Tibetan
ཀྱི་སེམས་ཤུགས་དྲག་པ་སྔོན་དུ་བཏང་ན་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་བཞག་པའི་ཚེ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དེ་དངོས་སུ་མེད་ཀྱང་དེའི་རྩིས་ཟིན་པ་མི་འགལ་ལོ། །དེས་ན་དེ་འདྲ་བ་ལ་དམིགས་པ་མེད་པའི་སྦྱིན་པ་ཞེས་བྱ་ཡི། གཏོང་བའི་སེམས་པ་གཏན་མེད་པ་ལ་སྦྱིན་པ་མི་བཏུབ་ལ། དེ་བཞིན་དུ་ལྷག་མ་ལའང་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཐབས་ཤེས་མ་བྲལ་བའི་ཚུལ་ཡང་དེ་ལྟར་ཤེས་པར་བྱའོ། །བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་རྣམས་ཀྱི་འབྲས་བུ་འཁོར་བའི་ལུས་དང་ལོངས་སྤྱོད་དང་ཚེ་རིང་བ་སོགས་སུ་གསུངས་པ་ལའང་འཁྲུལ་བར་མི་བྱ་སྟེ། ཐབས་ལ་མཁས་པ་དང་ཤེས་རབ་དང་བྲལ་ན་དེ་ལྟར་ཡིན་ཡང་། དེ་དག་གིས་ཟིན་ན་ཐར་པ་དང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་རྒྱུར་ཤིན་ཏུ་རུང་སྟེ། རིན་ཆེན་ཕྲེང་བ་ལས། གཟུགས་ཀྱི་སྐུ་ནི་མདོར་བསྡུ་ན། །རྒྱལ་པོ་བསོད་ནམས་ཚོགས་ལས་འཁྲུངས། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་ཏེ་ལུང་མཐའ་ཡས་སོ། །གཞན་ཡང་ཁྱེད། རེས་འགའ་ནི་ངན་འགྲོའི་རྒྱུར་འགྲོ་བའི་ཉེས་སྤྱོད་དང་ཉོན་མོངས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྒྱུར་བསྒྱུར་ནུས་པར་སྨྲ་ལ། རེས་འགའ་ནི་མངོན་མཐོའི་རྒྱུར་འགྱུར་བའི་སྦྱིན་ པ་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་སོགས་པའི་དགེ་བ་རྣམས་ཀྱང་འཁོར་བའི་རྒྱུ་ཡིན་གྱི། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་རྒྱུར་མི་འགྱུར་ཟེར་བ་སྣང་བས་སེམས་རྣལ་དུ་ཞོག་ལ་སྨྲོས་ཤིག །ཡང་མདོ་ལས། སྦྱིན་སོགས་དྲུག་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་བདུད་ཀྱི་ལས་སོ། །ཞེས་པ་དང༌། ཕུང་པོ་གསུམ་པ་ལས། དམིགས་པར་ལྷུང་བས་སྦྱིན་པ་བྱིན་པ་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་མཆོག་འཛིན་གྱིས་ཚུལ་ཁྲིམས་བསྲུངས་པ་སོགས་ལ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་སོ་སོར་བཤགས་པར་བགྱིའོ། །ཞེས་བཤད་པ་དང༌། ཚངས་པས་ཞུས་པ་ལས། དཔྱོད་པ་ཇི་སྙེད་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ནི་རྟོག་པའོ། །ཡོངས་སུ་མི་རྟོག་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་བོ། །ཞེས་གསུངས་པ་རྣམས་ལའང་འཁྲུལ་བར་མི་བྱ་སྟེ། དང་པོའི་དོན་ནི། བདག་གཉིས་སུ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་ཞེན་པས་ཀུན་ནས་བསླངས་པའི་སྦྱིན་སོགས་ནི་མ་དག་པས་བདུད་ཀྱི་ལས་སུ་བཤད་ཀྱི། སྦྱིན་སོགས་བདུད་ལས་སུ་སྟོན་པ་མིན་ཏེ། གཞན་དུ་ན་དྲུག་ཀ་ལ་གསུངས་པས་བསམ་གཏན་དང་ཤེས་རབ་ཀྱང་བདུད་ལས་སུ་འདོད་པར་གྱིས་ཤིག །ལུང་གཉིས་པའི་དོན་ཡང་། ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་མངོན་པར་ཞེན་པས་ཀུན་ནས་བསླངས་པས་མ་དག་པ་ལ་དེ་ལྟར་བཤད་ཀྱི། སྦྱིན་སོགས་རྣམས་མི་བསྟེན་པར་སྟོན་པ་མིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་དམིགས་པར་ལྷུང་ནས་སྦྱིན་པ་བསྩལ་བ་ཞེས་དམིགས་པར་ལྷུང་བ་མི་དགོས་པར་སྤྱིར་སྦྱིན་པ་བཏང་བ་བཤགས་སོ། །ཞེས་གསུ
Chinese
如果先发起强烈的意乐，在安住于空性之等持时，菩提心虽然实际上不存在，但将其纳入考量并不矛盾。因此，这被称为无所缘之布施。如果完全没有施舍之心，则无法进行布施。同样，其余的也应了解。不离方便与智慧之理也应如是了解。对于所说的福德之果，如轮回之身、受用和长寿等，也不应迷惑，如果缺乏善巧方便和智慧，则确实如此。如果具备这些，则非常适合成为解脱和一切智之因。如《宝鬘论》中所说：“色身若略摄，国王福资粮生。”如是说，经文无边。此外，你有时说能将一切恶趣之因的恶行和烦恼都转为成佛之因，有时又说能成为增上生之因的布施和戒律等善行也是轮回之因，不会成为菩提之因，所以请冷静下来再说。又经中说：“执着布施等六度，是魔之业。”以及《三蕴经》中说：“因执着于所缘而行布施，以及以傲慢之心守护戒律等，所有这些我都一一忏悔。”以及《梵天请问经》中说：“所有分别都是分别，完全不分别即是菩提。”对于这些也不应迷惑。第一个意思是指，由于颠倒执着于二我而引发的不清净的布施等，才被说是魔之业，而不是说布施等是魔之业。否则，既然六度都说了，那么禅定和智慧也应被认为是魔之业。第二个经文的意思也是，对于由于颠倒执着而引发的不清净者，才那样说，而不是说不要修习布施等。如果不是那样，那么“因执着于所缘而行布施”，就是说不需要执着于所缘，而是一概地忏悔行布施。如是说。
English
If a strong intention is generated first, and when abiding in the Samadhi of emptiness, although the Bodhicitta is not actually present, it is not contradictory to include it in the calculation. Therefore, this is called giving without an object of focus. If there is absolutely no intention to give, then giving is not possible. Similarly, the rest should also be understood. The way of not being separated from skillful means and wisdom should also be understood in the same way. One should also not be confused about the fruits of the accumulation of merit, such as the body, enjoyment, and longevity of Samsara. If one lacks skillful means and wisdom, then it is indeed so. But if one possesses these, then it is very suitable to become the cause of liberation and omniscience. As it is said in the Ratnavali: "The Form Body, in brief, arises from the accumulation of merit of the King." As it is said, the scriptures are limitless. Furthermore, you sometimes say that all misdeeds and afflictions that lead to bad destinies can be transformed into the cause of Buddhahood, and sometimes you say that meritorious deeds such as giving and morality, which become the cause of higher realms, are also the cause of Samsara and will not become the cause of Bodhi. Therefore, calm down and speak. Also, in the Sutra it says: "Attachment to the six perfections, such as giving, is the work of Mara." And in the Third Skandha Sutra it says: "Having fallen into an object of focus, giving alms, and guarding morality with pride, etc., I confess all of these individually." And in the Brahma's Request Sutra it says: "All discriminations are discriminations, and complete non-discrimination is Bodhi." One should also not be confused about these. The first meaning is that impure giving, etc., which are caused by inverted attachment to the two selves, are said to be the work of Mara, but it is not saying that giving, etc., are the work of Mara. Otherwise, since all six are mentioned, then meditation and wisdom should also be considered the work of Mara. The meaning of the second scripture is also that it is said that way for the impure, which is caused by inverted attachment, but it is not saying not to rely on giving, etc. If it were not so, then "having fallen into an object of focus, giving alms" means that it is not necessary to fall into an object of focus, but generally confessing giving alms. As it is said.
Tibetan
ང་རིགས་པ་ལས་དེ་ལྟར་མ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། སྒོམ་རིམ་ཐ་མ་ནས་ལན་འདེབས་ཚུལ་འདི་ལྟར་མཛད་པ་འདི་གནད་ཤིན་ཏུ་ཆེ་སྟེ། འདི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་གོ་ནས་སྤྱོད་ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་གང་ཟག་གམ་ཆོས་ཀྱི་བདག་གི་མཚན་འཛིན་དུ་བྱས་ནས་མཚན་བཅས་སུ་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྫས་འདི་གཏང་ངོ་སྙམ་པའི་གཏོང་སེམས་དང་ཉེས་སྤྱོད་འདི་བསྡམ་མོ་སྙམ་པའི་སྡོམ་སེམས་དང་དེ་འདྲ་བའི་དགེ་བའི་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་འཁོར་གསུམ་དུ་འཛིན་པའི་ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་ཡིན་ན། ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་ཀྱི་ལྟ་བ༌རྙེད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཞེ་སྡང་དང་ང་རྒྱལ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་དགག་པར་རིགས་ཀྱི། དེ་ཆེད་དུ་བྱས་ལ་བསྟེན་དུ་མི་རུང་ངོ་། །འདི་འདིའོ་སྙམ་པའི་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་འཁོར་གསུམ་དུ་རྟོག་པའི་ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་དུ་བྱས་ན། བཤེས་གཉེན་གྱི་ཡོན་ཏན་སེམས་པ་དང་དལ་འབྱོར་དང་འཆི་བ་དང་ངན་འགྲོའི་སྡུག་བསྔལ་སེམས་པ་དང་སྐྱབས་འགྲོ་དང་ལས་འདི་ལས་འབྲས་བུ་འདི་འབྱུང་དང༌། བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེ་དང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྦྱོང་བ་དང་འཇུག་སེམས་ཀྱི་བསླབ་བྱ་ལ་སྦྱོང་བ་ཐམས་ཅད་ལ་འདི་ནི་འདིའོ་འདི་ལས་འདི་འབྱུང་ངོ་འདི་ལ་ཡོན་ཏན་དང་ཉེས་དམིགས་འདི་ཡོད་སྙམ་དུ་བསམས་ནས་ངེས་པ་དྲང་དགོས་པ་ཤ་སྟག་ཡིན་པས། དེ་དག་ལ་ཇི་ལྟར་ངེས་པ་ཆེ་བ་ཙམ་དུ་ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་ཇེ་འཕེལ་དུ་འགྲོ་ལ། ཡང་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་ལ་ངེས་པ་ཇི་ཙམ་ཆེ་བར་བསྐྱངས་པ་དེ་ཙམ་དུ་ལམ་དེ་དག་གི་ངེས་པ་ཇེ་ཆུང་དུ་འགྲོ་བས། སྤྱོད་པ་ དང་ལྟ་བའི་ཕྱོགས་གཉིས་ཚ་གྲང་ལྟར་འགལ་འདུར་སོང་ནས་གཉིས་ཀ་ལ་ངེས་ཤེས་ཤུགས་དྲག་ལ་རྒྱུན་རིང་བ་བསྐྱེད་ས་མེད་པར་འགྲོའོ། །དེའི་ཕྱིར་འབྲས་བུའི་གནས་སྐབས་ན་ཆོས་སྐུ་ཐོབ་བྱར་འཇོག་པ་དང་གཟུགས་སྐུ་ཐོབ་བྱར་བྱེད་པ་གཉིས་མི་འགལ་བ་ལྟར། ལམ་གྱི་ཚེ་ཡང་བདག་གཉིས་སུ་མཚན་མར་འཛིན་པའི་དམིགས་གཏད་རྡུལ་ཙམ་ཡང་མ་ལུས་པའི་སྤྲོས་བྲལ་ལའང་ངེས་ཤེས་འདྲེན་པ་དང་། འདི་ལས་འདི་འབྱུང་དང་འདི་ལ་སྐྱོན་ཡོན་འདི་ཡོད་ལའང་ངེས་ཤེས་འདྲེན་པ་གཉིས་མི་འགལ་བ་ཞིག་དགོས་སོ། །དེ་ཡང་གཞིའི་ལྟ་བ་བདེན་གཉིས་གཏན་ལ་འབེབས་ཚུལ་ལ་རག་ལས་པས། ལུང་དང་རིགས་པས་འཁོར་འདས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་རང་གི་སྡོད་ལུགས་སམ་ཡིན་ཚུལ་ལ་རང་བཞིན་རྡུལ་ཙམ་ཡང་མ་གྲུབ་པར་གཏན་ལ་འབེབས་པའི་དོན་དམ་པ་རྣམ་པར་འཇོག་པའི་ཚད་མ་དང༌། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་ཆོས་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མ་འཆོལ་བར་སོ་སོར་ངེས་པའི་རྒྱུ་འབྲས་
Chinese
因为我没有从理智上那样说。 《修次第》的最后部分以这种方式回答，这一点非常重要，因为如果对此理解错误，所有的行为方式都会变成对人或法的自性的执着，并认为其具有自性。如果认为“我要舍弃这个东西”的舍心，以及“我要约束这种恶行”的约束心，以及诸如此类的所有善的念头，都是执着于三轮的法我执，那么，已经获得了法无我见解的人们，应该像对待嗔恨和傲慢等一样，以各种方式加以否定，不应该特意去做并依赖它。如果将所有“这是这个”的想法都视为执着于三轮的法我执，那么，思维善知识的功德，以及闲暇圆满、死亡和恶趣的痛苦，以及皈依，以及从这个业产生这个果，以及慈爱和悲心，以及修持菩提心和修持入行心的学处等等，都必须思考“这是这个，从这个产生这个，这个有这种功德和过患”，从而端正信念。因此，对这些的信念越强，法我执就越增长；反之，对法无我的信念培养得越强，对这些道的信念就越小。这样，行为和见解两个方面就会像冷热一样相互矛盾，从而无法对两者都产生强烈而持久的信念。因此，就像果位的状态中，将法身作为所要获得的，以及将色身作为所要获得的，二者并不矛盾一样，在道位时，也需要对丝毫未残留对二我的自性执着的离戏生起信念，以及对“从这个产生这个，这个有这种功过”也生起信念，这二者不矛盾。而这取决于如何确定基础的见解——二谛。因此，需要通过教证和理证，确定轮涅的一切法，在其自身的住法或存在方式上，没有丝毫自性成立，从而确立胜义谛的量，并且毫不混淆地确定因果
English
Because I have not said so from reason. The way of answering from the last part of the Stages of Meditation is very important, because if this is understood in a perverse way, all ways of acting will become clinging to the self of the person or dharma, and will be considered as having characteristics. If the mind of giving that thinks "I will give up this thing," and the mind of restraint that thinks "I will restrain this misdeed," and all such virtuous thoughts, are clinging to the self of dharma, holding to the three circles, then those who have found the view of the selflessness of dharma should negate them in all ways, like anger and pride, and should not intentionally do and rely on them. If all thoughts of "this is this" are made into clinging to the self of dharma, thinking of the three circles, then thinking of the qualities of the spiritual friend, and leisure and endowment, and death, and the suffering of bad migrations, and taking refuge, and this result arising from this action, and love and compassion, and cultivating the mind of enlightenment, and cultivating all the trainings of the engaging mind, it is absolutely necessary to straighten out the conviction by thinking, "This is this, this arises from this, this has this quality and fault." Therefore, the greater the conviction in these, the more the clinging to the self of dharma increases. Also, the more the conviction in the selflessness of dharma is cultivated, the smaller the conviction in those paths becomes. Thus, the two aspects of conduct and view go into contradiction like hot and cold, and there is no place to generate strong and lasting conviction in both. Therefore, just as in the state of the result, there is no contradiction between placing the Dharmakaya as something to be attained and making the Rupakaya something to be attained, so also in the time of the path, it is necessary to have a conviction in the freedom from elaboration that does not leave even a particle of the object of clinging to the characteristics of the two selves, and also to have a conviction that this arises from this and this has this fault and quality, these two are not contradictory. That also depends on how the view of the base, the two truths, is established. Therefore, it is necessary to establish the ultimate truth, by scripture and reason, that all phenomena of samsara and nirvana do not have even a particle of inherent existence in their own way of abiding or being, and to determine the cause and effect without confusing even a little of the phenomena of cause and effect.