Chinese
摄持散乱的戒律，以及由于众生恶行众多且易于发生，因此作为从其事中退回的对治，是对忍耐的串习具有力量，以及通过行持众多善业且长久，通过思维那些利益等而生起强烈而长久的欢喜的精进，以及调伏烦恼的禅定，以及为了摧毁其种子和所知障而需要智慧，通过宣说这些，能给予对六度极大的定解。与三学相关的数量决定是：戒律的学处之自性是戒律，而且如果有不顾受用的布施，则能如实受持，因此那是戒律的集合。如实受持后，也以遭受呵责时不反唇相讥等的忍耐来守护，因此那是它的眷属。禅定是心的学处，智慧是智慧的学处。 精进遍属于三学，因此决定为六度，因为掌握了三学后，诸佛如来如实宣说了六度波罗蜜多，最初三者，最后二者有两种相，一者也遍属于三者。如是，什么样的圆满所依能成办自他一切利益，安住于何种乘，具有多少种方便，成办和摄集所修之学的所依、意义、大乘、方便和学处等，要知道那即是六度，并且在没有获得对菩萨行持一切要点的总摄的极大定解之前，应当思维。此外，最初不超出轮回或不超胜的原因有两个：贪著受用和贪著家庭。其对治是布施和戒律。即使一度超胜，最终不成就而退转的原因有两个：被众生的邪行所苦，以及长久修持善法而彻底厌倦。其对治是忍耐和精进，即对于痛苦和损害毫不在意，以及对于无量的时间也视为一日般的欢喜等的修持方式要知道。
English
The discipline of restraining distractions, and because of the multitude of evil deeds of sentient beings and their proneness to occur, therefore, as an antidote to turning back from that, is the powerful habituation to patience, and the increase through accomplishing many virtuous deeds and for a long time, through thinking about those benefits etc., the diligence of generating strong and long-lasting joy, and the meditation to subdue afflictions, and the wisdom needed to destroy its seeds and the obscurations to knowledge, by explaining these, it gives great certainty to the six perfections. The numerical determination in relation to the three trainings is: the nature of the training of discipline is discipline, and also if there is giving that does not consider enjoyment, then it is properly received, therefore that is the collection of discipline. Having properly received it, it is also protected by patience such as not retaliating when scolded, therefore that is its retinue. Meditation is the training of the mind, and wisdom is the training of wisdom. Diligence belongs to all three trainings, therefore it is determined as the six perfections, because having mastered the three trainings, the Buddhas have truly taught the six perfections, the first three, the last two have two aspects, one also belongs to all three. Thus, what kind of perfect basis accomplishes all the benefits of oneself and others, abiding in which vehicle, possessing how many kinds of methods, accomplishing and gathering the basis, meaning, Mahayana, methods, and trainings of what is to be practiced, know that it is the six perfections, and until great certainty is not obtained about being the summary of all the key points of the practice of a Bodhisattva, one should contemplate. Furthermore, the causes for not transcending or not surpassing samsara from the beginning are two: attachment to enjoyment and attachment to family. Their antidotes are giving and discipline. Even if one has surpassed once, the causes for not ultimately achieving and regressing are two: being tormented by the wrongdoings of sentient beings, and being completely weary from practicing virtue for a long time. Their antidotes are patience and diligence, that is, not caring about suffering and harm, and knowing the ways of cultivating joy etc. that even immeasurable time is seen as a single day.
Tibetan
་ནས་སྒོ་དུ་མ་ནས་སྦྱངས་ན་ལྡོག་པའི་ རྒྱུའི་གཉེན་པོ་བྱེད་ནུས་པའི་བཟོད་པ་དང་བརྩོན་འགྲུས་སྐྱེ་བས་གནད་དུ་ཆེའོ། །དེ་ཙམ་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱོད་པར་མ་ཟད་ད་ལྟའི་དུས་ཀྱི་དགེ་སྦྱོར་ལའང་དཀའ་སྤྱད་ཐན་ཐུན་ལ་བཟོད་བསྲན་ཆུང་བ་དང༌། གང་བསྒོམ་པའི་ལམ་ལ་སྤྲོ་ཤུགས་ཆུངས་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་དང་པོར་ཞུགས་པ་མང་ཡང་བར་དུ་མ་ལོག་པ་ཆེན་པོ་མི་འོང་བར་སྣང་སྟེ། བཟོད་པ་དང་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་མན་ངག་ལ་མ་སྦྱངས་པས་ལན་ནོ། །བར་དུ་མ་ལོག་ཀྱང་ཆུད་ཟ་བའི་རྒྱུ་ནི་གཉིས་ཏེ། སེམས་དགེ་བའི་དམིགས་པ་ལ་མི་གནས་པའི་རྣམ་པར་གཡེང་བ་དང་ཤེས་རབ་འཆལ་བའོ། །དེའི་གཉེན་པོར་ནི་བསམ་གཏན་དང་ཤེས་རབ་སྟེ། སེམས་གཞན་དུ་གཡེངས་པའི་བཟླས་བརྗོད་སོགས་ཀྱང་དོན་མེད་པར་གསུངས་ཤིང་། ནང་རིག་པའི་སྡེ་སྣོད་ཀྱི་དོན་ལ་རབ་ཏུ་རྣམ་འབྱེད་ཀྱི་ཤེས་རབ་མ་རྒྱས་ན་འཇུག་ལྡོག་གི་གནས་རགས་པ་ལའང་འཁྲུལ་ནས་ལོག་པར་སྤྱོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་སྤོང་བའི་གཉེན་པོའི་དབང་དུ་བྱས་པའི་གྲངས་ངེས་སོ། །སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་པའི་གཞིའི་གནས་ཀྱི་གྲངས་ངེས་ནི། ཕར་ཕྱིན་དང་པོ་བཞི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཚོགས་སུ་འགྱུར་བས་དེ་བཞི་ཀས་མི་གཡེང་བའི་ཕར་ཕྱིན་བསམ་གཏན་འགྲུབ་ལ། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་ལྷག་མཐོང་བསྒོམས་ན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །སེམས་ཅན་སྨིན་པ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་དབང་དུ་བྱས་པའི་གྲངས་ངེས་ནི། སྔར་བཤད་པའི་གསུམ་པ་དང་དོན་འདྲའོ། །འདི་ནི་འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་ཀྱི་བཞེད་པ་སློབ་དཔོན་སེང་གེ་བཟང་པོས་བཀོད་པ་ལྟར་བཤད་པ་སྟེ་ཕྱིན་དྲུག་ལ་ངེས་པ་སྐྱེ་བ་ལ་གནད་ཆེ་བར་སྣང་ངོ་། །གཉིས་པ་ཞར་ལ་གོ་རིམ་ངེས་པ་ལ་གསུམ་ལས། སྐྱེ་བའི་རིམ་པ་ནི། ལོངས་སྤྱོད་ལ་མི་བལྟ་ཞིང་མ་ཆགས་པའི་སྦྱིན་པ་ཡོད་ན་ཚུལ་ཁྲིམས་ལེན་པར་བྱེད་ལ། ཉེས་སྤྱོད་ལེགས་པར་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་ལྡན་ན་གནོད་པ་ལ་བཟོད་པར་འགྱུར་རོ། །དཀའ་སྤྱད་ལ་མི་སྐྱོ་བའི་བཟོད་པ་ཡོད་ན་ལྡོག་པའི་རྐྱེན་ཉུང་བས་བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ་པར་ནུས་སོ། །ཉིན་མཚན་དུ་བརྩོན་འགྲུས་བརྩམས་ན་སེམས་དགེ་བའི་དམིགས་པ་ལ་བཀོལ་བ་ལ་ལས་སུ་རུང་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྐྱེའོ། །སེམས་མཉམ་པར་བཞག་ན་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་རྟོགས་པ་འབྱུང་ངོ་། །དམན་མཆོག་གི་རིམ་པ་ནི། སྔ་མ་སྔ་མ་དམན་ལ་ཕྱི་མ་ཕྱི་མ་མཆོག་གོ །རགས་ཕྲའི་རིམ་པ་ནི། སྔ་མ་རྣམས་ཕྱི་མ་རྣམས་ལས
Chinese
从多门修习，就能生起能对治违品的忍辱和精进，这非常重要。不仅如此，对于菩萨的行持，即使是现在的修行，也因为忍耐力小，难以忍受微小的苦行，以及对于所修之道的兴趣不足，导致一开始进入的人很多，但最终没有退转的人却很少。这是因为没有修习忍辱和精进的诀窍。即使没有退转，也会有浪费的情况，原因有两个：心不专注于善的目标而散乱，以及智慧不正。对治它们的方法是禅定和智慧。如果心散乱于其他事物，即使念诵等也毫无意义。如果不增长对内明（藏文：ནང་རིག་པ།）的通达，即使对于粗略的取舍之处也会迷惑，从而导致邪行。这是从舍弃不顺品之对治的角度所作的数目决定。成就一切佛法的基处之数目决定是：前四度成为三摩地之聚，因此，通过这四者，就能成就无散乱的波罗蜜多禅定。如果依此修习胜观，就能证悟实相。从成熟有情和随顺有情的角度所作的数目决定，与之前所说的第三种相同。这是圣无著（梵文：Asaṅga）的观点，如狮子贤论师（梵文：Siṃhabhadra）所著，对于生起对六度的定解，这一点似乎非常重要。第二，关于附带的次第决定，有三种：生起的次第是：如果具有不贪著受用的布施，就能受持戒律。如果具有善于防护恶行的戒律，就能忍受损害。如果具有不厌倦苦行的忍辱，就能减少违缘，从而能够发起精进。如果日夜精进，就能生起堪能用于善的目标的禅定。如果心平等安住，就能如实证悟。下劣与殊胜的次第是：前者不如后者。粗大与微细的次第是：前者粗于后者。
English
If one trains from many doors, it is very important to generate patience and diligence that can counteract the causes of reversal. Not only that, but for the conduct of a Bodhisattva, even in the present practice, because of small endurance, it is difficult to endure small austerities, and because of insufficient interest in the path being cultivated, many people enter at the beginning, but few ultimately do not regress. This is because one has not trained in the key points of patience and diligence. Even if one does not regress, there will be cases of waste, for two reasons: the mind does not focus on the object of virtue and is distracted, and wisdom is improper. The remedies for these are meditation and wisdom. If the mind is distracted to other things, even recitation etc. are said to be meaningless. If one does not increase the understanding of the meaning of the inner science (Tibetan: ནང་རིག་པ།), even for the coarse places of acceptance and rejection, one will be confused, leading to wrong conduct. This is the determination of number made from the perspective of abandoning the unfavorable side. The determination of the number of the basis for accomplishing all the Buddha's teachings is: the first four perfections become a collection of samadhi, so through these four, one can accomplish the perfection of meditation without distraction. If one cultivates vipassanā based on this, one will realize that very nature. The determination of number made from the perspective of maturing sentient beings and conforming to sentient beings is the same as the third one mentioned earlier. This is the view of the noble Asaṅga, as written by the teacher Siṃhabhadra, and it seems very important for generating certainty about the six perfections. Second, regarding the incidental determination of order, there are three: The order of arising is: if one has giving without looking at enjoyment and without attachment, one will take vows. If one has vows that well restrain misconduct, one will be able to endure harm. If one has patience that does not tire of austerities, one can reduce adverse conditions and thus be able to initiate diligence. If one practices diligence day and night, one will generate samadhi that is capable of being used for the object of virtue. If the mind is placed equally, one will realize things as they are. The order of inferior and superior is: the former is inferior to the latter. The order of coarse and subtle is: the former is coarser than the latter.
Tibetan
་འཇུག་པ་དང་བྱ་སླ་བས་རགས་ལ། ཕྱི་མ་རྣམས་སྔ་མ་རྣམས་ལས་འཇུག་པ་དང་བྱ་བར་དཀའ་བས་རང་རང་གི་སྔ་མ་ལས་ཕྲ་བ་སྟེ། མདོ་སྡེའི་རྒྱན་ལས། སྔ་མ་ལ་བརྟེན་ཕྱི་མ་སྐྱེ། །དམན་དང་མཆོག་ཏུ་གནས་ཕྱིར་དང༌། །རགས་པ་དང་ནི་ཕྲ་བའི་ཕྱིར། །དེ་དག་རིམ་པར་བསྟན་པ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །གསུམ་པ་དེ་ལ་སློབ་པའི་རིམ་པ་ལ་གཉིས། སྤྱོད་པ་སྤྱི་ལ་སློབ་པའི་ཚུལ་དང༌། ཁྱད་པར་དུ་ཕར་ཕྱིན་ཐ་མ་གཉིས་ལ་བསླབ་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། རང་གི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་སྨིན་པར་བྱེད་པ་ ཕར་ཕྱིན་དང༌། གཞན་གྱི་རྒྱུད་སྨིན་པར་བྱེད་པ་བསྡུ་བ་བཞི་ལ་བསླབ་པའོ། །དང་པོ་ལ་དྲུག །སྦྱིན་པ་དང༌། ཚུལ་ཁྲིམས་དང༌། བཟོད་པ་དང༌། བརྩོན་འགྲུས་དང༌། བསམ་གཏན་དང༌། ཤེས་རབ་ལ་བསླབ་པའི་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ལ་བཞི། སྦྱིན་པའི་ངོ་བོ། དེ་བསྐྱེད་པ་ལ་འཇུག་པའི་ཐབས། སྦྱིན་པའི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ། དེ་དག་གི་དོན་བསྡུ་བའོ། །དང་པོ་ནི། བྱང་ས་ལས། སྦྱིན་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་གང་ཞེ་ན། ཡོ་བྱད་ཐམས་ཅད་དང་རང་གི་ལུས་ལ་མི་བལྟ་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་མ་ཆགས་པ་དང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་སེམས་པ་གང་ཡིན་པ་དང་། དེས་ཀུན་ནས་བསླངས་པ་སྦྱིན་པར་བྱ་བའི་དངོས་པོ་ཡོངས་སུ་གཏོང་བའི་ལུས་དང་ངག་གི་ལས་དང༌། ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། གཏོང་བའི་སེམས་པ་དགེ་བ་དང་དེས་ཀུན་ནས་བསླངས་པའི་ལུས་ངག་གི་ལས་སོ། །དེ་ལ་སྦྱིན་པའི་ཕར་ཕྱིན་རྫོགས་པ་ནི། སྦྱིན་བྱའི་རྫས་གཞན་ལ་བཏང་བས་འགྲོ་བ་རྣམས་ཀྱི་དབུལ་བ་བོར་བ་ལ་མི་བལྟོས་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ད་དུང་འགྲོ་བ་བཀྲེན་པོ་དུ་མ་ཡོད་པས་སྔར་བྱོན་པའི་རྒྱལ་བ་རྣམས་སྦྱིན་པ་མཐར་མ་ཕྱིན་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་ལུས་དང་ངག་མི་གཙོ་ཡི། སེམས་གཙོ་བོར་གྱུར་པ་སྟེ། འདི་ལྟར་རང་ལ་བདོག་པའི་ལུས་དང་ལོངས་སྤྱོད་དགེ་རྩ་ཐམས་ཅད་ལ་སེར་སྣའི་འཛིན་པ་བཅོམ་ནས་གཞན་ལ་བསམ་པ་ཐག་པ་ནས་གཏོང་ཞིང༌། དེ་ཙམ་དུ་མ་ཟད་བཏང་བའི་འབྲས་བུ་རྣམས་ཀྱང་སེམས་ཅན་ལ་བདར་བའི་བློ་གོམས་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ལས་ སྦྱིན་པའི་ཕར་ཕྱིན་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡང༌སྤྱོད་འཇུག་ལས། གལ་ཏེ་འགྲོ་བ་དབུལ་བོར་བ། །སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཕྱིན་ཡིན་ན། །ད་དུང་འགྲོ་བཀྲེན་ཡོད་ན་སྔོན། །སྐྱོབ་པ་ཇི་ལྟར་ཕ་རོལ་ཕྱིན། །བདོག་པ་ཐམས་ཅད་འབྲས་བཅས་ཏེ། །སྐྱེ་བོ་ཀུན་ལ་བཏང་སེམས་ཀྱིས། །སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཕྱིན་གསུངས་ཏེ། །དེ་ལྟས་དེ་ནི་སེམས་ཉིད་དོ། །ཞེས་སོ། །དེས་ན་སྦྱིན་པའི་ཕར་ཕྱིན་གྱི་
Chinese
容易进入和容易做到的是粗大的，后面的比前面的更难进入和做到，因此比各自的前面更细微。如《经庄严论》中所说：“依赖于前者而生起后者，因为处于下劣和殊胜，以及粗大和细微的缘故，这些是依次宣说的。”如此。第三，学习它的次第有两种：学习一般的行为方式，以及特别学习最后两个波罗蜜多（智慧和方便）的方式。第一种有两种：使自己的佛法成熟的布施等波罗蜜多，以及使他人相续成熟的四摄法。第一种有六种：学习布施、持戒、忍辱、精进、禅定和智慧的方式。第一种有四种：布施的体性，进入产生它的方法，布施的详细分类，以及归纳这些的意义。第一种是：如《菩萨地》中所说：“什么是布施的体性？即不顾一切资具和自己的身体，菩萨的无贪与生俱来的心，以及由此引发的施舍之物完全施舍的身语之业。”如是所说，施舍的善心以及由此引发的身语之业。对此，布施波罗蜜多的圆满，并不在于施舍之物施与他人而消除众生的贫困。如果那样，现在仍然有许多贫困的众生，那么过去诸佛的布施就没有达到究竟。因此，身体和语言并不重要，心才是最重要的。像这样，对于自己所拥有的身体、受用和一切善根，断除悭吝的执着，从内心深处施舍给他人，不仅如此，还要完全熟悉将施舍的果报回向给众生的心，由此才能成为布施波罗蜜多。如《入行论》中所说：“若谓除众生，所有诸贫乏，是施波罗蜜，今观昔诸佛，犹见有贫者，云何彼等成，施度波罗蜜。施度谓舍心，尽舍诸所有，及其诸果报，故施唯是心。”如此。因此，布施波罗蜜多的
English
The ones that are easy to enter and easy to do are coarse, and the later ones are more difficult to enter and do than the earlier ones, so they are more subtle than their respective predecessors. As it says in the Ornament of the Sutras: "The latter arises dependent on the former, because they are in inferior and superior states, and because of coarseness and subtlety, these are taught in order." So it is. Third, there are two stages of learning it: learning the general way of practice, and especially learning the last two perfections. The first has two: the perfections that ripen one's own Buddha-dharma, and the four ways of gathering that ripen the minds of others. The first has six: the ways of learning generosity, ethics, patience, diligence, meditation, and wisdom. The first has four: the nature of generosity, the means of engaging in generating it, the detailed divisions of generosity, and the collection of their meanings. The first is: As it says in the Bodhisattva Ground: "What is the nature of generosity? It is the mind of a bodhisattva that is born together with non-attachment, not looking at all resources and one's own body, and the actions of body and speech that completely give away the objects to be given, which are aroused by that." As it is said, the virtuous mind of giving and the actions of body and speech aroused by it. The completion of the perfection of generosity does not depend on giving away the objects of giving to others and abandoning the poverty of beings. If that were the case, there would still be many poor beings, so the generosity of the Buddhas of the past would not have reached the end. Therefore, body and speech are not important, but mind is the most important. In this way, having destroyed the attachment of miserliness to one's own body, possessions, and all roots of virtue, one gives to others from the bottom of one's heart, and not only that, but also the habit of dedicating the fruits of giving to sentient beings is completely perfected, and from that comes the perfection of generosity. As it says in the Guide to the Bodhisattva's Way of Life: "If the perfection of generosity were the elimination of the poverty of beings, then since there are still poor beings, how did the protectors of the past achieve the perfection of generosity? The perfection of generosity is said to be the mind of giving away all possessions, together with their fruits, to all beings, so it is only the mind." So it is. Therefore, the perfection of generosity