Tibetan
་སྡུག་བསྔལ་ནི་བཟོད་དགོས་ཏེ། སྤྱོད་པ་རྣམས་ལ་མ་ཞུགས་པར་རང་དགར་བསྡད་པ་ལའང་འཁོར་བར་འཁོར་བ་ན་ལུས་བཅད་པ་དང་དྲལ་བ་དང་ཕུག་པ་དང་བསྲེགས་པ་ལ་སོགས་པའི་སྡུག་བསྔལ་བརྗོད་ལས་འདས་པ་མྱོང་ལ་དེར་ཡང་རང་གི་དོན་མ་གྲུབ་ཅིང༌། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱིར་དུ་དཀའ་བ་སྤྱོད་པའི་སྡུག་བསྔལ་ལ་ནི་སྡུག་བསྔལ་སྔ་མའི་ཆ་ཙམ་ཡང་མེད་ལ། རང་གཞན་གྱི་དོན་འགྲུབ་པའི་དགོས་པའང་ཆེ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། འོན་ཏེ་རྐང་ལག་ལ་སོགས་པ། །གཏང་དགོས་བདག་ནི་འཇིགས་ཤེ་ན། །ལྕི་དང་ཡང་བ་མ་དཔྱད་པར། །རྨོངས་པས་བདག་ནི་འཇིགས་པར་ཟད། །བསྐལ་པ་བྱེ་བ་གྲངས་མེད་དུ། །ལན་གྲངས་དུ་མར་བཅད་པ་དང༌། །དབུག་དང་བསྲེག་དང་གཤེག་འགྱུར་གྱིས། །བྱང་ཆུབ་འཐོབ་པར་མི་འགྱུར་རོ། །བདག་གི་བྱང་ཆུབ་བསྒྲུབ་པ་ཡི། །སྡུག་བསྔལ་འདི་ནི་ཚོད་ཡོད་དེ། །ཟུག་རྔུ་ཁོང་བརླག་གནོད་བསལ་ཕྱིར། །ལུས་རྨ་བཏོད་པའི་སྡུག་བསྔལ་བཞིན། །སྨན་པ་ཀུན་ཀྱང་གསོར་བྱེད་ཀྱི། །མི་བདེ་བ་ཡིས་ནད་མེད་བྱེད། །དེ་བས་སྡུག་བསྔལ་མང་པོ་དག །གཞོམ་ཕྱིར་མི་བདེ་ཆུང་བཟོད་བྱ། །ཞེས་སོ། །ལུས་གཏོང་བ་ནི་དང་པོ་ནས་འཇིགས་པའི་ཚེ་མི་གཏོང་གི །སྦྱིན་པ་ལ་རིམ་གྱིས་ བསླབས་པས་རང་ལུས་ལ་ཆགས་པ་ལོག་ཅིང༌། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་སྟོབས་རྒྱས་པའི་ཚེ་དོན་ཆེན་པོར་འགྱུར་ན་གཏོང་བས་གཏོང་བའི་དུས་སུ་ནི་དཀའ་བ་མེད་དེ། གསོ་དཔྱད་ཕལ་པ་འདི་འདྲ་བའང༌། །སྨན་པ་མཆོག་གིས་མ་མཛད་དེ། །ཆོ་ག་ཤིན་ཏུ་འཇམ་པོ་ཡིས། །ནད་ཆེན་དཔག་མེད་གསོ་བར་མཛད། །ཚོད་མ་ལ་སོགས་སྦྱིན་པ་ལའང༌། །འདྲེན་པས་ཐོག་མར་སྦྱོར་བར་མཛད། །དེ་ལ་གོམས་ནས་ཕྱིས་ནས་ནི། །རིམ་གྱིས་རང་གི་ཤ་ཡང་གཏོང༌། །གང་ཚེ་རང་གི་ལུས་ལ་ནི། །ཚོད་སོགས་ལྟ་བུའི་བློ་སྐྱེས་པ། །དེ་ཚེ་ཤ་ལ་སོགས་གཏོང་བ། །དེ་ལ་དཀའ་བ་ཅི་ཞིག་ཡོད། །ཅེས་སོ། །དེས་ན་ཁ་ཅིག་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཐེག་པ་པས་ལུས་སྲོག་གཏོང་དགོས་པས་གདུང་བ་བསྐྱེད་ཅིང༌། བྱ་དཀའ་བའི་ལམ་མོ་ཟེར་བ་ནི་གཞུང་འདིས་ལེགས་པར་བཀག་སྣང་སྟེ། བྱ་དཀའ་བའི་འདུ་ཤེས་སྐྱེ་བའི་རིང་ལ་མི་གཏོང་ལ། ཚོད་མ་སོགས་སྟེར་བ་དང་འདྲ་བར་ཤིན་ཏུ་སླ་བའི་ཚེ་གཏོང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་དུ་གནས་ནས་ལམ་བསྒྲུབ་པའི་གནས་ལ་ཞུམ་པ་དགག་པ་ནི། སངས་རྒྱས་བསྒྲུབ་པ་ནི་འཁོར་བར་སྐྱེ་བ་མཐའ་ཡས་པ་བླངས་ནས་བྱེད་དགོས་ལ། དེའི་ཚེ་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་གནོད་པས་དེ་ལྟ་བུ་དེ་མི་ནུས་སོ་སྙམ་ན། བྱང་སེམས་ཀྱིས་སྡིག་སྤངས་
Chinese
痛苦是必须忍受的，即使不投入修行，只是随意地待在轮回中，也会经历身体被切割、撕裂、穿刺和焚烧等无法言说的痛苦，而且在那里也无法成就自己的利益。为了菩提而修行的痛苦，连之前痛苦的极小部分都比不上，而且成就自他利益的必要性也很大。然而，如果害怕失去手脚等，不衡量轻重，愚昧地只是感到恐惧。在无数劫中，多次被切割、穿刺、焚烧和击打，也无法获得菩提。我为了成就菩提所受的痛苦是有限度的，就像为了消除痛苦、内脏疾病和损害，在身体上制造伤口的痛苦一样。所有的医生都会进行治疗，不适可以治愈疾病。因此，为了摧毁众多的痛苦，应该忍受微小的痛苦。如是说。布施身体不是一开始就害怕的时候布施的，而是通过逐渐学习布施，对自身身体的执着消失，大悲的力量增长的时候，如果变成重大的意义，那么布施的时候就没有困难了。即使是这种普通的医疗，也不是最好的医生做的，而是用非常温和的仪式，治疗无数的大病。引导者最初也是从布施蔬菜等开始的，习惯之后，逐渐地甚至布施自己的肉。当对自己的身体产生像蔬菜一样的想法时，那个时候布施肉等，那有什么困难呢？如是说。因此，有些人因为波罗蜜多乘的人必须布施身体和生命而感到痛苦，说这是难以做到的道路，但这部论典似乎很好地阻止了这种想法，在产生难以做到的想法的时候不布施，而是像给予蔬菜等一样非常容易的时候才布施。阻止对在何处修行道路的退缩是：成就佛陀需要无数次地在轮回中受生，那个时候如果认为会受到轮回痛苦的损害，所以那样做是不行的，那么菩萨应该断除罪业。
English
Suffering must be endured. Even if one does not engage in practice and simply remains at ease in samsara, one will experience unspeakable suffering such as being cut, torn, pierced, and burned. Moreover, one's own benefit is not accomplished there. The suffering of practicing austerities for the sake of enlightenment does not even amount to a fraction of the previous suffering, and the necessity of accomplishing the benefit of oneself and others is also great. However, if one fears giving up limbs and so forth, without weighing the heavy and the light, one is simply afraid out of ignorance. In countless billions of eons, having been cut numerous times, pierced, burned, and struck, one will not attain enlightenment. This suffering of accomplishing my enlightenment is limited, like the suffering of inflicting wounds on the body in order to eliminate pain, internal diseases, and harm. All doctors also heal, and discomfort makes one free from illness. Therefore, in order to destroy many sufferings, one should endure small discomforts. Thus it is said. Giving away the body is not done when one is afraid from the beginning. By gradually training in generosity, attachment to one's own body is reversed, and when the power of great compassion increases, if it becomes of great meaning, then there is no difficulty in giving. Even such ordinary medical treatment is not done by the best doctors, but with very gentle rituals, they heal countless great illnesses. The guide also initially applies generosity to vegetables and so forth. Having become accustomed to that, later one gradually gives away one's own flesh as well. When one has the thought that one's own body is like vegetables and so forth, at that time, what difficulty is there in giving away flesh and so forth? Thus it is said. Therefore, some people feel distressed because those of the Paramita Vehicle must give away their body and life, and say that it is a difficult path to take. But this treatise seems to have well prevented this idea. One does not give when the idea of it being difficult arises, but rather one gives when it is very easy, like giving vegetables and so forth. To prevent shrinking back from the place where one practices the path: Achieving Buddhahood requires taking endless rebirths in samsara, and if one thinks that one will be harmed by the suffering of samsara, so it is not possible to do that, then a Bodhisattva should abandon sins.
Tibetan
པས་རྒྱུ་ལོག་པས་འབྲས་བུ་ཚོར་བ་སྡུག་བསྔལ་མི་འབྱུང་ལ། འཁོར་བ་རང་བཞིན་མེད་པ་སྒྱུ་མ་ལྟར་རྟོགས་པ་བརྟན་པས་སེམས་ལ་སྡུག་བསྔལ་མེད་ཅིང་ལུས་སེམས་བདེ་བས་རྒྱས་ན་ འཁོར་བར་སྡོད་ཀྱང་སྐྱོ་དོན་མེད་པས་དེ་ལྟར་བསམ་སྟེ། སྡིག་པ་སྤངས་ཕྱིར་སྡུག་བསྔལ་མེད། །མཁས་པའི་ཕྱིར་ན་མི་དགའ་མེད། །འདི་ལྟར་ལོག་པར་རྟོག་པ་དང༌། །སྡིག་པས་སེམས་དང་ལུས་ལ་གནོད། །བསོད་ནམས་ཀྱིས་ནི་ལུས་བདེ་ལ། །མཁས་པ་ཡིས་ནི་སེམས་བདེ་ན། །གཞན་དོན་འཁོར་བར་གནས་ཀྱང་ནི། །སྙིང་རྗེ་ཅན་དག་ཅི་སྟེ་སྐྱོ། །ཞེས་དང༌། དེ་བས་སྐྱོ་ངལ་ཀུན་སེལ་བའི། །བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་རྟ་ཞོན་ནས། །བདེ་ནས་བདེ་བར་འགྲོ་བ་ལ། །སེམས་ཤེས་སུ་ཞིག་སྒྱིད་ལུག་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་དུས་དཔག་ཏུ་མེད་པ་འགོར་བས་ཀྱང་ཡིད་ཞུམ་པར་མི་བྱ་སྟེ། དུས་རིང་བ་ཙམ་སྐྱོ་བའི་རྒྱུ་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་སྡུག་བསྔལ་ཚབས་ཤིན་ཏུ་ཆེ་ན་དུས་ཐུང་ཡང་སྐྱོ་ལ། སྡུག་བསྔལ་མེད་ཅིང་བདེ་ན་དུས་རིང་བ་ཡང་མི་སྐྱོ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། རིན་ཆེན་ཕྲེང་བ་ལས། སྡུག་བསྔལ་བ་ལ་དུས་ཐུང་ཡང༌། །བཟོད་དཀའ་ཡུན་རིང་སྨོས་ཅི་དགོས། །སྡུག་བསྔལ་མེད་ཅིང་བདེ་བ་ལ། །མཐའ་ཡས་དུས་ཀྱང་ཅི་ཞིག་གནོད། །དེ་ལ་ལུས་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་མེད། །ཡིད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་ག་ལ་ཡོད། །དེ་ནི་སྙིང་རྗེས་འཇིག་རྟེན་སྡུག །དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་ཡུན་རིང་གནས། །དེ་བས་སངས་རྒྱས་རིང་ཐོགས་ཞེས། །བློ་དང་ལྡན་པ་སྒྱིད་མི་ལུག །ཉེས་ཟད་ཡོན་ཏན་དོན་དུ་ནི། །འདི་ལ་རྟག་ཏུ་འབད་པར་བྱ། །ཞེས་སོ། །ཡང་འཚང་རྒྱ་བ་ལ་ཚོགས་མཐའ་ཡས་པ་རྫོགས་དགོས་ལ། དེ་ཤིན་ཏུ་དཀའ་བས་མི་ནུས་སོ་སྙམ་དུ་ཞུམ་པར་མི་བྱ་སྟེ། ཆེད་དུ་བྱ་བ་སེམས་ཅན་མཐའ་ཡས་པའི་ཕྱིར་དུ་ ཐོབ་བྱ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་མཐའ་ཡས་པ་ཐོབ་པར་འདོད་པས་ཀུན་ནས་བསླངས་ཏེ། དུས་དཔག་ཏུ་མེད་པར་གནས་པ་ལ་དམིགས་ནས་ཚོགས་མཐའ་ཡས་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ་སྙམ་ནས་སྡོམ་པ་བཟུང་བ་ན། གཉིད་ལོག་མ་ལོག་དང་སེམས་གཞན་དུ་གཡེངས་མ་གཡེངས་ཐམས་ཅད་དུ་བསོད་ནམས་ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་པ་སྡོམ་པ་ཡོད་པ་དེ་སྲིད་དུ་རྟག་ཏུ་གསོག་པས། ཚོགས་མཐའ་ཡས་པ་རྫོགས་པར་མི་དཀའ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ཉིད་ལས། ཕྱོགས་རྣམས་ཀུན་ཏུ་ནམ་མཁའ་དང༌། །ས་དང་ཆུ་དང་མེ་དང་རླུང༌། །ཇི་ལྟར་མཐའ་ཡས་དེ་བཞིན་དུ། །སྡུག་བསྔལ་སེམས་ཅན་མཐའ་ཡས་འདོད། །སེམས་ཅན་མཐའ་ཡས་དེ་དག་ནི། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྙིང་བརྩེ་བས། །སྡུག་བསྔལ་དག་
Chinese
因为颠倒的因，就不会产生感受痛苦的果。如果对轮回无自性如幻的认识坚定，心中就没有痛苦，身心安乐增长，那么即使住在轮回中也没有什么可沮丧的，所以这样想：断除罪恶就没有痛苦，因为有智慧就没有不悦。像这样颠倒的认识和罪恶会损害身心，福德能使身体安乐，智慧能使内心安乐，为了利益他人即使住在轮回中，慈悲的人又有什么可沮丧的呢？就像这样。因此，骑上消除一切忧愁的菩提心之马，走向从安乐到安乐的道路，哪个有心的人会变得懒惰呢？就像这样。同样，也不要因为时间漫长而灰心，因为时间长短本身不是沮丧的原因。就像这样，如果痛苦非常剧烈，即使时间短暂也会沮丧，如果没有痛苦而安乐，即使时间漫长也不会沮丧。如《宝鬘论》所说：对于痛苦的人来说，即使时间短暂也难以忍受，更不用说漫长的时间了。对于没有痛苦而安乐的人来说，无限的时间又有什么损害呢？在那里没有身体的痛苦，哪里会有内心的痛苦呢？那是用慈悲来怜悯世间，也因此才能长久住世。因此，有智慧的人不会因为成佛需要很长时间而灰心。为了消除罪恶，成就功德，应该恒常为此努力。就像这样。还有，成佛需要圆满无量的资粮，不要因为这非常困难而认为自己做不到，从而灰心。因为所要做的，是为了无量无边的众生，想要获得无量无边的佛陀功德，所以要从各方面发起，以安住于无量的时间为目标，发誓要积累无量的资粮。那么，无论睡觉与否，无论心是否散乱，所有的一切都在积累着如同虚空般的福德，只要有誓言存在，就恒常积累，所以圆满无量的资粮并不困难。就像那里面所说：如同各个方向的虚空、土地、水、火、风一样，是无边无际的，同样，也希望痛苦的众生是无边无际的。对于那些无边无际的众生，菩萨以慈悲心，
English
Because of the reversed cause, the fruit of feeling suffering will not arise. If the understanding of samsara as being without inherent existence, like an illusion, is firm, there will be no suffering in the mind, and if body and mind flourish with happiness, then even staying in samsara is not a cause for dejection. Therefore, think like this: Because of abandoning sin, there is no suffering. Because of wisdom, there is no displeasure. Like this, wrong thinking and sin harm the mind and body. Merit makes the body happy, and wisdom makes the mind happy. Even if one stays in samsara for the sake of others, why should compassionate ones be dejected? Like that. Therefore, riding the horse of bodhicitta, which dispels all sorrow and fatigue, on the path of going from happiness to happiness, who with a mind would become lazy? Like that. Similarly, one should not be discouraged by the passage of immeasurable time, because the length of time itself is not a cause for dejection. Like this, if suffering is very intense, even a short time is dejecting, but if there is no suffering and there is happiness, even a long time is not dejecting. As it says in the Precious Garland: For those who are suffering, even a short time is difficult to endure, what need is there to mention a long time? For those who have no suffering and have happiness, what harm is there in endless time? There, there is no suffering of the body, where is there suffering of the mind? That is compassion for the suffering world, and by that very thing one dwells for a long time. Therefore, those with intelligence do not become discouraged, saying that buddhahood takes a long time. For the sake of exhausting faults and achieving qualities, one should always strive for this. Like that. Also, to attain enlightenment, one must complete infinite accumulations, and one should not be discouraged, thinking that it is very difficult and one cannot do it. Because what is to be done is for the sake of infinite sentient beings, wanting to attain the infinite qualities of buddhahood, one should be motivated from all sides, aiming to abide for immeasurable time, and take vows to accomplish infinite accumulations. Then, whether one is asleep or not, whether the mind is distracted or not, at all times one is accumulating merit equal to the sky, and as long as the vows exist, one is constantly accumulating, so it is not difficult to complete infinite accumulations. As it says in that very text: Like the sky in all directions, and the earth, water, fire, and wind, are infinite, similarly, one wishes that suffering sentient beings are infinite. Those infinite sentient beings, bodhisattvas with loving hearts,