Tibetan
་ལྡོག་སྟེ་གསུངས་པ་ལ་ནི་ཉམས་ལེན་གྱི་གནད་ཆེན་པོ་ཡོད་པས་སྐྱོན་མེད་དོ། །དེ་ཡང་གང་ཞེ་ན་འདི་ལྟར། གདུལ་བྱ་རང་ཉིད་ལ་ཐོག་མར་འཁོར་བ་ལས་ཐར་འདོད་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་ཞིག་མ་སྐྱེས་ན་རྩ་བ་ཆད་པས་དེ་ཐར་པར་ཇི་ལྟར་འཁྲིད། དེས་ན་ཐོག་མར་གདུལ་བྱ་མ་རིག་པའི་མུན་པས་བསྒྲིབས་ནས་འཁོར་བའི་ཕུན་ཚོགས་སྡུག་བསྔལ་བ་ལ་བདེ་བར་འཛིན་པའི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གིས་བསླུས་པ་ལ། བཞི་བརྒྱ་པ་ ལས། སྡུག་བསྔལ་རྒྱ་མཚོ་འདི་ལ་མཐའ། །རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་ཡོད་མིན་ན། །བྱིས་ཁྱོད་འདིར་ནི་བྱིང་བ་ལ། །འཇིགས་པ་ཅིས་ན་སྐྱེ་མི་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། འདི་ནི་ཡང་དག་པར་ན་བདེ་བ་མ་ཡིན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ལོ། །ཞེས་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྣམ་པ་དུ་མ་གསུངས་ནས་སྐྱོ་བ་བསྐྱེད་དགོས་པས་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པ་ཐོག་མར་གསུངས་སོ། །དེ་ནས་རང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱ་མཚོར་ལྷུང་བ་མཐོང་ནས་དེ་ལས་ཐར་བར་འདོད་པ་ན་སྡུག༌བསྔལ་དེ་བཟློག་དགོས་པར་མཐོང་ལ་དེ་ཡང་རྒྱུ་མ་བཟློག་ན་མི་ལྡོག་པར་ཤེས་ནས། དེའི་རྒྱུ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞིག་ཡིན་སྙམ་དུ་ཀུན་འབྱུང་གི་བདེན་པ་ཤེས་པར་བྱེད་པས་དེའི་འོག་ཏུ་ཀུན་འབྱུང་གི་བདེན་པ་གསུངས་སོ། །དེ་ནས་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་ཟག་བཅས་ཀྱི་ལས་ཀྱིས་བསྐྱེད་པ་དང་ལས་ཀྱང་ཉོན་མོངས་ཀྱིས་བསྐྱེད་པ་དང་ཉོན་མོངས་ཀྱི་རྩ་བ་བདག་འཛིན་དུ་ཤེས་པའི་ཀུན་འབྱུང་གི་བདེན་པ་ཤེས་པ་སྐྱེས་ཤིང་བདག་འཛིན་ཡང་བཟློག་ནུས་པར་མཐོང་བ་ན་སྡུག་བསྔལ་འགགས་པའི་འགོག་པ་མངོན་དུ་བྱ་བར་ཡི་དམ་འཆའ་བས་དེའི་འོག་ཏུ་འགོག་པའི་བདེན་པ་གསུངས་སོ། །འོ་ན་སྡུག་བདེན་བསྟན་པ་ན་ཐར་པ་ལ་འདོད་པ་སྐྱེ་བས་སྡུག་བདེན་གྱི་འོག་ཏུ་འགོག༌བདེན་སྟོན་པར་རིགས་སོ་ཞེ་ན། སྐྱོན་མེད་དེ། དེའི་ཚེ་སྡུག་བསྔལ་ཞི་བའི་འགོག་པ་ལ་ཐོབ་ན་སྙམ་པའི་ཐར་འདོད་ཡོད་ཀྱང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ངོས་མ་ཟིན་ཅིང༌། རྒྱུ་དེ་བཟློག་ནུས་སུ་མ་མཐོང་བས་འགོག་པ་མངོན་དུ་བྱའོ་སྙམ་དུ་ ཐར་པ་ལ་ཐོབ་བྱར་མི་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཐར་པ་འགོག་པ་མངོན་དུ་བྱའོ་སྙམ་དུ་འཛིན་པ་ན་དེར་འགྲོ་བའི་ལམ་གང་ཡིན་སྙམ་དུ་ལམ་གྱི་བདེན་པ་ལ་འཇུག་པས་ལམ་བདེན་ཐ་མར་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་ཡང༌རྒྱུད་བླ་མ་ལས། ནད་ནི་ཤེས་བྱ་ནད་ཀྱི་རྒྱུ་ནི་སྤང་བྱ་ལ། །བདེར་གནས་ཐོབ་བྱ་སྨན་ནི་བསྟེན་པར་བྱ་བ་ལྟར། །སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་དང་དེ་འགོག་པ་དང་དེ་བཞིན་ལམ། །ཤེས་བྱ་སྤང་བྱ་རེག་པར་བྱ་ཞིང་བསྟེན་པར་བྱ། །ཞེས་གསུངས་སོ།
Chinese
反过来说，这样做有修行的重大意义，所以没有过失。那又是什么呢？像这样，如果对于被调伏者自身来说，首先没有生起不颠倒的出离轮回的意愿，那么根本就断绝了，那又如何引导他获得解脱呢？因此，首先被调伏者被无明的黑暗所遮蔽，被认为轮回的圆满是痛苦的颠倒所欺骗。《四百论》中说：痛苦的海洋，在任何情况下都没有边际，你这孩子沉溺于此，为什么不感到恐惧呢？如是说。这实际上不是安乐，而是痛苦。如是宣说了多种痛苦的相状，必须生起厌离心，因此首先宣说了痛苦的真谛。之后，当自己见到沉溺于痛苦的海洋中，想要从中解脱时，就见到必须遣除痛苦，而且也知道如果不遣除因，痛苦就不会消失。于是心想那因是什么样的呢？从而了知集谛，因此在痛苦的真谛之后宣说了集谛。之后，生起了了知轮回的痛苦是由有漏的业所生，业也是由烦恼所生，烦恼的根本是执我的集谛之见，并且见到执我也可以遣除，于是立誓要现证痛苦止息的灭谛，因此在集谛之后宣说了灭谛。那么，在宣说苦谛时，就会生起对解脱的意愿，因此在苦谛之后宣说灭谛是合理的吗？没有过失。因为那时虽然有想要获得寂灭痛苦的灭谛的解脱意愿，但是没有认识到痛苦的因，而且也没有见到那个因是可以遣除的，因此不会认为灭谛是可以获得的解脱。像这样，当认为解脱灭谛是可以现证的时候，就会想去往那里的道路是什么呢？从而进入道谛，因此最后宣说了道谛。像这样，《宝性论》中说：疾病是应该了解的，疾病的因是应该断除的，安乐的住处是应该获得的，药物是应该依止的。痛苦、因以及它的止息和道路，是应该了解的，应该断除的，应该证得的，并且是应该依止的。如是说。
English
Conversely, there is great significance in practice in saying it in reverse, so there is no fault. What is that? Like this, if the trainee himself does not first generate an undeluded desire to be liberated from samsara, then the root is cut off, so how can he be led to liberation? Therefore, at first, the trainee is obscured by the darkness of ignorance and deceived by the perverted view that holds the perfections of samsara to be happiness. The Four Hundred says: 'This ocean of suffering has no end in any way. Child, you are drowning in it, why do you not feel fear?' As it is said. This is not truly happiness, but suffering. Thus, having spoken of the various aspects of suffering, it is necessary to generate weariness, so the truth of suffering is spoken of first. Then, when one sees oneself fallen into the ocean of suffering and desires to be liberated from it, one sees that suffering must be reversed, and one knows that it will not be reversed if the cause is not reversed. Then, one wonders what kind of cause it is, and thus one comes to know the truth of the origin, so the truth of the origin is spoken of after that. Then, having generated the knowledge of the truth of the origin, that the suffering of samsara is produced by contaminated actions, and that actions are produced by afflictions, and that the root of afflictions is self-grasping, and having seen that self-grasping can also be reversed, one vows to manifest the cessation of suffering, so the truth of cessation is spoken of after that. Now, if the truth of suffering is taught, the desire for liberation will arise, so is it reasonable to teach the truth of cessation after the truth of suffering? There is no fault. Because at that time, although there is a desire for liberation, thinking 'if only I could attain the cessation of suffering,' one has not identified the cause of suffering, and one has not seen that the cause can be reversed, so one does not regard cessation as an object to be attained. Thus, when one regards liberation, cessation, as something to be manifested, one wonders what the path to go there is, and thus one enters the truth of the path, so the truth of the path is spoken of last. Thus, the Uttaratantra says: 'Disease is to be known, the cause of disease is to be abandoned, the state of bliss is to be attained, medicine is to be relied upon. Suffering, its cause, its cessation, and the path, are to be known, to be abandoned, to be realized, and to be relied upon.' As it is said.
Tibetan
།དེ་ལྟར་ན་བདེན་བཞི་ནི་ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་ཀུན་ཏུ་ལན་དུ་མར་གསུངས་ཤིང༌། འཁོར་བར་འཇུག་པ་དང་དེ་ལས་ལྡོག་པའི་གནད་རྣམས་བདེ་བར་གཤེགས་པས་བསྡུས་པ་ཡིན་པས་རྣམ་གྲོལ་བསྒྲུབ་པ་ལ་ཤིན་ཏུ་གལ་ཆེ་ཞིང༌། ཉམས་ལེན་གྱི་འགག༌སྡོམ་ཡང་ཆེ་བས་རིམ་པ་དེ་ལྟར་དུ་སློབ་མ་འཁྲིད་དགོས་ཏེ། སྡུག་བདེན་བསམས་པའི་སྒོ་ནས་འཁོར་བ་ལ་ཞེན་ལོག་རྣལ་མ་ཞིག་མེད་ན། ཐར་པ་ཐོབ་འདོད་ཚིག་ཙམ་དུ་འགྲོ་བས་ཅི་བྱས་ཀུན་འབྱུང་དུ་འགྲོ་ལ། ཀུན་འབྱུང་བསམས་པའི་སྒོ་ནས་འཁོར་བའི་རྩ་བ་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ལེགས་པར་མི་ཤེས་ན། འབེན་མ་མཐོང་བའི་མདའ་བརྡེག་པ་ལྟར་ལམ་གྱི་གནད་རྣམས་ཆད་ཅིང་སྲིད་པ་ལས་གྲོལ་བའི་ལམ་མ་ཡིན་པ་ལ་ཡིན་པར་བཟུང་ནས་ངལ་བ་འབྲས་བུ་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དང༌། སྤང་བྱ་སྡུག་ཀུན་མ་ཤེས་ན། དེ་ཉེ་བར་ཞི་བའི་ཐར་པའང་ངོས་མི་ཟིན་པས་ཐར་པ་དོན་གཉེར་ཡང་རློམ་པ་ཙམ་དུ་ཟད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་སྡུག་བསྔལ་བསྒོམ་པ་དངོས་ལ་གཉིས། འཁོར་བ་སྤྱིའི་སྡུག་བསྔལ་བསམ་པ་དང༌། སོ་སོའི་སྡུག་བསྔལ་བསམ་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། སྡུག་བསྔལ་བརྒྱད་བསམ་པ། སྡུག་བསྔལ་དྲུག་བསམ་པ། སྡུག་བསྔལ་གསུམ་བསམ་པའོ། །དང་པོ་ནི། བཤེས་སྤྲིངས་ལས། དེས་པ་འདོད་པས་ཕོངས་དང་འཆི་བ་དང༌། །ན་དང་རྒ་སོགས་སྡུག་བསྔལ་དུ་མ་ཡི། །འབྱུང་གནས་འཁོར་བ་ལ་ནི་སྐྱོ་མཛད་ཅིང༌། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་བསྒོམ་པའོ། །དེ་ལ་འཁོར་བ་ལ་སྐྱོ་བ་བསྒོམ་པ་ནི། དེ་ལ་སྡུག་བསྔལ་དུ་མའི་འབྱུང་གནས་སུ་སེམས་པའོ། །སྡུག་བསྔལ་ནི། འདོད་པས་ཕོངས་པ་ལ་སོགས་དངོས་སུ་བསྟན་པ་བཞི་དང་སོགས་ཀྱི་སྒྲས་བསྡུས་པ་བཞི་སྟེ་བརྒྱད་དོ། །བརྒྱད་པོ་འདི་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་སྡུག་བདེན་ངོས་འཛིན་པའི་སྐབས་སུ་མདོ་སྡེ་དུ་མར་གསུངས་སོ། །འབྲིང་དང་ཐུན་མོང་བའི་དམིགས་སྐོར་སྐྱོང་བ་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་ཐུན་མོང་བ་རྣམས་ནི་ཆུང་ངུའི་སྐབས་སུ་བཤད་པ་རྣམས་འདིར་ཡང་བླང་བར་བྱ་ཞིང༌། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་སྐྱོང་རྒྱུ་རྣམས་ལ་ནི་བློའི་མཐུ་ཡོད་ན་ཇི་ལྟར་བྲིས་པ་ལྟར་བསྐྱང་ལ་བློའི་མཐུ་ཆུང་ན་ལུང་འདྲེན་དོར་ནས་སྐབས་སུ་གང་བབ་པའི་དོན་གྱི་ངོ་བོ་ཙམ་བསྐྱང་བར་བྱའོ། །འདི་རྣམས་དཔྱད་སྒོམ་ཡིན་ཀྱང་བསྒོམ་རྒྱུའི་དམིགས་པ་དེ་དག་ལས་གཞན་པའི་དགེ་མི་དགེ་ལུང་མ་བསྟན་གང་ལའང་མི་བཏང་བར་སེམས་དམིགས་པ་ལ་རྒོད་པ་སོགས་དགག །གཉིད་རྨུགས་དང་བྱིང་བའི་དབང་དུ་ཡང་མི་བཏང་བར་ཤེས་པ་ཆེར་གསལ་ཞིང་དྭངས་ པའི་
Chinese
如此，四圣谛在大小乘中多次宣说，轮回的进入和从中解脱的关键，都被善逝所概括，因此对于成就解脱非常重要，并且是修行的重要纲要，所以必须按照这样的次第引导弟子。如果通过思维苦谛，没有对轮回产生真正的厌离，那么想要获得解脱就只是空谈，所做的一切都会变成集谛。如果通过思维集谛，不能很好地了解轮回的根本——业和烦恼，就像没有看到目标就射箭一样，道路的关键就会缺失，把不是从有寂中解脱的道路当作是解脱的道路，就会徒劳无功。如果不了解所断的苦和集，也就无法认识到它们寂灭的解脱，那么追求解脱也只是自欺欺人而已。第二，实际修习苦，分为两种： 思维轮回总体的痛苦，以及思维个别的痛苦。第一种分为三种：思维八苦，思维六苦，思维三苦。第一种是：《亲友书》中说：“贫乏欲乐与死亡，疾病衰老等众苦，生源轮回当厌离。”如是思维。其中，对轮回生起厌离的修习是：思维它是众多痛苦的来源。痛苦是：贫乏欲乐等实际指出的四种，以及“等”字所包括的四种，共八种。这八种是薄伽梵在认识苦谛时，在许多经部中宣说的。对于中等和共同的所缘境的修习，所有共同的部分，都应如小乘时所说的那样在此取用。对于不共同的修习内容，如果智慧足够，就按照所写的那样修习；如果智慧不足，就舍弃引文，只修习适合当前情况的意义的本质。这些是观察修，但不要让心跑到除了这些所修的对境之外的善、不善、无记的任何事物上，要防止心在对境上掉举等。也不要陷入睡眠、昏沉和下沉的状态，要让觉性非常清晰和明澈。
English
Thus, the Four Noble Truths have been taught many times in both the Greater and Lesser Vehicles. The key points of entering into and turning away from samsara are summarized by the Sugata, so they are extremely important for accomplishing liberation. They are also a major summary of practice, so disciples must be guided in that order. If, through contemplating the truth of suffering, there is no genuine renunciation of samsara, then the desire to attain liberation will be mere words, and everything done will become the cause of suffering. If, through contemplating the truth of the origin, the root of samsara—karma and afflictions—is not well understood, then, like shooting an arrow without seeing the target, the key points of the path will be missed. Taking what is not the path of liberation from existence to be the path, effort will be fruitless. Furthermore, if the suffering and its origin to be abandoned are not understood, then the liberation that is the pacification of them will not be recognized, and the pursuit of liberation will be mere arrogance. Second, the actual contemplation of suffering is divided into two: Contemplating the general suffering of samsara, and contemplating individual sufferings. The first is divided into three: contemplating the eight sufferings, contemplating the six sufferings, and contemplating the three sufferings. The first is: From the "Letter to a Friend": "Poverty, lack of desires, and death, sickness, old age, and other sufferings, cause weariness with samsara, the source." Contemplate as it is said. The contemplation of weariness with samsara is: Thinking of it as the source of many sufferings. The sufferings are: the four explicitly shown, such as poverty and lack of desires, and the four included by the word "etc.," making eight. These eight were spoken by the Bhagavan in many sutras when identifying the truth of suffering. For all the cultivation of the medium and common objects, the common ones should be taken here as explained in the case of the small ones. For the uncommon cultivation materials, if there is sufficient intelligence, cultivate as it is written; if there is little intelligence, abandon the quotations and cultivate only the essence of the meaning that is appropriate to the occasion. Although these are analytical meditations, do not let the mind go to any virtuous, non-virtuous, or unspecified things other than those objects of meditation. Prevent the mind from being agitated, etc., on the object. Do not let it fall under the power of sleep, drowsiness, or sinking, but let awareness be very clear and lucid.