་ནས་འཇོམས་པ་གཉིས་ཀ་ལ་མཁས་པར་བྱས་ནས་བརྩོན་པ་བྱ་དགོས་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ཉོན་མོངས་ཆ་གཅིག་གི་བྱེད་པ་ཞིག་གཉེན་པོས་བཀག་ཀྱང་ཉོན་མོངས་གཞན་ཞིག་གིས་ཀྱང་དགེ་བའི་ཆ་འགའ་ཞིག་འཕྲོག་པའམ། ཡང་ན་སེམས་ལ་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་ཆེ་བ་ཞིག་བསྐྱེད་པས་གཉིས་ཀ་མཉམ་པོར་སོང་ནས་དགེ་སྦྱོར་ལ་སྐྱེད་འོང་བར་དཀའ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནི་དཔེར་བརྗོད་ན། ཆོས་བྱེད་པ་ལ་ཤེས་པ་གལ་ཆེ་བར་འདུག་སྙམ་ནས་ཤེས་པ་ཙམ་ལ་སྙིང་པོར་བཟུང་ནས་རྩད་བཅད་པ་ན་མི་ཤེས་པའི་རྨོངས་པ་ཐོས་པས་བསལ་ཡང་། ཉོན་མོངས་གཞན་ལ་ཟོན་མ་བྱས་པས་དེའི་རིང་ལ་ཉེས་སྤྱོད་དུ་མས་གོས་ནས་རྒྱུད་ཆེས་མ་རུངས་པར་འགྱུར་བ་དང༌། ཤེས་པ་ལས་ཀྱང་རྒྱུད་འདུལ་བ་གལ་ཆེ་བར་འདུག་སྙམ་ནས་བསྒོམ་པ་གཙོ་བོར་བྱས་ཏེ། རྨོངས་པའི་དགྲ་ལ་ཟོན་བྱེད་པ་དོར་ནས་ཆོས་མ་ཉན་ཅིང་མ་བསླབས་པས་རང་གིས་ཁས་བླངས་པའི་སྡོམ་པ་རྣམས་ཀྱི་བཅས་པའི་འཇུག་ལྡོག་ལ་ཆེས་རྨོངས་ནས་རྒྱུན་དུ་ལྟུང་བས་འཇོམས་པ་ལྟ་བུའོ། །དེ་ལྟར་ཉོན་མོངས་དང་འཐབ་པའི་ཚེ་ཡང་གཡུལ་འགྱེད་པའི་དུས་སུ་ལག་ནས་རལ་གྲི་ལྷུང་ན་བསད་ཀྱིས་དོགས་པའི་འཇིགས་ པས་ལོང་ཡོད་མི་བྱེད་པར་དེ་མ་ཐག་ཏུ་ལེན་པ་ལྟར། སྤང་བླང་གི་འཇུག་ལྡོག་གི་དམིགས་རྣམ་མ་བརྗེད་པའི་དྲན་པའི་མཚོན་ཤོར་ན་ངན་འགྲོར་ལྟུང་བའི་འཇིགས་པས་དེ་མ་ཐག་ཏུ་དྲན་པ་བསྟེན་དགོས་ཏེ། གཡུལ་དུ་རལ་གྲི་ལྷུང་གྱུར་ན། །འཇིགས་པས་མྱུར་དུ་ལེན་པ་ལྟར། །དེ་བཞིན་དྲན་པའི་མཚོན་ཤོར་ན། །དམྱལ་བའི་འཇིགས་དྲན་མྱུར་དུ་བླང༌། །ཞེས་སོ། །དྲན་པ་ཤིན་ཏུ་གལ་ཆེ་བ་འདི་མགོན་པོ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་ཀྱང་གསུངས་ཏེ། དབང་ཕྱུག་ལུས་གཏོགས་དྲན་པ་བདེར་གཤེགས་ཀྱིས། །བགྲོད་པ་གཅིག་པའི་ལམ་དུ་ཉེ་བར་བསྟན། །དེ་ནི་བསྒྲིམས་ནས་མངོན་པར་བསྲུང་བགྱི་སྟེ། །དྲན་པ་ཉམས་པས་ཆོས་ཀུན་འཇིག་པར་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །གང་ལ་དྲན་པ་བསྟེན་པའི་ཡུལ་ལ་ཡང་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ལེགས་པར་ཕྱེ་བ་ཞིག་དྲན་པས་འཛིན་པ་ཡིན་གྱི། དྲན་པ་ལ་རང་དབང་དུ་ཡུལ་འབྱེད་རྒྱུ་མེད་དོ། །ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཇི་ལྟ་བུ་ཞིག་ཕྱེ་བ་དགོས་ན། སྤྱིར་གསུང་རབ་ནས་བཤད་པའི་འཇུག་ལྡོག་གི་གནས་ཐམས་ཅད་དང་ཁྱད་པར་དུ་རང་རང་གིས་ཁས་གང་བླངས་པའི་སྡོམ་པ་རྣམས་ཀྱི་སྤང་བླང་རྣམས་ཡིན་པས། དེ་དག་ལ་དྲན་པ་དང་ཤེས་བཞིན་བསྟེན་ན་ཉམས་ལེན་རྫོགས་པར་འགྱུར་གྱི། སེམས་དམིགས་པ་ལ་འདོགས་པ་གཅིག་པུ་ལ་དྲན་ཤེས་བསྟེན་པ་ཙམ་གྱིས་ནི་གར་ཡང་མི་ཕྱིན་ཏོ། །དེ་ཡང་གཡུལ་དུ་རལ་གྲི་དང་པོ་ནས་མ་ཤོར་བ་ལ་འབད་པ་དང༌། བརྒྱ་ལ་ཤོར་ན་ཡང་དེ་མ་ཐག་ལེན་པ་ནི་བསད་ཀྱིས་དོགས་པའི་ འཇིགས་པ་ཚིག་ཙམ་མིན་པ་ཞིག་ཡོད་པ་ལ་ཐུག་པ་ལྟར། ལམ་བསྒོམ་པ་པོས་ཀྱང་དང་པོ་ནས་སྤང་བླང་མ་བརྗེད་པའི་དྲན་པ་ཤོར་དོགས་བྱེད་པ་དང༌། ཤོར་ན་ཡང་དེ་མ་ཐག་ཏུ་བསྟེན་པ་ནི་དྲན་པ་ཉམས་པའི་ཚེ་ཉེས་ལྟུང་གིས་གོས་པའི་འབྲས་བུ་ངན་སོང་དུ་ལྟུང་བ་ལ་འཇིགས་པ་ཚིག་ཙམ་མ་ཡིན་པར་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་པ་ལ་ཐུག་གོ །དེ་ཡང་ལས་འབྲས་ལ་མཐིལ་དུ་བྱས་ནས་སྐྱོང་བ་ལ་རག་ལས་པས། འོ་སྐོལ་དེ་དག་ལ་གདམས་པ་ཟབ་མོ་ཡིན་སྙམ་པའི་བློ་མི་སྐྱེ་བ་རྣམས་ལ་ལམ་གྱི་རྐང་དམ་པ་མཁས་པ་མགུ་བའི་སྒྲུབ་པའི་ཡོན་ཏན་རྣམས་ཀྱི་རྩ་བ་ཆད་པ་ཡིན་ནོ། །འོ༌ན་ཉེས་སྤྱོད་ཆུང་ངུ་ཙམ་ལ་ཡང་འཇིགས་པར་བལྟས་ནས་རྒྱུན་འཐུད་དུ་མི་འཇུག་པར་དེ་མ་ཐག་ནས་དགག་དགོས་པ་ཅི་ཡིན་སྙམ་ན། དཔེར་ན་དུག་མདས་ལུས་ལ་རྨ་ཅུང་ཟད་ཅིག་བཏོད་ན་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་རིང་པོར་མི་ཐོགས་པར་ལུས་ཐམས་ཅ
Chinese
用脚轻快地走而不停留，所以走得快。如果用身体沉重地跳一下停一下，就像没走一样。这样说。第三，依靠那两者而努力精进，就是认真地发起精进。像这样，认识到精进的三个违缘后，依靠对治，使衰退的恢复，未生起的生起，生起的增长，就要创造顺缘——希求；已经开始的不再退转的原因——稳固；进入那个事业时也不想中断——生起欢喜的力量。如果精通用舍的力量来发起精进的方法，就要生起认真发起精进的力量，所以要讲述那个。其中，在发起断除应断之事的精进时，应该怎么做呢？就像经中说的那样： “老练的战士与敌人一起， 在战场上挥舞刀剑。 要躲避烦恼的利箭， 要使烦恼的敌人们喜悦。” 例如，老练的战士，对那个事业熟练的专家，在与敌人和刀剑等交战时，不只是计算着摧毁对方，而且还精通于躲避自己受到对方武器的伤害，像这样同时完成摧毁对方和保护自己两项任务一样，修行者在与烦恼战斗时，也要注意并躲避烦恼反过来伤害自己的心，并且精通于依靠对治来摧毁对方，必须这样做才能精进。如果不是这样，即使一种烦恼的一部分作用被对治阻止了，其他的烦恼也会夺走一些善的部分，或者在心中产生更大的过失，结果两者持平，就难以增长善行了。举例来说，如果认为修行佛法知识很重要，于是只把知识当作核心来追究，虽然通过听闻消除了不明白的愚痴，但是因为没有防备其他的烦恼，在此期间沾染了许多恶行，导致自相续变得非常恶劣。或者认为比起知识，调伏自相续更重要，于是主要进行禅修，放弃了防备愚痴的敌人，不听闻佛法也不学习，对于自己承诺的戒律的开遮持犯非常愚昧，经常因为违犯而失败，就像这样。
English
Walking lightly and quickly without stopping makes for rapid progress. Hopping and pausing due to heaviness is like not moving at all. That's what is said. Thirdly, relying on those two to diligently engage in effort is to earnestly initiate diligence. Having identified the three obstacles to diligence, apply the remedies to restore what has declined, generate what has not yet arisen, and increase what has already arisen. Cultivate the conducive conditions: aspiration, the cause for not turning back once engaged—steadfastness, and the power of joy—not wanting to interrupt when engaging in that activity. If you are skilled in the methods of initiating diligence using the power of acceptance and rejection, you must generate the power to earnestly engage in diligence, so that will be explained. Among these, how should you act when initiating the diligence of abandoning what should be abandoned? As it is said: "Like a veteran warrior with the enemy, On the battlefield wielding swords, One should avoid the weapons of afflictions, And subdue the afflictive enemies." For example, a veteran warrior, an expert accustomed to that task, when fighting with enemies and swords, etc., does not merely calculate on destroying the opponent, but is also skilled at avoiding being harmed by the opponent's weapons. Just as they accomplish both tasks of destroying the opponent and protecting themselves, so too, when a practitioner fights with afflictions, they must be cautious and avoid the afflictions harming their mind in return, and be skilled at destroying the opponent by relying on the remedies. If it is not like that, even if one aspect of an affliction's action is blocked by a remedy, other afflictions will steal some of the virtuous aspects, or create a greater fault in the mind, resulting in the two being equal, and it will be difficult to increase virtuous actions. For example, if one thinks that knowledge is important for practicing Dharma, and only takes knowledge as the core to pursue, although the ignorance of not knowing is eliminated by hearing, because one has not guarded against other afflictions, one becomes stained with many misdeeds during that time, causing one's mind-stream to become very corrupted. Or, thinking that taming the mind-stream is more important than knowledge, one mainly engages in meditation, abandoning guarding against the enemy of ignorance, not listening to or studying the Dharma, being very ignorant of the rules of what to adopt and abandon in the vows one has taken, and constantly failing by transgressing them, like that.
Chinese
同樣，在與煩惱作戰時，就像戰鬥時手裡的劍掉落，因為害怕被殺而不敢耽擱，立即撿起來一樣。如果忘記了取捨的進退之相，失去了憶念的武器，因為害怕墮入惡趣，也要立即依止憶念。如云：「戰場劍落地，恐懼速拾取，如是念 weapon 失，憶念地獄怖速取。」如是說。憶念極其重要，這也是聖者龍樹所說的：「自在身及眷屬，善逝示唯一道，彼當精勤而守護，念失一切法皆毀。」如是說。依止憶念的對境，也要以智慧善加區分，憶念才能夠把握。憶念自己沒有自主區分對境的能力。需要以智慧如何區分呢？總的來說，就是經典中所說的一切進退之處，特別是各自所承諾的戒律的取捨之處。如果對這些依止憶念和正知，就能圓滿修持。僅僅將心專注於一個目標上，依止憶念和正知，哪裡也去不了。就像戰場上努力不讓劍從一開始就掉落，即使掉落了也能立即撿起來，這是因為有害怕被殺的恐懼，而不僅僅是口頭上的說說而已。同樣，修道者也要從一開始就努力不忘記取捨的憶念，如果忘記了也能立即依止，這是因為害怕憶念喪失之時，被罪業染污的果報會墮入惡趣，而不僅僅是口頭上的說說而已，而是內心真正生起了恐懼。這也要依靠以業果為基礎來修持。對於我們這些不認為這些是甚深教言的人來說，就是斷絕了通往聖道的根本，以及智者所喜悅的修行功德的根本。那麼，如果認為即使是小小的惡行也應該感到害怕，不讓它持續下去，而要立即制止，這是為什麼呢？例如，毒箭在身上造成一個小小的傷口，也會因此很快遍及全身。
English
Similarly, when fighting against afflictions, just as when a sword falls from the hand during battle, one does not delay out of fear of being killed, but immediately picks it up. If one forgets the aspects of what to adopt and abandon, and loses the weapon of mindfulness, one must immediately rely on mindfulness out of fear of falling into the lower realms. As it is said: "If a sword falls on the battlefield, one quickly picks it up out of fear. Likewise, if the weapon of mindfulness is lost, quickly take up the fear of hell." So it is said. Mindfulness is extremely important, and this is also what the Protector Nagarjuna said: "The Victorious One has shown that mindfulness, which belongs to the powerful body, is the only path to go by. Therefore, one should strive to guard it, for when mindfulness is lost, all dharmas will perish." So it is said. The object on which to rely on mindfulness must also be well distinguished by wisdom, so that mindfulness can grasp it. Mindfulness itself does not have the ability to independently distinguish objects. How should it be distinguished by wisdom? In general, it is all the places of adopting and abandoning that are spoken of in the scriptures, and in particular, the things to adopt and abandon of the vows that each individual has taken. If one relies on mindfulness and awareness with regard to these, then the practice will be perfected. Merely focusing the mind on a single object and relying on mindfulness and awareness will not get one anywhere. Just as in battle, one strives to prevent the sword from falling from the beginning, and even if it falls, one picks it up immediately, because there is a fear of being killed that is not just lip service. Similarly, the practitioner should also strive from the beginning not to forget the mindfulness of what to adopt and abandon, and if it is forgotten, one should rely on it immediately, because at the time when mindfulness is lost, the result of being stained by misdeeds is falling into the lower realms, which is not just lip service, but a genuine fear that arises in the mind. This also depends on cultivating it with karma and its results as the foundation. For those of us who do not think that these are profound instructions, the root of the path, the virtues of practice that please the wise, is cut off. So, if one thinks that even small misdeeds should be feared and not allowed to continue, but should be stopped immediately, why is that? For example, if a poisoned arrow creates a small wound on the body, it will soon spread throughout the body.