Tibetan
་ནས་ཆོས་ བསྟན་པ་འབྲིང་དང་གདམས་ངག་དང་རྗེས་སུ་བསྟན་པ་འབྲིང་རྗེས་སུ་འཇུག་པར་བྱེད་དོ། །དེ་དག་ཤེས་རབ་རྒྱ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པར་གྱུར་པར་རྟོགས་ནས་ཆོས་ཟབ་མོ་སྟོན་ཞིང་གདམས་ངག་དང་རྗེས་སུ་བསྟན་པ་ཕྲ་བ་རྗེས་སུ་འཇུག་པར་བྱེད་དེ། འདི་ནི་དེའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་དོན་སྤྱོད་པ་གོ་རིམ་དུ་འབབ་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པ་དང༌། འཕགས་པ་ལྷས་ཀྱང༌། སྤྱོད་པ་བསྡུས་པའི་སྒྲོན་མེར། སྔོན་དུ་ཕར་ཕྱིན་གྱི་ཐེག་པའི་བསམ་པ་ལ་སྦྱངས་ནས། དེ་ནས་སྔགས་ལ་འཇུག་པའི་ཚུལ་རིམ་ཅན་དུ་དགོས་པར་བསྒྲུབས་ཤིང་དེའི་དོན་བསྡུས་ཏེ། སེམས་ཅན་དང་པོའི་ལས་ཅན་རྣམས། །དམ་པའི་དོན་ལ་འཇུག་པ་ལ། །ཐབས་འདི་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱིས། །སྐས་ཀྱི་རིམ་པ་ལྟ་བུར་གསུངས། །ཞེས་པ་དང༌། བཞི་བརྒྱ་པར་ཡང༌། བསོད་ནམས་མིན་པ་དང་པོར་བཟློག །བར་དུ་བདག་ནི་བཟློག་པ་དང༌། །ཐ་མར་ལྟ་ཞིག་ཀུན་བཟློག་པ། །གང་གིས་ཤེས་དེ་མཁས་པ་ཡིན། །ཞེས་ལམ་གྱི་གོ་རིམ་ངེས་པ་ཅན་དུ་གསུངས་སོ། །སློབ་དཔོན་མཁས་པ་མ་ཁོལ་གྱིས་ཀྱང༌། དྲི་བྲལ་གོས་ལ་ཚོན་བཞིན་དུ། །དང་པོར་སྦྱིན་སོགས་གཏམ་རྣམས་ཀྱིས། །སེམས་ལ་ལེགས་པ་ཉིད་བསྐྱེད་དེ། །དེ་ནས་ཆོས་ནི་བསྒོམ་པར་མཛད། །ཅེས་གསུངས་ཏེ། ལུང་འདི་སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་ཟླ་བ་གྲགས་པས་ཀྱང་ཁུངས་སུ་དྲངས་ནས་ལམ་གྱི་གོ་རིམ་ངེས་པ་ཅན་མཛད་ལ། ཉམས་སུ་ལེན་པ་ལ་ལམ་ལ་འཁྲིད་པའི་གོ་རིམ་ཤིན་ཏུ་གཅེས་པར་སྣང་བས་ཚུལ་དེ་ལ་ ངེས་པ་བརྟན་པོ་རྙེད་པར་བྱའོ།། །།གཉིས་པ་སྙིང་པོ་ལེན་ཚུལ་དངོས་ལ་གསུམ། སྐྱེས་བུ་ཆུང་ངུ་དང་ཐུན་མོང་བའི་ལམ་གྱི་རིམ་པ་ལ་བློ་སྦྱང་བ་དང༌། འབྲིང་དང་ཐུན་མོང་བའི་ལམ་གྱི་རིམ་པ་ལ་བློ་སྦྱང་བ་དང༌། སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་ལམ་གྱི་རིམ་པ་ལ་བློ་སྦྱང་བའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། ཆུང་ངུའི་བསམ་པ་སྦྱང་བ་དངོས། བསམ་པ་དེ་སྐྱེས་པའི་ཚད། དེ་ལ་ལོག་པར་རྟོག་པ་བསལ་བའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། འཇིག་རྟེན་ཕྱི་མ་དོན་གཉེར་གྱི་བློ་བསྐྱེད་པ་དང༌། འཇིག་རྟེན་ཕྱི་མར་བདེ་བའི་ཐབས་བསྟེན་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། འཇིག་རྟེན་འདིར་རིང་དུ་མི་གནས་པ་འཆི་བ་རྗེས་སུ་དྲན་པ་བསམ་པ་དང༌། འཇིག་རྟེན་ཕྱི་མར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་བ་འགྲོ་བ་གཉིས་ཀྱི་བདེ་སྡུག་བསམ་པའོ། །དང་པོ་ལ་བཞི། འཆི་བ་དྲན་པ་མ་བསྒོམས་པའི་ཉེས་དམིགས། བསྒོམ་པའི་ཕན་ཡོན། འཆི་བ་དྲན་པའི་བློ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞིག་བསྐྱེད་པ། འཆི་བ་དྲན་པ་བསྒོམ་པའི་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི། དེ་ལྟར་དལ
Chinese
从（此处省略）而对中等教法、口诀和随教进行随顺。当他们认识到自己具有广大的智慧时，便宣讲深奥的教法，并随顺微细的口诀和随教。这便是对那些众生次第施予利益的方式。如是说。圣天（梵文：Āryadeva）也于《摄行灯》（梵文：Caryāsaṃgraha-pradīpa）中，先修习波罗蜜多乘之意，然后需以次第之方式进入密咒，并总结其义：最初有业之众生，入于圣者之义时，此法圆满佛陀，如阶梯之次第般宣说。如是说。于《四百论》中也说：首先遮止非福德，中间遮止我，最后遮止一切见，谁知此者即智者。如是宣说具有决定性的道之次第。导师智者玛科尔（梵文：Mākola）也说：如无垢之衣染以彩，首先以布施等语，于心中生起善，然后修习佛法。如是说。此教证导师大月称（梵文：Candrakīrti）也引为依据，而作具有决定性的道之次第，故于修持时，引导于道之次第显得极为重要，故应对此道理获得稳固的定解。 第二、实际取心要之方式有三：于与下士共通之道次第修习，于与中士共通之道次第修习，于大士道次第修习。初者有三：修习下士意乐之正行，彼意乐生起之量，遣除彼之邪分别。初者有二：生起寻求后世义利之心，依止后世安乐之方便。初者有二：思惟此世不久住之死亡随念，思惟后世如何转变之二趣苦乐。初者有四：不修死亡随念之过患，修习之利益，生起何种死亡随念之心，修习死亡随念之方式。初者是：如是暇满
English
From (omitted here) and follow the intermediate teachings, instructions, and subsequent teachings. When they realize that they have great wisdom, they preach profound teachings and follow subtle instructions and subsequent teachings. This is the way to gradually bestow benefits on those sentient beings. Thus it is said. Āryadeva also in the Compendium of Practices Lamp (Caryāsaṃgraha-pradīpa), first practice the thought of the Paramita Vehicle, and then it is necessary to enter the mantra in a sequential manner, and summarize its meaning: For the first sentient beings with karma, when entering the meaning of the holy ones, this method is the complete Buddha, spoken like a ladder sequence. Thus it is said. In the Four Hundred Verses, it is also said: First stop non-virtue, in the middle stop self, and finally stop all views, whoever knows this is wise. Thus it is said that the path has a definite order. The wise teacher Mākola also said: Like a spotless cloth dyed with color, first with words such as giving, generate goodness in the heart, and then practice the Dharma. Thus it is said. This teaching was also cited by the great teacher Candrakīrti as a basis for making a definite order of the path, so in practice, guiding the order of the path seems extremely important, so a firm understanding of this principle should be obtained. Second, there are three ways to actually take the essence: cultivating the mind in the order of the path common to the inferior person, cultivating the mind in the order of the path common to the intermediate person, and cultivating the mind in the order of the path of the great person. The first has three: the actual practice of cultivating the mind of the inferior person, the measure of the arising of that mind, and the elimination of its wrong discriminations. The first has two: generating the mind of seeking the benefit of the next life, and relying on the means of happiness in the next life. The first has two: contemplating the impermanence of this world, the mindfulness of death, and contemplating the happiness and suffering of the two destinies of how the next world will change. The first has four: the faults of not cultivating mindfulness of death, the benefits of cultivating it, what kind of mind of mindfulness of death arises, and the way of cultivating mindfulness of death. The first is: Thus, leisure and endowment
Tibetan
་བའི་རྟེན་ལ་སྙིང་པོ་ལེན་པ་ལ་འཇུག་པ་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་བཞི་ལས། མི་རྟག་པ་ལ་རྟག་པར་འཛིན་པའི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཉིད་དང་པོར་གནོད་པའི་སྒོར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལ་ཕྲ་རགས་གཉིས་ལས་རགས་པའི་མི་རྟག་པ་འཆི་བ་ལ་མི་འཆི་སྙམ་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཉིད་གནོད་པའི་སྒོའོ། །འདི་ལ་ཡང་ད་གཟོད་མཐར་འཆི་བ་ཞིག་འོང་སྙམ་པ་ནི་ཀུན་ལ་ཡོད་ཀྱང་ཉི་མ་རེ་རེ་བཞིན་དེ་རིང་མི་འཆི། དེ་རིང་ཡང་མི་འཆི་སྙམ་དུ་བློས་མི་འཆི་བའི་ཕྱོགས་འཛིན་པ་ནི་འཆི་ཁ༌མ་ཚུན་ལ་འབྱུང་ངོ་། །དེའི་གཉེན་པོ་ཡིད་ལ་མ་བྱས་པར་དེ་ལྟ་བུའི་བློ་དེས་བསྒྲིབས་ན་ཚེ་འདིར་སྡོད་པའི་བློ་ སྐྱེས་ནས་དེའི་རིང་ལ་འདི་དང་འདི་དགོས་སོ་ཞེས་ཚེ་འདི་ཙམ་གྱི་བདེ་བ་བསྒྲུབ་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་སེལ་བའི་ཐབས་འབའ་ཞིག་ལ་སེམས་སེམས་ནས། འཇིག་རྟེན་ཕྱི་མ་དང་ཐར་པ་དང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ལ་སོགས་པའི་དོན་ཆེན་པོ་དག་ལ་རྣམ་པར་དཔྱོད་པའི་བློ་མི་སྐྱེ་བས་ཆོས་ལ་འཇུག་པའི་བློ་སྐྱེར་མི་སྟེར་ལ། བརྒྱ་ལ་ཐོས་པ་དང་བསམ་པ་དང་བསྒོམ་པ་སོགས་ལ་ཞུགས་ཀྱང་། ཚེ་འདི་པ་ཙམ་གྱི་ཆེད་དུ་སོང་ནས་དགེ་བ་ཅི་བྱས་མཐུ་ཆུང་ཞིང༌། དེ་ཡང་ཉེས་སྤྱོད་སྡིག་ལྟུང་དང་འབྲེལ་བར་འཇུག་པས་ངན་འགྲོའི་རྒྱུ་དང་མ་འདྲེས་པ་དཀོན་ནོ། །གལ་ཏེ་འཇིག་རྟེན་ཕྱི་མ་ལ་དམིགས་ནས་བསྒྲུབ་ཏུ་ཆུག་ཀྱང༌། ཕྱིས་ནས་རིམ་གྱིས་བསྒྲུབ་བོ་སྙམ་པའི་ཕྱི་བཤོལ་གྱི་ལེ་ལོ་འགོག་མི་ནུས་ཤིང་གཉིད་རྨུགས་དང་བྲེ་མོའི་གཏམ་དང༌། བཟའ་བཏུང་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་གཡེང་གིས་དུས་འདའ་བས་བརྩོན་པ་ཆེན་པོས་ཚུལ་བཞིན་དུ་བསྒྲུབ་པ་མི་འོང་ངོ་། །དེ་ལྟར་ལུས་སྲོག་ཡུན་རིང་དུ་གནས་སུ་རེ་བས་བསླུས་པ་ན་རྙེད་པ་དང་བཀུར་སྟི་ལ་སོགས་པ་ལ་ཆགས་པ་དྲག་པོ་སྐྱེ་ཞིང༌། དེའི་གེགས་བྱས་པའམ་བྱེད་དུ་དོགས་པ་ལ་སྡང་བ་དྲག་པོ་དང༌། དེ་དག་གི་ཉེས་དམིགས་ལ་རྨོངས་པའི་གཏི་མུག་དང་དེ་དག་གིས་ང་རྒྱལ་བ་དང་ཕྲག་དོག་ལ་སོགས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་དང་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་དྲག་པོ་རྣམས་ཆུ་བོའི་རྒྱུན་བཞིན་དུ་འཇུག་གོ །དེ་ལས་ཀྱང་ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་ཀྱི་ཉེས་སྤྱོད་བཅུ་དང་མཚམས་མེད་པ་དང་དེ་དང་ཉེ་བ་དང་དམ་པའི་ཆོས་སྤོང་བ་ལ་སོགས་པ་ མི་དགེ་བའི་ལས་ངན་འགྲོ་ལ་སོགས་པའི་སྡུག་བསྔལ་དྲག་པོ་འདྲེན་པར་བྱེད་པ་ལ་མཐུ་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་རྣམས་ཉི་མ་རེ་རེ་བཞིན་ཇེ་རྒྱས་སུ་འགྲོ་ལ། དེ་དག་གི་གཉེན་པོ་ལེགས་པར་གསུངས་པའི་ཆོས་ཀྱི་བདུད་རྩི་ལ་རྒྱབ་ཀྱིས་ཇེ་ཕྱོགས་སུ་སོང་ནས
Chinese
从为了从暇满人身中获取精华而修行方面来说，执著于将无常视为常有的颠倒见，首先会成为损害之门。其中，从粗分的无常，即死亡方面来说，认为不会死亡的分别念本身就是损害之门。对此，虽然大家都认为最终会死亡，但每天都认为今天不会死，今天也不会死，心里执着于不会死的一面，这种情况甚至会发生在临终之时。如果不忆念其对治法，被这种想法所蒙蔽，就会产生想要停留在今生的念头，然后想着在此期间需要这个和那个，一心只想着追求今生的安乐和消除痛苦的方法。因此，不会产生对来世、解脱和遍知等重大意义进行思考的念头，也不会产生修习佛法的念头。即使百中有一的人去听闻、思维和禅修等，也只是为了今生，所做的善事力量微弱。而且，由于与恶行罪过相关联，不与恶道之因混合的情况很少。即使假设是为了来世而修持，也会无法阻止认为以后再逐渐修持的拖延懒惰，并且会因为睡眠昏沉、闲聊以及饮食等散乱而浪费时间，因此无法以极大的精进如理如实地修持。像这样，由于被希望长久住世的想法所欺骗，就会对获得和恭敬等产生强烈的贪恋，并且对阻碍或怀疑会阻碍这些的人产生强烈的嗔恨，以及对这些的过患感到愚昧的痴心，以及因这些而产生的傲慢和嫉妒等烦恼和近烦恼，会像河流一样涌现。不仅如此，还会日渐增长身体、语言和意念的十不善业，以及五无间罪和近五无间罪，以及舍弃正法等，这些能引致恶道等剧烈痛苦的恶业，具有非凡的力量。并且会背离那些善说的对治法——佛法的甘露。
English
Regarding engaging in taking the essence from the leisure and endowments, the misperception of clinging to impermanence as permanence becomes the door of harm in the first place. Among these, from the perspective of the coarse impermanence, which is death, the very thought of thinking that one will not die is the door of harm. Regarding this, although everyone thinks that they will eventually die, they think every day that they will not die today, and they will not die today, and the mind clings to the side of not dying, and this happens even at the time of death. If one does not remember its antidote, and is obscured by such a thought, then the thought of wanting to stay in this life arises, and then thinking that this and that are needed during this time, one focuses solely on the methods of pursuing happiness and eliminating suffering in this life. Therefore, the thought of contemplating the great meanings such as the next life, liberation, and omniscience will not arise, and the thought of engaging in the Dharma will not arise. Even if one in a hundred engages in listening, contemplation, and meditation, etc., it is only for the sake of this life, and whatever virtuous deeds are done are weak. Moreover, since it is associated with misdeeds and transgressions, it is rare for it not to be mixed with the causes of bad migrations. Even if one were to practice with the aim of the next life, one would not be able to prevent the laziness of procrastination, thinking that one will gradually practice later, and one would waste time with sleepiness, idle talk, and distractions such as food and drink, so one would not be able to practice properly with great diligence. In this way, being deceived by the hope of living a long life, strong attachment arises to gain and respect, etc., and strong hatred arises towards those who hinder or are suspected of hindering these, as well as the delusion of being ignorant of the faults of these, and the afflictions and near afflictions such as pride and jealousy that arise from these, arise like a river. Moreover, the ten non-virtuous actions of body, speech, and mind, as well as the five heinous crimes and near heinous crimes, and abandoning the holy Dharma, etc., which lead to severe suffering such as bad migrations, increase day by day, possessing extraordinary power. And one turns one's back on the well-spoken antidote, the nectar of the Dharma.