Tibetan
དོན་བསྡུ་བའི་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བའི་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་ལས། མ་རིག་པ་ནི། མཛོད་ལས། མ་རིག་མི་མཛའ་བརྫུན་སོགས་བཞིན། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་ཏེ། དེ་ཡང་མི་མཛའ་བ་དང་བརྫུན་ནི་མཛའ་བའམ་བདེན་པ་བཀག་ཙམ་མམ་དེ་གཉིས་ལས་གཞན་པ་ཙམ་ལ་མི་བྱེད་ཀྱི། མཛའ་བ་དང་བདེན་ཚིག་གི་འགལ་ཟླར་གྱུར་པའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་བྱེད་པ་ལྟར། མ་རིག་པ་ཡང་གཉེན་པོར་གྱུར་པའི་རིག་པ་བཀག་ཙམ་དང་དེ་ལས་གཞན་པ་ཙམ་ལ་མི་བྱེད་ཀྱི། རིག་པའི་འགལ་ཟླར་གྱུར་པའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་སོ། །དེ་ལ་འདིར་གཉེན་པོ་རིག་པ་ནི་ཡང་དག་པ་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པའི་དོན་རིག་པ་ཡིན་པས་དེའི་འགལ་ཟླ་ནི་གང་ཟག་གི་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་འཇིག་ལྟའོ། །ཞེས་སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པ་བཞེད་ལ། སློབ་དཔོན་ཐོགས་མེད་སྐུ་མཆེད་ནི། ཡང་དག་པའི་དོན་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་འཛིན་པ་དང་ཡང་དག་པའི་དོན་ལ་རྨོངས་པ་ཙམ་གཉིས་ལས་ཕྱི་མར་བཞེད་དེ། མདོར་ན་ལོག་པར་རྟོག་པ་དང་མ་རྟོགས་པའི་བློ་གཉིས་ལས་མ་རྟོགས་པའི་བློའོ། །འོན་ཀྱང་དེའི་ལྡོག་ཕྱོགས་ཀྱི་གཉེན་པོའི་གཙོ་བོ་ནི་བདག་མེད་པ་ རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ལ་བཞེད་པར་འདྲའོ། །རྨོངས་པ་དེ་ལ་ཕྱེ་ན། ལས་འབྲས་ལ་རྨོངས་པ་དང༌། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་དོན་ལ་རྨོངས་པ་གཉིས་ཡོད་དེ། དང་པོས་ནི་ངན་འགྲོར་འགྲོ་བའི་འདུ་བྱེད་གསོག་ལ། གཉིས་པས་ནི་བདེ་འགྲོར་འགྲོ་བའི་འདུ་བྱེད་གསོག་པར་ཀུན་ལས་བཏུས་སུ་གསུངས་སོ། །འདུ་བྱེད་ནི་ལས་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་ངན་འགྲོ་འཕེན་པའི་བསོད་ནམས་མ་ཡིན་པའི་ལས་དང༌། བདེ་འགྲོ་འཕེན་པའི་ལས་སོ། །ཕྱི་མ་ལའང་གཉིས་ཏེ། འདོད་ཁམས་ཀྱི་བདེ་འགྲོ་འཕེན་པའི་བསོད་ནམས་ཀྱི་ལས་དང༌། ཁམས་གོང་མའི་བདེ་འགྲོ་འཕེན་པའི་མི་གཡོ་བའི་ལས་སོ། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི། མདོ་ལས། རྣམ་ཤེས་ཚོགས་དྲུག་ལ་གསུངས་ཀྱང༌། འདིར་གཙོ་བོ་ནི་ཀུན་གཞི་ཁས་ལེན་པ་རྣམས་ལྟར་ན་ཀུན་གཞི་ཡིན་ལ། ཁས་མི་ལེན་པ་རྣམས་ལྟར་ན་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་སོ། །དེ་ཡང་ལས་མི་དགེ་བ་ལས་འབྲས་བུ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་སྡུག་བསྔལ་འབྱུང་བ་ལ་རྨོངས་པས་ནི། མི་དགེ་བའི་ལས་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་ཅིང་གསོག་ལ། ལས་དེའི་བག་ཆགས་བསྒོས་པའི་ཚེ་འདིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་རྒྱུའི་དུས་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་ཡིན་ཞིང༌། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་མ་འོངས་པ་ན་ངན་འགྲོའི་སྐྱེ་གནས་སུ་ཉིང་མཚམས་སྦྱར་བའི་རྣམ་ཤེས་ནི་འབྲས་བུའི་དུས་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པའོ། །དེ་བཞིན་དུ་བདག་མེད་པའི་དེ་ཁོ
Chinese
歸納要義之法。第一，關於十二緣起支中的無明。《俱舍論》中說：「無明如不友、虛誑等。」就像不友善和虛誑並非僅僅是不友善或真實的否定，或僅僅是與兩者不同的東西，而是與友善和真誠相對立的敵對面一樣。無明也並非僅僅是作為對治的智慧的否定，或僅僅是與之不同的東西，而是與智慧相對立的敵對面。在此，作為對治的智慧是指正確了悟補特伽羅無我的智慧，因此，它的敵對面就是執著補特伽羅為我的我見。這是大論師法稱的觀點。無著昆仲則認為，無明是對於正確的意義顛倒執著和僅僅是對正確的意義愚昧這兩者中的後者。總之，它是錯誤的認識和不認識的兩種心識中的不認識的心識。然而，似乎他們認為，其反面的主要對治是了悟無我的智慧。如果將愚昧進行劃分，則有對業果的愚昧和對真如之義的愚昧兩種。據《攝類學》所說，前者積累了墮入惡趣的行，後者積累了前往善趣的行。行就是業，也就是能引導至惡趣的非福業和能引導至善趣的業。後者也有兩種，即能引導至欲界善趣的福業和能引導至上界善趣的不動業。關於識，經中說有六識，但在此，如果按照承認阿賴耶識的人的觀點，則主要是阿賴耶識；如果按照不承認阿賴耶識的人的觀點，則是意之識。也就是說，由於對從不善業產生痛苦之苦的結果感到愚昧，所以會明顯地造作和積累不善業，當該業的習氣增長時，此生的識是因時的識，依賴於此，未來在惡趣的生處結生的識是果時的識。同樣，對於無我的真
English
The method of summarizing the meaning. First, regarding ignorance among the twelve branches of dependent origination. The Abhidharmakosha states, "Ignorance is like being unfriendly, false, etc." Just as being unfriendly and false are not merely the negation of being friendly or true, or merely something different from the two, but rather the opposing side that is contrary to friendliness and truthfulness. Similarly, ignorance is not merely the negation of wisdom as an antidote, or merely something different from it, but rather the opposing side that is contrary to wisdom. Here, the antidote wisdom is the correct wisdom that realizes the selflessness of the person, so its opposite is the view of self that clings to the person as self. This is the view of the great teacher Dharmakirti. The brothers Asanga and Vasubandhu, on the other hand, consider ignorance to be the latter of the two: the reversed clinging to the correct meaning and merely being ignorant of the correct meaning. In short, it is the mind of not knowing among the two minds of wrong perception and not knowing. However, it seems that they consider the main antidote on the opposite side to be the wisdom that realizes selflessness. If ignorance is divided, there are two types: ignorance of the law of karma and ignorance of the meaning of suchness. According to the Abhidharmasamuccaya, the former accumulates actions that lead to bad migrations, and the latter accumulates actions that lead to good migrations. Action is karma, which is non-meritorious karma that leads to bad migrations and karma that leads to good migrations. The latter also has two types: meritorious karma that leads to good migrations in the desire realm and unwavering karma that leads to good migrations in the higher realms. Regarding consciousness, although the sutras say there are six consciousnesses, here, according to those who accept the alaya consciousness, it is mainly the alaya consciousness; according to those who do not accept the alaya consciousness, it is the mind consciousness. That is, because of ignorance of the result of suffering that arises from non-virtuous actions, one manifestly performs and accumulates non-virtuous actions, and when the habit of that action increases, the consciousness of this life is the consciousness of the causal time, and relying on that, the consciousness that connects to the birthplace of bad migrations in the future is the consciousness of the time of the result. Similarly, regarding the true nature of selflessness,
Tibetan
་ན་ཉིད་ལ་རྨོངས་པའི་དབང་གིས། བདེ་འགྲོ་རྣམས་ཀྱང་ཡང་དག་པར་སྡུག་བསྔལ་བ་ལ་དེ་ལྟར་མ་ཤེས་པར་བདེ་ བར་བཟུང་བས་བསོད་ནམས་དང་མི་གཡོ་བའི་ལས་གསོག་པའི་དུས་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་ནི་རྒྱུ་དུས་དང༌། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་འདོད་པ་དང་ཁམས་གོང་མའི་བདེ་འགྲོར་ཉིང་མཚམས་སྦྱར་བའི་རྣམ་ཤེས་ནི་འབྲས་དུས་ཀྱིའོ། །མིང་དང་གཟུགས་ལ། མིང་ནི་ཚོར་བ་དང་འདུ་ཤེས་དང་འདུ་བྱེད་དང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྟེ། གཟུགས་ཅན་མ་ཡིན་པའི་ཕུང་པོ་བཞིའོ། །གཟུགས་ནི་གཟུགས་མེད་དུ་སྐྱེ་ན། གཟུགས་ཀྱི་ས་བོན་ཙམ་ཡོད་ཀྱི་གཟུགས་མེད་ལ། དེ་ལས་གཞན་པའི་སྐབས་སུ་ནི་མེར་མེར་པོ་ལ་སོགས་པའི་གཟུགས་ཇི་ལྟར་རིགས་པར་སྦྱར་རོ། །སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་ནི། མངལ་ལས་སྐྱེ་ན། དང་པོར་རྣམ་ཤེས་ཞུགས་པའི་ཁུ་ཁྲག་གི་མེར་མེར་པོ་དང་མིང་རྣམས་འཕེལ་བས་མིག་ལ་སོགས་པའི་སྐྱེ་མཆེད་བཞི་གྲུབ་པ་སྟེ། ལུས་དང་ཡིད་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་ནི་མེར་མེར་པོའི་དུས་ནས་ཡོད་དོ། །བརྫུས་ཏེ་སྐྱེ༌ན་ནི་ཉིང་མཚམས་སྦྱར་བའི་ཚེ་དབང་པོ་རྣམས་ཅིག་ཅར་དུ་འགྲུབ་པས་རིམ་པ་དེ་ལྟ་བུ་མེད་ལ། སྒོང་སྐྱེས་དང་དྲོད་གཤེར་སྐྱེས་ལ་ནི་མངལ་མ་གཏོགས་པ་གཞན་དེ་དང་འདྲ་བར་སའི་དངོས་གཞི་ལས་བཤད་དོ། །དེ་ལྟར་ན་མིང་གཟུགས་གྲུབ་པ་ན་ལུས་ཀྱི་ངོ་བོ་འཐོབ་ལ། སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་གྲུབ་པ་ན་ལུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གྲུབ་པས་ལོངས་སྤྱོད་པ་པོར་གྲུབ་པའོ། །སྐྱེ་མཆེད་གཟུགས་ཅན་ལྔ་ནི་གཟུགས་མེད་ན་མེད་དོ། །རེག་པ་ནི། ཡུལ་དབང་རྣམ་ཤེས་གསུམ་འདུས་ནས་ཡུལ་ཡིད་དུ་འོང་ མི་འོང་བར་མ་གསུམ་ཡོངས་སུ་གཅོད་པ་སྟེ། སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་གི་རྐྱེན་གྱིས་ཞེས་གསུངས་པས་ནི་ཡུལ་དང་རྣམ་ཤེས་ཀྱང་མཚོན་པ་ཡིན་ནོ། །ཚོར་བ་ནི། རེག་པས་ཡུལ་གསུམ་བཅད་པ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་ཚོར་བ་བདེ་སྡུག་བཏང་སྙོམས་གསུམ་སྐྱེས་པའོ། །སྲེད་པ་ནི། ཚོར་བ་བདེ་བ་ལ་མི་འབྲལ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་ལ་འབྲལ་བར་སྲེད་པའོ། །ཚོར་བའི་རྐྱེན་གྱིས་སྲེད་པ་སྐྱེ་བར་གསུངས་པ་ནི། མ་རིག་པའི་འདུས་ཏེ་རེག་པའི་རྐྱེན་གྱིས་བྱུང་བའི་ཚོར་བ་ལས་སྲེད་པ་སྐྱེད་ཀྱི། མ་རིག་པ་མེད་ན་ནི་ཚོར་བ་ཡོད་ཀྱང་སྲེད་པ་མི་སྐྱེའོ། །དེ་ལྟར་ན་རེག་པ་ནི་ཡུལ་གྱི་ལོངས་སྤྱོད་དང༌། ཚོར་བ་ནི་སྐྱེ་བའམ་རྣམ་སྨིན་གྱི་ལོངས་སྤྱོད་ཡིན་པས་དེ་གཉིས་རྫོགས་པ་ན་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཁམས་གསུམ་གྱི་སྲེད་པ་གསུམ་ཡོད་དོ། །ལེན་པ་ནི། ཡུལ་རྣམ་པ་བཞི་ལ་འདུན་ཞིང་ཆགས་པ་བཞི་སྟེ། འདི
Chinese
因为对自身无明的缘故，善趣的众生也真切地处于痛苦之中，却因为不了解而执着为快乐，因此积累福德和不动业的时刻的识是因时，依靠它而与欲界和上界的善趣相连接的识是果时。在名和色中，名是感受、认识、行为和意识，即无色蕴四种。色如果生于无色界，则只有色的种子，而没有色。除此之外的情况下，则根据情况配合如凝酪等色。六处是：如果从胎生，首先是意识进入的精血凝酪和名增长，从而形成眼等四处，身体和意的处从凝酪时就存在。如果是化生，则在连接时诸根同时形成，没有那样的次第。卵生和湿生则与胎生不同，从地的实物中述说。这样，名色形成时，获得身体的自性，六处形成时，身体的差别形成，因此成为享受者。五种色处在无色界中是不存在的。触是：境、根、识三者聚集，完全断定境是适意、不适意还是中庸，因为说由六处的缘故，也表示了境和识。感受是：与触断定三种境之后相符，产生苦乐舍三种感受。渴爱是：对快乐的感受不愿分离，对痛苦则想分离。说感受的缘故产生渴爱，是因为无明聚集，由触的缘故产生的感受产生渴爱，如果没有无明，即使有感受也不会产生渴爱。这样，触是境的享受，感受是生或者异熟的享受，因此二者圆满时，享受就圆满了。对此有三界的渴爱三种。取是：对四种境生起欲求和执着四种，即是
English
Due to the ignorance of oneself, sentient beings in the happy realms are also truly in suffering, but because they do not understand this, they cling to it as happiness. Therefore, the consciousness at the time of accumulating merit and unwavering karma is the causal time, and the consciousness that connects with the happy realms of the desire realm and the higher realms based on it is the resultant time. In name and form, name is feeling, recognition, formation, and consciousness, which are the four formless aggregates. If form is born in the formless realm, then there is only the seed of form, but no form. In other cases, it is combined with forms such as curd, according to the situation. The six sense sources are: If born from a womb, first, the consciousness enters the semen and blood curd, and the names increase, thus forming the four sense sources of the eye, etc. The sense sources of body and mind exist from the time of the curd. If born miraculously, then at the time of connection, the faculties are formed simultaneously, and there is no such sequence. For egg-born and moisture-born beings, it is described from the substance of the earth, similar to womb-born beings except for the womb. Thus, when name and form are formed, the nature of the body is obtained, and when the six sense sources are formed, the distinctions of the body are formed, thus becoming an enjoyer. The five form sense sources do not exist in the formless realm. Contact is: the gathering of object, faculty, and consciousness, completely determining whether the object is agreeable, disagreeable, or neutral. Because it is said to be caused by the six sense sources, it also represents the object and consciousness. Feeling is: in accordance with the contact determining the three objects, the three feelings of pleasure, pain, and equanimity arise. Craving is: the desire not to be separated from pleasant feelings, and the desire to be separated from painful feelings. It is said that craving arises from feeling because craving arises from the feeling produced by the aggregation of ignorance and caused by contact. If there is no ignorance, even if there is feeling, craving will not arise. Thus, contact is the enjoyment of the object, and feeling is the enjoyment of birth or fruition. Therefore, when the two are complete, enjoyment is complete. There are three cravings for the three realms. Grasping is: the four desires and attachments that arise towards the four objects, which are