Tibetan
ང་དག༌པར་ན་བདེ་བ་མེད་ལ་སླར་ཡང་ངན་འགྲོར་ངེས་པར་ལྟུང་བས་མཐའ་ངན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཔེར་ན་དེ་མ་ཐག་གཡང་སར་ལྟུང་བ་འགའ་གཡང་ཁ་ན་ངལ་བསོ་བ་བཞིན་ཏེ། སྤྱོད་པ་ལ་འཇུག་པ་ལས། བདེ་འགྲོར་ཡང་དང་ཡང་འོངས་ཏེ། །བདེ་བ་མང་པོ་སྤྱད་སྤྱད་ནས། །ཤི་ནས་ངན་སོང་སྡུག་བསྔལ་ནི། །ཡུན་རིང་མི་བཟད་རྣམས་སུ་ལྟུང༌། །ཞེས་དང༌། སློབ་མ་ལ་སྤྲིངས་པ་ལས་ཀྱང༌། གང་ཞིག་འཁོར་བའི་འཁོར་ལོ་རྟག་ཏུ་འགྱུར་བ་ཡི། །ནང་དུ་ཞུགས་ནས་བསྟི་བ་ཙམ་ལ་བདེར་སེམས་པ། །དེ་ནི་ངེས་པར་དབང་མེད་རིམ་གྱིས་བརྒྱ་ཕྲག་ཏུ། །འགྲོ་བ་མཉམ་དང་མི་མཉམ་ཀུན་ཏུ་འཁྱམ་པར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་བདེ་འགྲོ་ལ་ཡང་ངན་འགྲོ་དང་འདྲ་བར་ཤིན་ཏུ་སྐྱོ་བར་བྱ་དགོས་ཏེ། བཞི་བརྒྱ་པ་ལས། མཁས་པ་རྣམས་ལ་མཐོ་རིས་ཀྱང༌། །དམྱལ་བ་དང་མཚུངས་འཇིགས་བསྐྱེད་འགྱུར། །རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་དེ་རྣམས་ལ། །སྲིད་གང་འཇིགས་པ་མི་བསྐྱེད་དཀོན། །ཞེས་དང༌། ཡོན་ཏན་རིན་པོ་ཆེ་སྡུད་པ་ལས་ཀྱང༌། འཁོར་བར་ཆགས་པའི་ཡིད་དང་ལྡན་རྣམས་རྟག་ཏུ་འཁོར། །ཞེས་དང༌། སློབ་མ་ལ་སྤྲིངས་པ་ལས་ཀྱང༌། ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་འགྲོ་བ་ཀུན་ལ་བདེ་བའི་འདུ་ཤེས་སྐྱེས། །དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་གཏི་མུག་མུན་པ་ཤིན་ཏུ་འཐུག་པོར་འགྱུར། །ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་འགྲོ་བ་ཀུན་ལ་སྡུག་བསྔལ་འདུ་ཤེས་སྐྱེས། །དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་གཏི་མུག་མུན་པ་ཤིན་ཏུ་སྲབ་མོར་འགྱུར། །ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་སྡུག་པ་བསྒོམ་པ་ཤིན་ཏུ་རྣམ་འཕེལ་བ། །དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་འདོད་ཆགས་མེ་ལྕེ་ཤིན་ཏུ་འཕྲོ་བར་འགྱུར། །ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་མི་སྡུག་བསྒོམ་པ་ཤིན་ཏུ་འཕེལ་གྱུར་པ། །དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་འདོད་ཆགས་མེ་ལྕེ་ཤིན་ཏུ་རྩེ་གཞིལ་འགྱུར། །ཞེས་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་སྲིད་པའི་ཕུན་ཚོགས་ལ་བདེ་བར་འཛིན་པ་དང༌། སྡུག་པའི་རྣམ་པར་སྒྲོ་འདོགས་པ་གོམས་པའི་གཉེན་པོར་སྡུག༌བསྔལ་དང༌། མི་སྡུག་པ་བསྒོམ་པ་གོམས་པར་བྱས་ན་དེ་དག་ལྡོག་ལ། མ་བསྒོམས་ན་གཏི་མུག་དང་འདོད་ཆགས་འཕེལ་ནས་སྲིད་པའི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བར་གསུངས་པས་སྲིད་པའི་ཉེས་དམིགས་སྒོམ་པ་གནད་དུ་ཆེའོ། །དེའི་ཕྱིར་སྐྱེས་བུ་འབྲིང་དང་ཐུན་མོང་བའི་ལམ་གྱི་རིམ་པ་ལ་བློ་སྦྱང་བ་ལ་བཞི། བསམ་པ་སྦྱང་བ་དངོས། དེ་སྐྱེས་པའི་ཚད། དེ་ལ་ལོག་རྟོག་བསལ་བ། ཐར་པར་བགྲོད་པའི་ལམ་གྱི་རང་བཞིན་གཏན་ལ་དབབ་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། ཐར་པ་དོན་གཉེར་གྱི་བློ་ངོས་བཟུང་བ་དང༌། དེ་བསྐྱེད་པའི་ཐབས་སོ། །དང་པོ་ནི། ཐར་པ་ཞེས་པ་ནི་བཅིངས་པ་ལས་གྲོལ
Chinese
因为即使投生善趣也没有安乐，而且还会再次堕入恶趣，所以终究是不好的。例如，就像有些人马上就要掉入悬崖，却在悬崖边休息一样。《入行论》中说：“善趣亦屡至，受用众安乐，死后堕恶趣，久受难忍苦。”又《致弟子书》中也说：“若有入于轮回恒常转动之轮中，仅以安住其间而心生安乐者，则彼 निश्चित 无自在，次第于百千，同等及不同等诸趣中漂泊。”所以，对于善趣也应该像恶趣一样，感到非常厌倦。 《四百论》中说：“智者于天界，亦如地狱惧，于彼等一切，岂有不生畏。”又《功德宝藏论》中也说：“具有贪执轮回之心者，恒常流转。”又《致弟子书》中也说：“ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་འགྲོ་བ་ཀུན་ལ་བདེ་བའི་འདུ་ཤེས་སྐྱེས། །དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་གཏི་མུག་མུན་པ་ཤིན་ཏུ་འཐུག་པོར་འགྱུར། །ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་འགྲོ་བ་ཀུན་ལ་སྡུག་བསྔལ་འདུ་ཤེས་སྐྱེས། །དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་གཏི་མུག་མུན་པ་ཤིན་ཏུ་སྲབ་མོར་འགྱུར། །ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་སྡུག་པ་བསྒོམ་པ་ཤིན་ཏུ་རྣམ་འཕེལ་བ། །དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་འདོད་ཆགས་མེ་ལྕེ་ཤིན་ཏུ་འཕྲོ་བར་འགྱུར། །ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་མི་སྡུག་བསྒོམ་པ་ཤིན་ཏུ་འཕེལ་གྱུར་པ། །དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་འདོད་ཆགས་མེ་ལྕེ་ཤིན་ཏུ་རྩེ་གཞིལ་འགྱུར། །”意思是说，从无始以来，我们已经习惯于将有漏的圆满执为安乐，并且对痛苦的显现妄加分别。为了对治这种习气，我们应该习惯于修习痛苦和不净观，这样才能扭转这些习气。如果不修习，那么愚痴和贪欲就会增长，从而导致轮回的流转。因此，修习轮回的过患非常重要。因此，对于中士夫共同的道次第，修习心要分为四个方面：修习真实的发心，衡量发心生起的程度，遣除对发心的邪见，以及确定通往解脱之道的自性。第一个方面又分为两个部分： 确定寻求解脱之心，以及生起此心的方法。第一部分是：解脱是指从束缚中解脱。
English
Because there is no happiness even in being born in a good rebirth, and one will certainly fall into the lower realms again, the end is bad. For example, it is like some people who are about to fall into a cliff, but rest on the edge of the cliff. The "Entering the Path of Conduct" says: "Good rebirths are repeatedly attained, and many pleasures are enjoyed, but after death, one falls into the unbearable sufferings of the lower realms for a long time." Also, "A Letter to a Disciple" says: "If one enters the wheel of samsara that is constantly turning, and thinks that it is happiness to dwell in it, then that person is certainly without freedom, and will gradually wander in hundreds and thousands of realms, both equal and unequal." Therefore, one should be as disgusted with good rebirths as with bad rebirths. The "Four Hundred Verses" says: "The wise fear even the heavens as they fear hell, for all of them, there is hardly any existence that does not cause fear." Also, "The Collection of Precious Qualities" says: "Those who have a mind attached to samsara are constantly wandering." Also, "A Letter to a Disciple" says: "ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་འགྲོ་བ་ཀུན་ལ་བདེ་བའི་འདུ་ཤེས་སྐྱེས། །དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་གཏི་མུག་མུན་པ་ཤིན་ཏུ་འཐུག་པོར་འགྱུར། །ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་འགྲོ་བ་ཀུན་ལ་སྡུག་བསྔལ་འདུ་ཤེས་སྐྱེས། །དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་གཏི་མུག་མུན་པ་ཤིན་ཏུ་སྲབ་མོར་འགྱུར། །ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་སྡུག་པ་བསྒོམ་པ་ཤིན་ཏུ་རྣམ་འཕེལ་བ། །དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་འདོད་ཆགས་མེ་ལྕེ་ཤིན་ཏུ་འཕྲོ་བར་འགྱུར། །ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་མི་སྡུག་བསྒོམ་པ་ཤིན་ཏུ་འཕེལ་གྱུར་པ། །དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་འདོད་ཆགས་མེ་ལྕེ་ཤིན་ཏུ་རྩེ་གཞིལ་འགྱུར། །" It means that from beginningless time, we have been accustomed to grasping at conditioned perfections as happiness, and to superimposing distinctions on the appearance of suffering. As an antidote to this habit, we should become accustomed to meditating on suffering and impurity, so that we can reverse these habits. If we do not meditate, then ignorance and desire will increase, leading to the cycle of samsara. Therefore, it is very important to meditate on the faults of samsara. Therefore, for the path of gradual training common to the intermediate person, the training of the mind is divided into four aspects: training the actual thought, measuring the degree to which it has arisen, dispelling wrong thoughts about it, and determining the nature of the path to liberation. The first aspect is divided into two parts: Identifying the mind that seeks liberation, and the means of generating it. The first part is: Liberation means freedom from bondage.
Tibetan
་བ་སྟེ། དེ་ཡང་ལས་དང་ཉོན་མོངས་གཉིས་ནི་འཁོར་བར་འཆིང་བྱེད་ཡིན་ལ། དེ་གཉིས་ཀྱི་དབང་གིས་ཁམས་ཀྱི་དབང་གིས་འདོད་ཁམས་ལ་སོགས་པ་གསུམ་དང་། འགྲོ་བས་ཕྱེ་ན་ལྷ་ལ་སོགས་པ་ལྔའམ་དྲུག་དང་། སྐྱེ་གནས་ཀྱི་སྒོ་ནས་མངལ་ལ་སོགས་པ་བཞིར་ཕུང་པོ་ཉིང་མཚམས་སྦྱར་བ་ནི་བཅིངས་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་པས་དེ་ལས་གྲོལ་བ་ནི་ཐར་པའོ། །དེ་ཐོབ་པར་འདོད་པ་ནི་ཐར་པ་དོན་དུ་གཉེར་བའི་བློའོ། །ཐར་པ་དེ་ཡང་ལས་ཉོན་གྱི་འདུ་བྱེད་བྱུང་ནས་ཞིག་པ་ལ་མི་བྱ་སྟེ། སྐྱེས་པ་རྣམས་དུས་གཉིས་པར་མི་སྡོད་པ་ནི་གཉེན་པོ་བསྒོམ་པ་སོགས་ཀྱི་རྐྱེན་ལ་མི་ལྟོས་པས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་འབད་པ་མེད་པར་གྲོལ་བའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་གཉེན་པོ་མ་སྐྱེས་ན་མ་འོངས་པར་ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་བར་འགྱུར་བ་གཉེན་པོ་སྐྱེས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་བ་ལོག་པའོ། །གཉིས་པ་དེ་བསྐྱེད་པའི་ཐབས་ནི། དཔེར་ན་སྐོམ་པའི་སྡུག་བསྔལ་ཞི་བ་ལ་ཐོབ་འདོད་བྱུང་བ་དེ་སྐོམ་པས་གདུངས་པ་ལ་མི་འདོད་པའི་རྣམ་པར་མཐོང་བ་ལ་རག་ལས་པ་བཞིན་དུ། ཉེར་ལེན་གྱི་ཕུང་པོའི་སྡུག་བསྔལ་ཉེ་བར་ཞི་བའི་ཐར་པ་ལ་ཐོབ་འདོད་འབྱུང་བ་ཡང་ཉེར་ལེན་གྱི་ཕུང་པོ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་ཉེས་དམིགས་མཐོང་བ་ལ་རག་ལས་པས། སྲིད་པའི་ཉེས་དམིགས་བསྒོམས་ནས་དེ་ལ་འདོར་འདོད་ཀྱི་བློ་མ་སྐྱེས་ན་སྡུག་བསྔལ་དེ་ཞི་བ་ལ་ཐོབ་ འདོད་མི་འབྱུང་སྟེ། བཞི་བརྒྱ་པ་ལས། གང་ལ་འདིར་སྐྱོ་ཡོད་མིན་པ། །དེ་ལ་ཞི་གུས་ག་ལ་ཡོད། །རང་ཁྱིམ་ལ་བཞིན་སྲིད་པ་ནི། །འདི་ནས་འབྱུང་བའང་བྱ་བ་དཀའ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཐར་པ་དོན་གཉེར་བསྐྱེད་པའི་ཐབས་ལ་གཉིས། སྡུག་བསྔལ་དང་ཀུན་འབྱུང་གི་སྒོ་ནས་བསམ་པ་དང༌། རྟེན་འབྲེལ་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་སྒོ་ནས་བསམ་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། སྡུག་བདེན་འཁོར་བའི་ཉེས་དམིགས་བསམ་པ་དང༌། ཀུན་འབྱུང་འཁོར་བའི་འཇུག་རིམ་བསམ་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། སྡུག་བདེན་བདེན་བཞིའི་ཐོག་མར་གསུངས་པའི་དགོངས་པ་བསྟན་པ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་བསྒོམ་པ་དངོས་སོ། །དང་པོ་ནི། ཀུན་འབྱུང་ནི་རྒྱུ་དང་སྡུག་བདེན་ནི་དེའི་འབྲས་བུ་ཡིན་པས་ཀུན་འབྱུང་སྔ་ལ། སྡུག་བདེན་འཕྱི་བ་ཡིན་ན། ཅིའི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དོན་གྱི་རིམ་པ་དེ་དང་མི་མཐུན་པར། དགེ་སློང་དག །འདི་ནི་སྡུག་བསྔལ་འཕགས་པའི་བདེན་པའོ། །འདི་ནི་ཀུན་འབྱུང་འཕགས་པའི་བདེན་པའོ། །ཞེས་གསུངས་ཤེ་ན། དེ་ལ་སྟོན་པས་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་རིམ་པ་ལས
Chinese
即是说，业和烦恼二者是束缚轮回的因素。由于这两者的力量，从界的角度来说，有欲界等三种；从道的角度来说，有天等五或六种；从生处来说，有胎生等四种，蕴结合相续是束缚的自性，从中解脱就是解脱。想要获得解脱，就是希求解脱的心。然而，解脱并非指业和烦恼的行相生起后消失，因为众生不会停留在第二刹那，这不依赖于修习对治等因素，这样一来，一切都会不费力地解脱，这会成为过失。因此，如果对治没有生起，未来就会结合相续，而对治生起的力量则能使结合相续止息。第二，生起对治的方法是：例如，想要止息口渴的痛苦，依赖于看到口渴所带来的不悦之相；同样，想要获得能使近取蕴的痛苦平息的解脱，也依赖于看到近取蕴是痛苦自性的过患。因此，如果修习有寂的过患后，没有生起想要舍弃它的心，就不会生起想要平息痛苦的念头。如《四百论》所说：“何人于此处，无有厌离心，彼人岂能有，寂静之恭敬？如自家室般，有者于有情，从此欲出离，此事亦甚难。”因此，生起希求解脱的方法有两种：从痛苦和集起的角度思维，以及从十二缘起的角度思维。第一种又分为两种：思维苦谛轮回的过患，以及思维集谛轮回的次第。第一种又分为两种：阐释苦谛在四圣谛中最先宣说的密意，以及实际修习痛苦。第一种是：集起是因，苦谛是其果，因此集起在前，苦谛在后。那么，为什么世尊不按照事物本身的顺序，而说：“诸比丘，这是苦圣谛，这是集圣谛”呢？对此，导师并没有违背因果的顺序。
English
That is to say, karma and afflictions are the two factors that bind beings to samsara. Due to the power of these two, from the perspective of realms, there are three, such as the desire realm; from the perspective of destinies, there are five or six, such as gods; and from the perspective of birth places, there are four, such as womb-born. The aggregation of aggregates into a continuum is the nature of bondage, and liberation from that is liberation. The desire to attain liberation is the mind that seeks liberation as its goal. However, liberation is not merely the arising and ceasing of the actions of karma and afflictions, because beings do not remain in the second moment. This does not depend on factors such as cultivating antidotes, and thus everything would effortlessly be liberated, which would be a fault. Therefore, if the antidote does not arise, there will be a future connection to the continuum, while the power of the arising antidote will cause the connection to the continuum to cease. Second, the method for generating that is: for example, the desire to pacify the suffering of thirst depends on seeing the unpleasant aspect of being tormented by thirst; similarly, the desire to attain liberation that pacifies the suffering of the aggregates of appropriation also depends on seeing the faults of the aggregates of appropriation as being of the nature of suffering. Therefore, if one does not generate the mind of wanting to abandon existence after contemplating the faults of existence, one will not generate the desire to pacify suffering. As the Four Hundred Verses says: "For whom there is no weariness here, How can there be reverence for peace? Like one's own home, Existence is for sentient beings, It is very difficult to depart from here." Therefore, there are two methods for generating the pursuit of liberation: contemplating from the perspective of suffering and origination, and contemplating from the perspective of the twelve links of dependent origination. The first is further divided into two: contemplating the faults of suffering, the truth of samsara, and contemplating the order of engagement in the origination of samsara. The first is further divided into two: explaining the intention of the Buddha in first teaching the truth of suffering among the four truths, and actually meditating on suffering. The first is: origination is the cause and suffering is the result, therefore origination comes first and suffering comes later. So why did the Bhagavan not conform to the order of things themselves, but say, "O monks, this is the noble truth of suffering, this is the noble truth of origination"? To this, the Teacher did not violate the order of cause and effect.