Tibetan
ཤོག་ལྷེབ་ ༤༠༡ ནས་ ༥༠༠ བར། ཤོག་ལྷེབ་ ༤༠༡ ནས་ ༥༠༠ བར། ལག་བདུན་པ་དང་སྐྱབས་འགྲོས་རྒྱུད་སྦྱོང་བ་དང་བསླབ་བྱ་རྣམས་ཤེས་པར་བྱས་ནས་བསྲུང་འདོད་བསྐྱེད་པའོ། །དེས་ན་ལམ་བགྲོད་པ་ལ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རྟོགས་པ་སྦྱངས་ནས་ཇེ་རྒྱས་སུ་འགྲོ་དགོས་པ་ལ་མིང་ཙམ་ཞིག་སྣང་ཡང༌། དེ་དང་འདྲ་བར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱང་ལེགས་པར་བསྐྱངས་ནས་གོང་ནས་གོང་དུ་ཁྱད་ཞུགས་པར་སོང་ནས་ལམ་བགྲོད་དགོས་པ་ལ་མིང་ཙམ་ཡང་མི་སྣང་ངོ་། །འདི་ནི་རྒྱལ་བ་ཀུན་གྱི་བགྲོད་པ་གཅིག་པའི་ལམ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་མན་ངག་གི་བསྟན་བཅོས་ནས་སེམས་བསྐྱེད་པ་ཉེར་གཉིས་གསུངས་པ་ལ་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་དག་གིས་ལམ་བགྲོད་ཚུལ་བཤད་པ་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། །གསུམ་པ་ལྷག་བསམ་བསྒོམ་པ་ནི། དེ་ལྟར་བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེ་བསྒོམས་པའི་མཐར་ཀྱེ་མ་བདག་ལ་སྡུག་ཅིང་ཡིད་དུ་འོང་བའི་སེམས་ཅན་འདི་དག་འདི་ལྟར་བདེ་བས་ཕོངས་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་མནར་ན། འདི་དག་ཇི་ལྟར་བདེ་བ་དང་ཕྲད་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་ལས་ཐར་བར་བྱ་སྙམ་དུ་སེམས་ཤིང་། དེ་དག་སྒྲོལ་བའི་ཁུར་འཁྱེར་བ་ལ་ཐ་ན་ཚིག་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་བློ་སྦྱོང་བའོ། །འདི་དྲིན་ལན་གཟོ་བའི་སྐབས་སུ་ཡང་ཅུང་ཟད་བྱུང་མོད་ཀྱང་། འདིར་བསྟན་པ་ནི་བདེ་བ་དང་ཕྲད་ན་དང་སྡུག་བསྔལ་དང་བྲལ་ན་སྙམ་པའི་བྱམས་སྙིང་རྗེས་མི་ཆོག་གི །སེམས་ཅན་ལ་བདག་གིས་ཕན་བདེ་བསྒྲུབ་བོ་སྙམ་པའི་བསམ་པ་འདྲེན་ནུས་པའི་བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེ་བསྐྱེད་དགོས་ པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དག་ཀྱང་ཐུན་གྱི་ངོ་བོ་ཙམ་ལ་མིན་གྱི། ཐུན་རྗེས་ལ་སོགས་པའི་སྤྱོད་ལམ་ཐམས་ཅད་དུ་དྲན་པར་བྱས་ནས་རྒྱུན་ལྡན་དུ་བསྐྱངས་ན་བོགས་ཆེ་བ་ཡིན་ཏེ། སྒོམ་རིམ་བར་པ་ལས། སྙིང་རྗེ་དེ་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་འདུག་ཀྱང་རུང་སྤྱོད་ལམ་ཐམས་ཅད་དུའང་རུང་སྟེ་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་བསྒོམ་པར་བྱ་སྟེ། ཞེས་གསུངས་ལ། སྙིང་རྗེ་ནི་མཚོན་པ་ཙམ་སྟེ་དམིགས་རྣམ་གང་སྐྱོང་ཐམས་ཅད་ལ་འདྲའོ། །སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་ཙནྡྲ་གཽ་མིས་ཀྱང༌། སེམས་ཀྱི་ཤིང་ནི་ཐོག་མ་མེད་དུས་ཅན། །ཉོན་མོངས་ཁ་བའི་ཁུ་བས་རླན་བསྒོས་པ། །རོ་ཞིམ་དངོས་པོར་བགྱི་བར་མི་ནུས་ལ། །ཡོན་ཏན་ཆུ་ཡི་ཐིགས་པས་ཅི་རུ་འགྱུར། །ཞེས་རོ་ཤིན་ཏུ་ཁ་བའི་ཏིག་ཏའི་སྡོང་པོ་ཆེན་པོ་ལྟ་བུ་ཞིག་ལ་བུར་ཁུ་ལྟ་བུའི་ཐིགས་པ་རེ་རེ་ཙམ་བླུགས་པས་མངར་པོར་བྱ་མི་ནུས་པ་ལྟར། ཉོན་མོངས་པའི་རོ་ཁ་བས་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་བསྒོས་པའི་སེམས་རྒྱུད་ལ་བྱམས་པའམ་སྙིང་རྗེ་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་བསྒོམ་པ་ཡུན་ཐུང་ཐུང་རེས་ཅིར་ཡང་མི་འགྱུར་བར་གསུངས་པ་ལྟར་ཡིན་པས་རྒྱུན་ལྡན་དུ་སྐྱོང་དགོས་སོ། །གཉིས་པ་བྱང་ཆུབ་དོན་དུ་གཉེར་བའི་བློ་སྦྱང་བ་ནི། སྔར་བཤད་པའི་རིམ་པས་བདས་ནས་གཞན་དོན་ལ་བྱང་ཆུབ་དགོས་པར་མཐོང་ནས་དེ་ཐོབ་པར་འདོད་པ་བསྐྱེད་པའང་ཡིན་མོད། འོན་ཀྱང་དེ་ཙམ་གྱིས་མི་ཆོག་པས་སྔར་སྐྱབས་འགྲོའི་སྐབས་སུ་བཤད་པ་ལྟར་སྐུ་གསུང་ཐུགས་དང་འཕྲིན་ལས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་བསམས་པའི་སྒོ་ནས་ཐོག་མར་དད་པ་ཅི་ འཕེལ་བྱ། དེ་ནས་དད་པས་འདུན་པའི་རྟེན་བྱེད་པར་གསུངས་པས། ཡོན་ཏན་དེ་དག་ལ་སྙིང་ཐག་པ་ནས་ཐོབ་འདོད་བསྐྱེད་དེ་རང་གི་དོན་ལའང་རྣམ་མཁྱེན་ཐོབ་པ་མེད་དུ་མི་རུང་བ་ལ་ངེས་པ་དྲང་ངོ་། །སེམས་བསྐྱེད་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་མང་ཡང་སྙིང་རྗེས་ནོན་ཏེ་རང་ཉིད་ཀྱིས་བསྐྱེད་པ་ནི་ཁྱད་པར་ཆེ་བར་ཡེ་ཤེས་ཕྱག་རྒྱའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་བཀའ་སྩལ་པར་སྒོམ་རིམ་དང་པོ་ལས་གསུངས་སོ། །གསུམ་པ་སྦྱངས་པའི་འབྲས་བུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་ངོས་བཟུང་བ་ནི། སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ནི་སྔར་དྲངས་པའི་མངོན་རྟོགས་རྒྱན་གྱི་ལུང་དོན་བཞིན་ཡིན་ལ། དབྱེ་བ་ནི་སྡོང་པོ་བཀོད་པའི་མདོའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས། སྤྱོད་འཇུག་ལས། འགྲོ་བར་འདོད་དང་འགྲོ་བ་ཡི། །བྱེ་བྲག་ཇི་ལྟར་ཤེས་པ་ལྟར། །དེ་བཞིན་མཁས་པས་འདི་གཉིས་ཀྱི། །བྱེ་བྲག་རིམ་བཞིན་ཤེས་པར་བྱ། །ཞེས་སྨོན་འཇུག་གཉིས་སུ་གསུངས་སོ། །འདི་ལ་མི་མཐུན་པ་མང་དུ་སྣང་ཡང་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་སངས་རྒྱས་སུ་གྱུར་ཅིག་སྙམ་པའམ་སངས་རྒྱས་སུ་འགྱུར་བར་བྱའོ་སྙམ་དུ་སྨོན་ལ། སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་སྤྱོད་པ་ལ་སློབ་ཀྱང་རུང་མི་སློབ་ཀྱང་རུང་ཇི་སྲིད་དུ་སྡོམ་པ་མ་བཟུང་བ་དེ་སྲིད་དུ་སྨོན་པའི་སེམས་ཡིན་ལ། སྡོམ་པ་བཟུང་བ་ནས་སེམས་དེ་འཇུག་པའི་སེམས་སུ་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། སྒོམ་རིམ་དང་པོ་ལས། དེ་ལ་འགྲོ་བ་མཐའ་དག་ལ་ཕན་པའི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་སུ་གྱུར་ཅིག་ཅེས་གང་ཐོག་མར་དོན་དུ་གཉེར་བ་དེ་ནི་སྨོན་པའི་སེམས་སོ། །གང་ཕན་ཆད་སྡོམ་པ་བཟུང་སྟེ་ཚོགས་རྣམས་ལ་ཞུགས་ པ་དེ་ནི་ཞུགས་པའི་སེམས་སོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལ་བརྒལ་ལན་མང་དུ་སྣང་ཡང་མ་སྤྲོས་སོ། །གཉིས་པ་ཞི་བ་ལྷའི་གཞུང་ལ་བརྟེན་ནས་སྦྱང་བ་ལ་གསུམ་ལས། བདག་གཞན་བརྗེ་བའི་ཕན་ཡོན་དང་མ་བརྗེས་པའི་ཉེས་དམིགས་བསམ་པ་ནི། སྤྱོད་འཇུག་ལས། གང་ཞིག་བདག་དང་གཞན་རྣམས་ནི། །མྱུར་དུ་བསྐྱབ་པར་འདོད་པ་དེ
Chinese
第401页至第500页。 第401页至第500页。 了解七支行和皈依后，生起守护的意愿。因此，在修习道路时，虽然仅是略微显现空性的证悟，但与此类似，菩提心也应良好修习，并从上到上不断提升，从而行于道上，但这一点却连名字都不显现。这是诸佛唯一行道之法，从波罗蜜多窍诀论典中宣说的二十二种发心中，应从大车论师们对此等行道方式的解说中了解。三、修习增上意乐：如是修习慈爱和悲悯之后，心想：唉！这些对我亲爱且可爱的众生，如此缺乏安乐，饱受痛苦折磨，我应如何令他们获得安乐，从痛苦中解脱？心中如此思索，承担起救度他们的重任，甚至仅以言语也要修习。这在报恩的章节中也略有提及，但此处所说的是，仅有希望他们获得安乐、远离痛苦的慈悲是不够的，必须生起能够引出“我将为众生成办利益安乐”之念的慈爱和悲悯，为了说明这一点。这些也不仅限于座上的状态，而是在座间等一切行为中都要忆念，并持续修习，这样才能更有效果。如《修习次第中篇》所说：“悲悯无论处于禅定中，还是处于一切行为中，都应时时对一切众生修习。”这里悲悯只是一个例子，对于任何所缘和行相的修习都是一样的。大学者旃扎果弥也说：“心之树木无始时，烦恼雪汁所浸润，不能变为美味物，功德水滴有何用？”就像一颗味道极其苦涩的苦楝树，即使滴入少许蔗糖汁也无法使其变甜一样，被烦恼的苦味从无始以来浸润的心
English
Pages 401 to 500. Pages 401 to 500. Having understood the seven-branch practice and refuge, generate the desire to protect them. Therefore, when traversing the path, although only a slight realization of emptiness appears, similarly, the mind of enlightenment should also be well cultivated and continuously improved, so that one progresses on the path, but even the name of this is not apparent. This is the single path traversed by all Buddhas. From the instructions on the Perfection of Wisdom teachings, the twenty-two types of mind generation are explained, and one should understand the way to traverse the path from the explanations of the great chariot masters. 3. Cultivating Higher Intention: After cultivating loving-kindness and compassion in this way, think, "Alas! These sentient beings who are dear and pleasing to me, are so lacking in happiness and tormented by suffering. How can I bring them happiness and liberate them from suffering?" Thinking in this way, take on the burden of liberating them, and train the mind even with just words. This was also mentioned slightly in the section on repaying kindness, but what is taught here is that loving-kindness and compassion that only hope for them to find happiness and be free from suffering are not enough. It is necessary to generate loving-kindness and compassion that can bring about the thought, "I will accomplish benefit and happiness for sentient beings," in order to explain this. These are not limited to the nature of the session, but it is more effective to remember them in all activities, including after the session, and cultivate them continuously. As it says in the Middle Stages of Meditation, "Compassion should be cultivated towards all sentient beings at all times, whether in meditative absorption or in all activities." Compassion is just an example, and it is the same for all objects and aspects of cultivation. The great teacher Chandra Gomi also said, "The tree of the mind has been without beginning, soaked by the sap of afflictions. It cannot be made into a delicious thing, what use are drops of the water of qualities?" Just as a large neem tree with a very bitter taste cannot be made sweet by pouring a few drops of sugarcane juice on it, the mind that has been soaked in the bitter taste of afflictions from beginningless time
Chinese
因此，正如所说，在相续中修习慈爱或怜悯等功德，短暂的修习不会有任何改变，所以必须持续不断地修习。第二，修习为菩提而努力的心，通过先前所说的次第，认识到为了他人的利益必须获得菩提，从而生起想要获得菩提的愿望。然而，仅仅这样是不够的，如先前皈依时所说，通过思维身语意和事业的功德，首先要尽可能地增长信心。然后，因为据说信心是欲望的基础，所以要从内心深处生起想要获得那些功德的愿望，并且要确信为了自己的利益也必须获得遍知。虽然生起菩提心的因有很多，但通过怜悯来压倒并由自己生起菩提心是特别殊胜的，如《智慧手印定》中所说，在《修次第初篇》中也有提到。第三，认识修习的果实——菩提心，总的体性如先前引用的《现观庄严论》的经文意义一样。分类是跟随《华严经·树庄严品》之后，如《入菩萨行论》中所说：“如欲行与正行间，差别云何当善知，如是智者于此二，次第善知其差别。”分为愿菩提心和行菩提心两种。虽然这其中有很多不一致之处，但心想为了利益有情而成为佛，或者发愿要成为佛，学习或不学习布施等行为都可以，只要没有受持律仪，那么这就是愿菩提心。从受持律仪开始，就要知道这个心是行菩提心。如《修次第初篇》中所说：“因此，最初为了利益一切众生而想要成为佛，这就是愿菩提心。之后，受持律仪并进入资粮道，这就是行菩提心。”之所以这样说。对此有很多辩驳，但这里不作展开。第二，依靠寂天论师的论典来修习，分为三点，首先是思维交换自他的利益和不交换自他的过患。《入菩萨行论》中说：凡欲迅速救护自
English
Therefore, as it is said that contemplating the qualities of love or compassion, etc., in the continuum, short periods of practice will not change anything, so it is necessary to cultivate them continuously. Second, cultivating the mind that strives for enlightenment is to generate the desire to attain enlightenment by seeing that it is necessary to attain enlightenment for the benefit of others through the previously mentioned stages. However, that alone is not enough, as mentioned earlier during refuge, one must first increase faith as much as possible by contemplating the qualities of body, speech, mind, and activity. Then, because it is said that faith is the basis of desire, one must generate the desire to attain those qualities from the bottom of one's heart, and be certain that it is indispensable to attain omniscience for one's own benefit as well. Although there are many causes for generating Bodhicitta, it is particularly special to generate Bodhicitta by oneself, overwhelming it with compassion, as stated in the "Samadhi of the Mudra of Wisdom," and mentioned in the first chapter of the Stages of Meditation. Third, identifying the fruit of practice, Bodhicitta, the general characteristic is as the meaning of the scripture of the Ornament of Clear Realization quoted earlier. The classification follows the Gandavyuha Sutra, as stated in the Bodhisattvacharyavatara: "As one should know the difference between wanting to go and going, so should the wise gradually know the difference between these two." It is divided into two types: aspirational Bodhicitta and engaged Bodhicitta. Although there are many inconsistencies in this, the mind that thinks of becoming a Buddha for the benefit of sentient beings, or the aspiration to become a Buddha, one may or may not learn practices such as generosity, but as long as one has not taken vows, it is the aspirational mind. From the moment one takes vows, one should know that this mind is the engaged mind. As stated in the first chapter of the Stages of Meditation: "Therefore, initially wanting to become a Buddha for the benefit of all beings is the aspirational mind. Afterwards, taking vows and entering the accumulation path is the engaged mind." This is why it is said. There are many refutations to this, but I will not elaborate here. Second, relying on the treatises of Shantideva to practice, there are three points: first, contemplating the benefits of exchanging self and others and the faults of not exchanging self and others. The Bodhisattvacharyavatara says: Whoever desires to quickly protect self