Tibetan
དེ་ལྟར་ཕྱི་བཤོལ་དང་བྱ་བ་ངན་ཞེན་བཀག་ནས་དམ་པའི་ཆོས་ལ་སྤྲོ་བ་བྱུང་ཡང་། དེ་ཙམ་གྱིས་མི་ཆོག་གི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་སློབ་དགོས་ པས་དེ་ལ་བདག་འདྲ་བས་བསྒྲུབ་མི་ནུས་སོ་སྙམ་དུ་ཞུམ་ན་དེ་བསལ་བར་བྱའོ། །འདི་ལ་གསུམ། ཐོབ་བྱ་ལ་སྒྱིད་ལུག་པ་དགག་པ་དང༌། དེ་ཐོབ་པའི་ཐབས་ལ་སྒྱིད་ལུག་པ་དགག་པ་དང༌། གང་དུ་གནས་ནས་བསྒྲུབ་པའི་གནས་ལ་ཞུམ་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཐོབ་བྱ་སངས་རྒྱས་ནི་སྐྱོན་མཐའ་དག་ཟད་པ་དང་ཡོན་ཏན་མཐའ་དག་རྫོགས་པ་ཡིན་ན། བདག་གིས་ནི་ཡོན་ཏན་སྣ་རེ་བསྒྲུབ་པ་དང་སྐྱོན་སྣ་རེ་འགོག་པའང་ཆེས་དཀའ་བར་སྣང་བས། བདག་འདྲ་བས་ནི་འབྲས་བུ་དེ་འདྲ་བ་ཐོབ་པར་ག་ལ་ནུས་སྙམ་པའི་ཞུམ་པ་དངོས་སུ་བྱུང་ན་ནི་སེམས་བསྐྱེད་གཏོང་བས་ཉེས་དམིགས་ཆེ་ལ། མ་བྱུང་ཡང་དང་པོ་ནས་དེའི་མཐའ་དགག་དགོས་སོ། །འགོག་ཚུལ་ནི། བཅོམ་ལྡན་འདས་བདེན་པ་དང་ཡང་དག་པ་གསུང་གི་བརྫུན་དང་ལོག་པ་མི་གསུང་བའི་ཚད་མའི་སྐྱེས་བུ་དེས་སྦྲང་བུ་སོགས་ཀྱིས་ཀྱང་བྱང་ཆུབ་འཐོབ་པར་གསུངས་ན། བདག་ནི་མིར་སྐྱེས་པས་རྟེན་བཟང་ལ། བླང་དོར་ལ་དཔྱོད་པའི་བློའི་མཐུ་ཡོད་པས་བདག་གིས་བརྩོན་པ་མ་བཏང་ན་ཅིའི་ཕྱིར་མི་འཐོབ་སྙམ་དུ་གཟེངས་བསྟོད་དེ། བདག་གིས་བྱང་ཆུབ་ག་ལ་ཞེས། །སྒྱིད་ལུག་པར་ནི་མི་བྱ་སྟེ། །འདི་ལྟར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི། །བདེན་པ་གསུང་བས་བདེན་འདི་གསུངས། །སྦྲང་བུ་ཤ་སྦྲང་བུང་བ་དང༌། །དེ་བཞིན་སྲིན་བུར་གང་གྱུར་པ། །དེས་ཀྱང་བརྩོན་པའི་སྟོབས་བསྐྱེད་ན། །བྱང་ཆུབ་འཐོབ་དཀའ་བླ་མེད་འཐོབ། །བདག་ལྟ་རིགས་ཀྱི་མིར་སྐྱེས་ལ། །ཕན་དང་གནོད་པ་ངོ་ཤེས་ནས། །བྱང་ ཆུབ་སྤྱོད་པ་མ་བཏང་ན། །བདག་གིས་བྱང་ཆུབ་ཅིས་མི་འཐོབ། །ཅེས་སོ། །གཞན་ཡང་སྔོན་སངས་རྒྱས་ཏེ་འདས་པ་དང་ད་ལྟར་སངས་རྒྱས་ཏེ་བཞུགས་པ་དང་མ་འོངས་པ་ན་འཚང་རྒྱ་བ་དེ་དག་ཀྱང་སངས་རྒྱས་ཟིན་གཅིག་གིས་ལམ་བསྒྲུབས་པ་མིན་གྱི། བདག་ཅག་འདྲ་བ་ཞིག་ཁོ་ན་ཡར་ལ་ཇེ་མཐོར་གཤེགས་ནས་སངས་རྒྱས་པ་དང་རྒྱ་བའོ་སྙམ་དུ་བསམས་ནས་ཞུམ་པ་དགག་སྟེ། དཀོན་མཆོག་སྤྲིན་ལས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ནི་འདི་ལྟར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་གང་དག་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་པ་དེ་དག་དང༌། གང་དག་མངོན་པར་རྫོགས་པར་འཚང་རྒྱ་བ་དེ་དག་དང༌། གང་དག་མངོན་པར་རྫོགས་པར་འཚང་རྒྱ་བར་འགྱུར་བ་དེ་དག་ཀྱང༌། ཚུལ་འདི་འདྲ་བ་དང་ལམ་འདི་འདྲ་བ་དང་བརྩོན་འགྲུས་འདི་འདྲ་བས་མངོན
Chinese
这样，在阻止推诿和恶行执着之后，即使对神圣的佛法产生了兴趣，仅仅这样也是不够的，必须学习大乘佛法，如果因此想到像我这样的人无法修持而感到沮丧，就应该消除这种沮丧。这里有三点：阻止对所要获得的果位的懈怠，阻止对获得果位的方法的懈怠，阻止对从何处修持的处所的沮丧。第一点是：所要获得的佛果是所有过失都已穷尽，所有功德都已圆满，而我哪怕是修持一点功德，阻止一点过失，都觉得非常困难，像我这样的人怎么可能获得那样的果位呢？如果真的产生了这样的沮丧，就会因为舍弃菩提心而有很大的过失，即使没有产生，也必须从一开始就阻止这种想法。阻止的方法是：薄伽梵（世尊）是说真话和正确话语，不说谎言和邪语的量士夫，他说过即使是蜜蜂等也能获得菩提，我既然生而为人，具有良好的依处，又有辨别取舍的智慧力量，如果我不放弃精进，为什么不能获得呢？应该这样自我赞扬：我怎么能说我不能获得菩提呢？不应该懈怠，因为如来是说真话的，所以说了这个真话：蜜蜂、肉蝇、熊蜂，以及像虫子一样的一切众生，他们也通过生起精进的力量，能够获得难以获得的无上菩提。像我这样生于人道，能够认识到利益和损害，如果不放弃菩提的行持，我为什么不能获得菩提呢？是这样说的。此外，以前已经成佛的过去诸佛，现在正在成佛的现在诸佛，以及未来将会成佛的未来诸佛，他们也不是由一位已经成佛的佛陀修持道路而成就的，而是像我们这样的人，一步步向上提升而成就佛果的，应该这样想，从而阻止沮丧。在《宝云经》中说：菩萨应该这样想，如来、阿罗汉、正等觉佛陀，那些已经现证圆满成佛的，那些正在现证圆满成佛的，以及那些将要现证圆满成佛的，他们也是通过这样的方式，这样的道路，这样的精进而现证的。
English
Thus, having prevented procrastination and clinging to evil deeds, even if interest in the sacred Dharma arises, that alone is not enough; one must study the Mahayana. If, therefore, one feels discouraged, thinking that someone like oneself cannot accomplish it, that discouragement should be dispelled. There are three points here: preventing laziness towards what is to be attained, preventing laziness towards the means of attaining it, and preventing discouragement towards the place from which to practice. The first point is: the Buddha, who is to be attained, is the one who has exhausted all faults and perfected all virtues. But for me, even cultivating a single virtue and preventing a single fault seems very difficult. How could someone like me possibly attain such a result? If such discouragement actually arises, it will be a great fault because of abandoning bodhicitta. Even if it doesn't arise, it is necessary to prevent that possibility from the beginning. The way to prevent it is: the Bhagavan (Blessed One) is a reliable person who speaks truthfully and correctly, and does not speak falsely or wrongly. He has said that even bees and the like can attain enlightenment. Since I am born as a human being, I have a good basis, and I have the power of intelligence to discern what to accept and reject. If I do not abandon diligence, why can't I attain it? One should praise oneself in this way: How can I say that I cannot attain enlightenment? One should not be lazy, because the Tathagata speaks the truth, so he spoke this truth: bees, horseflies, bumblebees, and all beings who have become like insects, they too, by generating the power of diligence, can attain the unsurpassed enlightenment that is difficult to attain. Since I am born as a human being of such a kind, able to recognize benefit and harm, if I do not abandon the practice of enlightenment, why can't I attain enlightenment? That is what is said. Furthermore, the Buddhas of the past who have already attained enlightenment, the Buddhas of the present who are currently attaining enlightenment, and the Buddhas of the future who will attain enlightenment, they were not accomplished by a single Buddha who had already attained enlightenment practicing the path. Rather, they were accomplished by people just like us, rising higher and higher. One should think in this way, thereby preventing discouragement. In the Cloud of Jewels Sutra, it says: A Bodhisattva should think in this way: the Tathagatas, Arhats, Perfectly Enlightened Buddhas, those who have manifestly and completely attained enlightenment, those who are currently manifestly and completely attaining enlightenment, and those who will manifestly and completely attain enlightenment, they too have manifestly attained it through such a method, such a path, and such diligence.
Tibetan
་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས། མངོན་པར་རྫོགས་པར་འཚང་རྒྱ། མངོན་པར་རྫོགས་པར་འཚང་རྒྱ་བར་འགྱུར། ཞེས་བྱ་བ་ནས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དེ་དག་ཀྱང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པར་གྱུར་པ་ཤ་སྟག་ལས་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་པ་མ་ཡིན་གྱི། བདག་ཀྱང་ཅི་ནས་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་འཚང་རྒྱ་བར་འགྱུར་བར་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་དང་ཐུན་མོང་གི་བརྩོན་འགྲུས་དང་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་དམིགས་པའི་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱིས་བདག་གིས་ཀྱང་དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་བཙལ་ལོ་འབད་དོ། །ཞེས་དང༌། ཡོན་ཏན་མཐའ་ཡས་པར་ བསྟོད་པ་ལས་ཀྱང༌། གང་སུ་ལ་ལ་དག་གིས་བདེར་གཤེགས་གོ་འཕང་བརྙེས་པ་དེ་དག་ཀྱང༌། །འདི་བས་ཤིན་ཏུ་སྨད་པའི་གནས་སྐབས་དག་ཏུ་ལྷུང་བ་བྱུང་ངོ་ཞེས། །དེ་སླད་ཁྱོད་ཀྱིས་ཉམ་ངར་ལྷུང་བའི་ཚེ་ཡང་བདག་ཉིད་སྨད་མ་མཛད། །བདག་ལ་སྨོད་པ་མི་རུང་སྐྱེས་བུ་དར་བ༌ཞུམ་པར་བགྱིད་པ་ལགས། །ཞེས་སོ། །ཞུམ་པ་སྐྱེ་བ་དེ་ཡང་། སངས་རྒྱས་ཡོན་ཏན་མཐའ་ཡས་ཤིང་འབྲས་བུ་རྒྱུའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པས་ལམ་གྱི་ཚེ་ཡོན་ཏན་སྒོ་མཐའ་ཡས་པ་ནས་བསྒྲུབ་པ་དང༌། སྐྱོན་སྒོ་མཐའ་ཡས་པ་ནས་དགག་དགོས་པར་ལེགས་པོར་གོ་ནས་དེ་ནས་རང་སྟེང་དུ་བལྟས་པ་ན་ཞུམ་པ་སྐྱེ་བ་ཡིན་གྱི། སངས་རྒྱས་ཡོན་ཏན་མཐའ་ཡས་པ་དེ་ཉམས་ལེན་གྱི་དུས་སུ་ཡོན་ཏན་གྱི་ཆ་ཕྲ་མོ་རེ་ལ་རྐྱང་འདེད་དང་ཕུར་ཚུགས་བྱས་པས་འགྲུབ་སྙམ་དུ། ལམ་གྱི་གོ་བ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་སོང་ན་ད་ལྟའི་དུས་བཞིན་དུ་ཞུམ་པ་གཏན་མི་སྐྱེའོ། །འོན་ཀྱང་དེ་བཟང་རྟགས་མིན་གྱི། ལམ་གྱི་འགྲོ་ཚུལ་ལ་ངེས་པ་མ་རྙེད་པའམ་གོ་བ་ཐར་ཐོར་ཡོད་ཀྱང་རང་གིས་ལག་ཏུ་མ་བླངས་པས་སླ་སླ་འདྲ་བ་ཞིག་གིས་བསྒྲིབས་པས་ལན་པ་ཡིན་ཏེ། ཉམས་ལེན་ལ་གཏུགས་པ་ན་ལམ་གྱི་འགོ་མཇུག་རགས་རིམ་བསྒྲིགས་པའི་ལུས་ཚང་བ་ཙམ་རེ་བསྟན་པ་ནའང་། དེ་ཙམ་དགོས་ན་སུས་ནུས་ཟེར་ནས་ལེགས་པར་སྤོང་བར་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཤ་ར་བའི་ཞལ་ནས་ཀྱང༌། ལག་ལེན་ལ་མ་ཞུགས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱོད་པ་ཀུན་མདའ་འཕེན་མིག་ལ་སླ་བར་སོང་ནས་ཞུམ་པ་ཙམ་མི་འོང་། ད་ལྟ་ཆོས་ ལེགས་པོར་ཚང་བ་རང་མེད་པས་ཞུམ་པ་དང་རང་ཁྱད་དུ་གསོད་པའི་སར་ཕྱིན་པར་མི་འདུག་སྟེ། ལེགས་པར་ཚང་ན་ཞུམ་པ་དང་ཁྱད་གསོད་འབྱུང་ཉེན་ཆེ་གསུང་སྟེ་ཤིན་ཏུ་མད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཐོབ་པའི་ཐབས་ལ་ཞུམ་པ་དགག་པ་ནི། སངས་རྒྱས་བསྒྲུབ་པ་ལ་རྐང་ལག་ལ་སོགས་པ་བཏང་དགོས་ལ། དེ་འདྲ་བ་བདག་གིས་མི་ནུས་སོ་སྙམ་ན་དེ་ཙམ་གྱི
Chinese
圆满成佛。现前圆满成佛。将现前圆满成佛。从“将”开始。那些如来也只是成为了如来，而不是现前圆满成佛。我无论如何也要为了无上正等菩提现前圆满成佛，以与一切众生共同的精进和以一切众生为目标的精进，我也如此这般地寻觅和努力。还有，《赞无量功德》中也说：无论谁获得了善逝的果位，他们也曾堕落到比这更低劣的境地。因此，当您陷入困境时，也不要贬低自己。诋毁我不可行，会使兴盛之人衰退。如此等等。产生沮丧的原因是：因为佛的功德无量，果随因转，所以在修道时，要从无量的功德之门去修持，也要从无量的过失之门去断除，好好理解之后，再反观自身，才会产生沮丧。如果佛的无量功德在实修时，只执着于微小的功德，并认为这样就能成就，从而对道的理解产生颠倒，那么就像现在这样，永远不会产生沮丧。然而，这不是好兆头，而是因为没有确信修道的方式，或者虽然有零星的理解，但因为自己没有实践，而被一些看似简单的事物所蒙蔽。当真正开始实修时，即使只是展示了道的开始和结尾的粗略框架，也会因为觉得“如果需要这么多，谁能做到呢？”而似乎轻易放弃。夏惹瓦尊者也说：没有投入实践的菩萨行，一切都变得像射箭一样容易，不会产生沮丧。现在因为没有圆满的佛法，所以不会走到沮丧和自我贬低的地步。如果圆满，就很容易产生沮丧和自我贬低，这是非常低劣的。获得它的方法是，要遣除沮丧：如果认为成佛需要布施手脚等，而自己做不到，那么仅仅是
English
Perfectly become a Buddha. Manifestly and perfectly awaken. Will manifestly and perfectly awaken. Starting from "will." Those Tathagatas also only became Tathagatas, but did not manifestly and perfectly awaken. I, in any case, must manifestly and perfectly awaken to the unexcelled, perfectly complete enlightenment, with the diligence common to all sentient beings and the diligence aimed at all sentient beings, I also seek and strive in this way. Furthermore, in the "Praise of Limitless Qualities," it is said: Those who have attained the state of the Sugatas have also fallen into states much lower than this. Therefore, when you fall into distress, do not denigrate yourself. It is not right to revile me; it makes flourishing people decline. And so on. The reason for generating despondency is that since the Buddha's qualities are limitless and the fruit follows the cause, one must cultivate from the limitless doors of qualities and eliminate from the limitless doors of faults during the path. Only after understanding this well and then looking at oneself will despondency arise. If, during the practice of the Buddha's limitless qualities, one clings to a small aspect of quality and thinks that one can achieve it in this way, thus reversing the understanding of the path, then, as it is now, despondency will never arise. However, this is not a good sign, but rather because one has not found certainty in the way of practice, or although there is a scattered understanding, it is obscured by something that seems easy because one has not taken it into practice oneself. When one truly engages in practice, even if one only shows the rough framework of the beginning and end of the path, one seems to give up easily, thinking, "If that much is needed, who can do it?" Venerable Sharawa also said: The conduct of a Bodhisattva who has not engaged in practice all becomes as easy as shooting an arrow, and despondency does not arise. Now, because there is no complete Dharma, one does not go to the point of despondency and self-deprecation. If it were complete, there would be a great danger of despondency and self-deprecation, which is very inferior. The method for obtaining it is to dispel despondency: If one thinks that becoming a Buddha requires giving away hands and feet, etc., and that one cannot do it, then just