Tibetan
་དུ་བསྒྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ནི། སྔར་སྐྱེས་བུ་ཆུང་འབྲིང་གི་སྐབས་སུ་བཤད་པ་ལྟར། སྔོན་འགྲོ་ལ་སོགས་པའི་རིམ་པ་རྣམས་འདིར་ཡང་བླངས་ལ་བསྐྱང་བར་བྱའོ། །དེ་ལ་ཐོག་མར་སེམས་ཅན་ཁ་ཅིག་ལ་ཆགས་ཤིང་ཁ་ཅིག་ལ་སྡང་བའི་ཕྱོགས་རིས་སུ་གཅོད་པ་བཀག་ནས་སེམས་སྙོམས་པ་མ་བསྒྲུབས་ན། བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེ་གང་སྐྱེ་བ་དེ་ཕྱོགས་རིས་ཅན་དུ་སྐྱེ་ཡི། ཕྱོགས་རིས་མེད་པ་ལ་དམིགས་ནས་མི་སྐྱེ་བས་བཏང་སྙོམས་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །བཏང་སྙོམས་ལ་འདུ་བྱེད་བཏང་སྙོམས་དང་ཚོར་བ་བཏང་སྙོམས་དང་ཚད་མེད་བཏང་སྙོམས་གསུམ་ལས་འདིར་ནི་ཐ་མ་ཡིན་ལ། དེ་ལའང་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཆགས་སྡང་ལ་སོགས་པའི་ཉོན་མོངས་མེད་པ་བསྒྲུབ་པའི་རྣམ་པ་ཅན་ཞིག་དང༌། རང་ཉིད་སེམས་ཅན་ལ་ཆགས་སྡང་དང་བྲལ་ནས་སེམས་སྙོམས་པ་གཉིས་གསུངས་པ་ ལས་འདིར་ཕྱི་མའོ། །འདི་བསྒོམ་པའི་གོ་རིམ་ནི། སྐྱེ་སླ་བས་ཐོག་མར་ཕན་ཡང་མ་བཏགས་གནོད་པའང་མ་བྱས་པའི་བར་མ་ཞིག་ལ་དམིགས་རྟེན་བྱས་ནས་རྗེས་སུ་ཆགས་པ་དང་ཁོང་ཁྲོ་བ་བསལ་ཏེ་སེམས་སྙོམས་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་སེམས་སྙོམས་པ་གྲུབ་ན་དེ་ནས་མཛའ་བཤེས་ལ་སེམས་སྙོམས་པ་བསྒྲུབ་སྟེ། དེ་ལ་སེམས་མ་སྙོམས་པ་ནི་ཆགས་སྡང་གིས་རིས་སུ་གཅོད་པའམ་ཆགས་པ་ཆེ་ཆུང་གིས་མ་སྙོམས་པའོ། །དེ་ལ་སྙོམས་ནས་དགྲ་ལ་སེམས་སྙོམས་པ་བསྒོམ་སྟེ། དེ་ལ་མ་སྙོམས་པ་ནི་མཐའ་གཅིག་ཏུ་མི་མཐུན་པར་བལྟས་ནས་ཞེ་སྡང་བའོ། །དེ་ལ་སྙོམས་ནས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་སེམས་སྙོམས་པ་བསྒོམ་མོ། །འོ་ན་དེ་དག་ལ་ཅི་ཞིག་བསྒོམས་པས་ཆགས་སྡང་སྤོང་ཞེ་ན་གཉིས་ཏེ། སེམས་ཅན་གྱི་ངོས་ནས་ནི་ཐམས་ཅད་བདེ་བ་འདོད་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་མི་འདོད་པར་མཚུངས་པས་ན། ཁ་ཅིག་ལ་ཉེ་བར་བཟུང་ནས་ཕན་འདོགས་ཤིང་། ཁ་ཅིག་ལ་རིང་བར་བཟུང་ནས་གནོད་པ་བྱེད་པའམ་ཕན་པ་མི་བྱེད་པ་མི་རིགས་སོ་སྙམ་པ་དང༌། རང་གི་ངོས་ནས་ནི་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་འཁོར་བ་ན་སེམས་ཅན་གང་ལན་བརྒྱར་བདག་གི་གཉེན་དུ་མ་གྱུར་པ་ནི་གང་ཡང་མེད་པས། གང་ལ་ནི་ཆགས་པར་བྱ་ལ་གང་ལ་ནི་སྡང་བར་བྱ་སྙམ་དུ་སེམས་པའོ། །ཞེས་སྒོམ་རིམ་བར་པ་ལས་གསུངས་སོ། །ཡང་གཉེན་ལ་ཆགས་པ་ལ་ནི། བུ་མོ་ཟླ་བ་མཆོག་གིས་ཞུས་པ་ལས། བདག་གིས་སྔོན་ཆད་ཁྱེད་རྣམས་ཐམས་ཅད་བསད། །བདག་ཀྱང་ཁྱེད་ཀྱིས་སྔོན་ཆད་གཤགས་ཤིང་གཏུབས། །ཀུན་ཀྱང་ཕན་ཚུན་དགྲ་དང་གསོད་པ་ ཡིན། །ཁྱེད་ཅག་ཇི་ལྟར་འདོད་ཆགས་སེམས་ཀྱང་སྐྱེ། །ཞེས་གསུངས་པ་དང༌། སྔར་ངེས་མེད་ཀྱི་ཉེས་པའི་སྐབས་སུ་བཤད
Chinese
之中修习的方式。 第一，如前士夫小、中士夫时所说，前行等次第在此也要取用并修习。 如此，首先要禁止对某些众生贪执，对某些众生嗔恨的偏袒之心，如果不修习平等心，那么所生的慈爱和悲悯都会带有偏袒性。 因为不会缘于没有偏袒的对象而生起，所以要修习舍心。 舍心有行舍、受舍和无量舍三种，这里是最后一种。 其中也有两种说法，一种是修习使众生没有贪嗔等烦恼的状态，另一种是自己远离对众生的贪嗔而心平等，这里是后一种。 修习此法的次第是：因为容易生起，所以首先以既没有施加恩惠也没有加害的中间人为所缘，之后消除贪执和嗔怒，从而修习平等心。 如果对中间人生起了平等心，那么之后要修习对亲友的平等心。 对亲友心不平等，就是因为贪嗔而有所偏袒，或者因为贪爱的大小而不平等。 对亲友平等后，就要修习对敌人的平等心。 对敌人不平等，就是完全视为不和而嗔恨。 对敌人平等后，就要修习对一切众生的平等心。 那么，对这些修习什么才能舍弃贪嗔呢？有两种：从众生的角度来说，因为一切众生都同样希求安乐，不欲痛苦，所以，亲近某些众生而施以利益，疏远某些众生而加以损害或不施利益是不合理的，这样想；从自己的角度来说，从无始以来，没有哪个众生不曾百次做过我的亲人，所以，应该贪执谁，又应该嗔恨谁呢？如《修习次第中篇》所说。 还有，对于亲友的贪执，如《月上女请问经》所说：我曾往昔杀害汝等一切众，我亦曾被汝等宰割复斩截，一切互相为敌而杀害，汝等如何生起贪爱心？这样说。以前在不定过患的时候也说过。
English
The way to practice it. First, as explained in the case of the lesser and intermediate individuals, the preliminary practices and other stages should be adopted and practiced here as well. Thus, initially, one must refrain from being partial, clinging to some sentient beings and hating others. If equanimity is not cultivated, any love and compassion that arise will be biased. Because it will not arise based on those without bias, one should meditate on equanimity. There are three types of equanimity: equanimity of action, equanimity of feeling, and immeasurable equanimity. Here, it is the last one. Within that, there are two aspects: one is the state of cultivating the absence of afflictions such as attachment and hatred in sentient beings, and the other is oneself being free from attachment and hatred towards sentient beings, thus having equanimity. Here, it is the latter. The order of meditating on this is: because it is easy to arise, first, one should take as the object of focus a neutral person who has neither been kind nor harmful. Then, one should eliminate attachment and anger, and thus cultivate equanimity. If equanimity towards that person is achieved, then one should cultivate equanimity towards friends. Not having equanimity towards friends means being partial due to attachment and hatred, or not being equal due to the degree of attachment. Once one has equanimity towards friends, one should meditate on equanimity towards enemies. Not having equanimity towards enemies means viewing them as completely incompatible and being hateful. Once one has equanimity towards enemies, one should meditate on equanimity towards all sentient beings. So, what should one meditate on in order to abandon attachment and hatred? There are two aspects: from the perspective of sentient beings, since all beings equally desire happiness and do not want suffering, it is unreasonable to favor some by helping them and to distance oneself from others by harming them or not helping them. From one's own perspective, since there is no sentient being in samsara who has not been one's relative hundreds of times since beginningless time, who should one be attached to and who should one hate? As stated in the "Intermediate Stages of Meditation." Furthermore, regarding attachment to relatives, as stated in the "Questions of the Daughter Moon Supreme": "I have killed all of you in the past, and I have also been cut and chopped by you in the past. All have been enemies and killers to each other. How can you have thoughts of attachment?" This was said, and it was also mentioned earlier in the context of the faults of uncertainty.
Tibetan
་པ་ལྟར་དགྲ་གཉེན་ཐམས་ཅད་མྱུར་དུ་འགྱུར་ནས་འགྲོ་བའི་ཚུལ་བསམ་པར་བྱ་སྟེ། དེས་ནི་ཁྲོ་ཆགས་གཉིས་ཀ་བཟློག་གོ །འདི་དགྲའམ་གཉེན་ཁྱད་པར་གྱི་གཞིར་བཟུང་ནས་བྱེད་དགོས་པས་དགྲ་གཉེན་གྱི་བློ་ལྡོག་མི་དགོས་ཀྱི། དགྲ་གཉེན་ཡིན་པ་རྒྱུ་མཚན་དུ་བྱས་ནས་ཆགས་སྡང་གིས་རིས་སུ་གཅོད་བའི་བློ་འགོག་པ་ཡིན་ནོ། །ཐམས་ཅད་ཡིད་འོང་གི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་བསྒྲུབ་པ་ནི། སྒོམ་རིམ་བར་པ་ལས། བྱམས་པའི་ཆུས་སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་བརླན་ཏེ་སེར་ཡོད་པའི་ས་བཞིན་དུ་བྱས་ལ་སྙིང་རྗེའི་ས་བོན་བཏབ་ན་བདེ་བླག་ཏུ་ཤིན་ཏུ་ཡོངས་སུ་རྒྱས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ནས་སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་བྱམས་པས་བསྒོས་ནས་སྙིང་རྗེ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་བྱམས་པ་ནི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་བུ་སྡུག་པ་ལྟར་མཐོང་བའི་ཡིད་འོང་གི་རྣམ་པ་ཅན་ཏེ། བཏང་སྙོམས་བསྒོམས་པས་ཆགས་སྡང་གིས་མ་སྙོམས་པའི་རང་རོང་རྣམས་ཞི་སྟེ། ཞིང་ས་ལེགས་པར་དུལ་བ་ལྟར་གྱུར་པ་ལ་ཡིད་འོང་དུ་མཐོང་བའི་བྱམས་པའི་ཆུ་ཡིས་བརླན་པར་བྱས་ནས་སྙིང་རྗེའི་ས་བོན་གྲུང་པོ་བཏབ་ན་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་བདེ་བླག་ཏུ་སྐྱེ་བར་གསུངས་པ་འདི་གནད་ཤིན་ཏུ་ཆེ་བར་རྟོགས་སོ། །འདི་ལ་གསུམ་ལས། མར་བསྒོམ་པ་ནི། འཁོར་བ་ལ་ཐོག་མ་མེད་པས་རང་གི་སྐྱེ་བ་ལའང་ཐོག་མ་མེད་པས་ན་སྐྱེ་བ་དང་ཤི་བ་བརྒྱུད་མར་བྱས་ཏེ། འཁོར་བ་ན་ལུས་འདི་མ་བླངས་བྱ་བ་དང་ཕྱོགས་འདིར་མ་ སྐྱེས་བྱ་བ་ནི་ཡེ་མེད་ལ། མ་ལ་སོགས་པའི་གཉེན་དུའང་མ་གྱུར་པ་མེད་དེ། སའི་དངོས་གཞིར་དྲངས་པ་ལས། སྔོན་ཡུན་རིང་པོ་འདས་པ་ནས་གང་དུ་ཁྱེད། མ་སྐྱེས་པ་དང་མ་སོང་བ་དང་མ་ཤི་བའི་ས་ཕྱོགས་དེ་ནི་ངས་མཐོང་བར་དཀའོ། །ཡུན་རིང་པོ་འདས་པ་ནས་སེམས་ཅན་གང་ཁྱེད་ཀྱི་ཕའམ་མའམ་ཕུ་ནུའམ་སྲིང་མོའམ་སློབ་དཔོན་ནམ་མཁན་པོའམ་བླ་མའམ་བླ་མའི་གནས་ལྟ་བུར་མ་གྱུར་པ་དེ་ནི་ངས་མཐོང་བར་དཀའོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ཡང་སྔར༌མ་བྱས་པར་མ་ཟད་མ་འོངས་པ་ནའང་མ་བྱེད་པར་འགྱུར་བའང་མཐའ་ཡས་པས་དེ་ལྟར་བསམས་ལ་རང་གི་མ་བྱས་པ་ལ་ངེས་པ་བརྟན་པོ་བཙལ་བར་བྱ་སྟེ། འདི་སྐྱེས་ན་དེ་ནས་དེའི་དྲིན་དྲན་པ་སོགས་སྐྱེ་བར་སླ་ལ། མ་སྐྱེས་ན་དྲིན་དྲན་པ་སོགས་ཀྱི་གཞི་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དྲིན་དྲན་པ་བསྒོམ་པ་ནི། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་མར་བསྒོམས་པའི་འོག་ཏུ་ཐོག་མར་ཚེ་འདིའི་མ་ལ་བསྒོམས་ན་སྐྱེ་མྱུར་བར་པོ་ཏོ༌བ་བཞེད་པ་ལྟར་བསྒོམ་པར་བྱ་སྟེ། མདུན་དུ་མ་རྣམ་པ་གསལ་པོ་ཞིག་བསམས་ལ། ད་ལྟར་དུ་མ་ཟད་འཁོ
Chinese
应当思维，一切怨亲都迅速变化而去。这样可以遣除嗔恚和贪执。这不需要以怨或亲的差别为基础来做，所以不需要转变怨亲的观念，而是要阻止以怨亲为理由，用贪嗔来区分的念头。将一切都修成悦意之相，如《修次第中篇》所说：“以慈爱之水润泽心田，使其如肥沃之土，再播下悲悯的种子，就能轻易地完全生长出来。之后，以慈爱滋润心田，修习悲悯。”这里所说的慈爱，是指将一切众生都视为爱子般的悦意之相。通过修习舍，使未被贪嗔染污的自性得以平息，就像田地被很好地调伏一样，用视为悦意的慈爱之水来润泽，再播下强壮的悲悯种子，就能轻易地生起大悲心。认识到这一点至关重要。这其中有三点，首先是修习为母：因为轮回没有开始，所以自己的生命也没有开始，因此生死是连续不断的。在轮回中，没有不曾取过这个身体，没有不曾生于这个地方，也没有不曾做过母亲等亲人的时候。如《地之真实》中引用说：“从过去很久以前，你未曾出生、未曾去过、未曾死过的那个地方，我难以见到。从过去很久以前，哪个众生未曾做过你的父亲、母亲、兄弟、姐妹、老师、堪布、上师或类似上师的位置，我难以见到。”而且，不仅过去未曾做过，未来也无限地不会去做。因此，要这样思维，并坚定地寻求自己未曾做过母亲的定解。如果生起这种定解，那么之后就容易生起忆念恩德等，如果没有生起，就没有忆念恩德等的基础。修习忆念恩德：在将一切众生都修习为母亲之后，首先修习今生的母亲，这样能够迅速生起。按照博朵瓦的观点，应当这样修习：在面前清晰地观想母亲的形象，不仅是现在，而且是轮回中，
English
One should contemplate how all enemies and friends quickly change and pass away. This will reverse both anger and attachment. This does not need to be done based on the distinction of enemy or friend, so there is no need to reverse the concept of enemy and friend, but rather to prevent the thought of distinguishing with attachment and aversion based on the reason of enemy and friend. To accomplish everything as having a pleasing appearance, as it says in the Middle Stages of Meditation: "By moistening the mind-stream with the water of loving-kindness, making it like fertile soil, and then planting the seed of compassion, it will easily and completely grow. Then, having imbued the mind-stream with loving-kindness, one should meditate on compassion." The loving-kindness mentioned here is the pleasing appearance of seeing all sentient beings as beloved children. By meditating on equanimity, the natural tendencies that have not been balanced by attachment and aversion are pacified, and like a field that has been well tamed, it is moistened with the water of loving-kindness, which is seen as pleasing, and if a strong seed of compassion is planted, great compassion will easily arise. Understanding this is extremely important. Among these three, the first is meditating on (all beings as) mother: Because samsara has no beginning, one's own birth also has no beginning, so birth and death are continuous. In samsara, there is no instance of not having taken this body, not having been born in this place, and not having been a relative such as a mother. As quoted in The Basis of the Earth: "From a long time ago, that place where you were not born, did not go, and did not die, is difficult for me to see. From a long time ago, which sentient being has not been your father, mother, brother, sister, teacher, Khenpo, Lama, or like the position of a Lama, is difficult for me to see." Moreover, not only has it not been done in the past, but it will also infinitely not be done in the future. Therefore, one should think in this way and firmly seek a firm conviction that one has not been a mother. If this arises, then it is easy to generate remembering kindness, etc., but if it does not arise, there is no basis for remembering kindness, etc. Meditating on remembering kindness: After meditating on all sentient beings as mothers, one should first meditate on the mother of this life, so that it can arise quickly. According to the view of Potowa, one should meditate in this way: clearly visualize the image of the mother in front, not only now, but also in samsara,