Tibetan
ས། །བདག་དང་གཞན་དུ་བརྗེ་བྱ་བ། །གསང་བའི་དམ་པ་སྤྱད་པར་བྱ། །ཞེས་དང༌། འཇིག་རྟེན་བདེ་བ་ཇི་སྙེད་པ། །དེ་ཀུན་གཞན་བདེ་འདོད་ལས་བྱུང༌། །འཇིག་རྟེན་སྡུག་བསྔལ་ཇི་སྙེད་པ། །དེ་ཀུན་བདག་བདེ་འདོད་ལས་བྱུང༌། །མང་དུ་བཤད་ལྟ་ཅི་དགོས་ཏེ། །བྱིས་པ་རང་གི་དོན་བྱེད་དང༌། །ཐུབ་པ་གཞན་གྱི་དོན་མཛད་པ། །འདི་གཉིས་ཀྱི་ནི་ཁྱད་པར་ལྟོས། །བདག་བདེ་གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་དག །ཡང་དག་བརྗེ་བར་མ་བྱས་ན། །སངས་རྒྱས་ཉིད་དུ་མི་འགྲུབ་ཅིང༌། །འཁོར་བ་ན་ཡང་བདེ་བ་མེད། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར། བདག་གཅེས་པར་འཛིན་པ་རྒུད་པ་ཀུན་གྱི་སྒོ་དང༌། གཞན་གཅེས་པར་འཛིན་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནས་སུ་བསམ་མོ། །བདག་གཞན་བརྗེ་བའི་བསམ་པ་གོམས་ན་བསྐྱེད་པར་ནུས་པ་ནི། སྔར་རང་གི་དགྲ་བྱེད་པ་མིང་ཐོས་ནའང་འཇིགས་པ་སྐྱེ་བ་ཞིག་ཕྱིས་མཐུན་པར་བྱས་ནས་མཛའ་བ་ན་དེ་མེད་ན་མི་དགའ་བ་ཆེན་པོ་སྐྱེ་བ་ལྟར། བློ་གོམས་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པས་ན་བདག་ལ་གཞན་བཞིན་དང་གཞན་ལ་བདག་བཞིན་དུ་བལྟ་བའང་གོམས་ན་སྐྱེ་སྟེ། དེ་ཉིད་ལས། དཀའ་ལས་ཕྱིར་ལྡོག་མི་བྱ་ སྟེ། །འདི་ལྟར་གོམས་པའི་མཐུ་ཡིས་ནི། །གང་གི་མིང་ཐོས་འཇིགས་པ་ཡང༌། །དེ་ཉིད་མེད་ན་མི་དགར་འགྱུར། །ཞེས་དང༌། བདག་གི་ལུས་ནི་གཞན་དག་ཏུ། །བཞག་པ་དེ་ལྟར་དཀའ་བ་མེད། །ཅེས་སོ། །གལ་ཏེ་གཞན་གྱི་ལུས་བདག་གི་ལུས་མིན་པས་དེ་ལ་རང་གི་བློ་འདྲ་བ་ཇི་ལྟར་བསྐྱེད་དུ་རུང་སྙམ་ན། ལུས་འདི་ཡང་ཕ་མའི་ཁུ་ཁྲག་ལས་གྲུབ་པ་ཡིན་ཞིང་། གཞན་གྱི་ལུས་ཀྱི་ཆ་ཤས་ལས་གྲུབ་པ་ཡིན་ཀྱང་། སྔོན་གོམས་པའི་དབང་གིས་ངར་འཛིན་པ་སྐྱེ་བ་ལྟར། གཞན་ལུས་ལའང་རང་གི་བཞིན་གཅེས་པར་འཛིན་པ་གོམས་པར་བྱས་ན་སྐྱེ་སྟེ། དེ་ཉིད་ལས། དེ་བས་ཇི་ལྟར་གཞན་དག་གི །ཁུ་བ་ཁྲག་གི་ཐིགས་པ་ལ། །ཁྱོད་ཀྱིས་ངར་འཛིན་བྱས་པ་ལྟར། །དེ་བཞིན་གཞན་ལ་གོམས་པར་གྱིས། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་ཕན་ཡོན་དང་ཉེས་དམིགས་ལེགས་པར་བསམས་པས་ནི་སྙིང་ཐག་པ་ནས་དེ་བསྒོམ་པ་ལ་སྤྲོ་ཤུགས་སྐྱེ་ལ་གོམས་པར་བྱས་ན་བསྐྱེད་ནུས་པར་ཡང་མཐོང་བ་དེས། བདག༌གཞན་བརྗེ་བའི་ཚུལ་བསྒོམ་པའི་རིམ་པ་ནི། བདག་གཞན་བརྗེ་ཞེས་པ་དང་། བདག་གཞན་དུ་བྱ་ཞིང་གཞན་བདག་ཏུ་བྱ། ཞེས་གསུངས་པ་ནི་གཞན་ལ་ངའོ་སྙམ་དུ་དང་དེའི་མིག་ལ་སོགས་པ་ལ་ངའི་འོ་སྙམ་པའི་བློ་སྦྱོང་བ་མིན་གྱི། རང་ལ་གཅེས་པར་འཛིན་པ་དང་གཞན་ཡལ་བར་འདོར་བའི་བློ་གཉིས་གོ༌ས་བརྗེས་ཏེ་གཞན་ལ་རང་ལྟར་གཅེས་པར་འཛིན་ཅིང
Chinese
萨。自他相换之事，当行持秘密之胜法。如是，世间所有安乐，皆源于利他之心。世间所有痛苦，皆源于自利之心。何须多言，孩童只为自己，而佛陀则为他人。观此二者之差别。若未将自乐与他苦，如实交换，则不成佛，轮回中亦无安乐。如是说。执我为珍乃诸衰损之门，执他为珍乃一切圆满之基。如是思之。若串习自他相换之念，则能生起。如昔日之仇敌，仅闻其名亦生恐惧，后与之和好，若无彼则大为不悦。如是，随顺串习之力，视己如他，视他如己，若串习则能生起。彼经云：不应退避艰辛，如是依串习之力，闻其名亦生恐惧者，无彼则不悦。又云：将自身置于他处，如是并不困难。若谓他人之身非我身，云何能生起如己之念？此身亦由父母精血所成，虽由他人之身分所成，然由昔日串习之力，生起我执。如是，若串习于他身亦如己身般珍爱，则能生起。彼经云：是故，如汝于他人之精血滴，生起我执般，如是于他人串习之。如是，若能善思利益与过患，则能从内心深处生起修持之意乐，且见若串习则能生起。故，修持自他相换之次第为：所谓自他相换，及自作他，他作自。如是所说，并非于他人作我念，亦非于彼之眼等作我之念，而是将珍爱自己与舍弃他人之二心，互换位置，如己般珍爱他人。
English
Sa. The practice of exchanging self and others should be done as the supreme secret practice. Thus, all happiness in the world arises from the desire for the well-being of others. All suffering in the world arises from the desire for one's own well-being. What need is there to say more? Children act for their own benefit, while the Buddhas act for the benefit of others. Look at the difference between these two. If you do not truly exchange your own happiness for the suffering of others, you will not attain Buddhahood, and there will be no happiness even in samsara. As it is said. Holding oneself dear is the door to all decline, while holding others dear is the basis of all perfections. Think in this way. If you become accustomed to the thought of exchanging self and others, you will be able to generate it. Just as someone who used to be your enemy, whose name alone caused fear, later becomes a friend, and you become greatly displeased if they are not around. Thus, by following the power of habituation, looking at others as yourself and yourself as others will also arise if you become accustomed to it. As it says in that very text: You should not turn away from difficulties, for by the power of this habituation, even someone whose name you hear and are afraid of, you will become unhappy if they are not there. And: Placing your own body in the place of others is not that difficult. If you think that another's body is not your own body, how can you generate the same mind towards it? This body is also formed from the blood and semen of your parents, and although it is formed from parts of another's body, the ego-grasping arises due to past habituation. Likewise, if you become accustomed to cherishing the bodies of others as you do your own, it will arise. As it says in that very text: Therefore, just as you grasp at the drops of semen and blood of others as "I," likewise, become accustomed to others. Thus, if you think well about the benefits and drawbacks, you will generate enthusiasm for meditating on it from the depths of your heart, and you will also see that you can generate it if you become accustomed to it. Therefore, the order of meditating on the method of exchanging self and others is: The so-called exchange of self and others, and making self into others and others into self. As it is said, this does not mean training the mind to think of others as "I," or to think of their eyes and so on as "mine," but rather to exchange the positions of the two minds of cherishing oneself and abandoning others, and to cherish others as you do yourself.
Tibetan
་རང་ལ་གཞན་ལྟར་ཡལ་བར་འདོར་བའི་བློ་བསྐྱེད་པའོ། །དེའི་ཕྱིར་བདག་གི་བདེ་བ་དང་གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ བརྗེ་བར་གསུངས་པའང་བདག་གཅེས་འཛིན་ལ་དགྲར་བལྟས་ནས་བདག་གི་བདེ་བ་ལ་ཆེས་ཆེར་བྱེད་པ་འགོག་ཅིང༌། གཞན་གཅེས་འཛིན་ལ་ཡོན་ཏན་དུ་བལྟས་ནས་གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ཡལ་བར་འདོར་བ་བཀག་ནས་དེ་སེལ་བ་ལ་ཆེས་ཆེར་བྱེད་པ་སྟེ། མདོར་ན་རང་གི་བདེ་བ་ལ་མི་བལྟ་བར་གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་བསལ་བའི་དོན་དུ་འཇུག་པའོ། །བློ་དེ་སྦྱོང་བ་ན་གེགས་ནི་གཉིས་ཏེ། རང་དང་གཞན་གྱི་བདེ་སྡུག་གི་རྟེན་བདག་དང་གཞན་གཉིས་སྔོ་སེར་ལྟར་སོ་སོ་བར་རིས་སུ་བཅད་ནས་གྲུབ་པར་འཛིན་ཅིང༌། དེ་ནས་དེ་ལ་བརྟེན་པའི་བདེ་སྡུག་ལའང་འདི་ནི་ངའི་ཡིན་པས་བསྒྲུབ་པའམ་བསལ་བར་བྱའོ། །འདི་ནི་གཞན་གྱི་ཡིན་པས་སྙམ་ནས་ཡལ་བར་འདོར་བས། དེའི་གཉེན་པོར་ནི་བདག་དང་གཞན་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སོ་སོར་རིས་སུ་ཆད་པ་མེད་དེ། ཕན་ཚུན་ལྟོས་ནས་བདག་ལའང་གཞན་གྱི་བློ་སྐྱེ་ལ་གཞན་ལའང་བདག་གི་བློ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། ཕ་རི་ཚུ་རི་བཞིན་ནོ། །དཔེར་ན་ཕ་རི་ལ་འདི་ངོས་ནས་ཕ་རིའི་བློ་སྐྱེ་ཡང་ཕ་རིར་ཕྱིན་ན་ཚུ་རིའི་བློ་སྐྱེ་བ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་སྔོན་པོ་ཁ་དོག་སུ་ལ་ལྟོས་ཀྱང་སྔོན་པོ་ཉིད་ཀྱི་བློ་སྐྱེ་ཡི། ཁ་དོག་གཞན་གྱི་བློ་མི་སྐྱེ་བ་དང་མི་འདྲའོ། །དེ་ལྟར་ཡང་བསླབ་བཏུས་ལས། བདག་གཞན་མཉམ་ཉིད་གོམས་བྱས་པས། །བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་བརྟན་པར་འགྱུར། །བདག་དང་གཞན་ཉིད་ལྟོས་པ་སྟེ། །ཕ་རོལ་ཚུ་རོལ་ཇི་བཞིན་བརྫུན། །ངོགས་ཏེ་རང་གིས་ཕ་རོལ་མིན། །གང་ལ་ལྟོས་ན་ཚུ་རོལ་འགྱུར། །བདག་ཉིད་རང་གིས་མ་གྲུབ་ན། །གང་ལ་ལྟོས་ཏེ་གཞན་དུ་འགྱུར། །ཞེས་བལྟོས་ས་ལ་ལྟོས་ ནས་བཞག་པ་ཙམ་ཡིན་གྱི། རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པ་མེད་པར་གསུངས་སོ། །ཡང་གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་བདག་ལ་མི་གནོད་པས་དེ་སེལ་བའི་དོན་དུ་མི་འབད་དོ་སྙམ་པའི་གེགས་བསལ་བ་ནི། དེ་ལྟ་ན་རྒས་པའི་ཚེ་སྡུག་བསྔལ་བར་དོགས་ནས་གཞོན་པའི་ཚེ་ནོར་གསོག་པ་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། རྒས་པའི་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་གཞོན་པ་ལ་མི་གནོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་རྐང་པའི་སྡུག་བསྔལ་ཡང་ལག་པས་མི་སེལ་བར་འགྱུར་ཏེ། གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །རྒན་གཞོན་དང་སྐྱེ་བ་སྔ་ཕྱི་མཚོན་པ་ཙམ་ཡིན་གྱི། ཉི་མ་སྔ་རྟིང་ངམ་སྔ་དྲོ་དང་ཕྱི་དྲོ་སོགས་ལའང་སྦྱར་རོ། །གལ་ཏེ་རྒན་གཞོན་རྒྱུད་གཅིག་ཡིན་ལ་རྐང་ལག་ཚོགས་པ་གཅིག་ཡིན་པས་རང་གཞན་གཉིས་དང་མི
Chinese
是生起像对待他人一样舍弃自己的心。因此，所说的交换自己安乐与他人痛苦，也是把珍爱自己视为仇敌，从而阻止过分追求自己的安乐，把珍爱他人视为功德，从而阻止舍弃他人的痛苦，而极力去消除它。总之，是不顾自己的安乐，而致力于消除他人的痛苦。修习此心时，有两种障碍：一是将自己与他人安乐痛苦的所依——自己与他人，像蓝色和黄色一样，视为截然不同的存在；二是因此认为“这是我的，所以应该成办或消除，这是他人的”，从而舍弃。对此的对治是，自己与他人并非本质上截然不同，而是相互依存的，因此对自己也会生起他人的想法，对他人也会生起自己的想法，就像此山和彼山一样。例如，对此山来说，会生起彼山的想法，但到了彼山，就会生起此山的想法。因此，无论看向哪种蓝色，都会生起蓝色的想法，这与其他颜色不会生起其他颜色的想法不同。正如《入行论》中所说：“自他平等勤修故，菩提心定当生起。自他二者乃相待，如彼此岸实为假。彼岸非由自性成，待此乃有彼岸名。自身若非自性成，何所待立他体性？”意思是说，只是依赖于所依赖之处而安立，并非由自己的本体所成立。此外，为了消除“他人的痛苦不会损害自己，因此不必努力消除它”的想法，如果这样，那么因为担心年老时的痛苦，年轻时就不会积累财富，因为年老时的痛苦不会损害年轻人。同样，也不会用手去消除脚的痛苦，因为是他人。如是说。老年和年轻只是代表，也可以应用于日子的先后或早晨和下午等。如果老年和年轻是同一相续，脚和手是同一集合，因此与自己和他人的二元对立不...
English
It is to generate the mind of abandoning oneself as if abandoning others. Therefore, the saying of exchanging one's own happiness and others' suffering is also to regard cherishing oneself as an enemy, thereby preventing excessive pursuit of one's own happiness, and to regard cherishing others as a virtue, thereby preventing the abandonment of others' suffering, and striving to eliminate it. In short, it is to not care about one's own happiness, but to devote oneself to eliminating the suffering of others. When training this mind, there are two obstacles: first, to regard oneself and others, the basis of one's own and others' happiness and suffering, as distinct entities like blue and yellow; second, to therefore think, "This is mine, so it should be accomplished or eliminated, this is others'," and thereby abandon it. The antidote to this is that oneself and others are not essentially distinct, but are interdependent, so the thought of others arises for oneself, and the thought of oneself arises for others, just like this mountain and that mountain. For example, for this mountain, the thought of that mountain arises, but when one reaches that mountain, the thought of this mountain arises. Therefore, no matter which blue one looks at, the thought of blue arises, which is different from other colors not giving rise to the thought of other colors. As it is said in the Bodhicaryāvatāra: "By diligently training in the equality of self and others, the Bodhicitta will surely arise. Self and others are interdependent, like the opposite banks, which are actually false. The opposite shore is not established by its own nature, but exists in dependence on this shore. If the self is not established by its own nature, what is there to depend on to establish the nature of others?" This means that it is only established in dependence on what is depended upon, and is not established by its own essence. Furthermore, in order to eliminate the thought that "the suffering of others does not harm oneself, so there is no need to strive to eliminate it," if this were the case, then because of fearing the suffering of old age, one would not accumulate wealth in youth, because the suffering of old age does not harm the young. Similarly, one would not use one's hand to eliminate the suffering of one's foot, because it is another. So it is said. Old age and youth are only representative, and can also be applied to the order of days or morning and afternoon, etc. If old age and youth are the same continuum, and the foot and hand are the same collection, then the duality of self and others...